Spanje: In alle eenzaamheid

Siresa (bij de picknickplaats)

Afgelopen nacht voelde het zeer vreemd om te slapen midden in het bos ver weg van de bewoonde wereld. Er was buiten geen enkel elektrisch licht te zien.Alleen de duisternis met daarboven duizenden sterren. Het was beangstigend maar tegelijkertijd ook vredig. Alsof we eenzaam in de kosmos zweefden.
Binnen in de camper, met de gordijnen gesloten, werd dit gevoel alleen nog maar versterkt. Het voelt alsof we in een ruimtecapsule leefden en op weg zijn naar een andere planeet in een zonnestelsel.
De natte handdoek hangt hard als een plank over de instapsteun wanneer ik bij het eerste zonlicht naar buiten ga om even de benen te strekken. Het is verschrikkelijk koud en ik denk zelfs dat het nog licht vriest. Die vorst zal snel verdwijnen zodra de zon haar krachtige stralen op de grond zal laten schijnen.
En ja hoor, flarden dunne mist bewegen als spoken net boven de grond en de kleine beek die langs de parkeerplaats stroomt zodra het eerste zonlicht de grond raakt. Na het ontbijt gaan we meteen weer op weg en worden verwend met een uitzicht uit duizenden!

De besneeuwde toppen van de Pyreneeën met een staalblauwe lucht daarboven.

De eerste echte halte is het enorme klooster van “San Juan De La Peña”. Niet dat er echt veel te zien is bij het klooster maar de enorme weide er omheen met tafels en banken zal het zeker voor de zomerdagen een populaire bezoekplaats maken. Ik maak haast plichtmatig mijn foto’s en bereid me voor op het onderste klooster van “San Juan De La Peña”.

Volgens het WOMO-boekje mag je niet, het is er ook haast onmogelijk, bij het onderste klooster van “San Juan De La Peña” stoppen of parkeren. Lyka krijgt de grote Nikon fotocamera in haar handen gevolgd door de instructies terwijl ik mijn ogen openhoud voor een mogelijk om te stoppen en foto’s te maken. Wij gaan er langzaam langs rijden!
Dat is dus appeltje eitje! We reizen buiten het seizoen met de camper door Spanje en er staat slechts één kleine personenauto langs de weg. Ik kan de uitnodiging niet weerstaan en parkeer de “Oude Dame” ervoor, ondanks het verbodsbord.

Het onderste klooster van “San Juan De La Peña”is tot nu toe wel een van de meest opzienbarende religieuze bouwwerken van deze reis. Onder een enorm grote overhangende rotswand hebben ze honderden jaren geleden een klooster gebouwd.

De weg blijft zich maar langs steile berghellingen slingeren en dan krijgen we weer een schitterend beeld van de besneeuwde toppen van de Pyreneeën met een staalblauwe lucht daarboven te zien. Op foto’s gaat het misschien vervelen maar ik kan jullie verzekeren dat het ons in het echt niet verveeld! Het ontbreken van ander verkeer maakt onze ervaringen alleen maar intenser.

En zo rijden we de “Valle de Hecho” in om bijna aan de Frans/Spaanse grens te overnachten. Het is een schitterende rit met een heel mooie staanplaats aan het einde. De camper wordt geparkeerd en voor de nacht in gereedheid gebracht.
Gelukkig ontdek ik net op tijd het grootste probleem met deze staanplaats waar we wilden overnachten! We hebben hier hoog in de Pyreneeën aan het einde van de vallei geen telefoon ontvangst! En denken jullie toch ècht niet dat na alle problemen met het internet in Spanje en de Spaanse Orange simkaart wij een avond zonder 3G wilden zijn?

Dus rijden we weer een eindje terug naar beneden naar een mooi plekje naast een picknickplaats waar we wel een goede ontvangst hebben. En het is ook een mooi plaatsje! De duisternis valt en opnieuw zijn we verstoken van elektrisch licht in de omgeving. De opkomende bewolking zorgt er ook voor dat de maan deze avond voor ons verborgen blijft. Je kan dus weer geen hand voor ogen zien. Af en toe passeert er nog een auto of een tractor en in de verte hoor je koebellen rinkelen.

De smaakzintuigen worden vanavond geprikkeld met gyros, broccoli en potato wedges. De toetjes zijn op dus ik moet het doen met een koffie en enkele chocolade kruidnoten. Het hoofdprogramma voor vanavond bestaat uit twee afleveringen van de fantastische Netflix serie “Black Mirror”.
Met stof tot nadenken van de twee afleveringen kruip ik in de alkoof waar Lyka al ligt te slapen. Wat is Spanje toch mooi en hoe weinig hebben we eigenlijk pas gezien. Morgen wacht er hopelijk weer een ander mooi avontuur op ons.

Spanje: Heen en weer

Tussen Centenero en Bernués (in het bos)

Er ligt een zwaar spanningsveld in de camper zodra ik om zeven uur op sta. Ik voel het! Ik weet het! Die zwarte verpakking van Orange met daarin de nieuwe simkaart voor het internet gaat voor het ontbijt nog problemen opleveren!
Ik drink mijn koffie en schrijf wat verhalen. Er wordt ook gepubliceerd en terwijl ik daarmee bezig bent klimt Lyka veel vroeger dan gewoonlijk de ladder uit de alkoof af en kijkt naar de zwarte verpakking. Ik weet wat er gaat komen.
Haar eerste woorden deze dag; ‘Kul, wanneer zetten we de simkaart in mijn iPhone?’
Ik doe net of ik het niet hoor en ga door met waar ik mee bezig ben op mijn MacBook. Na haar ochtendrituelen, nu met een kop koffie in de hand, herhaald ze haar vraag. Eigenlijk heb ik geen keuze maar ik probeer eerst mijn eigen werk af te maken voordat ik aan haar simkaart begin.
Daar neemt mijn vrouw geen genoegen mee en ze gaat dus zelf aan de slag. Aan de ene kant denk ik gelukkig maar aan de andere kant weet ik ook dat het problemen gaat opleveren. Het begint met de PIN-code van de Spaanse simkaart. In Nederland is dat dus altijd 0000 maar in Spanje staat de PIN-code op de kaart waar de simkaart in zit. Ik leg mijn werk neer en help haar met het opstarten van de internet verbinding.
En precies zoals de meisjes zeiden, ‘simkaart er in en het werkt!’

Ik publiceer mijn verhaal voor de dag en upload de foto’s naar Flickr. Picasa, het beste ooit voor foto’s met een toepassing op het web, is door Google de nek omgedraaid en daarmee ook mijn gebruik van Google foto’s. Er komt een tijd dat ik helemaal over ben overgestapt op Flickr.
Na het ontbijt is het al half elf voordat we de camping verlaten. Het internet was het belangrijkste en daarmee zijn er andere zaken bij ingeschoten. Ik loop door mijn geheugen en programmeer, terwijl we al buiten de slagbomen van de camping staan, waypoint 02021 van de “Los Mallos de Riglos”. Een rotsformatie die bekend is door de broedende gieren en geliefd is onder de vrije bergbeklimmers. Van die waaghalzen die zonder touwen tegen een rechte helling opklimmen.
Door het meningsverschil over het tijdstip voor het plaatsen van de simkaart is de sfeer in de cabine van de camper te snijden. Lyka heeft geen oog voor wat er buiten gebeurd en is alleen met haar telefoon bezig. Wanneer ik daar wat van zeg wordt ik afgesnauwd dus dat onderwerp wordt al snel aan de kant gegooid!

De rode rotsen genaamd “Los Mallos de Riglos” zijn al van verre te zien en bieden een spectaculair, haast buitenaards, landschap. De weg er naar toe is goed en leeg. Ik heb het al meerdere keren geschreven maar ik blijf me verbazen hoe leeg de wegen in Spanje  zijn. Komt het door het winterseizoen of zijn de wegen hier in de buurt altijd zo leeg?
Op de grote lege parkeerplaats voor touringcars parkeer ik de camper terwijl een politieauto, met groetende agenten daar in, passeert. Dat zit wel goed dus! Eerst een kop warme thee en dan een korte wandeling. Bergen zien er nu eenmaal het beste uit vanaf een afstandje dus ver wandelen hoeft echt niet.
Terug in de camper neem ik nu wel even de tijd om rustig in het boekje te lezen en op de kaart te kijken. Èn wat blijkt? We hebben een van de grootste bezienswaardigheden van de omgeving overgeslagen. Ik lees het verhaaltje nog een keer en besluit zonder Lyka te raadplegen weer terug te rijden.
Terug in Ayerbe zie ik haar verbaasd kijken. Ze realiseert zich dat we hier al zijn geweest en wanneer we enkele minuten later ook de camping van afgelopen nacht passeren weet ze dat we zijn omgedraaid en terug gereden.

Het “Castillo de Loarre” is een enorme kasteel uit de 11e eeuw. Vanaf ver in de omgeving kan je ontzagwekkende bouwwerk al zien liggen op de top van een heuvel. De weg er naar toe is goed en erg breed, dat verraad dat het hier in het hoogseizoen wel heel druk zal zijn. De weg wordt steiler naarmate we dichterbij het kasteel komen. Aan het einde van de weg zijn ze druk bezig om de parkeerplaats uit te breiden. Voor ons maakt dat weinig uit want er is ruimte genoeg voor een kleine camper.
Gelukkig liggen de entree gelden niet zo hoog in Spanje en voor de eerste keer in twee weken trek ik in het bezoekerscentrum de portemonnee om voor ‘dos personas’ de kaartjes te kopen. Negen euro dus, met als extraatje dat je de kerk in het beneden gelegen dorp ook gratis mag bezoeken

Het kasteel is vanaf het terras van het bezoekerscentrum niet zichtbaar. Ik vindt dat erg vreemd want nagenieten op het terras met een cappuccino met uitzicht op het kasteel zou een geldmachine zijn! Met een bocht loop je om een bos heen en dan sta je oog in oog met dit machtige bouwwerk. Het roept nu nog meer respect en onderdanigheid in je op! Dan kun je je voorstellen hoe een persoon zich negenhonderd jaar geleden zich voelde wanneer hij hier stond en naar het kasteel keek.

Het wordt alleen nog maar groter! Eenmaal binnen de muren aanschouw je pas de enorme afmetingen.

Binnen is het nog allemaal groter! Een kapel met de afmetingen van een kathedraal, gangen en trappen die overal en nergens naartoe leiden. We zijn erg blij dat we de moeite hebben genomen om terug te rijden.

Na het kasteel neemt de natuur het weer over. Toch heeft er nog een probleem de kop op gestoken. Het Orange internet pakket blijkt niet meer te werken en dat verlaagd Lyka’s humeur tot onder het vriespunt. Daar moeten we later zeker wel naar kijken!
Het is tijd voor de lunch en in alle concentratie tijdens het zoeken naar een leuk plaatsje zie ik een verkeersdrempel over het hoofd. Tot nu toe hebben verkeersdrempels zich vertoont in allerlei vormen en afmetingen soms aangegeven door een verkeersbord maar meestal niet. Van drie centimeter diep tot wel twintig centimeter hoog.
Deze was er dus een in de “hors categorie”! Op het moment dat de voorkant van de camper plots de hoogte in gaat weet je eigenlijk al dat het goed fout zit. De reflex om zachtjes en gecontroleerd te remmen, een noodstop geeft nog meer rotzooi, komt te laat en in een fractie van een seconde zorgt het hefboomeffect ervoor dat de lange overhangende achterzijde van de camper als een middeleeuwse katapult alles in de kastjes en laden lanceert met een oorverdovend gerammel als gevolg.
Het kwaad is geschied en we kijken elkaar schaapachtig aan. Dat wordt straks eerst opruimen. Nadat we een redelijk plekje hebben gevonden staan we schouder aan schouder wanneer de deur naar het woongedeelte van de camper opengaat. De schade is beperkt maar het half dozijn eieren dat tijdens het passeren van de verkeersdrempel is gelanceerd heeft op de vloer voor het aanrecht een slachtveld aangericht.
Na twintig minuten soppen en dweilen kunnen we eindelijk aan de lunch die we in stilte gebruiken.

We volgen een kolkende stroom wildwater naar een stuwmeer en komen in een gebied met vreemde geologische formaties. De bergen zijn grijs als cement en lijken zacht als een cake. Het boekje heeft het over mergel in het Duits. Vreemd maar mooi! Ondertussen passeren we ook de camping die we gisteren op het oog hadden en die blijkt gesloten te zijn.

Zo rijden we maar door over een stille, slechte, smalle weg door de bergen. Het verkeer is nu ècht minimaal! We zien slechts een andere auto in zestig minuten! Volgens het boekje is er een grote beschutte parkeerplaats midden in het bos naast een kabbelend beekje. Die parkeerplaats is het dus ook geworden!

De internet verbinding via de mobiele telefoon is hier minimaal dus daar zijn we zo klaar mee! Radio werkt ook niet dus we hebben alleen de stilte van de bergen en het bos en wat later de volmaakte duisternis. De laatste Paella uit de diepvries, die overigens ook niet meer op het menu komt, is bevorderd tot het avondeten en voor ons zit de avond er haast op.
De Koreaanse film “A Werewolf Boy” uit 2012 is de hoofdfilm. Een leuke kinder/tiener film met wat actie en romantiek. Lyka geniet er in ieder geval erg van.
Of de twee afleveringen van de X-Files hebben bijgedragen aan het ongemakkelijke gevoel in de wildernis weet ik niet maar met enkele wijntjes in mijn lichaam zoek ik mijn slaapplaats in de alkoof op.

Spanje: Rijp op het gras

Ayerbe (Camping La Banera)

Buiten is het slechts 1,5 graden Celsius wanneer ik op de thermometer kijk. Binnen is het 21 graden en dat is een groot verschil. Het was dan ook een maan verlichtte nacht met de grootste maan tot 2034 aan de nachtelijke hemel. Het maanlicht wierp schaduwen en het zonnepaneel gaf zelfs een spanning van 0,2 volt. Het was dus een koude heldere nacht met een schitterende volle maan.
Ook op deze ochtend hebben we nog geen internet! Het bericht dat mijn You L bundel automatisch is verlengd zit netjes in mijn berichten box maar het internet werkt nog steeds niet. Erg slordig van Vodafone en ik zal zeker proberen er wat extra Mb’s uit te slepen.
Vanuit het zijraam kijk ik naar de oude Romeinse brug en de streep zonlicht boven de bergkammen die een nieuwe dag aankondigt. Het wordt vandaag weer een schitterende zonnige dag.

Zodra er voldoende zonlicht op de parkeerplaats schijnt ga ik naar buiten om een frisse neus te halen. Dat wordt wel een heel erg frisse neus! Op de bladeren van de heg en op het gras van het kleine picknickveld heeft zich een dun laagje witte rijp gevormd.
Dat is een vreemde gewaarwording kan ik u verzekeren! Na de rit in een meteorologische achtbaan van gisteren waarin we van regen via sneeuw naar haast korte broeken weer zijn gegaan sta ik nu te kijken naar de vorst aan de grond. Zodra de zon zich verheft boven de bergkam van de vallei voel ik haar warmte op mijn huid en de kleine ijskristallen veranderen in vloeibaar water.

Het is weer een schitterende dag die wat later begint dan normaal. De boterham met ham en gebakken ei wordt pas om half tien geserveerd. We gaan verder met route 1 uit het WOMO boekje van Noord-Spanje en een eerste blik verteld me dat we niet veel bijzonders voor de boeg hebben. Het is hoofdzakelijk natuurschoon en daar is het nu eenmaal moeilijk om een verhaal over te schrijven.
Het starten van de camper gaat ook op deze zeer koude dag zonder problemen. Ik heb nu alle vertrouwen in de camper dat we geen problemen zullen krijgen met het starten. Alles en iedereen aan boord? Alles staat vast en/of is opgeborgen? Daar gaan we voor weer een mooie dag in de voetheuvels van de Pyreneeën.

We slingeren over verlaten wegen tussen rode heuvels. Wijngaarden en olijfgaarden wisselen elkaar af en we doorkruisen een verlaten slaperig bergdorpje. Op een parkeerplaats in het midden van niets drinken we thee. Hier staat in het midden van niets gewoon kunst. De paarden gemaakt van onbehandelde staalplaten zijn mooi en passen in de omgeving. Nu moet je bij kunst nooit vragen naar de functionaliteit of het beoogde doel. Kunst is kunst en met uitzondering van religieuze kunst is het zelden functioneel. Dat Spanje een kunstzinnig land is wist ik al. Maar dat het overal in het land beelden, monumenten en kunstwerken heeft staan is een aangename verrassing.
Na de lunch missen we het bezoek aan een dam met een door mensenhanden gemaakte waterval. Lyka kan hem in het voorbijrijden nog wel zien maar voor mij is de weg belangrijker. Ik moet ook wat vaker in het boekje kijken! Helaas is dat voor Lyka te moeilijk omdat het routeboekje in de Duitse taal is. Omdraaien en opnieuw bekijken is volgens Lyka niet de moeite waard dus rijden we maar door naar een uitzichtpunt bij een van de honderden stuwdammen die dit gebied heeft. Sommige voor irrigatie en anderen voor het kleinschalig opwekken van elektriciteit.

De weg er naar toe geeft al fantastische uitzichten. Totdat we op het punt komen dat de twijfel toeslaat. De weg wordt smaller en steiler en ik vraag me af of deze weg wel voor een camper is ontworpen. Gelukkig hebben we geen tegenliggers en komt de parkeerplaats bovenaan de weg steeds dichterbij. Omkeren is onmogelijk en passeren op de steile weg een puzzel waar je grijze haren van krijgt.
De beloning van het uitzicht is groot. Het is inderdaad schitterend! We drinken thee uit de thermoskan en zitten voor enkele ogenblikken in de verwarmende zon te genieten van het uitzicht. Ik heb geen idee hoe hoog we zitten maar dat we een respectabele hoogte zijn is wel duidelijk.
Een laat vertrek gecombineerd met een rustige rit maakt dat we wel een beetje achter op het schema liggen. Hoewel we op reis zijn moeten we toch proberen een schema aan te houden. We moeten ook nog een simkaart voor internet te pakken zien te krijgen en het is vandaag ook campingdag!
In Huesca koop ik nog wat voedsel in bij de Lidl en we gaan verder op zoek naar een simkaart! Een kleine stad op een dinsdagmiddag in het hart van Spanje is net zo verlaten als Zaltbommel op een zondagochtend om zeven uur. Links en rechts van de camper speuren onze ogen de gevels af naar een boodschap, reclame of uithangbord dat ook maar enige aanwijzing heeft over de verkoop van simkaarten. Tevergeefs!
Na een tiental minuten zitten we op een brede asfaltweg die ons de stad uitleid naar onze volgende bestemming. De tijd dringt en dwingt dat we enkele bezienswaardigheden voorbij moeten rijden. Dat is op zich jammer maar we willen nu eenmaal naar een camping.
Aan de rand van de stad is er een enorme “Eroski supermarkt” met daarin ook een klein winkelcentrum. De camper valt op op de enorme lege parkeerplaats. Het is hier nog steeds crisis met een economische malaise en dat is goed te zien en te merken. Zou het hier wel veilig zijn op de parkeerplaats? Ik ben nog steeds bang voor een inbraak. Daar hoef ik me achteraf geen zorgen over te maken omdat Lyka in de camper blijft.
Binnen heb ik de keuze voor een simkaart tussen Movistar en Orange en ik kies voor de laatste omdat we die nu eenmaal de eerste dagen veel als aanbieder van het netwerk op onze iPhones hebben gezien. 20 euro voor 4 Gb geldig tot en met 31 januari 2017. Dat klinkt me als muziek in de oren en volgens de dames kunnen we de simkaart zo in de telefoon stoppen en dan moet het allemaal gewoon werken.
Het is nog wel een hele administratie om de kaart op je naam geregistreerd te krijgen. Na twintig minuten stap ik weer de camper binnen waar Lyka met een zuur gezicht op me zit te wachten. De verpakking met de simkaart er in werkt als honing op haar zure gezicht en tovert een brede glimlach.

Even over dat Vodafone! We hebben beiden een You L bundel die in Nederland en 43 andere landen probleemloos zou moeten werken. Nu werkte die bundel prima in België en Frankrijk maar om de een of andere mysterieuze reden is de bundel gestopt toen we Spanje binnen reden. We zitten al sinds zondagmiddag zonder internet van Vodafone. Gelukkig heb ik een simkaart van de KPN als backup. 30 dagen onbeperkt internet, 128 Kb/s, in heel Europa voor slechts € 7,50.
Gisteren heb ik dus een uur zitten chatten met de helpdesk zonder enig resultaat. Of ze weten het niet, of ze kunnen het niet, of ze mogen het niet. Òf een mix van die drie maar het resultaat is wel teleurstellend dat we zonder internet zitten, honderden Mb’s zijn kwijtgeraakt nu de bundel is verlopen en eigenlijk weinig uitzicht hebben op een verbetering. Dus de enige optie is een Spaanse simkaart die per Gb ook nog eens maar de helft lijkt te kosten dan die van Vodafone.

Het is laat en de beoogde camping, waarvan we ook niet eens weten of die wel geopend is, ligt nog een kleine tachtig kilometer verderop. Dat is ruim anderhalf uur rijden in ons tempo! Maar beloofd is beloofd dus we ondernemen een poging. De klok tikt en des te langer we rijden des meegevende Lyka wordt. Uiteindelijk wordt het niet noodzakelijk om de nacht op een camping door te brengen.

In het dorpje Ayerbe zien we een verwijzing naar “Camping La Banera”. We kijken elkaar aan en zonder een woord te spreken besluiten we om deze camping maar eens te proberen. Gelukkig is de camping open, ik maak me nog steeds zorgen over de vraag hoeveel campings er buiten het seizoen open zullen zijn, en voor de prijs hoeven we het ook niet te laten. We hebben de hele camping voor onszelf en met mijn kolen Spaans weet ik haar te overtuigen dat ze maar één sanitaire groep voor ons twee hoeft te openen en te verwarmen. Dat wordt dus de dames toiletten en douches.
Voor € 17,50 hebben we echt niet te klagen over deze staanplaats voor de nacht omdat we ook nog eens een gratis, en goede, internet verbinding krijgen. Na de internetloze dag hebben we allebei voldoende te doen om het een en ander bij te werken. Dat uur chatten met Vodafone heeft me gisteren een achterstand opgeleverd in het publiceren van onze avonturen en ik weet uit ervaring hoe moeilijk dat is om weer in te lopen. Kort geheugen en lang geheugen moeten precies op het juiste moment worden aangesproken om relevante details in mijn verhalen te kunnen opnemen.
Terwijl Lyka al onder de douche staat neem ik nog maar eens contact op met de helpdesk van Vodafone. Na een tiental minuten werkt het internet op mijn iPhone weer! Dat is in ieder geval gelukt en heb ik weer toegang tot voor mij belangrijke informatie. Als bonus krijg ik ook de hele bundel van vorige maand vergoed. Dat is nog eens service en daar maakt Vodafone vrienden mee.

De varkenskarbonade met verse snijbonen en frietjes smaakt uitstekend! De sfeer in de camper is ook weer verbeterd nu we internet hebben en zijn gedoucht. Na het eten kruipt toch ook de vermoeidheid bij me naar binnen. Ik kan aan alles merken dat we na twee weken aan een rustdag toe zijn die we zeker zullen nemen zodra we daarvoor een mooi plekje hebben gevonden.
Drie afleveringen van de X-Files, Lyka ligt al op een oor, met een rood wijntje erbij en ook deze dag is weer tot een goed einde gekomen.