Thailand: De roep van het zadel

Bang Tabun Ok ( Termjan Homestay (blue dolphin)

Wat me heeft doen besluiten om weer op pad te gaan weet ik niet precies. Ik weet wel dat ik niet meer in Pattaya kon blijven. De hele omgeving, het complete circus eenzame vrijgezellen en luidruchtige Russen er omheen, begint me te irriteren. Het komt me na twee weken alweer mijn strot uit en maakt me depressief met als direct gevolg dat ik mijn eigen eenzaamheid met veel bier probeer weg te spoelen. Hoe is het toch in godsnaam mogelijk dat er zoveel mensen opeengepakt in een kleine stad zo eenzaam kunnen zijn?
Toen ik om acht uur uit mijn bed kwam had ik niet kunnen bevroeden dat ik nu op een stille plek dichtbij de zee zit, omringt door moddervlaktes en mangroven. De eerste twee uur op het balkon van mijn hotelkamer waren geweldig rustig. Ik genoot van mijn boek, “de Bedrijfsterrorist” van Jussi Adler-Olsen, terwijl ik aan de andere kant een heerlijke kop Nescafé binnen handbereik heb.
En dan slaat er iets anders dan een pagina om! Ik kan het niet verklaren, ik wil het ook niet verklaren, het is als een ingeving die je plotseling de oplossing voor een probleem laat zien of een uitvinding die de wereld voor altijd zal veranderen. Net voor tien uur kijk op eerst op mijn horloge en dan de kamer rond. Al mijn spullen liggen in een grote cirkel rond het bed, op de vloer, op de nachtkastjes, op een plankje aan de muur. Een twijfel en een glimlach. We gaan weer op pad!
Als een sprinter op de 100 meter tijdens de olympische spelen spring ik op en begin als een bezetene mijn spullen te pakken. Dat inpakken kan ik ondertussen in het donker dus dat is niet zo moeilijk. Nadat de grootste spullen in de rugzak zijn verdwenen controleer is mijn GPS en tot mijn verbazing en ongenoegen zijn er nog steeds veel batterijen leeg. Gelukkig tref ik een redelijk vol paar en stuur de ritten voor de eerste twee dagen naar mijn navigatie elektronica. Een paar dagen geleden had ik al een begin aan mijn tocht naar het zuiden gemaakt.
Het warme water uit de douche voelt heerlijk aan op mijn bezwete huid en de depressies van de afgelopen week spoelen samen met de zeep door het putje naar het duistere riool van Pattaya. De afgelopen week was geen gemakkelijke week voor me! Ik vindt het echt niet leuk dat ik na drie jaar weer alleen ben met de kerst en het nieuwjaar. Natuurlijk heb ik daar ook een beetje zelf voor gekozen maar het is toch ook goed om af en toe wat tijd van elkaar gescheiden te zijn. Maar ik mis mijn vrouw zielsveel en daarmee wordt het weerzien  straks in januari alleen maar zoeter.
Om iets over half twaalf staan ze me beneden achter de rectie verbaasd aan te kijken wanneer ik wil uitchecken. Er wordt me duidelijk verteld dat wanneer ik terugkom er zeer waarschijnlijk geen kamers meer voor handen zijn. Het wordt namelijk “High Season”, een woord dat de Thaise touristenindustrie graag gebruikt omdat ze dan zonder reden en zonder verbetering van de service de prijzen flink kunnen opschroeven. Nou, dan is het niet anders. Ik ben toch niet van plan om voor nieuwjaar in Pattaya terug te zijn!
De eerste kilometers op de motor voelen vreemd maar daarna wordt ik weer overvallen door die euforie van complete vrijheid, ook met de helm op. Deze eerste dag moet ik de helm wel dragen uit veiligheidsoverwegingen. Het verkeer rond Bangkok is moordend en ook de politie staat op veel plaatsen te controleren. Wat is dit onbezorgd rijden op een motor door Thailand toch mooi en wat bezielt me toch om zo eindeloos in dat Pattaya te blijven hangen? Ik weet het ook niet maar ik ben blij dat ik de vicieuze cirkel weer heb doorbroken.

De eerste dag van een motortrip vanuit Pattaya is en blijft een lelijke tenzij je richting het oosten, Chantaburi, gaat. Zodra ik buiten Pattaya ben eet ik bij een 7-11 een paar tosti’s, vul mijn fles met hete thee en zet het vizier op oneindig. De weg is goed en de omgeving een lelijke mix van braakliggende terreinen, fabrieken en garnalen of visvijvers.

Maar is is gelukkig ook wat positiefs te melden. Zonder enig noemenswaardig probleem rij ik naar de pont over de rivier in Bangkok. Voor tien baht zetten ze me over en op de veerboot programmeer ik mijn GPS voor de tweede etappe. De kaart kent wel de veerdienst maar koppelt hem niet automatisch in de route. Een klein detail met redelijke gevolgen maar niet onoverkoombare gevolgen.
Het display laat me na de korte overtocht met de veerpont meteen weten dat we om half acht op de plaats van bestemming worden verwacht, en dat is natuurlijk te laat! Het rijden in het donker moet kosten wat het kost vermeden worden en daarom besluit ik om maar zo ver als mogelijk door te rijden en dan na vijf uur een slaapplaats te vinden. Net buiten Bangkok wordt ik onverwacht toch op een mooi landschap getrakteerd maar de tijd dringt en het verkeer is erg druk. Ik wil toch wel weg uit de drukte en snel van de snelweg af. Geen foto’s dus, misschien op de terugweg.
Bij het eerste resort wat ik na vijf uur tegenkom vragen ze 1.500 baht (€ 34,-) voor een nachtje in een opzichtige bungalow en dat is toch wel teveel van het goede. Ik heb mijn financiële beperkingen, zeker wanneer het op slaapplaatsen aankomt moet ik toch wel een beetje budgetteren! Wanneer ik samen met Lyka ben gaat de prijs voor een nachtje wel wat omhoog om mijn vrouw van wat comfort te voorzien maar wanneer ik alleen ben is basic wel voldoende.

Bij het “Termjan Homestay” is het wel raak. Voor de 500 baht per nacht krijg ik een klein maar knusse bungalow. Geen bed maar slapen op de grond! Ik moet er heel hard om lachen terwijl de vrouw schrikt en denkt waarschijnlijk dat ik weer op mijn motor zal stappen en voorgoed verdwijnen. Nee, ik verzeker haar dat ik het prima vindt en dat ik samen met Tettje in Japan en Taiwan ook op de grond heb geslapen. Ik moet daar nu ook nog steeds om lachen.

Nu de druk van de eerste dag rijden en het zoeken van een slaapplaats in een onbekende omgeving van me is afgegleden kan ik eindelijk ontspannen en zie ik ook hoe mooi het hier eigenlijk is! Ik slaap aan de rand van een moddervlakte omringt door mangroves. Paradijselijk! En op dat moment mis ik mijn vrouw weer.

‘Schoonheid is veel schoner wanneer je het kan delen met iemand waar je veel om geeft!’

Nog maar vier weekjes! Dat overleven we ook nog wel!
Voor het avondeten hoef ik niet al te ver weg! In het sfeervolle country nog iets restaurant, tegenover het politiebureau, val ik neer en laat de eerste slokken van mijn koude Leo naar binnen lopen. Hij smaakt beter dan in Pattaya! Na gedane arbeid is het goed rusten! De bediening is wat verschrikt maar wanneer ik de zo ondertussen versleten Thaise grapjes maak om het ijs te breken en in redelijk Thais mijn eten bestel is het ijs al snel gebroken.

De gebakken rijst en groenten zijn royaal vermengd met verse grote garnalen. Heerlijk! Op dat moment smaakt mijn leven weer zoals het elke dag zou moeten smaken! 250 baht (€ 5,70) voor een maaltijd voor koningen, inclusief twee grote flessen bier, brengt toch bij iedereen een brede glimlach op zijn gezicht? Mijn eerste dag zit er op en ik voel me goed. Wat zal morgen weer brengen?


Pattaya - Bang Tabun Ok = 240 Km

Thailand: Is het vuur uit?

Pattaya (Almost Free Hotel (103)

Nee! Absoluut niet! Maar de brandstof die het vuur voor het reizen en ontdekken altijd in me altijd voedde is verminderd. Reisgenoten, goede vrienden, nieuwsgierigheid, geld en mijn vrouw, of een mix van die ingrediënten, hielden normaal gesproken het vuur in me aan de gang. Nu er veel brandstof voor de broodnodige inspiratie is weggevallen smeult het vuur, als een kleine veenbrand, nog wel in me maar ik heb een externe impuls nodig om weer op pad te gaan.

Ik kijk vanaf mijn bed op mijn laptop naar oude, en meer recentere, foto’s van bestemmingen waar ik maar een keer, of een dozijn keren, ben geweest. Foto’s die me onbewust ook bevestigen hoe snel de tijd eigenlijk wel niet gaat! Ik kan het bijvoorbeeld maar moeilijk bevatten dat ik vier jaar geleden in Nepal liep en dat ik alweer drie jaar met mijn vrouw ben. In mijn belevingswereld voelt het meer naar maanden en weken geleden. Hoe is dat in hemelsnaam mogelijk? Gaat de tijd dan niet voor iedereen even snel?

Er zijn tientallen redenen om hier in Pattaya te blijven en weinig redenen om weer op pad te gaan. Gemakzucht, luiheid en het feit dat ik al heel veel bezocht heb in Thailand zijn de gemakkelijkste punten om dat te aanvaarden en maar te blijven zitten waar ik zit. Het is hier ook niet zo slecht! Om zeven uur sta ik naast mijn bed en lees een boek op de ereader totdat mijn lichaam om het ontbijt vraagt. Een wandeling langs de zee in de koele ochtendbries.

Na de ochtendwandeling een tweede sessie lezen op het balkon van mijn mooie kamer en dan op weg voor een Thaise lunch die net zoveel kost als een flesje water op het station van Utrecht Centraal! Een tweede wandeling op weg naar een Thaise lunch waarna ik weer mijn vrienden opzoek voor een gesprek en een paar flessen bier. Dat laatste zou wel wat minder kunnen maar het weer is er naar, ze smaken nu eenmaal goed wanneer het rond de 30 graden is!

En dan komt, na de gezellige middag, de eenzaamheid als een door de vallende duisternis losgelaten demon. Eenzaamheid, die lange avond die alleen nog onderbroken wordt door de avondmaaltijd. Tijdens die avondmaaltijd zit ik net als veel van die andere eenzame mannen alleen aan tafel met een oog op mijn bord en het andere oog op de tv. Gekleurde beelden zonder geluid, beelden die geen uitleg of geluid nodig hebben. Oorlog en ellende in andere landen. En dan besef je plotseling weer hoe goed we het wel niet hebben. En toch wordt er nog voortdurend geklaagd!
Dat besef neemt niet weg dat ik mijn vrouw op dat moment van de dag het meest mis. Nog een maand! Nog een hele maand! Kerstmis en nieuwjaar ben ik alleen omdat het haar keuze is. En die keuze accepteer ik hoewel ik die keuze niet leuk vindt. Ook egoïsme is een slechte raadgever!
Gelukkig heb ik een redelijk nieuwe platte tv op de kamer van het hotel die mijn memory stick zonder problemen accepteert waardoor ik een, uit Nederland meegebrachte, film of enkele afleveringen van een tv serie kan kijken. De Thaise tv is voor ons niet zoveel! En in de laatste jaren zijn er alleen maar Russische kanalen bijgekomen om de stroom toeristen hier in Pattayagrad van de straat te houden.
Maar dan toch, na een uurtje of twee TV! Om tien uur gaat het licht uit om te vergeten. Het donker van de nacht in combinatie met je slaap slepen de minuten en de uren naar een dragelijk verleden zonder dat je dat zelf realiseert. En de volgende dag brengt de zon je weer terug naar de realiteit. Om alles weer van voor af aan te laten beginnen.

Ondanks alle voornemens is het me nog steeds niet gelukt om die vicieuze cirkel van eten en slapen te doorbreken. Ik kan ook niet met zekerheid zeggen òf ik hem zal gaan doorbreken.
Beneden staat mijn motor geduldig op me te wachten. Mijn vrienden in Maleisië vragen wanneer ik weer eens langs kom. Er wordt wel van alle kanten aan me getrokken maar tot nu heeft de gemakzucht nog steeds gewonnen. Het gaat dan ook niet om de ochtend dat je opstaat en beslist dat je vertrekt. Nee, het gaat om de avond dat je naar bed gaat.
Zal de avond voor mijn vertrek naar de Filippijnen nog komen dat ik met de geestelijke rust en balans naar bed ga zodat ik de volgende ochtend weer op mijn motor stap en het onbekende tegemoet ga? Ik weet het echt niet, maar stilletjes hoop ik het wel.

Thailand: Oud maar goed

Pattaya (Almost Free Hotel (103)

Het is een oude maar het blijft een goede van ElfYourself

Fijne feestdagen van Lyka en Jielus Kuijntjes.

Thailand: Nutteloos

Pattaya (Almost Free Hotel (103)

Na negen lange dagen in Pattaya voel ik me bijzonder nutteloos. Deze negen dagen lijken wel veel langer te hebben geduurd dan de zevenentwintig dagen op de motor. Ik heb het ècht geprobeerd maar het lijkt me maar niet te lukken om een maand te rusten en te genieten van mijn boeken en het strand.

Er zijn ook externe factoren die mijn, al dan niet gedwongen, verblijf in Pattaya verlengen. De onrust in Bangkok, de regen in het zuiden en de verjaardag van de koning. Die laatste is eigenlijk nog de moeilijkste om te omzeilen! Veel mensen in Bangkok, vooral ambtenaren en indirecte werknemers van de staat en de gemeente, en de rest van Thailand hebben vakantie van vijf tot en met tien december. Overvolle wegen en overvolle hotels zijn niet het juiste moment om op de motor te stappen en op reis te gaan. Vooral de gevaarlijke overvolle wegen zijn af te raden.
Dus blijf ik nog maar een paar dagen zitten waar ik zit en verroer me niet! Het weer in het zuiden, met name aan de westkust, klaart ook op nu de koele periode van de winter is gearriveerd. Een afgedwaalde bui zal af en toe nog wel vallen maar het is geen voortdurende regen meer. Mijn plan is op dit ogenblik om op woensdag aanstaande weer te vertrekken en wel richting het zuiden.

Onbekend gebied voor mij en de motor omdat de moeilijkste verkeershindernis, de Chao Phraya rivier die door Bangkok loopt, steeds problemen oplevert die je niet opzoekt. De meeste bruggen zijn verboden voor motoren, en daardoor moet je dwars door de stad en daar zijn nu juist weer die problemen met de demonstraties.
Van andere motorrijders heb ik een tip gekregen dat er een veerpont vaart onder de brug die ik normaal, illegaal en met gevaar voor een fikse verkeersboete, neem. Dan gaan we dat maar eens zelf uitzoeken! Wanneer ik daar eenmaal de weg weet, en op mijn GPS heb opgeslagen, staat me niets meer in de weg om eens verder naar het zuiden te gaan kijken. Ik heb nog enkele dagen voor een kleine beurt aan de motor en dan hoop ik weer op pad te gaan! Mijn rugzak staat alweer klaar.

De afgelopen dagen heb ik me af en toe tegoed gedaan aan het heerlijke eten dat Thailand te bieden heeft. Thais en westers eten is op veel plaatsen van hoge kwaliteit en zeer smakelijk.

Thailand: Long live the King

Pattaya (Almost Free Hotel (103)

Today we all celebrate the birthday of his royal highness King Phra Chaoyuhua Bhumibol Adulyadej.

Long live the King

Thailand: Mijn stalen ros ruikt de stal

Pattaya (Almost Free Hotel (103)

Voor de tweede dag op rij sta ik al om half zes naast mijn bed. Het is een vreemde dag vandaag, ik voel me anders dan op de ochtend van de vorige zesentwintig dagen. Mijn schoenen zijn nog steeds vochtig van binnen en dat is geen comfortabel vooruitzicht! Maar ik heb niets anders! Ik zal het ermee moeten doen.
Buiten stromen de gelovigen voor het ochtendgebed naar de moskee achter het hotel.

Gisteren heb ik het al over de groeiende hebzucht en afgunst onder de Boeddhisten gehad en vandaag zal ik een korte uitleg geven over het probleem in het zuiden van Thailand dat al aan duizenden mensen aan beide zijden het leven heeft gekost.
Dit probleem wordt een moslim probleem genoemd omdat die mensen in het zuiden hoofdzakelijk moslims zijn. Waren het christenen geweest dan was het een christen probleem geweest, dus dat met het geloof is het niet echt. Het is hetzelfde probleem dat de rest van Thailand in zijn wurggreep houdt, “hebzucht en afgunst”.
In het zuiden van Thailand zit er olie en gas onder de Golf van Thailand. De opbrengsten van die lucratieve vondst gaan in zijn geheel naar de regering in Bangkok.
‘Het rijke noorden’, zoals ze dat zo graag in het zuiden noemen.
Dat de Thai in mijn ogen het domste en het meest luie volk van zuid-oost Azië zijn heb ik al eens eerder verteld. Ze worden op de voet gevolgd door de moslims in Thailand, Maleisië, Indonesië en de Filippijnen.
Het oude sultanaat Pattani is in een verdrag in 1909 met Thailand geruild tegen Kedah en een paar andere sultanaten die later de kern zouden vormen voor het moderne Maleisië. En die inwoners van dat oude sultanaat willen nu òf een soort van onafhankelijkheid, òf zelfbestuur, zodat ze tot het einde van de gas en olievoorraden op hun luie kont kunnen zitten en zonder ook maar een minuut per week te werken en goed inkomen kunnen ontvangen. Zoals dat werkt in de oliestaten in het midden-Oosten. Dat ze geen geweld schuwen is bekend en voor de toekomst voorspeld dit ook weinig goeds omdat ook Maleisië niets met deze luie moslimbroeders te maken wil hebben.

Op mijn computer stippel ik de weg naar Ayuthaya uit die ik vandaag wil gaan rijden. En dat is op het eerste gezicht geen leuk beeld! Er zit gewoon niets anders op dan de lelijke snelweg met het nummer 11 te volgen. En het is een lelijke weg, toch heeft het ook zijn voordelen want om de tien kilometer is er een enorm complex met een benzinestation, 7-11, restaurants en toiletten.

Het rijden op de autosnelweg is heel vermoeiend. Er is veel vrachtverkeer en die wanen zich de koning van de weg. Een buitenlander op een motor is voor hun net zo belangrijk als de opening van een nieuwe McDonald’s in Nigeria.
Met een hogere snelheid dan voorheen blaas ik richting Bangkok! En nog voor een uur sta ik op de kruising waar ik rechtsaf moet slaan naar Ayuthaya. Geestelijk sta ik ook op een kruispunt en moet tot een besluit komen. Mijn GPS geeft aan dat het nog maar 180 kilometer naar Pattaya is. Ik denk diep en kort na!
‘Dan rij ik maar door!’
En zo komt deze motortrip sneller aan een einde dan ik eergisteren had kunnen vermoeden! De snelheid wordt verder opgevoerd en het verkeer wordt drukker des te dichter ik bij Bangkok kom. Het zijn lelijke wegen en er is niets te zien, vandaar dat ik ook maar twee foto’s heb gemaakt! Na 5.189 kilometer sta ik weer op de plaats waar ongeveer vier weken geleden dit avontuur is begonnen.

In het hotel hebben ze gelukkig nog een kamer vrij die ik per dag kan verlengen, wanneer ik weer vertrek is het niet zeker dat ik weer kan terugkomen. Het hoogseizoen van de jaarwisseling staat voor de deur. Ze doen in dit hotel niet aan reserveren! Binnenlopen en betalen is het enige wat ze hier in dit hotel begrijpen.
Ik breng mijn spullen naar boven en maak een hoop van de vuile was. Dat si het eerste wat ik morgen moet doen. Dan mijn motorpapieren ophalen. Veel slapen, lekker eten en diep nadenken wat ik in december ga doen. Nu nog een paar biertjes en dan naar bed!

De rit van de afgelopen vier weken

Pattaya - Chantaburi - Watthana Nakhon - Buriram - Bua Yai - Surin - Si Saket - Khong Chiam - rond Khong Chiam - Mukdahan - Ban Phaeng - Nong Khai - Loei - Bua Yai - Lom Sak -  Ban Khok - Nan - Golden Triangle - Chiang Mai - Phitsanulok - Pattaya 4.675 + 514 = 5.189 Km

Thailand: De regen heeft toch gewonnen

Phitsanulok (Princess Green Hotel (209)

Ik ben om half zes al wakker! Het hoge ratelende geluid van de Chiang Mai tuk-tuks, opgevoerde Trabants, scheld door mijn kamer. De aankondiging in de vorm van een concert dat de ochtendspits op het punt staat om te beginnen.
‘Wat een verschrikkelijke stad is Chiang Mai toch geworden!’, is de eerste gedachte die door mijn hoofd gaat.
Terwijl ik een kop koffie voor mezelf maak koester ik in mijn gedachten mijn herinneringen over mijn eerste dagen met Saskia Schneider in Chiang Mai. Waarom gaan mensen toch zo vaak terug om te zien wat er van die mooie plaatsen is geworden? Het kan toch bijna alleen maar tegenvallen? Hoewel er ook nog wel enkele uitzonderingen zijn!
Om iets over zeven is mijn stalen ros opgezadeld en klaar om me naar Mae Hong Son te brengen. Het verkeer is al op gang gekomen en ik moet nu wel een vergelijking met Bangkok maken. Chiang Mai is nu een klein Bangkok! Ik ben blij dat ik er ben geweest en dat ik gisteren mijn oude vriend Michael weer heb gezien. Maar voor de rest? Geef mij Bangkok maar!
Bij de eerste 7-11 worden de gebruikelijke tosti’s en een Coke Zero gekocht terwijl ik de fles vul met heet water om een liter zwarte thee te maken. De lucht is grijs! Van muisgrijs tot kachel zwart en dat wil soms niet zoveel zeggen in Thailand. Maar een stukje verder, ik ben nog niet eens de stad uit, voel ik de eerste druppels op mijn gezicht. Dat is een moment om na te denken en te overwegen wat te doen. De weerman raadt ook maar wat maar in dit geval heeft hij het wel bij het rechte eind! Ik geef mezelf nog een U-turn!

Even een uitleg voor de mensen die nooit in Thailand zijn geweest: In Thailand zijn er heel weinig viaducten en meer van die dure oplossingen voor autowegen. In plaats daarvan rij je eerst een stuk in de tegenovergestelde richting dan waar je heen wil en elke drie à vier kilometer is de middenberm onderbroken zodat je kan omkeren en terugrijden in de richting die je eigenlijk wilde gaan. Een simpele en relatief goedkope oplossing die hier nog steeds werkt! Maar voor hoelang nog? Hier wordt het ook sneller steeds drukker.

Voordat ik bij de volgende U-turn ben zie ik op de tegemoetkomende auto’s en vrachtwagens de ruitenwissers druk heen en weer gaan. Voor de motorrijders is regenkleding een must en dat is voor mij het teken dat ik ook moet omdraaien en mijn plannen ook op deze ochtend plotsklaps moet wijzigen. Zodra ik in de andere richting rij zie ik witte wolken die zelfs hier en daar zijn onderbroken door kleine stukjes blauwe lucht. Dat is een beter vooruitzicht dan uren in de regen te rijden.
Het is een hels karwij om uit de stad te geraken! Ik heb geen tijd om de GPS opnieuw te programmeren dus rijdt ik op het gevoel en de verkeersborden. Op een soort van rondweg wordt het pas moeilijk! Verkeer komt van alle kanten op me af en er wordt getoeterd alsof ik weer in China ben. Ze lijken wel gek hier en bezeten door de haast waar ik gisteren al melding van heb gemaakt. Ik vraag me af hoeveel mensen er op deze dodelijke wegen elke week door de haast en onverschilligheid in het verkeer van Chiang Mai worden vermoord.
Ik schakel op veilig en drijf op de verkeersstroom langzaam mee richting het zuiden. Zodra het mogelijk is programmeer ik snel een punt op de autoweg 106 en dat is waar ik heen wil! Ik mis een paar afslagen omdat ik druk ben met het verkeer en niet de hele tijd op mijn GPS kan kijken. Dat overleef is wel, dat kleine stukje elektronica rekent gewoon een nieuwe weg uit. Na ruim een uur waan ik me veilig en neemt het verkeer af. Ik ben op de 106 op weg naar het zuiden en voor me zie ik een witte hemel met hier en daar felle stralen zonlicht die het wolkendek doorklieven als een zwaard van licht.

Eindelijk kan ik genieten van de wereld om me heen en tijdens een pauze programmeer ik een hotel in Tak als mijn volgende bestemming. Het is heerlijk weer en ik maak me geen zorgen. Ik stop regelmatig om wat te drinken en foto’s te maken van wat ik zo allemaal onderweg, hoofdzakelijk tempels, zie.

De overleden oppermonnik van Thailand

Een korte uitleg wat er hier achter de tempelmuren gebeurd:
Die tempels lijken hier rijker dan ik op andere plaatsen in Thailand heb gezien! Een groot fotodoek herdenkt de vorige maand overleden oppermonnik van Thailand en het politieke steekspel over zijn opvolging is al begonnen. Thailand is nog steeds een derde wereldland en Thailand is ook ziek, heel ziek.
Zoals in het begin van de 20st eeuw in Nederland is ook hier de religieuze macht heel groot. De tempel is een steunpilaar voor veel arme, en ook heel rijke, mensen. Maar deze steunpilaar wankelt. Ook onder de monniken, die van alle aardse genoegens verstoken zouden moeten zijn, broeit een drang naar macht en geld.
De afgelopen jaren zijn er voldoende schandalen opgedoken over monniken in Mercedes Benz limousines met Louis Vuitton reistassen op weg naar privé vliegtuigen met bestemmingen over de hele wereld. En die reizen zijn niet om het Boeddhisme te promoten!
Nu de vacature voor hoofdmonnik van Thailand is vrijgekomen moet hier wel een persoon van onbesproken gedrag voor worden gekozen. De Thaise samenleving wankelt. Ze zijn hier niet voorbereid op de verleidingen van de 21st eeuw. Alcohol, drugs, corruptie en hebzucht tieren hier welig en iedereen sluit zijn ogen voor deze problemen.
‘Wat je niet kan zien, òf ontkent, bestaat niet!’” redeneren ze hier in alle lagen van de bevolking.
Geen voorlichtingscampagne’s maar gewoon doodzwijgen. Zonder enige twijfel heeft Thailand de meeste tienermoeders in de hele wereld. Maar seks bestaat niet in Thailand, en wordt namelijk nooit over gesproken. Een kwart van de bevolking is verslaafd aan de Yaba, Amfetamine, en Thailand staat op de tweede plaats op de lijst van landen waar de meeste drugs in beslag worden genomen. En dan heb ik het nog niet over de goedkope rijstwijn, Lao Khao, waar je zeker blind en gek van wordt.
Begrijp me niet verkeerd, Thailand was, is en blijft een mooi land om te bezoeken. Maar voor hoe lang nog? Hoe lang gaat het duren voordat hier totale anarchie regeert? De regering, het leger of de politie, en misschien zelfs alle drie tezamen zijn niet in staat deze licht ontvlambare samenleving onder controle of tevreden te houden.

Corruptie, hebzucht en afgunst lopen hand in hand door alle lagen van de bevolking in Thailand.

En dan komen de heuvels in beeld en verkleurt de lucht weer. Is het dan toch een verkeerde keuze geweest om de andere kant op te gaan? De eerste bui valt nog wel mee maar voordat ik aan de beklimming begin wordt het toch wel tijd om de bagage in het plastic te wikkelen en mezelf in gereedheid te brengen voor serieuze regen. De camera zit ook in het plastic dus hier heb ik geen foto’s van! De lucht wordt zwart, de horizon vervaagd en Pluvius opent de hemelsluizen!
Grote druppels raken mijn lichaam en voelen aan als rubber kogels. Het eerste worden mijn knieën nat! Dan voel ik het water langzaam langs mijn scheenbenen naar beneden lopen. Het is een uiterst onaangenaam gevoel wanneer het regenwater mijn wollen legersokken bereikt en mijn hoge wandelschoenen langzaam vol lopen. Het duurt niet lang voordat mijn voeten in mijn schoenen soppen.
Ondertussen loopt al het water dat mijn borst en buik raakt naar beneden. De snelheid is aangepast omdat de Thaise wegen bij regen verraderlijk glad worden. Mijn kruis wordt koud en ik voel ook mijn broek aan mijn kont en aan het zadel kleven. Het water heeft zich ook door de openingen tussen de ritssluiting van mijn jas door gewurmd. Een koude streep van mijn keel tot aan mijn navel is goed voelbaar. Er is geen ontsnappen aan! Uiterst geconcentreerd, zonder oog voor de schitterende omgeving, klim ik steeds hoger op de slingerende wegen. Vrachtwagens en pick-up trucks zijn nu zeker de vijand en vormen een extra gevaar.
En dan gebeurd er iets vreemds! Mijn natte ledematen beginnen op te gloeien. Het is tenslotte een graad of zes en twintig en dan is het niet koud! De gloeiende warmte voelt aangenaam en verlicht de ellende van deze moeilijke minuten. De weg is verraderlijker dan ooit! Spekglad, het regenwater vormt stroompjes die samenvloeien tot stromen in de moeilijke haarspeldbochten. Diepe gaten in de weg vullen zich met water en worden haast onzichtbaar, of beter gezegd, ze glanzen als stukken nieuw asfalt. Met aangeslagen zonnebril, uiterst geconcentreerd en zonder enig gevoel voor tijd en mijn omgeving doorsta ik deze geseling. Het opspattende water van de langzamere auto’s loopt van mijn gezicht en smaakt bitter. Om de twintig seconden spuug ik weer een mond water naast me op de weg.
Op de weg naar beneden veranderen de zaken! In de verte wordt het lichter en het zicht wordt beter. De auto’s die de haarspeldbochten afsnijden zijn nog het gevaarlijkst! Een schok, een paniekreactie, een kneep of druk op een van je remmen en je ligt zo maar met je snuit languit op de weg! Met de voorrem en achterrem steeds gereed daal ik af. Steeds een middenweg zoekent tussen snelheid en veiligheid slip ik gelukkig maar een keer. Een stoot adrenaline stroomt er door me lichaam en zet al mijn zintuigen, voor zover ze dat nog niet waren, op scherp.

Een half uur nadat de regen is begonnen is het weer droog en breekt zelfs de zon door. De rijwind droogt mijn uitrusting snel en ik kan zelfs weer even gas geven want mijn schema is wel in de war geraakt door die langzame kilometers.

Een kilometer of dertig voor Tak slaat de regen opnieuw genadeloos toe! Ik zoek mijn schuilplaats in een garage waar ze echt niet moeilijk doen wanneer er een blonde Nederlander zo op zijn motor naar binnen rijdt.
‘Fon Tok!’ (regen), zegt ik overbodig waarna iedereen begint te lachen.
Het is al half drie en vanuit mijn schuilplaats zie ik in de richting van Tak de donkere wolken waar ik juist aan probeer te ontsnappen. Aan de achterkant is het licht! Dat is richting Sukhothai en Phitsanulok. Ik bereken mijn kansen en tegen mijn plannen in kies ik om maar een extra 120 kilometer te rijden.
Zodra ik denk dat het kan stap ik weer op en blaas met een hogere snelheid dan normaal richting de 12. Een onvriendelijke provinciale snelweg waar ik wel overheen moet.

Ik gooi de tank nog een keer vol, zet mijn verstand op oneindig en geef gas. Terwijl de warme wind mijn kleding alweer helemaal heeft gedroogd soppen mijn voeten nog steeds in mijn schoenen. Er zit niets anders op dan op blote voeten verder te rijden en mijn schoenen en sokken achterop mijn rugzak te drogen. En dat moet toch wel een heel vreemd gezicht zijn geweest voor al die mensen die me passeerden!

De kilometers glijden achter me weg en na 454 moeilijke kilometers sta ik weer voor het Princess Green Hotel in Phitsanulok. Net als een paar jaar geleden, het hotel is prima en voldoet aan alle eisen die ik na zo’n rit aan een hotel stel. Op de kamer realiseer ik me nu ook voor de eerste keer dat mijn tour nu bijna ten einde is. Het is twee dagen rijden naar Pattaya, en dat klinkt als muziek in de oren na vier weken in het zadel te hebben gezeten!
Onder het eten weeg ik alle zaken nog een keer tegen elkaar af en besluit om nog een tussenstop, in Ayuthaya, te maken waarna ik op donderdagavond weer in Pattaya hoop te slapen. Het is een vreemd gevoel dat mijn reis bijna ten einde is, maar het is ook een goed gevoel. Het wordt tijd om te gaan nadenken wat ik in december ga doen.

En zo zie je maar! In Chiang Mai probeer ik de regen te ontvluchten om hem later zuidelijker weer tegen te komen. Je kan je lot niet ontlopen, je zult het moeten dragen!


Voor het eten hoef ik niet zover van het hotel weg. Voor een moment speel ik nog met het idee om naar de avondmarkt langs de rivier te gaan. Het alleen zijn beslist dat ik tegenover het hotel eet. De klassiekers met twee koude flessen bier!


Pattaya - Chantaburi - Watthana Nakhon - Buriram - Bua Yai - Surin - Si Saket - Khong Chiam - rond Khong Chiam - Mukdahan - Ban Phaeng - Nong Khai - Loei - Bua Yai - Lom Sak -  Ban Khok - Nan - Golden Triangle - Chiang Mai - Phitsanulok 4.221 + 454 = 4.675 Km