Spanje: Het klooster van St Miguel del Fay

Blanes (Camping S’abanell)

Wat was het buiten ongelofelijk donker vannacht! Om half zes deed ik de deur voor een moment open en ik kon helemaal niets zien, geen enkele diepte bepalen. Het was absoluut donker door de wolken die het licht van de sterren en de maan blokkeerde. Ik heb het maar zelden zo donker gezien!

Iets later dan verwacht lopen we door de eerste poort van het “Klooster van St Miguel del Fay”. We hebben gewacht dat de regen wat minder werd. We hebben ook nog besproken om het bezoek aan het klooster over te slaan. Maar waarom eigenlijk? We hebben alle tijd, we hebben geen vast plan en na wat ik gisteren heb gezien wil ik zeker even naar binnen.

Aan de horizon breekt de bewolking zelfs een beetje en het lijkt er op dat de regen al vroeg op deze dag verleden tijd is geworden. De regen van afgelopen nacht lijkt de waterval iets te hebben laten zwellen. Watervallen blijven altijd een mooi fenomeen om naar te kijken.

Na het betalen van de zestien euro entreegeld, voor twee volwassenen, lopen we direct tegen het hoofdgebouw aan waar ongetwijfeld de weinige monniken die het klooster nog bevolken verblijven. Er is ook een derde poort met opnieuw een met ijzeren platen versterkte eiken deur. Dat was vroeger wel nodig want veel kloosters hadden niet alleen macht, aanzien en diende vaak als ziekenhuis of school maar de kapel of kerk die aan het klooster verbonden was was vaak erg rijk en bezat goud, zilver en edelstenen. De internationale betaalmiddelen van alle tijden.

De kerk die bij het “Klooster van St Miguel del Fay” hoort is helemaal gepositioneerd onder een overhangende klif van de berg. In de vroege middeleeuwen hebben ze alleen maar de voorgevel hoeven te plaatsen!

Desondanks is het een unieke bouwwerk om te bezoeken. Het heeft vanbinnen echt een gevoel van een door mensenhanden gebouwde kerk. Je moet goed kijken om de rotssteen van de berg aan het plafond te kunnen zien. Alleen is deze kerk door god geschapen zoals de monniken ongetwijfeld dachten achthonderd jaar geleden.

Er is ook nog maar weinig kunst en rijkdom te bekennen. Vooral de grafsteen uit 1697 en het grote zilveren kruis vallen op in de verder sombere inrichting van de kerk.
Volgens de brochure die we bij de kassa hebben gekregen zijn er in totaal zeven punten van interesse achter de drie opeenvolgende poorten van het klooster. We hebben er al twee gezien en gaan verder naar de derde. Het weer wordt nog beter en het regen/wind jack dat ik uit voorzorg heb aangetrokken wordt rond mijn middel geknoopt. het begint ook al aardig wat warmer te worden.

De zon wint het gevecht van de wolken en de regen, het landschap met haar vergezichten wordt steeds mooier!

Voor de “Grot van Sant Miquel" moeten we een stukje over een trap langs de zeer steile rotswand omlaag. Ik schat op ongeveer een meter of twintig lager is een kleine grot met en minimeertje. We hebben deze reis bij verre nog niet de lichaamsbeweging gekregen die ik zo graag had gewild. Maar de twintig meter omlaag en daarna weer omhoog blijken toch een kuitenbijter te zijn.

Het bankje met de bronzen schrijver “Josep Pla” nodigt je na de afdaling en de klim uit om even te gaan zitten. Maar niet voor lang! De temperatuur van de granieten plaat zet ook haar tanden in je kont en zo sta je dan naast een lachend bronzen beeld met pijn in de kuiten en pijn in je kont.

En zijn we al bij nummer vijf. Een foto van je geliefde met de waterval op de achtergrond!

Bij de “Hermitage van Sant Marti” Zijn we plotseling aan het einde! De grot met de vleermuizen is gesloten wegens het slechte weer van de afgelopen nacht. Het is te glibberig en te gevaarlijk volgens de dun bebaarde zeer jonge gids. We zijn binnen een uur klaar en ik weet niet of we teleurgesteld zijn. Voor mij was het in ieder geval wel interessant.

We slenteren terug naar de camper en kijken meteen vooruit naar wat er ons vandaag verder te wachten staat. Vanavond in ieder geval een warme douche! Het is weer campingdag. We rijden terug naar de kust en ik heb een camping opgezocht niet te ver van een treinstation. We willen namelijk morgen met het openbaar vervoer naar Barcelona. Het parkeren van een camper wordt door iedereen afgeraden en ik heb er ook al veel slechte dingen over gelezen. Dus gaan we met het openbaar vervoer.
Het weer wordt nog beter en op een moment breekt de zon voorgoed door. Het is een buiten een heerlijke temperatuur. Bij een verdwaald richtingsbord met een camping er op besluiten we die maar eens te proberen. Erg ver kom ik niet! Bij de eerste camper die ik zie staan twee Fransen die hun camper net hebben geparkeerd. Ze zijn bezig met hun elektriciteitskabel. Mijn vraag is simpel en in het Frans kom ik er ook wel uit. Het kost hier dertig euro per dag, inclusief elektriciteit. Dertig euro? Zijn ze gek geworden of zo? Ik stap meteen weer in en we gaan op weg naar de Middellandse Zee.
Maar daar aangekomen blijkt het vinden van een camping die ’s winters is geopend toch moeilijker dan verwacht! De camping die ik had uitgezocht is in ieder geval gesloten! We rijden langs de kust langzaam verder weg van Barcelona. Maar elke camping die we langs de weg zien blijkt gesloten! We rijden en rijden totdat ik op een mooie parkeerplaats langs de kustweg eindelijk mijn GPS eens goed kan raadplegen. Onder het rijden is dat namelijk veel te gevaarlijk.
Wat blijkt? We zijn slechts een kleine elf kilometer verwijdert van onze vertrouwde camping in Blanes! Dus de beslissing is snel genomen, we gaan terug naar Camping S’abanell in Blanes. Vanuit Blanes kunnen we ook gemakkelijk met de trein naar Barcelona, dus dat is twee vliegen in een klap.
Ik zet de camper op dezelfde vertrouwde plek als drie dagen geleden en rol de elektriciteitskabel uit. Ik betaal twee nachten aan de vriendelijke wintermanager en Lyka gaat meteen onder de douche. Er is echter een probleem vandaag. De zeewind is veranderd in een storm van zee en daarom moeten we een andere plek èn een andere positie kiezen. De deur van het woongedeelte moet namelijk in de luwte staan zodat niet elke keer als je de deur opent alle warmte weg is.

Na het douchen eten we een heerlijke Koreaanse Bulgogi met rijst een broccoli.

Ik kreeg een vraag van een lezer over de twijfelachtige grootte van de porties. Zij vond namelijk dat ze nogal aan de kleine kant waren. Nu moet ik eerlijk toegeven dat wanneer je veel in Azië bent geweest de porties op je bord of in je kom automatisch kleiner worden. Maar er is ook  nog een andere oorzaak. Haast elke avond vergrijpen we ons aan de plaatselijk kazen, droge worsten en wijnen. We moeten daar nu eenmaal ook wat ruimte voor laten!

Een nieuwe serie staat op de memory-stick. “The Night Manager” is een Britse serie van de BBC. Geheimagenten en samenzweringen zoals alleen de Britten die in beeld kunnen brengen. In een woord fantastisch! Zo fantastisch zelfs dat we vier van de zes afleveringen kijken. We hebben namelijk netstroom en dan is het onbelangrijk hoe lang de tv ’s avonds aanstaat. We kijken ook uit naar de eerste èchte rustdag van deze mooie reis.

Spanje: Snel wisselende landschappen

St Miguel del Fay (op de parkeerplaats)


De kachel snort zachtjes wanneer ik iets na acht uur mijn ogen open. Ik ben vannacht een keer uit bed geweest omdat mijn mond zo droog was als een pak hooi. De kachel stond te hoog. Nu, de zon klimt alweer omhoog, kijk ik naar de schaduwkant van de berg en zie rijp op het gras. Het zal nog wel even duren voordat de zon op deze mooie camperplaats schijnt en de camper verwarmt.

Buiten is het slechts 0.4 graden volgens onze thermometer. Dat is op zich ook alweer een test want ik heb nog niet de mogelijkheid gehad om de camper na de plaatsing van de tweede startaccu met vorst te starten. Om tien uur, een redelijke tijd wanneer de rest van de camperbewoners waarschijnlijk niet meer liggen te slapen, ga ik dat proberen.
De omslag van het WOMO-boekje zit aan de voorruit vastgevroren wanneer ik plaats neem achter het stuur om de motor te starten. Het starten van de motor duurt wat langer dan normaal maar bij de derde poging slaat de motor aan en draait zonder enig probleem warm. Ik vraag me hardop af of je een dieselmotor moet starten met het gaspedaal ingedrukt of geheel los gelaten. Misschien kan een van jullie mij daarop het juiste antwoord geven? Dit moet haast wel de laatste test zijn geweest! Nu werken alle systemen prima en moeten we zonder problemen thuis kunnen komen. Klop op het hout!

Na het ontbijt gaan we op pad en ons eerste doel voor vandaag is het “Stuwmeer van Sau”. We halen geen hoge snelheden want de weg is te smal en overal staan borden dat het wel eens glad kan zijn. De lage temperatuur maakt me extra voorzichtig. De snel wisselende landschappen zijn een lust voor het oog en nemen ook wat snelheid weg omdat de chauffeur niet alleen op de weg wil kijken maar ook genieten van wat er buiten om hem heen gebeurd. Toch maak ik weinig foto’s. Waarom? Het terugkijken van landschapsfoto’s is erg saai. Je denkt dat je de magie van het landschap kan vangen maar de camera schiet haast altijd te kort!
De witte vlakken met rijp worden langzaam door de zon ontdooit en verdampt. Waterdamp veranderd in de koude lucht boven de grond in mist en als gehaaste spoken glijden de flarden mist om de stammen van de bomen door het bos. Het is een schitterend gezicht. Alleen aan de schaduwzijde van de bergen is het nog zeer koud en verraderlijk. Daar moet je goed opletten! Het “Stuwmeer van Sau” komt plotseling achter een bocht in het oog en is wonderschoon. Zeker met de staalblauwe lucht erboven!

De kleine kerktoren die bij deze lage waterstand een stukje boven de waterspiegel uitsteekt is een bijzonder gezicht. Een heel dorp heeft moeten verhuizen naar een hoger gelegen lokatie. Alles in naam voor de vooruitgang en vers drinkwater voor de metropool Barcelona een kilometer of zeventig verderop.

Op de parkeerplaats naast de dam maken we ook nog wat foto’s en eten we kippensoep. Alleen maar omdat het er zonnig is. We mijden de schaduwen omdat het daar gewoon te koud is. Na mijn toiletbezoek trek ik aardig wat bekijks omdat ik met een korte broek en in een overhemd met korte mouwen over de parkeerplaats loop terwijl de wandelaars zijn gestoken in donsjacks en Goretex. Ik kan er alleen maar om lachen want dit zijn temperaturen van een mooie dag in Nederland!
We gaan alweer naar onze laatste halte voor vandaag en wanneer de parkeerplaats is wat het WOMO-boekje belooft dan blijven we daar ook overnachten. De rit gaat over dezelfde weg terug naar Vic, vandaar is het allemaal weer nieuw. In Vic rijdt ik mezelf muurvast in de smalle straten van de binnenstad omdat de halve stad is afgezet voor een middeleeuwse markt. Gelukkig merkt Lyka niets van die jaarmarkt want anders had ik er nog een probleem bij gekregen. Met behulp van enige vriendelijke verkeersregelaars en mijn Garmin komen we weer op de rondweg uit en rijden we al snel richting Barcelona, de kust en onze eindbestemming voor deze zaterdag.

“Het klooster van St Miguel del Fay” wordt vanzelfsprekend weer vanaf de verkeerde kant benaderd. Dit is niet de eerste keer dat dat ons overkomt. De weg is over 4,2 kilometer zo smal dat ik vanzelf tot de alle heiligen begin te bidden dat we geen tegenliggers tegenkomen! Of mijn gebeden zijn gehoord weet ik niet maar zonder ook maar één tegenligger komen we aan bij de enorme parkeerplaats van het klooster.

Het is nog redelijk vroeg in de middag maar het is ook al te laat. Het is te laat om het klooster, dat om vijf uur precies sluit, te bezoeken dus maken we een onderzoekende wandeling naar de ingang en krijgen informatie over hoe laat morgen wat er te zien is. Het is in ieder geval een prettige wandeling met mooie uitzichten over de vallei.

Varkensfilet met broccoli en overfriet maken een mooi einde aan deze zaterdag. De gordijnen gaan dicht, we staan met slechts één andere camper op de grote parkeerplaats, een wijntje, een biertje en de film “Risky Business“ uit 1983. Het begin van de imposante carrière van Tom Cruise. Wat een heerlijk einde aan deze mooie dag!

Spanje: Vorst op het gras

Viladrau (Camperplaats)

Na de wandeling en heerlijke maaltijd heb ik gisterenavond nog van een paar wijntjes genoten. De acculader druppelt de huishoudaccu weer tot de nok vol zodat we zonder problemen twee nachten vrij kunnen staan.
We gaan weer het binnenland in. Route zes brengt ons weer de bergen ten noorden van Barcelona in. Lyka blijft maar vragen om Barcelona te bezoeken dus laat ik dat bezoek samenvallen met een campingdag. De camper zo maar parkeren in Barcelona is volgens mijn bronnen zeer onveilig. Het laatste wat we willen is een inbraak dus gaan we op zoek naar een camping waarvan we met het openbaar vervoer gemakkelijk en redelijk snel in het centrum van Barcelona kunnen komen.

Na nog een spoedbezoek aan de Lidl rijden we richting de “Serra de Montseny”. Veel is er niet langs de route dus we gaan weer een nachtje wild staan. Op weg naar het nationale park passeren we Hostalric. We laten de Garmin voor wat hij is want ik geloof echt niet dat wij die smalle straatjes in dit eeuwenoude stadje kunnen nemen. In Hostalric zijn de bewoners in de loop der eeuwen de oude stadsmuur als woonhuis gaan gebruiken. Het is een bijzonder gezicht.

Eenmaal in de bergen worden de wegen snel weer smaller en steiler. We klimmen en klimmen totdat we op een uitzichtpunt aankomen. Mijn eerste gedachte is om hier te overnachten. Die gedachte verdwijnt al snel wanneer ik de dikke laag ijs op de plassen zie liggen! We maken wel meteen gebruik van deze mogelijkheid om in de warme zon een paar boterhammen te eten. We krijgen geen genoeg van het uitzicht maar we moeten wel verder.

We rijden en rijden en overleggen dat we een nacht in de vorst niet zien zitten! Op een parkeerplaats aan de andere kant van de bergkam krijgen we een schitterend uitzicht op de witte toppen van de Pyreneeën voorgeschoteld. Het is adembenemend en tegelijk oogverblindend! Het is een schitterende lokatie om de nacht door te brengen maar we besluiten toch maar om nog een stukje door te rijden en wel naar het gehucht “Viladrau”.

Daar is zelfs een officiële camperplaats met lospunt voor grijs water en elektriciteit! De elektriciteit uit de kolommen blijkt helaas niet te werken. Da’s jammer want elektriciteit is nu eenmaal een van de weinige dingen waar je in de camper een tekort aan kunt hebben.

Zalm met romige groente en rijst. Een van de lievelingsgerechten van Lyka. Opnieuw een winnaar. Ik heb het koken op twee kleine gaspitten nu aardig onder de knie. Na het eten wordt de mini-serie “Harley and the Davidsons” gekeken en liggen we vroeg onder de wol. Tijd is maar relatief en wat voor dag het is maakt al helemaal niets meer uit. Alleen de zondag is belangrijk! Dan zijn de supermarkten namelijk gesloten.