Schotland: Medicijnen aanvullen

Fort William (Lochy Caravan Park)

Een van de tijdmeters tijdens mijn reizen is het aanvullen van mijn kleine gele medicijndoosje. Elke vijf dagen komt de grote zak met de diabetes medicijnen tevoorschijn om de trips uit te nemen die naar het doosje verhuizen. Alweer vijf dagen voorbij?, schiet er door mijn hoofd. Ik heb eergisteren toch nog bijgevuld? Maar de lege compartimentjes liegen niet! Het is ècht alweer vijf dagen geleden dat ik ze voor het laatst heb gevuld.
De tijd gaat heel snel wanneer je onderweg bent en elke dag iets nieuws, inspirerend of inspannend doet. Na bijna vier weken kunnen we niets anders opmerken dat Schotland ons prima bevalt en dat we het aan eenieder kunnen aanraden om zelf deze lege mooie wereld te gaan ontdekken. Schotland zal u belonen!

Tijdens het wakker worden had ik een vreemde ervaring. Ik weet dat we in Schotland zijn maar die wetenschap wordt overmeesterd door het gevoel van het slapen in je eigen bed. Ik schud op dit moment met mijn hoofd om het vreemde gevoel nog eens op te roepen. Is dat niet het ultieme campergevoel? Je wordt wakker, het voelt aan alsof je thuis uit bed stapt, je schuift de gordijnen open en Foeshhhhhh. Je bent in Schotland! Alsof je door een krachtige transportstraal in een flits van huis naar Schotland bent verplaatst.

Buiten wisselen regen en zonneschijn elkaar af en dat betekend waarschijnlijk dat er niet zal worden gewandeld in Glencoe. Jammer, maar het is niet anders. Als eerste van de dag komen natuurlijk mijn koffie en mijn toiletbezoek direct gevolgd door “Travels and Troubles”. Tot mijn grote verbazing zie ik dat mijn aanbieder nu weer T-Mobile is met wel 2 balletjes signaalsterkte. En daar raak ik opgewonden van! Ik open de dataverbinding en ja hoor, 3G flitst door de elektrische verbindingen tussen mijn MacBook en iPhone.
Eerst een verhaal plaatsen! Na ruim een uur heb ik alweer een verhaal online en drie verhalen klaar gezet. Deze drie kunnen nu met een minimum van data worden gepubliceerd.
Ik vind het heerlijk om vroeg op te staan en, terwijl Lyka nog in dromenland is, naar de radio te luisteren en verhalen te schrijven en na te kijken. Buiten scharrelt er een vogel tussen de dennennaalden en proberen honderden midges door het raam naar binnen te komen. Het zijn er deze ochtend zoveel dat de beelden aan de buitenkant van het raam golvend bewegen.

Na het ontbijt gaan we op pad voor ons volgend deel van de reis. De enkele meters van het wooncompartiment naar de cabine zijn moeilijker dan verwacht. De midges vallen met honderden tegelijk aan en je voelt hun beten op de stukjes onbedekte huid. Tientallen weten zich in de cabine binnen te dringen waar ze als vastberaden soldaten nog steeds aanvallen met een zekere dood als gevolg. Zodra de camper in beweging komt zijn ze weg. Enkele minuten met de ramen open en ook de laatste zijn naar buiten geblazen. Een zucht van verlichting, maar ook een zucht van berusting. We weten dat we ze nog vaak zullen ontmoeten maar daar zullen we ons niet door laten ontmoedigen.
De zon neemt haar beurten niet meer over en alleen de regen trakteert ons op een onvoorspelbaar mooi schouwspel. Schotland in de regen is eigenlijk zoals een Schotland zou moeten zijn. Toch willen de bezoekers een ander Schotland, een Schotland in de zon. Een Schotland dat eigenlijk niet bestaat! Zodra we bij Tyndrum links afslaan de A82 op wordt het stil in de cabine, de FM radio werkt niet in deze afgelegen streken.

Het landschap om ons heen verandert elke seconde. Het door de wolken heen worstelende zonlicht schildert op haar eigen manier een schilderij in 50 tinten grijs en warme kleuren. Het zijn schitterende landschappen en soms ook vergezichten. Jammer genoeg is het veel te druk op de weg en in combinatie met de regen moet ik tien keer alerter zijn dan anders. Wat ik toch kan zien is heel mooi.

Op meer dan een gelegenheid stoppen we op een drukke parkeerplaats, soms om een foto te maken en soms ook om een koffie te drinken. De A82 is een van de mooiste wegen van Schotland dus bussen van alle formaten vol toeristen rijden af en aan. De wet van de sterkste wint van het gezond verstand en op de vele parkeerplaatsen heerst chaos. Als mieren lopen de mensen door elkaar om selfies te maken die ongetwijfeld snel naar Facebook moeten om hun vrienden te imponeren.

De regen gaat over in een motregen en dan verschijnt eindelijk de zon. We hebben geluk! Op een van de drukbezochte parkeerplaatsen staat een in volledig highland dress geklede man de doedelzak te spelen. De landschappen worden minder dramatisch maar daarom niet minder mooi. Wat ook mooi is is dat een geplande wandeling waarschijnlijk nu toch door kan gaan! De stop bij het “Glencoe Visitor Centre” is maar van korte duur, we hebben daar ook eigenlijk niets te zoeken. Snel naar het toilet en weer weg! De afgelopen vier weken met haar vele eenzame overnachtingsplaatsen heeft me overgevoelig gemaakt voor grote groepen mensen. Ik probeer onbewust de drukte te mijden.
Voor ons aan het einde van de A82 ligt een korte wandeling in “Glencoe Lochan”. De parkeerplaats is maar moeilijk te vinden en slecht aangegeven. De wandeling ligt net voor het “Glencoe Visitor Centre” die haar de glans ontneemt die ze verdient ontneemt. Wij zijn erg blij dat het hier zo rustig is. Ik parkeer de camper zodat het zonnepaneel in de volle zon staat en veel zonlicht kan omzetten in gratis energie voor de communicatie apparatuur.
En het is tijd voor de lunch. Salmon-Dille Fishcakes op een bruine boterham, ze smaken redelijk maar ze zijn niet zo goed dat ze tijdens deze reis nog op het menu terugkeren. Nog een kop koffie en voor het eerst gaan mijn nieuwe wandelschoenen aan. Het moet er toch een keer van komen en ze moeten ook nog worden ingelopen.

In een dicht bos moeten we eerst flink klimmen waardoor mijn hartslag flink omhoog gaat. Na een korte afdalen lopen we een stuk langs een klein meertje. Dan duiken we weer het bos in en lopen om een heuvel heen om getrakteerd te worden op een uitzicht over “Loch Linnhe”. Net geen uurtje, een kleine drie kilometer en de fischcake is waarschijnlijk alweer verbrand.

Na een korte stop bij een supermarkt kiezen we ervoor om niet de aanbevolen camping uit het WOMO boekje te nemen maar een camping net ten noorden van Fort William. Het Lochy Caravan Park is een verrassende camping. Mooie ruime plaatsen op een enorm grasveld met uitzicht op de “Ben Nevis” en andere omliggende bergen. We kunnen eindelijk weer douchen, de was doen en relaxen.

Zodra ik de zak open, diepvries uit de Aldi, sta ik met grote ogen te kijken wat er nu in de koekenpan ligt. Lyka komt naast me staan en we staan samen in stilte te staren. We kijken elkaar aan en beginnen een gesprek.
‘Wat is dat?’
‘Ik weet niet!’
‘Het lijkt op rijst.’
‘Nee, het lijkt meer op gort!’
‘Gort?’
‘Een graansoort.’
De oranje wortel, rode paprika en groene bonen worden herkend. De vlam gaat eronder om het op te bakken en in de andere pan suddert een groene kerrie met varkensvlees en courgette. Het onbekende mengsel smaakt niet slecht en misschien koop ik het nog wel een keer.
Het is heerlijk weer en de dichtstbijzijnde camper staat op een meter of tien afstand. De zon schijnt en na het eten beginnen we aan “Austin Powers: The Spy Who Shagged Me”, deel 2 van het drieluik. Lachen en op de goede afloop openen we een fles Spaanse Frexeinet met bubbels op de eerste vier geweldige weken in de camper.

Schotland: Een moment van twijfel?

Inverlochy (Strone Hill)

Om half acht denk ik na over de vier weken die achter ons liggen. Mooie weken! Toch was er gisterenavond een moment van twijfel. Terwijl ik dit schrijf staan de twee Duitsers naast hun “Pössl” camperbus te zwaaien met hun armen terwijl ze een sigaret proberen te roken. Tevergeefs, het is een strijd die je niet kan winnen. Met elke kilometer die we noordelijker gaan worden de kleine stekers gemener. Ze komen nu ook naar binnen in de camper! Ze zijn zo klein en licht dat je ze niet tussen je handen kan kapot slaan! De luchtstroom beschermt ze tegen een zekere dood door ze weg te voeren voordat je handen tegen elkaar klappen. Een heerlijk moment buiten zitten zal er niet meer in zitten? Ik weet het niet!
Mijn moment van twijfel was wel alarmerend omdat het niet de eerste keer zal zijn dat ik mijn reisplannen rigoureus wijzig. Ik dacht er serieus over na om vandaag naar het zuiden te reizen en zo die midgies te omzeilen. Schotland is een mooi land maar om elke dag in de camper te blijven zitten omdat je overhoop wordt gestoken lijkt me ook niets.
Volgens de specialisten heeft het allemaal met het weer te maken. Buiten mijn raam zie ik er duizenden dansen. Klaar om elk levend wezen aan te vallen dat in de buurt komt. De vliegen in Australië waren een vloek maar die beten je niet! Die kropen alleen in de lichaamsopeningen van je hoofd.
Het publiceren van onze avonturen lukt ook al niet! Ik moet gebruik maken van de mogelijkheid om een verhaal te publiceren met GPRS, een protocol uit de steentijd van de telecommunicatie. Gisteren had ik een uur nodig om een verhaal met wat foto’s samen te stellen. Ik ben benieuwd of het nu wat sneller gaat.
Nee dus, het gaat zelfs nog slechter, het lukt me niet eens om een verhaal te publiceren! Daar zal ik, en jullie, dus aan moeten wennen. Ik kan pas publiceren wanneer ik weer 3G of WiFi tot mijn beschikking heb.
Ik kan het niet laten om op deze ochtend een rondje rondje om het park te gaan lopen. Direct ben ik omgeven door een wolk jagende mini insecten. Lange broek en lange mouwen beschermen me. Achter de camper, bij de uitlaat van de koelkast, is het het drukst. Ze komen dus op de warmte òf de kooldioxyde af! Zoals ik gisteren al heb ondervonden is blijven bewegen de beste remedie om niet gestoken te worden.
Met elke stap die ik neem voel ik een van de vijfhonderd traptreden van gisteren in mijn benen. Het is een goed maar pijnlijk gevoel. Vandaag gaan we weer wandelen. We? Ik hoop dat ik Lyka kan overtuigen om toch maar mee te gaan. Mensen uit tropische gebieden hebben van nature een hekel aan insecten die steken.

Zodra we wegrijden van de parkeerplaats lijken de midgies ook verdwenen. We gaan nu richting een van de mooiste gebieden van Schotland. Lyka heeft het prima naar haar zin en geniet van de uitzichten over de meren en de bergen die aan beide zijden van de weg oprijzen. Op de top van “High Glen Croe” is een parkeerplaats  met een schitterend uitzicht over de bergen en diepe dalen. Een kopje koffie met zo’n uitzicht is toch onbetaalbaar?

We gaan verder richting “Inveraray” waar we misschien wat gaan bezichtigen. Het kasteel en de oude gevangenis worden aanbevolen maar zoals ik al eerder heb opgemerkt er zijn teveel gebouwen die je kan bezoeken die onafhankelijk zijn. Het is ècht niet moeilijk om elke dag vijftig à zestig euro uit te geven aan toegang tot toeristische attracties. Persoonlijk vind ik dat te ver gaan en veel teveel geld, aan het einde van deze reis zal een gevangenis of een kasteel meer of minder het verschil ècht niet maken.

We maken een wandeling door het kleine stadje, ik weersta de roep van mijn lichaam om een Magnum ijsje, en vertrekken weer snel richting onze staanplaats voor de nacht. We zijn niet ver meer van “Glencoe”, een van de populairste bestemmingen in Schotland. Daar zullen de campers zij aan zij staan op de plaatsen waar het is toegestaan. Daarom kies ik in eerste instantie om een kijkje te gaan nemen op een parkeerplaats van een niet al te interessante wandeling. Net na Inverlochy rijden we de parkeerplaats op van “Strone Hill”, een mooie rustige plaats met picknick banken en een handvol redelijk vlakke parkeerplaats. Wij zijn de enige die hier staan! Een besluit is snel genomen en hier blijven we overnachten!

Ik kan natuurlijk niet stilzitten en besluit om de korte wandeling door het bos te gaan maken. Lyka heeft geen zin en dat hoeft ook niet, dat is voor mij ook zeker geen probleem. Het is maar een wandelingetje van ruim drie kwartier maar toch een leuke wandeling door het riviertje met haar watervallen. Het grootste gedeelte van de wandeling hoor ik het riviertje naast me in de diepte van de kloof ruizen. Het grootste mysterie is wel dat er geen midgies zijn! Zou dat door de straffe wind komen die door de dalen blaast? Wanneer dit het geval is dan zullen we zeker meer staanplaatsen opzoeken waar de wind flink voelbaar is!
Wanneer ik weer in de camper terug ben en aan mijn fruithapje, twee appels, begin zijn alle parkeerplaatsen nog steeds leeg. Het duurt deze keer niet lang voordat er een tweede camper verschijnt die na een half uurtje toch maar weer vertrekt. Ook komen er nog enkele personen auto’s waarvan de inzittenden een wandelingetje met de hond maken en na een uurtje weer vertrekken. Om vijf uur staan we weer alleen.
‘Een mooi plekkie!’, zoals we het nu in koor noemen.
Enkele weken geleden had ik nooit kunnen bedenken dat ik samen met Lyka zomaar midden in het eenzame niets zonder angst zou kunnen, èn willen, overnachten. Nu vinden we het heerlijk! Hoe minder zielen hoe meer vreugd!

Saté met gebakken aardappelen en sla als avondeten klinkt mij als muziek in de oren! Maar die muziek verstomd al snel wanneer ik ontdek dat de komkommer in de sla is gaan gisten, verschimmelen. Het is nog ruim binnen de datum en ik zou de bak sla zo kunnen omruilen bij de Lidl maar wie wil er nu met een vak verrotte sla rondrijden door Schotland?
De maaltijd is dus minder feestelijk dan verwacht. Wat ook minder moet is het inkopen bedenk ik me nu. Daar ga ik naar streven om niet meer dan twee dagen vooruit in te kopen. Met uitzondering van lager en cider! En meer harde groenten in te kopen want die blijft langer goed!
“The Salt of the Earth” is een schitterende documentaire over een fotograaf die 40 jaar de wereld heeft afgereisd. Mijn passie fotografie, gecombineerd met een andere passie, reizen, en dan gegoten in een schitterende zwart/wit documentaire. Een aanrader!
Wij gaan dromen van de warme douches die morgen op ons wachten. Tour 5, van de 16, gaat morgen ook beginnen. We liggen nog niet helemaal op schema maar we lopen gestaag in. Ook laat het spreadsheet zien dat we met elke dag een stukje dichterbij ons streefbudget komen. Welterusten.

Schotland: Dumbarton Castle

Tarbet (Loch Lomond Cruise Pier)

Gelukkig is het droog wanneer ik om iets voor zeven naar beneden klim. Tenminste, ik hoor in ieder geval geen tikken op het dak! Met de gordijnen in mijn hand hoop ik dat het buiten ook niet mist. Met een soepele beweging trek ik de gordijnen open en zie een bekend beeld. Alleen zonder regen en mist. Aan de hemel zie ik zelfs enkele stukjes blauwe lucht. Een goed begin van een dag in Schotland.
Achter mijn toetsenbord realiseer ik me dat we al twee dagen geen internet hebben. Het is hier zo dunbevolkt dat we wel kunnen bellen maar mobiel internet is er gewoonweg niet! Een leven zonder internet is voor veel mensen ondenkbaar. Ik mis mijn Facebook niet. Het enige dat ik mis is mijn mogelijkheid om mijn verhalen te spuien. Ook de sport mis ik niet, het weinige nieuws dat me via de BBC radio bereikt is genoeg. Nog geen minuut voetbal heb ik van het EK 2016 gezien! En ik heb het ook niet gemist!
Ik denk na over een oplossing en ik denk dat een paar dagen achter elkaar twee verhalen plaatsen misschien wel een idee is. Hoewel er ook nog dagen kunnen komen dat ik niets of weinig te melden heb. Ik laat het maar voor wat het is en ga verder met mijn verhalen en foto’s.
Nog voor negen uur verschijnen er twee Ford Transit met een laadbak. Het is onderhoud aan het groen rond de parkeerplaats en het duurt niet lang voordat de vier grasmaaiers hun oorverdovende lawaai produceren. Tijd om te verkassen! Alles in de woonruimte van de camper wordt weer vastgesjord en niet veel later zijn we onderweg. Bij de eerste parkeerplaats stop ik een moment om de GPS te programmeren. Dat gaat steeds beter met de Garmin. Hoe je het ook bekijkt, dat ding doet nooit wat ik wil dus ik moet leren omgaan met zijn gebreken.

Hoewel ik me ten zeerste heb voorgenomen om een van de grootste toeristenvallen van Schotland te omzeilen kan ik de roep van de “SS Sir Walter Scott” niet weerstaan. Het is een oud stoomschip dat op een afgelegen Loch te water is gelaten en sindsdien toeristen rondvaart. Ik moet toegeven het ziet er allemaal wel leuk uit maar € 22,50 p.p. voor een boottochtje van een uur vinden we toch wat aan de pittige kant. Zeker wanneer je in ogenschouw neemt dat de boot ook nog wordt volgepropt met toeristen die een rondreis door Schotland maken en je nog een € 5,- extra voor het parkeren moet betalen. Nee, die boottochten doen we hopelijk wel op een veerboot aan de westkust.

De hemel huilt zachtjes wanneer de reis verder voortzetten. Gelukkig schijnt de zon aan de horizon waar ons doel ligt. De reis naar de eerste halte die ik in gedachte had blijkt veel korter dan ik had verwacht. Op de parkeerplaats kijken we elkaar aan en weten meteen dat we de bergen en bossen wel hebben gezien. Om nu weer een boswandeling te maken zou ècht niets aan onze reis door Schotland toevoegen. Dus gaan we verder naar Aberfoyle.
Ook over “Aberfoyle” kunnen we weinig positiefs over melden behalve dat de CO-OP supermarkt prima bosbessen muffins verkoopt die twintig cent meer kosten dan bij de Lidl. Het hoeft niet altijd goedkoop te zijn zodat we ons de muffins goed laten smaken vergezeld van een verse kop koffie.
Tijdens deze koffiepauze heb ik een kasteel gevonden dat onder “Historic Scotland” valt. Wij zijn lid geworden dus mogen we dat gratis bezoeken. “Dumbarton Castle” mag dan niet een van de mooiste kastelen van Schotland zijn maar het heeft toch wel wat voordelen voordat we de hooglanden in trekken. Bij de Aldi wordt er ook nog eens voldoende ingeslagen zodat we de komende drie dagen niet omkomen van de honger.

“Dumbarton Castle” valt niet tegen, sterker nog, het is anders dan veel van de andere kastelen en we genieten van de uitzichten die we krijgen voorgeschoteld op deze uitgedoofde vulkaan. De 500 traptreden naar boven, in combinatie met een straffe zeewind, maakt ons koud en hongerig. De geschiedenis van het kasteel wordt ons allemaal een beetje teveel. Er komen namen van koningen en koninginnen voorbij waar we nog nooit van hebben gehoord. Dat het kasteel belangrijk is geweest is wel duidelijk! Zelfs de Vikingen van Dublin hebben hier in 840 eens goed huis gehouden.
De lunch van vandaag was er een om niet snel te vergeten. Gerookte zalm en oude cheddar op vers stokbrood. Mooier kan het camperleven toch niet zijn? Alleen het plekje langs de drukke A82 had beter gekund. Bij elke vrachtwagen die op nog geen anderhalve meter afstand passeert schud onze oude dame als een kleine boot. Gelukkig worden we tijdens de lunch niet zeeziek.
Loch Lomond en Ben Lomond beheersen het uitzicht en we rijden door een van de mooiste stukjes Schotland. Af en toe daalt er een fijne regen neer. Maar nooit voor lang want de zon laat zich niet zomaar verslaan. En dat is maar goed ook! Onze huishoud accu wordt weer eens goed doorgeladen door de ster die het dichtst bij onze aarde staat. Met een oog op de weg en het andere oog op het meer met de omringende bergen rijden we naar het noorden. Voor een moment denken we een plaatsje voor de nacht te hebben gevonden maar de geplande nachtelijke werkzaamheden aan de weg halen ons over om toch nog maar een stuk verder te rijden.

Zo belanden we op een parkeerplaats in Tarbet, aan het water naast een mooi park. Het is al vroeg druk met campers dus het zal niet zo romantisch zijn als de afgelopen dagen. Nu is het eindelijk tijd voor een Engelse kerrie, een Tikka, op basis van tomaten met fijne kruiden en specerijen. Lyka is er geen liefhebber van dus het lijkt dat vanavond ook meteen de laatste keer is. De helft van de saus verdwijnt met de pot in de vuilnisbak aan de rand van het grasveld.

Na een rondje in het park zoek ik de camper weer op. Die stekedingen zijn verschrikkelijk! Buiten zijn een marteling. Er zit dus niets anders op dan vroeg aan de avondfilm te beginnen. “Austin Powers: International man of mystery”, een leuke film die nu toch wel een beetje gedateerd begint te worden. Een speciaal bier begeleid de platte humor.