Schotland: Goedemorgen midgies

Glen Finglas (Little Druim Car Park)



Voor het eerst tijdens deze reis kruip ik pas na het laatste wek signaal uit bed. Net na negen zit ik alleen in de frisse camper, in de stilte van een Schotse zondag, in een enorm natuurgebied. Ik heb geslapen als een baby en de eerste koffie smaakt me goed. Ik denk na over wat we vandaag zullen gaan doen.

Natuurlijk gaan we dit wonderschone wandelgebied niet verlaten zonder een fatsoenlijke wandeling te hebben gemaakt. Het enige probleem om half elf is de laaghangende bewolking. We kunnen maar weinig van de mooie omgeving zien. Ondanks deze tegenvaller gaan we toch op pad.

We lopen een mix van het “Lower Lendrick” en het “Lendrick Hill & Dam” pad. Ik schat een kilometer of acht en dat zou dus in minder dan drie uur moeten. Even het afval in de container gooien. Net buiten de camper wordt ik omgeven door een zwerm kleine insecten. En die bijten nog ook! Op mijn blote benen valt het nog wel mee maar in mijn gezicht is het al snel irritant. Ze kruipen in mijn ogen, oren en neusgaten. Dat zijn dus de beruchte Schotse midgies!

Al snel merk ik dat bewegen een zeer goede manier is om ze te ontwijken en na een rondje over de parkeerplaats vlucht ik weer de camper in en ga op zoek naar een sterker wapen. De kruidvat anti-insect stick! Na de prima ervaringen met de stick in de Filippijnen zijn er een half dozijn ingepakt voor deze reis en ik ben benieuwd of de midgies er ook zo’n hekel aan hebben. Een paar streken met de stick over mijn blote benen, op beide wangen en mijn voorhoofd. Het is gelijk een stuk beter. Ik ben benieuwd naar de watervastheid en effectiviteit na een uur of zo.

De laaghangende bewolking laat nu langzaam haar water los en zonder dat het ècht regent worden we toch kletsnat. De kleine mistige wereld houd veel voor ons verborgen maar de wandeling doet ons toch goed. We klimmen en klimmen. Mijn hart raast in mijn borst totdat we het punt passeren dat mijn lichaam warm is en mijn hart stationair gaat lopen. Mijn lichaam is nu gewend aan de uitdaging. Het is altijd heerlijk om buiten, met de juiste kleding en uitrusting, bezig te zijn.



Op de weg naar beneden wordt het weer wat beter en worden de glooiende heuvels om ons heen worden met elke stap beter zichtbaar. Het is jammer maar het is niet anders! Je moet het weer nu eenmaal nemen zoals het komt. De midgies hebben we de hele wandeling niet gezien en dat betekend dus dat de eerste test van de insect-stick positief is verlopen. Er volgen de komende weken ongetwijfeld nog meer wandelingen en veel meer midgies.

Onze geplande koffie en cappuccino beloning aan het einde van de uitputtende wandeling  schieten erbij in omdat het “Tearoom/Restaurant” volledig geboekt is. Er is geen lege stoel te vinden in het kleine houten gebouw. Het is tenslotte een zondag! En volgens mij ook nog vaderdag? We kunnen de drankjes wel meenemen.

‘Dank u voor het aanbod, maar dan zetten we zelf wel een bakkie in de camper!’

De laatste 600 meter van de wandeling gaat over de rijweg. En dat is zeer onveilig. De schotten rijden rustig en oplettend, het zijn de toeristen waar ik me zorgen over maak. Gelukkig komen we veilig weer op de parkeerplaats waar de camper op ons staat te wachten. De kachel aan, de natte kleren uit, een bakkie op het gas en een boek van Pieter Aspe op de Kobo. Een heerlijke dag ligt achter ons.

Tijdens de wandeling hebben Lyka en ik ook besloten om nog een nacht op de uiterst rustige parkeerplaats door te brengen.

Zoals Lyka correct opmerkte, ‘Morgen moet iedereen weer aan het werk en naar school, we hebben de parkeerplaats voor ons zelf!’

Terug in de camper verteld de kleine Garmin dat we acht en een halve kilometer gelopen in twee uur en twintig minuten. Dat is heel netjes gezien de flinke stijging die we hebben moeten maken!



Tijdens de lunch beginnen de honderden vogeltjes weer op het dak te tikken. Regen! Binnen brand de kachel en staan de knakworsten in de pan te borrelen. Warme broodjes uit de Omnia oven maken de lunch compleet. Engelse mosterd en tomaten ketchup, met als uitzondering een blikje Coke Zero. We genieten van de simpele lunch, de rust en een boek. We hebben voor vandaag genoeg gedaan.

De regen houd de hele middag aan. We hebben niets anders te doen dan te lezen met de Radio BBC 2 op de achtergrond. Het is een heerlijke middag totdat Lyka een lekkage aan het voorste dakluik ontdekt. Ik wist dat er een gat in zat, een gevolg van een zware hagelbui vorig jaar, maar dit lijkt me toch wel wat anders! Mijn set schroevendraaiers voor de grote nood komt tevoorschijn en ik kan het probleem niet een, twee, drie ontdekken.

Het rubber dat het water buiten zou moeten houden staat op de aansluiting enkele millimeters open maar dat zou niet zo’n probleem moeten geven. Ik kom tot de conclusie dat het een combinatie is van de vreemde helling van het dak met de wind die uit de verkeerde hoek komt. Een dun rolletje toiletpapier als extra pakking en het probleem is opgelost. Rooster weer vastschroeven en af en toe een kijkje nemen. Tja, een zes en twintig jaar oude camper heeft haar kleine gebreken en haar eigen nukken.



Ondanks dat we in een kleine ruimte wonen met slechts twee kleine gaspitten weiger ik om me over te geven aan voorgekauwd voedsel. Het roept me wel vanuit de diepvries maar zolang we nog gemakkelijk boodschappen kunnen doen hou ik het bij verse groente. Een bloemkool voor € 0,65 kan ik niet in de Lidl laten liggen. Varkensfilet met bloemkool en aardappelpuree is ons diner. Èn dat smaakt goed na zo’n lange wandeling! Lyka heeft al genoten van een Guinness en ik zit aan de witte wijn van de HEMA. Ook een winnaar!

De klassieker “La grande vadrouille (1966)” met Louis de Funes kan Lyka niet boeien en zij gaat verder in haar boek op de iPad. Met een koel wit wijntje binnen handbereik kijk ik naar de lichte komedie en haal jeugdherinneringen op. Dit is een film die ik haast zeker 45 jaar geleden in de Bommelse bioscoop op een zondagmiddagmatinee voor het eerst heb gezien!

En de plannen voor morgen? Daar kijk ik misschien straks nog wel even naar!

Schotland: Monty Python and the Holy Grail

Glen Finglas (Little Druim Car Park)

Goede morgen, het is om half zeven buiten slechts 8,7 graden en in de camper 11,2 graden. Dus vanochtend gaat voor het eerst in ruim drie weken de kachel aan. De aangename warmte van het oude gaskacheltje verspreid zich verbazend snel door de leefruimte.
Boven ligt Lyka nog te slapen als een os. In het slaapgedeelte boven de cabine warmen onze lichamen de lucht redelijk goed op. Daar zitten zeker enkele graden verschil in. Zeker, want zodra ik ’s morgens het gordijn open voel ik de kou in mijn neus bijten. Het zijn de kleine ongemakken die het reizen met een camper leuk maken.
De kachel gaat aan en op deze ochtend vloeien de verhalen weer als vanouds uit mijn vingers. Het gebrek aan inspiratie is alweer verdwenen en ik ben heerlijk uitgerust na de ontspannende avond en goede nachtrust. Die nachtrust is met de nacht beter geworden en nu weten we eigenlijk niet beter meer dan slapen in een onbekende rustige stille omgeving.
We hebben nog aardig wat te doen voordat we weer op pad kunnen dus zitten we al vroeg aan de boterhammen met vleeswaren en kaas. Restjes opmaken is het devies van dit ontbijt! Ruimte maken in de koelkast want is natuurlijk maar piepklein. In het woongedeelte krijgt alles weer zijn vaste plaats zodat er niets in de rondte kan vliegen tijdens het rijden en onze volgende stop is de sanitairplaats van de camping.
De cassette van het toilet wordt geleegd en watertank 2 wordt met vers drinkwater gevuld. We zijn op reis gegaan met een gevulde watertank 1 maar dat was vanaf het begin niet goed. Er zat een luchtje aan het water omdat die kleinere tank zeer weinig wordt gebruikt. Daar zijn we nu voorgoed vanaf! Het water wat nu uit de kraan komt kan worden gebruikt om te wassen en te koken! Ik denk dat tank 1 vanaf vandaag nooit meer gebruikt word.
Een blik op de kaart met LPG vulstations heeft me geleerd dat we nu naar een gebied gaan waar LPG vulstations maar heel dun bezaaid zijn. Vul de LPG dampgasfles maar en ook de brandstoftank wordt met diesel afgevuld. We zijn klaar voor de eerste dagen in een schaars bewoond midden Schotland! Bij de Lidl koop ik nog voor twee dagen verse groeten en wat vlees en zo weten we zeker dat we pas over een dag of vier weer boodschappen hoeven te doen.

De enige geplande culturele stop voor vandaag is “Doune Castle”. Een kasteel met niet heel veel belangrijke historie maar daarom niet minder belangrijk. Nog voordat we Stirling hebben verlaten krijg ik de mogelijkheid om een mooie foto van “Stirling Castle” vanuit een andere hoek te maken.

En dan verlaten voorlopig de bewoonde wereld. het voelt voor mij als een opluchting omdat het verkeer buiten de drukke bevolkingscentra veel vriendelijker is. Het is al bijna half twaalf en ik heb mijn koffie deze ochtend nog niet gehad. Het bruine bord “Stirling Monument” komt dus als geroepen. Op een kleine parkeerplaats omringd door bloeiende velden met uitzicht op de bergen in een schuchtere ochtendzon drink ik mijn koffie.
De zon komt voorzichtig tevoorschijn en ik hoop dat ze zich later op de dag laat gelden.
Ik kijk naar het bronzen beeld van Sir David Stirling, de Schot die de SAS (Special Air Services) stichtte. De Britse Navy SEALS! Alleen zeventig jaar geleden. Zijn visie is het voorbeeld voor alle speciale legereenheden over de hele wereld.

En dan zijn we eindelijk bij “Doune Castle”. Het is al zo laat dat we eerst lunchen, fish cake op een broodje met mosterd en knoflooksaus. Het gaat er goed in want we hebben alweer trek. Het weer is ondertussen beter geworden en de zon brand de Ampère uren door het zonnepaneel naar de huishoudaccu. 6,8 A staat er op de monitor! En dat doet me goed om te lezen, de accu wordt dan weer eens goed vol geladen.

Het kasteel is indrukwekkend en niet onopgemerkt gebleven. Zo zijn er hier veel opnamen gemaakt voor de serie “Outlander”, maar de film “Monty Python and the Holy Grail” is bij velen wel meer bekend.

De rondleiding door een audio apparaat in informerend en tegelijk grappig omdat een van de Monty Python leden de teksten heeft ingesproken. Een klein onbelangrijk kasteel op het Schotse platteland voor een onvergetelijke middag. We kopen zelfs voor de tweede dag op rij souvenirs! Voor Lyka een koelkast magneet met de twee Schotse vlaggen en voor mij twee flessen “Holy Grail Golden Ale”.

Vanaf Doune gaan we richting Callander waarna linksaf slaan een enorm natuurgebied in. De wegen worden smaller en de auto’s lijken breder. De snelheid komt nu zelden boven de 30 mijl per uur wegens de krappe bochten en golvende wegen. De eerste twee parkeerplaatsen zijn veel te stijl om de camper fatsoenlijk te parkeren. Bij de derde is het raak. De parkeerplaats is redelijk vlak en niet ver van een kampeerterrein. Het is er wel rustig en een goede uitvalsbasis voor een overnachting en misschien nog wel een wandeling.

Kipshoarma met gebakken aardappelen en sla voordat de avondfilm wordt gestart. “Monty Python and the Holy Grail”. Morgen gaan we dus weer wandelen!

Schotland: Vier bezienswaardigheden op een dag

Blairlogie (Witches Craig Camping)

Wanneer ik om iets over zeven de twee boekjes van de verenigingen, waar we lid van zijn en daarmee gratis toegang hebben, begin te bestuderen of ik het “Linlithgow Palace” kan vinden slaat de angst me om het hart. Ik kijk beide boekjes twee keer door en kan het “Linlithgow Palace” ècht niet vinden. Dat betekend dus dat het ook een onafhankelijke plaatselijke instelling is met een stevige toegangsprijs. En daar heb ik voor de tweede dag op rij ècht geen zin in!
Voor een moment speel ik nog met het idee om door de miezerige regen naar de poort hoog boven het stadje te lopen om te kijken of er misschien iets wordt vermeld over de toegangsprijzen. De beschermende warmte van de camper weerhoud me echter. Dan gaan we vandaag maar wat anders doen!
Lyka wordt op deze ochtend vroeg geroepen want we moeten voor negen uur weer weg zijn van de parkeerplaats. De munten etende machine staat al naar ons te grijnzen. Eigenlijk moet je al vanaf 08:00 betalen maar een kort gesprek met de vriendelijke controleur heeft me dat uur extra tijd cadeau gegeven om in te pakken. We hebben een drukke dag voor de boeg met vier GRATIS bezienswaardigheden.
Wat zijn deze ochtenden toch mooi! De oude diesel gromt onder de motorkap om warm te worden en mijn vinger gaat over het aanraaktoetsenbord van de GPS. Enkele seconden wachten en de kleine maar krachtige computer geeft een route naar de plaats die hebt ingevoerd. Hoeveel huwelijken zijn er in het verleden niet gestrand in de passagiersstoel van een auto met een landkaart in de hand? We gaan richting Stirling, het historisch hart van Schotland.

De eerste halte is in het echt duizend keer meer indrukwekkend dan op de foto’s die ik al eens gezien heb. In principe zijn “de Kelpies” nutteloos. Het zijn twee enorme kunstwerken die zijn uitgegroeid tot een toeristische attractie. Overal om ons heen klikken camera’s en staan de toeschouwers verbaasd te kijken naar deze schoonheid in het kwadraat uitgevoerd in roestvast staal.

Slechts enkele mijlen verder komen we een mooi stukje Schotse techniek. Het “Falkirk Wheel” is een van de mooiste, zo niet dè mooiste, sluis in de wereld. Een enorm wiel met daarin twee bakken vol met water brengt de boten naar het andere niveau. We hebben geluk! We horen om ons heen dat er maar heel weinig boten zijn vandaag en de kans dat we het wiel haar werk gaat doen erg klein is. En dan begint het ook weer zachtjes te regenen!
Lyka ziet dat er hoog boven ons een boot de sluis in vaart. De regen deert me niet terwijl Lyka tevergeefs een plekje zoekt om te schuilen. De regen houd aan en ik hou vol! Zodra de sluis de halve cirkel heeft voltooid en een boot de sluis verlaat is het voor ons het sein dat we de droge warme camper weer gaan opzoeken. We gaan weer verder.

De naam “Stirling Castle” maakt dat het hart van elke Schot sneller gaat kloppen. Hier is geschiedenis geschreven en hier staat de wieg van de natie Schotland. De steile weg naar  het kasteel laat de oude camper kreunen en kraken. De natte gladde kinderkoppen onder onze wielen geven me, in combinatie met de stevige helling van de straat, ook ernstige bedenkingen. Gelukkig is er boven op de top van de uitgedoofde vulkaan een goede vlakke parkeerplaats.

Omdat we lid zijn van “Historic Scotland” mogen we £ 29,- plus £ 6,- in de zak houden voor de toegang en de audio-toer. En dat brengt een glimlach op onze gezichten! Ik weet maar weinig te vertellen over het kasteel dus laat ik enkele foto’s het woord voor me doen.

Na de bezichtiging gaan we toch echt aan de lunch! Een heerlijke combinatie van diverse Italiaanse salami’s en een oude Schotse cheddar vult onze magen terwijl we nog eens de beelden van “Stirling Castle” de revue laten passeren. Lidl voorziet ons van veel eten in de eerste weken van onze rondreis.

Voor vandaag hebben we nog een attractie te gaan! “The National Wallace Monument” is zichtbaar vanaf “Stirling Castle” en daardoor roept het de bezoekers. Dus ons ook! De heuvel af blijkt moeilijker dan omhoog. Een lange file vormt zich achter de langzaam naar beneden rammelende Hollandse camper. Eenmaal weer op het asfalt wordt het gelukkig allemaal wat stiller en aangenamer in de cabine.
Bij “The National Wallace Monument” aangekomen blijkt ook deze onafhankelijk te zijn en voor slechts £ 19,98 mogen we naar binnen. Nee dus, niet op dit moment, misschien op de terugweg, ik wil ons budget in de gaten houden. Uitgegeven geld is nu eenmaal later in de reis moeilijk te besparen. Mijn ervaring spreekt!

Bij aankomst in Blairlogie, op de camping “Witches Craig”, grijpt Lyka meteen haar toiletspullen om naar de hete douches te rennen. Het is alweer vier dagen geleden dat we onder het gemalen water hebben gestaan. Ik ga even op de lange bank in de camper rusten van de vermoeiende rit. Even later is het mijn douchebeurt en scheerbeurt. Dat is na vier dagen ook wel weer nodig.
Onze oude camper heeft geen warm water voorziening meer. Wel een (nood)toilet maar de douche gebruiken we natuurlijk niet meer. Wij vinden dat geen probleem. Natuurlijk is zo’n nieuwere moderne camper veel comfortabeler maar zolang we maar om de vier dagen kunnen douchen op een camping is het voor ons al lang goed.

Slakkenhuis pasta Bolognaise met sla en brood is een goede maaltijd hoewel de buitentemperaturen roepen om iets zwaarders met meer calorieën. Onze lichamen moeten tenslotte warm blijven! Onze huishoudaccu krijgt het zwaarder met de dag. Elke regenachtige donkere dag vergt meer elektriciteit dan dat het zonnepaneel kan laden. Ik begin aan de avondfilm met 12.2 Volt en eindig met 11.8 Volt. Voor het eerst in lange tijd zie ik het lachebekje me niet meer toelachen maar met een neutrale gezichtsuitdrukking.
“The hunt for red October” (1990) is natuurlijk een oude film maar daarom niet minder onderhoudend. Het is voor mij een klassieker met een echte Schot in de hoofdrol. Voor het eerst ga ik zonder een aflevering van een komedie naar bed. Morgenvroeg maar eens goed nadenken hoe we dat gaan oplossen.