donderdag 17 januari 2013

Thailand: Alweer twee weken in Bangkok

Bangkok (93 Building (210)

December en januari zijn de donkere maanden van het jaar. Voor mij persoonlijk zijn ze nog donkerder dan voor veel anderen. De laatste maand van het oude jaar en de eerste maand van het nieuwe jaar staan voor mij in het teken van verval, van ouder worden en de naderende dood. Niemand gaat ervan uit dat hij of zij morgen dood is maar toch kan dat zomaar gebeurt zijn!
'Death is just a heartbeat away', song Gary Moore ooit zo mooi.
En zo is het ook. December met haar feesten aan het einde. Die zijn net als een ritueel om afscheid te nemen van een dierbare. En 2012 was voor mij in ieder geval een dierbaar jaar. Ik zal in de toekomst alle jaren koesteren die ik nog op deze aardkloot mag doorbrengen. Ondanks mijn omzwervingen in Azië - die mijn kijk op de dood op veel plaatsen heeft aangepast - kan ik toch niet ontkennen dat veertig jaar in de benauwde Christelijke wereld zijn sporen heeft achtergelaten.
De geboorte van een nieuw jaar en het arriveren van januari kunnen mij niet in een vrolijke bui brengen. Januari is de maand dat ik de klok van mijn leven weer een jaar vooruit moet zetten. Vroeger kon ik altijd grappen maken dat ik nog niet op de helft was maar nu zou dat niet reëel zijn.
Het jaartje dat erbij komt maakt me niet depressief! Begrijp me niet verkeerd? Maar het zet me aan het denken, het brengt de filosoof, futurist, in me boven.
De vraag: 'Waar doen we het allemaal voor?', moet worden beantwoord.
Een open vraag met een oneindig aantal goede antwoorden. Een ander antwoord voor iedereen die zichzelf deze vraag stelt. Een antwoord zonder de invloeden van de verstikkende, vooringenomen, in hokjes verdelende, discriminerende maatschappij. Dat antwoord zal velen zwaar vallen, en velen willen het antwoord niet onder ogen zien.
Dus vraag ik jullie op de man/vrouw af: 'zouden jullie je allemaal een beetje verdraagzamer en zonder vooroordelen willen opstellen?'
Ik weet dat bijna iedereen denkt: 'Maar ik ben helemaal niet zo!'
Toch, ga eens bij jezelf te rade?
'Wat hebben wij in hemelsnaam in Mali te verdedigen?'
'Wordt de moderne kruistocht tegen de Islam een vervolg op de kruistocht tegen het communisme?'
'In de oorlogen tegen de communisten waren er geen winnaars!', alleen generaals en presidenten die met veren en pluimen bestoken op de tv paraderen en verklaren dat de onzichtbare vijand verslagen is. De soldaten en de bevolking hebben met hun levens betaald voor de angst van het kapitalisme. Er is een groot verschil tussen je eigen land, je eigen bodem, je eigen volk verdedigen en bommen gooien op een stam in de woestijn van Afrika die streng islamitisch wil leven.
Het zal mij een rotzorg zijn wat die stammen in Afrika allemaal willen, al maken ze iedereen in Mali af! Maar het wordt tijd dat de kapitalistische koloniale imperialistische gedachte uit de vorige eeuw voor eens en altijd wordt begraven. Laat die mensen toch doen waar ze zin in hebben? Onderdrukking van een volk wordt vaak gevolgd door opstand en revolutie. Dat weten wij in West-Europa toch beter dan wie ook? Wij hebben de controle over half Azië en bijna heel Afrika verloren na een bewind van onderdrukking dat vele decennia heeft geduurd?
En ook dit huzarenstukje van de democratisch gekozen regering wordt uit onze portemonnee gefinancierd! Een schande op zich! Het wordt tijd dat het volk laat horen dat we het niet meer pikken dat het bloed van onze jongens in vreemde landen en op plaatsen die we op Google Maps moeten opzoeken in de aarde stroomt!
'Vrede op aarde!', en zij die het daar niet mee eens zijn zullen zelf hun noodlot ontmoeten. Want wie leeft bij het zwaard, sterft bij het zwaard!
We zitten vandaag alweer twee weken in Bangkok vandaag en dat geeft aan hoe snel de tijd vliegt. Ik kan alleen maar positief zijn over Lyka en de motivatie die de taalschool bij haar heeft losgemaakt. In plaats van aanzetten om haar huiswerk te doen moet ik haar afremmen. We moeten tenslotte ook wat tijd over hebben om ons te ontspannen.
Gisteren was weer zo'n dag dat ik na twee biertjes begon te filosoferen en dat eindigde in een drinkgelag en een korte depressie. Dertien pijpjes bier om precies te zijn waren nodig om me weer op het rechte pad te brengen. Om te realiseren hoe goed we het eigenlijk hebben. Stop toch eens met klagen! Sla eens een maaltijd over? Of beter nog, drink eens een hele dag alleen maar (vuil) water? Dan kijk je heel anders tegen de wereld aan?
De ochtend kom ik door met lezen en snel boodschappen doen voor de lunch. Die is niet overvloedig maar net genoeg om de middag door te komen. De laatste spaghetti carbonara, instant noedels met garnalen wontons, en de altijd aanwezige verse ananas.
En dan slapen, een luxe van een werkeloze - niet door de samenleving opgejaagd - mens. Wanneer ik een uur later wakker wordt met het gevoel van droog zweet over mijn lichaam kleed ik me aan en ga op pad om twee grote koude flessen bier te kopen voor straks. De verkoopster van de kleine winkel springt op zodra ze me ziet. De twee flessen zitten al in een zwarte ondoorzichtige plastic tas voordat ik een woord heb gezegd. Er zijn ook slimme mensen in Thailand! Op mijn badslippers slenter ik terug naar het appartement waar Lyka ondertussen ook wakker is geworden. Verbaasd kijkt ze ombeurten naar mij en naar de zwarte plastic tas.
'Lekker biertje erbij!', lach ik terwijl de twee flessen in de koelkast verdwijnen.
Op het balkon neem ik de Kobo ereader weer ter hand en vervolg het tweede deel van de "Gangreen" serie. De seks heeft nu plaatsgemaakt voor de waanzin van de oorlog, de waanzin van de officieren die veilig ver weg bevelen geven aan jonge mannen die hun leven in de waagschaal leggen voor een verloren maar prestigieuze zaak. Kolonialisme, voor vorst en vaderland. Maar meer voor financieel belang van een kleine maar invloedrijke groep industriëlen. Douwe Egberts en Unilever worden met name genoemd.
Het was een prima dag zonder een bericht over mijn verdronken MacBook. Gelukkig heb ik me er in berust, er zijn belangrijkere zaken dan een computer. Zoals het avondeten! Vanavond krijgt het Koreaanse restaurant een tweede kans. Ik heb geen enkele twijfel dat dat vanavond goed zal zijn. Nog een tweede biertje voor het eten en we gaan op pad.
Koreaans op zijn Thais! Het is oké maar toch niet zoals het zou moeten zijn. Het smaakt ons overigens prima en gelukkig is de Dolsot deze keer zonder zand. Het is alleen jammer dat het vlees voor ons al in de keuken is gegrild. Die gloeiende kooltjes - die een gezellige warmte afgeven - ontbreken dus. Dat is jammer maar we hebben wel geleerd dat we het van te voren moeten aangeven als we zelf willen grillen. Volgende week gaan we in ieder geval weer.
Een flinke beker koffie en een laatste biertje bij een Amerikaanse TV serie, Justified, niet slecht maar wel gewelddadig.



Geschreven met BlogPress op mijn iPad, foto's worden zo snel mogelijk toegevoegd.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Copyright/Disclaimer

Gratis eboek downloaden/lezen?