zondag 19 mei 2013

Nederland: Een van de eerste mooie dagen van 2013

Zaltbommel

Het is eerste pinksterdag en een van de eerste mooie dagen van 2013. Buiten schijnt de zon en warmt de lucht zich boven de verlaten straten van Zaltbommel. Het is vanzelfsprekend geen dag om binnen te blijven zitten.
Toch kijk ik eerst naar de mooie en spannende MotoGP race in Le Mans waar de regen de eerste dag van dit pinksterweekend nog onbelemmerd neerdaalt. Pinksteren wordt niet in de hele christelijke wereld als feestdag gevierd.

Pinksteren, wat vieren de christenen en joden eigenlijk?

Betekenis in het christendom: In het christendom werd het Wekenfeest 'Pinksteren' genoemd, naar het Griekse woord 'pentekostos' (= vijftigste). Tijdens het pinksterfeest wordt herdacht dat de Heilige Geest, de derde Persoon van de Allerheiligste Drie-eenheid, neerdaalde uit de hemel op de apostelen en andere aanwezige gelovigen. Na Jezus' dood op Goede Vrijdag en zijn verrijzenis op Pasen hadden de leerlingen van Jezus nog veertig dagen lang (tot Hemelvaart) de steun van zijn aanwezigheid gehad waarbij hij hen nog eens uitlegde wat de betekenis was van alles wat hij gedaan had tijdens zijn openbare optreden. Op de veertigste dag van Pasen (let op: niet de veertigste dag na Pasen) werden de leerlingen door Jezus' Hemelvaart alleen achtergelaten. Wel had hij beloofd dat hij de Geest van God, de Heilige Geest zou sturen die hen geestelijk verder zou leiden en hun de kracht zou geven om getuigen van het evangelie te zijn. Op de vijftigste dag van Pasen, tien dagen na Hemelvaart, op Pinksteren, kwam de beloofde Heilige Geest dan ook over de discipelen.
Volgens de traditionele christelijke theologie, analoog aan de oorspronkelijke joodse betekenis, waren de eerste nieuwe bekeerlingen na de hemelvaart van Jezus als resultaat van de evangelisatie onder de menigte op de eerste Pinksterdag de 'eerstelingen van de oogst' die toegevoegd werden aan de eerste christelijke 'samenkomst' oftewel gemeente. Deze 'oogst' gaat nog steeds door en als de 'volledige oogst' is binnengehaald dat wil zeggen alle door God voor het Koninkrijk van God voorbestemde mensen tot bekering zijn gekomen, dan begint de Eindtijd: de laatste fase van de geschiedenis.

Bijbelse geschiedenis: De gebeurtenissen staan beschreven in Handelingen 2:1-41.[2]
In de tien dagen tussen de Hemelvaart van Jezus en Pinksteren kiezen de discipelen een nieuwe geloofsgenoot in plaats van Judas Iskariot. Met behulp van loting wordt Mattias aangewezen. Met elkaar blijven ze in Jeruzalem en bidden ze om de uitstorting van de Heilige Geest, die Jezus hen beloofd had.

Zo, dat was de godsdienstles voor vandaag over het “Pinksteren” en we gaan verder met de korte maar mooie wandeling rond Zaltbommel. Wat is Zaltbommel toch mooi wanneer je het eens probeert het door een andere bril te bekijken! Als een vreemde, als een toerist, die voor de eerste keer over de singels en door de eeuwenoude smalle straatjes van de binnenstad zwerft. De geschiedenis komt je aan alle kanten tegemoet en bijna de hele binnenstad ademt eeuwen geschiedenis uit.
De gemeente Zaltbommel zou bijvoorbeeld een programma van subsidies kunnen opzetten om de moderne gebouwen in de binnenstad van het oude Zaltbommel te gaan maskeren met klassieke gevels. Natuurlijk moet men er wel goed op gaan letten dat het niet tè kitscherig wordt. De oude binnenstad zou in de toekomst een toeristische springplank kunnen zijn voor de gehele “Bommelerwaard”.
Want hoe je het ook bekijkt, in een niet al te verre toekomst zal een nieuwe gemeente worden geboren uit Zaltbommel en Maasdriel. Gemeente de Bommelerwaard zal de naam Zaltbommel voor altijd naar de geschiedenisboeken verbannen.
Er is ook behoefte aan betaalbare slaapplaatsen zoals een hostel of een camping. Zaltbommel ligt op een kruispunt van belangrijke wegen en openbaar vervoer. Zaltbommel ligt centraal en is tevens een goede uitvalsbasis om de oude steden in Brabant en Utrecht te bezoeken.

Zaltbommel is al mooi maar toch heb ik ook mijn bedenkingen als ik naar de begroeiing op de stadswallen kijk. Zou het niet mooier zijn als alle begroeiing zou worden weggehaald? Net als in Heusden het geval is? Het zou een enorme operatie zijn om al die bomen te rooien maar zou het ook een mooi resultaat opleveren? Ik denk persoonlijk van wel! Het zou toch veel mooier zijn als je de historische gebouwen al vanaf de singels zou kunnen zien? Precies zoals de krijgsheren in 1599 tijdens het beleg van Zaltbommel.

Maar in deze barre tijden voor gemeentes en burgers is er zeker geen geld in kas om de oude binnenstad te verfraaien en daarmee ook interessanter voor het toerisme in het algemeen te maken. De oude binnenstad vandaag de dag is ziek, een leegstand van winkelpanden die enkele jaren geleden ondenkbaar was. Een verkeersplan dat dateert uit de jaren zeventig met rij na rij van lelijke auto’s in de smalle straten. Het zal wel een droom blijven!
Maar nu terug naar het mooie weer en het fantastische beachvolleybal toernooi dat op de markt werd georganiseerd door de “Zaltbommelse volleybal vereniging Phoenix”.
Dat het gezellig was was wel duidelijk! De terrassen rond de aangelegde zandvelden waren tot op de laatste stoel gevuld. Het was vanzelfsprekend weer een moment om goede vrienden en oude bekenden te ontmoeten en te kletsen over die goede oude tijd.

Chinees halen kreeg de voorkeur boven zelf koken. De zalmmoot in de koelkast zal tot morgen moeten wachten. Het is een leuke dag geweest.

Het laatste verhaal uit Maleisië 2012!

Zaltbommel

Dit is het verhaal van 3 december 2012 toen we ontsnapten uit Alor Setar, in het uiterste noorden van Maleisië, met de trein op weg naar Bangkok.  Nog één verhaal over 2012 te gaan en ik ben klaar met de verhalen van 2012.

Klik op de foto om het nieuwe verhaal te bekijken!


zaterdag 18 mei 2013

Nederland: Afscheid van een goede vriend

Zaltbommel

Het zou gisteren de verjaardag van een goede vriend zijn geweest die ruim een jaar, op 13 mei 2012, geleden overleed. Gisteren zou hij 79 jaar zijn geworden.
Hoe ik het ook bekijk Peter Hermens - bijnaam “De zwarte peer” - loopt als een rode draad door mijn leven. Ik heb enorm veel warme herinneringen aan die man. Ik ben vereerd dat ik hem heb gekend en dat ik zijn vriend mocht zijn.

Peter Hermens

Vorig jaar heb ik het aan mijn weblog voorbij laten gaan omdat hij ervoor had gekozen om in stilte en in besloten kring te worden gecremeerd. Ik vindt het wel jammer dat ik er niet bij kon zijn maar respecteer zijn laatste keuze. Ik weet zelf als geen ander hoe een eenzame zwerver zich voelt. Die heeft geen behoefte aan medelijden of een opgedofte menigte die afscheid komt nemen.

Ik moet denken aan die mooie woorden van de Iraans-Nederlandse dichter Rodaan al Galidi.

'Begraaf mij ver en alleen, ik wil niet tussen de doden liggen'

Rust in vrede Peter, ik weet zeker je ooit weer te ontmoeten.

zondag 5 mei 2013

Nederland: Bevrijdende Blues

Zaltbommel

Een mooi programma met slecht weer! Nee, niet slecht in de betekenis van het weer maar in de betekenis voor het bezoeken van een blues concert van “Robert Lighthouse”.
Donkere depressieve blues van één man met een gitaar en een mondharmonica is op zijn best wanneer buiten donkere wolken onafgebroken zwermen van zware regendruppels naar de aarde laten afdalen. Een deprimerende muziek verdient een deprimerend weer en is dan op zijn best.

Helaas is het op deze bevrijdingszondag van 2013 een van de eerste mooie dagen van de lente van 2013. Een winter die extra lang in Nederland is blijven hangen vecht met alles wat hij tot zijn beschikking heeft om de lente zo lang mogelijk buiten de deur te houden. Vandaag lijkt het alleen alsof de winter een slechte dag òf een dagje vrij heeft genomen zodat de lente zich eindelijk van haar beste kant kan laten zien. Een buitenkansje dat de lente met beide handen aanneemt!
Een stralend blauwe hemel en temperaturen die boven de 20 graden schieten jagen iedereen naar buiten om eindelijk eens te kunnen genieten van de zon.

Binnen in “Het Hof” is het niet erg druk. En dat is jammer, want het verdient beter! Een klein select groepje liefhebbers van de blues verkiezen het eenmalige concert voor de mooie middag in de zon. En het is ook de moeite waard.

“Robert Lighthouse” is voor de èchte liefhebber en fijnproever. Het is een prima middag maar de eenmansband had een groter publiek verdient. De biertjes vloeiden goed en de sfeer zat er goed in. Zeker de moeite waard maar ik hoop dat het de volgende wat slechter weer is!

donderdag 2 mei 2013

Nederland: Een visum voor Engeland

Zaltbommel

En ik dacht: ‘nu heb ik echt alles prima geregeld!’

Het is nog vroeg en fris wanneer we op pad gaan naar Amsterdam om biometrische informatie voor Lyka af te geven. Een visum voor Engeland aanvragen is het doel.
Al weken geleden heb ik het internet afgestroopt voor informatie over het aanvragen van een visum voor Engeland en ben ik terecht gekomen op de website:
“http://www.visa4uk.fco.gov.uk”.

Het aanvragen van een visum gaat steeds vaker niet meer gewoon op de ambassade van het betreffende land maar via een gespecialiseerd bureau - een commercieel bedrijf - dat er weer heel andere regels op na houdt en zich verschuilt onder achter de zogenaamde opgelegde regels van de ambassade. Het wordt er in ieder geval niet gemakkelijker op want die bedrijven zijn zo flexibel als een lantaarnpaal.
Het aanvragen van het visum voor Engeland was niet gemakkelijk maar ik was in de volle overtuiging - nadat ik pagina na pagina met moeilijk Engels had doorgelezen - dat het allemaal wel snor zat. De € 100,- was meteen met de creditcard betaald nadat ik een moeilijke vragenlijst online had ingevuld en uitgeprint. We moesten wel naar Amsterdam om daar vingerafdrukken en foto’s te laten maken en daarna naar Düsseldorf om de aanvraag in te leveren. Biometrische informatie die wordt opgeslagen om fraude en de instroom van buitenlandse illegalen tegen te gaan.
Alles gaat op afspraak en we hadden nog tijd voor een bakkie koffie in een enorme koude, winderige en kille glazen ontvangsthal van een onpersoonlijke kantoortoren in Amsterdam-Zuid.
Helaas! Bij aankomst bleek dat ik de verkeerde aanvraag had ingediend en betaald. Nee, dat kan niet worden gewijzigd! U moet deze aanvraag annuleren, uw geld terugvragen en dan opnieuw een verzoek indienen. Terug naar af dus! Teleurgesteld in mezelf en de immigratiedienst van het Verenigd Koninkrijk gingen we onverrichter zake naar het centrum om toch nog maar wat van deze dag te maken.

Maar waar ging het dan verkeerd? Nadat ik thuis alles nog een keer heb nagekeken, en het niet heb gevonden, blijkt dat er ergens op de website een splitsing moet plaatsvinden. Een Y kruising waar de aanvragers voor het visum gesplitst worden op een criterium: ben je een “EEU-dependent“ of niet? Lyka is dat dus wel omdat ze getrouwd is met een EEU ingezetene! Maar zonder een verblijfsvergunning en daar is het fout gegaan! Mijn fout dus en ik wacht nog steeds op de teruggave van mijn honderd euro.

Maar dat terzijde!
Het lange afstand fietsen zit nog steeds in mijn hoofd - hoewel Lyka nog steeds duidelijk laat blijken dat ze er weinig zin in heeft - en daarom wilde ik even langs bij de “Brompton vouwfiets” dealer  op de Overtoom.

Met de tram, om onze opgeladen OV-jaarkaart ook eens met een ander openbaar vervoermiddel te proberen. Piep, piep, en we konden een plaatsje zoeken in de tram op weg naar het Leidseplein.
Mijn gedachten dwalen af in de hypnotiserend schuddende tram en ik dagdroom van fietstochten in een zomers Spanje en een exotisch Japan. Een fietstocht van Okinawa naar Cape Souya - het noordelijkste puntje van Japan - en weer terug is mijn grootste droom die ik nog wil realiseren. Maar niet alleen! Ik heb ècht genoeg van het alleen reizen. Door een plotseling gebel van de tram, en een flinke schok, kom ik weer terug bij de realiteit terwijl ik nog net een dampende schaal ramen op een tafel in mijn dagdroom zie staan.
Het is toch vreemd dat er nog steeds problemen zijn met de OV-kaart! Overal in de wereld waar ik de afgelopen jaren ben geweest werkt het perfect. Alleen in Nederland zijn er problemen. Gezeur over poortjes, vervoerders die niet mee doen en meer van dat gezeur! In Hong Kong en Taipei koop ik gewoon een flesje frisdrank op het station met de kaart! Het is toch mijn geld. Waarom zijn ze in Nederland altijd zo eigenwijs en gebruiken ze geen systeem dat al jarenlang getest is en vrij is van kinderziekten? Corruptie en gemende belangen? Waarschijnlijk wel? Maar dat heet in Europa marktwerking!
Na een gesprek van een half uur met de bedrijfsleider van de vouwfietswinkel weet ik van de naad en de kous over de Brompton fiets. Een goede optie omdat zo’n vouwfiets gewoon in een koffer past. Vliegen wordt een makkie en er zijn zelfs verhalen dat ze behandeld worden als een kinderwagen! Hup mee naar het vliegtuig rollen waar een medewerker van de bagageafdeling de fiets op een veilige plaats onder in het vliegtuig legt. En vaak mag de vouwfiets ook gratis mee in het openbaar vervoer.
Een traditioneel patattje en kroketje uit de muur bij de FEBO en dan langzaam op weg naar het Centraal Station. Lyka’s tijd om wat te winkelen. Het is meivakantie en het is druk. Amsterdam is ook volgelopen om de troonsbestijging van onze nieuwe koning van dichtbij te kunnen meemaken. De Kalverstraat is een lange polonaise van toeristen opgedoft met oranje sjaals, hoeden en kleding. Het is de lange vertraagde polonaise van 30 april die zich langzaam door de bekendste winkelstraten van onze hoofdstad schuifelt.

En dat was Amsterdam! Onverrichterzake keren we terug naar Zaltbommel. Het is droog maar het is ook fris. Aan het weer in Nederland moeten we nog wel wennen maar de rest is net zo gewoon als een Soi in Bangkok. We hebben tijdens het reizen in de afgelopen jaren zoveel gezien dat we ons overal thuis voelen.

dinsdag 30 april 2013

Nederland: Koninginnedag

Zaltbommel

Het is pas kwart over vijf wanneer een zingende merel het eerste daglicht begroet. Een geluid dat me bekend is maar ook tegelijk nieuw klinkt. Het is alweer een week geleden dat we heel vroeg -aan de andere kant van de wereld - in de ochtend opstonden om naar Nederland te reizen. Deze bijzondere koninginnedag was een van de redenen dat we zo snel als mogelijk op het vliegtuig wilde stappen.

Vandaag werd er een paar keer aan me gevraagd of het veel werk is, mijn weblog schrijven. Da’s maar net wat je we veel werk vindt! Omdat deze vraag regelmatig aan me gesteld wordt zal ik het eens uitleggen wat het bijhouden van een weblog zo allemaal met zich meebrengt. Normaal wanneer we op reis zijn gaat het ongeveer zo:

Op de dag - waarover ik het verhaal schrijf - komen we bijna altijd tussen 16:00 en 17:00 terug op de kamer. Mijn foto’s worden direct naar de computer geladen en er vindt meteen een eerste schifting plaats. Veel foto’s maak ik twee keer om de belichting goed te hebben maar ook gebeurt het vaak dat ik een foto maak in landschap- èn portretformaat.
Dan gaan mijn eerste - nog fris in mijn geheugen liggende - ideeën, geholpen door eventuele aantekeningen uit mijn agenda op het scherm. Ik ratel in één stuk door! Ik let niet op spelling- en taalfouten. Meestal staat binnen een half uur tot drie kwartier het raamwerk van het verhaal.
Onder het genot van een beker koffie, of een koud biertje, ga ik terug naar het verhaal van gisteren - of nog verder terug, dat ligt eraan hoe groot de achterstand is - en verbeter de fouten in de spelling en de taal. Vul aan en verwijder tekst waar het nodig om het verhaal vloeiender te maken. Wanneer ik hiermee klaar - en tevreden - ben zijn we meestal een uur tot anderhalf uur verder en gaan we douchen en op zoek naar het avondeten.
Zodra we weer terug op de kamer zijn ga ik meteen weer aan de slag. De foto’s worden geselecteerd en naar Picasa geüpload. Het verhaal wordt naar mijn weblog gekopieerd waarna ik de geselecteerde foto’s op de juiste plaats èn op het juiste formaat in het verhaal plaats.
Als laatste het voorbeeld op mijn beeldscherm tevoorschijn toveren en een laatste controle. Als alles naar wens is wordt het op mijn weblog gepubliceerd en is het tijd voor mij om te gaan slapen. Op reis ben ik namelijk nogal een druk baasje die vroeg opstaat om zoveel mogelijk van de dag te maken.
Afhankelijk van het tijdstip - het is regelmatig na tien uur als ik daar mee bezig ben - of het aantal genuttigde biertjes kunnen er toch wel eens fouten in het gepubliceerde verhaal achterblijven. Mochten jullie tegen zo’n fout aanlopen aarzel dan niet om mij dat te laten weten! Ik zal het meteen veranderen. Twee à drie uur gemiddeld besteed ik dus aan het schrijven, behandelen van de foto’s en plaatsen van een verhaal.
Maar dan is het nog niet af! Later, wanneer ik weer meer tijd heb herschrijf ik de verhalen in een meer reisboek- of romanvorm. Dat is eigenlijk voor mezelf nog het leukste omdat ik zo onze reizen weer helemaal herbeleef.

Maar terug naar een van de meest belangrijkste dagen in de Nederlandse geschiedenis van de 21ste eeuw. Vandaag krijgen we na 123 jaar weer een koning. Een bijzondere dag in de vaderlandse geschiedenis die we voor geen goud willen missen. De weergoden reiken de inwoners van Nederland de hand en strooien gul met zonnestralen. Het weer op deze 30 april is heel anders dan het weer van 29 april!

We maken vroeg in de middag een eerste wandeling over de vrijmarkt om te zien of er misschien nog iets leuks voor een klein prijsje op de kop valt te tikken. En ja hoor! Binnen een half uur zijn Lyka en ik beiden zeer tevreden. Lyka heeft een mooi ècht leren tasje van MEXX op de kop getikt en ik sta vol verbazing met het boek “Jupiters Reizen” van “Ted Simon” in mijn handen.

En waarom ben ik zo verbaasd? Nu, het boek is in absolute nieuwstaat! Enkele weken geleden had ik het mijn vriend Jan - onderweg in Thailand - er nog over dat ik graag weer een kopie van dat boek zou hebben. Mijn exemplaar is in de loop der jaren kwijt geraakt en dit boek dat de laatste keer in 1999 werd gedrukt is heel zeldzaam. Het is een verzamelitem omdat het een van de eerste echte boeken is met reisverhalen. Op het internet zijn er wel enkele te koop in redelijke staat voor rond de € 25,- maar voor € 1,- is het echt een koopje. Ik voel me er tegelijker tijd ook vreemd bij. De nieuwe Kobo Glo is fantastisch maar nog niet alle boeken zijn in digitale vorm te koop. Af en toe is een “houten boek” de enige vorm om te lezen!

Na de lunch en de ceremonie op tv gaan we stad in om het uitgebreid te vieren. En het wordt een echte feestmiddag. Vele bekenden passeren de revue en vele biertjes passeren mijn keelgat. Totdat een laatste Duvel een einde maakt aan deze mooie dag waar Lyka en ik heel erg naar hebben uitgekeken.

Nu is het wachten op de papieren van de IND zodat we eindelijk op 23 mei een verblijfsvergunning voor Lyka kunnen gaan aanvragen.

zaterdag 27 april 2013

Nederland: Alweer gewend

Zaltbommel

Het is alweer zaterdag en het is onze derde èchte dag in Nederland. De eerste stappen zijn gezet! Het inschrijven in het GBA van de gemeente Zaltbommel ging zonder problemen. Een kort telefoongesprek met de IND en we hebben op 23 mei een afspraak om de verblijfsvergunning aan te vragen. We krijgen eerst nog een brief met daarin de instructies voor de documenten die we bij de aanvraag moeten inleveren. Ze hebben alles al dus ik vraag me af wat er nog meer is dat ze willen weten. Tot dan gaan we lekker genieten van alles dat Nederland te bieden heeft.
Helaas is het weer na onze aankomst nog slechter dan vorig jaar. Ik kan me niet herinneren dat ik vorig jaar de ganzen hoorde gakken terwijl ze in formatie overvlogen op weg naar het noorden. De koude kunnen we nog wel mee leven maar de regen die gisteren onafgebroken neerdaalde is niet prettig.
Het is dus alweer zaterdag en dat is de eerste dag dat we een beetje aan Nederland moeten wennen. De supermarkten zijn op zondag gesloten dus moeten we voor twee dagen boodschappen doen. Dat klinkt niet als onoverkomelijk maar voor iemand die gewend is dat de supermarkten elke dag geopend zijn en elke dag boodschappen deed is het toch een hele verandering.
Gelukkig is het een mooie koude ochtend met een staalblauwe lucht. Lyka slaapt nog vredig wanneer ik de eerste gang naar de Albert Heijn maak. En wat geniet ik van de omgeving, het weer en het assortiment van de delicatessenafdeling. Het liefst zou ik meteen alles voor dit weekend kopen maar de wetenschap dat we hier nu voor een hele lange tijd blijven brengt me ervan af.
Vanmiddag is de ideale middag om weer met een hoop vrienden bij te praten. Dickie heeft op het terras van “Café de Spin” de band “Little Boogie Boy” staan! Blues doet het altijd met een biertje in de hand.
Een geweldige middag met veel heerlijke zware bieren, goede muziek en het weerzien met veel oude vrienden en bekenden.

Als afsluiting een heerlijke maaltijd en dan nog even tv kijken. Morgen toch maar een beetje rustig aan doen.

dinsdag 23 april 2013

Nederland: We zijn aangekomen

Burger King

Zaltbommel/Amsterdam Schiphol, dinsdag 23 april 2013

Eindelijk zijn we terug in Nederland! Het is donderdag 25 april 2013, 05:32 in de ochtend, wanneer ik aan dit verslag over onze terugreis begin. Een volkoren boterham met jong belegen komijnekaas en een beker ijzersterke koffie binnen hand bereik. Kan het meer Nederlands?

Dit is het verslag van onze lange terugreis.

Om drie over vier schrik ik wakker, klaarwakker. Verbaasd maar niet echt verschrikt. Om een mysterieuze reden heb ik op de vooravond - van misschien wel mijn belangrijkste vlucht ooit - goed en vast geslapen. Ik ben erg blij met dat extra half uur dat ik heb totdat de taxi ons komt ophalen om naar de Suvarnabhumi luchthaven in Bangkok te brengen.
Naast me ronkt Lyka als een kettingzaag alsof ze geen zorg in de wereld heeft en het een nacht als alle andere is. De oude trouwe waterkoker verhit een lading fleswater zodat ik mijn eerste oploskoffie van de dag kan nemen. Twee koffers en twee rugzakken staan in een hoek van de kamer klaar, een volksverhuizing van 63 kilo! En dan tel ik de twee schoudertassen niet eens mee. Wat hebben we in de afgelopen jaren een berg rotzooi bij elkaar vergaard!
Ik moet ook eerlijk zijn dat ik ruim zeventig zakjes Thais eten heb gekocht. De Lobo kruidenmengsels in vele variëteiten die in Nederland niet te koop zijn. Het is een waanzinnig aantal en mijn verlangen naar dit heerlijke dagelijkse eten zal me wel gestuurd hebben.
Zodra ik uit de douche ben meldt een opgewekte Lyka zich in het land van de wakkere personen. Ze lacht en zingt als nooit tevoren in de vroege ochtend.
‘Goeiemorgen kulleke!’, lacht ze me toe terwijl ze mij op weg naar de douche passeert.
Een begerige tik op mijn billen en een handkus in het voorbij gaan. Wat kan een mens veranderen wanneer de stress is verslagen!
‘We gaan naar Holland toe, we gaan naar Holland toe, we gaan naar Holland’, toe klinkt het zingen uit de douche terwijl ik de laatste dagelijkse dingetjes in mijn rugzak wegstop.
Ik nuttig een boterham met een beker koffie en neem mijn dagelijkse medicijnen tegen de diabetes. We zijn er klaar voor, we kunnen vertrekken!
Het is pas half zes wanneer de taxichauffeur de van zijn broer geleende auto in beweging zet. Ik kijk vanuit de bijrijdersstoel over mijn schouder naar de donkere achterbank waar Lyka met haar iPod zit te friemelen. Het is eindelijk zo ver! We zijn samen op weg naar Nederland.
Slechts 142 dagen geleden besloten we - in een slaaptrein op weg van Butterworth naar Bangkok en onder het genot van een biertje en een Guinness - dat Lyka begin 2013 aan het traject voor inburgering in Nederland zou beginnen. En vandaag zitten al we in de grande finale!
Twee mensen - opgetogen dat ze gisteren het felbegeerde visum hebben kunnen ophalen bij de Nederlandse ambassade in Bangkok - beginnen aan de reis die hun leven voor altijd zal veranderen. We gaan samen naar Holland toe!
Terwijl ik met één oog in de gaten hou dat de chauffeur niet in slaap valt kijk ik voor een laatste keer naar het langzaam ontwakende Thailand. De palmbomen die zo lang de normaalste zaak van de wereld leken zijn vandaag weer exotisch. Thailand! We gaan het missen, het pittige eten en de zon. Maar de vooruitzichten naar Nederland zijn ook mooi! Het zal een nieuwe ontdekkingsreis worden in mijn geboorteland met Lyka aan de hand.
Het is maar goed dat ik gisterenavond nog even snel via internet voor de vlucht naar Moskou heb ingecheckt! Een lange slungelige Thaise jongen met een kartonnen kaart - WEB CHECK-IN - op zijn borst vangt ons op en begeleid ons naar een balie waar maar enkele mensen voor ons staan te wachten.
Verbaasd kijken we naar de enorme rij Russen naast ons, en zij kijken naar ons. Er staan honderden mensen in een lange rij te wachten - waarschijnlijk aangevoerd met touringcars begeleid door enorme koffers vol met goedkope souvenirs - tot ze eindelijk worden geholpen.
Koffie voor het vertrekWachten op het vertrek Wij zijn snel klaar met het inchecken en lopen verlost van onze zware koffers richting de douane en immigratie. Gelukkig hadden we geen enkel probleem met het gewicht van de koffers en het visum van Lyka. En eerlijkheid gebied me te zeggen dat het lijkt dat de Thaise luchthaven na zes jaar het eindelijk in de gaten heeft hoe een immigratiedienst en douane efficiënt dient te werken. Nog een snel bakkie koffie voor ons vertrek om de Thaise muntjes en het kleinere papiergeld kwijt te raken. Dan gaan we op pad naar Gate E4.
Boardingpass BKK-SVO AeroflotKlaar voor het vertrek
We zijn een van de eerste passagiers in het vliegtuig en daardoor hebben we geen probleem om onze “oversized en overweight” rugzakken boven onze hoofden te verstoppen. De zit van tien uur naar Moskou is begonnen! Mijn Kobo e-reader komt tevoorschijn en ik lees de laatste bladzijden van “Blauw water (Simone van de Vlugt)” weg. Een vreemd verhaal! Slechts vijf personen en het verhaal speelt zich bijna helemaal in hetzelfde huis af. Het is zeker geen slecht boek maar ook geen klassieker!
Varkensvlees met aardappelenVis in mosterdsaus Een eerste maaltijd, een spelletje op de iPad en een begin aan een nieuw boek. “Andy van der Meijde / Geen genade” blijkt een bijzonder boek en een goede keus om te lezen tijdens de lange reis naar Nederland. Het is een biografie over een profvoetballer die het net niet gemaakt heeft, met alle ups en downs van de roem en het grote geld. Het is serieus genoeg om je te boeien en te verbazen, maar het is ook luchtig genoeg om het - zonder jezelf al te sterkt te concentreren - lekker weg te lezen. Een volgende vruchtensapje en maaltijd.
De uren glijden, zonder dat je je ook maar een minuut herinnerd, onder je door. De motoren van het vliegtuig ruisen monotoon en wiegen de meeste passagiers - inclusief Lyka - in slaap Ik ben met Andy onderweg in een weergaloos avontuur. De virtuele elektronische bladzijden worden omgeslagen en voordat ik het weet ga ik het “50% gelezen” punt voorbij.
De eerste pijntjes verschijnen in mijn kont van het lange zitten en ik probeer voor het eerst ook wat te slapen. Vliegen naar het westen overdag is geen pleziertje! De dag duurt onaangenaam lang en je lichaam begint te verlangen naar slaap terwijl je verstand zegt dat het nog steeds dag is. Het gevolg is dat we om half vijf ‘s middags in Moskou arriveren terwijl het voor ons gevoel al half acht ‘s avonds is.
Bakkie koffie in Rusland (€ 17,15)Burger King
De “Sheremetyevo International Airport” is één grote bouwput. Er wordt overal om je heen gewerkt om deze luchthaven een steunpunt in het wereldomvattende netwerk van het “Skyteam” te maken. Het zal ze uiteindelijk wel lukken maar ondertussen slepen wij onze vermoeide lichamen door de slecht - of geheel niet - bewegwijzerde terminals op zoek naar een kop koffie en een kleinigheidje om te eten.
Dit is meteen het moeilijkste moment van de dag! We zijn nu al meer dan negentien uur op de been en dat begint zijn tol te eisen. Lege Tax-Free shops en rondhangende verveelde lelijke verkoopsters zijn geen aantrekkelijk toneel voor een drie en een half uur wachten op een klinische communistische luchthaven. Uiteindelijk tel ik € 17,15 neer voor een beker koffie, een beker cappuccino en een flesje Coke Zero. Ook hier weten ze de prijzen!
De laatste bladzijden van het elektronische boek moeten er aan geloven en voor het eerst in mijn leven heb ik op één dag een boek uit gelezen.
Boardingpass SVO-AMS AeroflotRundvlees met rijst
Het vertrek naar Amsterdam is voor ons een echte verlossing. De KLM Airbus A319 is tot aan de nok toe gevuld. Een mêlee van mensen! Zaken mensen en dikke vrouwen die de bijzondere koninginnendag willen meemaken in Amsterdam. Wij denken maar aan een ding! Zaltbommel, ons bed in Zaltbommel.
Opnieuw wat vruchtensap en een maaltijd. Voor een moment denk ik aan die lachende gezichten die we in Thailand hebben achtergelaten. Het vliegen met Aeroflot roept bij veel mensen nog steeds het beeld van neerstortende Tupolev en Ilyushin vliegtuigen. De waarheid is echter heel anders! Het laatste dodelijke slachtoffer van Aeroflot al ruim 19 jaar geleden is toen er een Airbus “A310-304 in de buurt van Mezhduretshensk op weg naar Hong Kong” verongelukte met het verlies van 75 mensenlevens.
Maar dit was geen gewoon ongeluk! De kapitein had zijn twee kinderen in de cockpit toegelaten en liet zijn zoon zelfs met de instrumenten en de besturing spelen. Dat was dus geen ongeluk! Dat was waanzin! En ik weet zeker dat zulke dingen nu niet meer kunnen gebeuren.
En eindelijk zijn we in Amsterdam. De verwachte problemen met de immigratie en douane blijven uit! We lopen zo in één ruk van het vliegtuig naar de supermarkt voor een broodje en wat te drinken.
Trein Schiphol - Zaltbommel Ik zit nog niet eens op mijn stoel wanneer ik opmerk dat er een stoptrein richting Hilversum gaat waardoor we kunnen overstappen en sneller in Utrecht zullen zijn. Een behulpzame passagier helpt ons en we stappen op Amsterdam ZO over op de intercity naar Utrecht. We zijn opgelucht dat het zo goed gaat en dat we een uur hebben gewonnen.
Die blijdschap is maar van korte duur! Op Utrecht CS komen we tot de ontdekking dat we onze stoptrein met drie minuten hebben gemist en dat we 71 minuten - tot 00:55 - moeten wachten op de laatste trein die langs Zaltbommel naar Den Bosch gaat.
We zitten er helemaal doorheen nu. De minuten tikken op het haast verlaten station tergend langzaam weg en de relatieve warmte in de Sprinter van de NS sust ons in slaap. Lyka vecht niet meer tegen de slaap en snurkt binnen vijf minuten als een varken. Zelf vecht ik met de laatste energie die in me is achtergebleven tegen de slaap. Knikkebollend tel ik de stations waar we stoppen af.
En daar is eindelijk Zaltbommel! De verlichting van de St Maarten is al uitgeschakeld en als twee zombies slaapwandelen we richting de binnenstad, twee - op de klinkers ratelende - zware koffers achter ons aan slepend. Ruim zeven en twintig uur nadat ik mijn ogen in Thailand heb geopend sta ik voor een ander bed. Niet gewoon een bed! Geen nieuw hotelbed! Maar ons bed!

Ons avontuur samen in Nederland is nu ècht begonnen.

maandag 22 april 2013

Nederland: Dromen van Zaltbommel

Visje eten

Pattaya (Doughy's GH (14), maandag 22 april 2013

Eindelijk is onze laatste dag in Thailand aangebroken, de dag voordat we teruggaan naar Nederland. Het was een ongeplande, lange en opwindende reis van ruim zes maanden. Een reis die begon in Thailand en ons via Maleisië naar Zuid-Korea bracht. Het hoofddoel van deze reis.
Suwon Hwaseong Toen we weer terug in Maleisië waren kwam voor ons de grote ommekeer! We hadden het al vaker besproken, maar steeds werd het door Lyka uitgesteld naar een later tijdstip. In de slaaptrein van Alor Setar naar Bangkok - op 3 december 2012 - kwamen we overeen dat Lyka de “inburgeringscursus in het buitenland” voor het visum voor Nederland zou gaan doen. Vanaf het moment dat ze ermee had ingestemd had ze er alweer spijt van en keek er enorm tegen op.

Voor mij braken er toen hele drukke tijden aan! Ik moest van alles en nog wat regelen, en betalen, voordat we aan die school konden beginnen. Zonder dat Lyka het wist had ik al bij diverse inburgeringsscholen informatie ingewonnen en het was voor mij ook een moeilijke keuze.
Pattaya òf Bangkok?
Uiteindelijk hebben we samen voor Bangkok gekozen. De school van Richard - “Nederlands leren in Bangkok” - leek ons na een kort oriënterend gesprek met de cursusleider de beste. Richard kwam prima over! Serieus, toegewijd en een hoog slagingspercentage. Daar ook nog bij dat wanneer we in Bangkok naar school zouden gaan Lyka niet de afleiding van haar vriendinnen in Pattaya zou hebben.
Building 93 Niet ver van de school werd er een mooie kamer gevonden en wij betrokken net na het nieuwjaar deze nieuwe kamer voor twee maanden in Bangkok. En om eerlijk te zijn vond ik het heerlijk om weer eens voor langere tijd in deze bruisende metropool door te brengen. De cursus zou op 7 januari beginnen en op 15 februari klaar zijn. Lyka had op 19 februari een afspraak op de Nederlandse ambassade om het examen af te leggen. Dat was allemaal op voorhand vastgelegd en betaald.
Klasgenoten jan/feb 2013 Het waren zoals verwacht twee heerlijke maanden in Bangkok. We maakten nieuwe vrienden, ontdekten nieuwe gerechten in de duizenden restaurants, gingen op stap om een ijskoud biertje te drinken en studeerden elke dag een paar uur de Nederlandse taal. Halverwege de cursus was het duidelijk dat Lyka er goed voor stond en menig middag, en avond, luisterde ik naar haar stem terwijl ze hardop de Nederlandse zinnen herhaalde die uit de oordopjes van haar iPod kwamen. Ze was toegewijd zoals ik het nog nooit van haar gezien had. Het was duidelijk dat ze het niet alleen deed om mij een plezier te doen. Ze zag zelf ook een toekomst voor ons in Nederland.
Geslaagd Het examen op de Nederlandse Ambassade verliep prima en op 20 februari konden we samen met het diploma “inburgeren in het buitenland” eindelijk het MVV visum voor haar aanvragen.
Maar die visumaanvraag bij de Nederlandse ambassade liep niet geheel op rolletjes! Een week voor het examen had ik onze tickets van 27 februari naar 23 april verzet. Twee maanden om de aanvraag te verwerken leek mij persoonlijk wel voldoende. Lyka had enkele maanden geleden binnen drie dagen een meerjarig visum voor de Schengen staten gekregen.
De dagen verstreken en het leek er erg lang op dat ook de nieuwe datum niet zo worden gehaald, met enorm veel stress tussen ons als gevolg. Gelukkig kregen we op 17 april het goede bericht dat de IND een positief advies had afgegeven. We kunnen met een gerust hart op 23 april naar Nederland vliegen.
In de kamer En daar zitten we dan samen op de kamer! We zijn net klaar met pakken en kunnen het niet geloven hoeveel rotzooi je in vijf maanden bij elkaar kan verzamelen. Natuurlijk gaan er ook wat spullen mee terug die anders in een doos bij vrienden achterbleven. We gaan nu voor een heel lange tijd naar Nederland.
Visje eten Een laatste biertje en Bacardi Breezer, voor de laatste keer een visje eten bij “Kiss food and drink”, afscheid van vrienden nemen en dan naar bed.

En waar dromen we dan van?

Aan de Waal
Mooie fietstochten langs de rivieren


Bapao met saté
Lekker eten


De Bommelse toren
De Bommelse toren


Grote bieren
Een biertje bij ‘t Stadscafé en in de Spin


De Boschstraat
Een lege Boschstraat op zaterdagavond


En nog heel veel meer, we hebben nog voldoende dromen waarvan we hopen dat die in een niet al te verre toekomst zullen uitkomen.

Nu de missie geslaagd is willen we graag met name “Kessel & Smit Makelaardij”, “van Heusden Accountancy” en alle anderen die voor ons op de meest moeilijke momenten direct klaar stonden om te scannen, te printen en te emaillen heel erg bedanken omdat het zonder jullie nooit was gelukt.
We zien jullie over twee dagen en als we elkaar persoonlijk begroeten een toast uitbrengen op de fantastische afloop van het avontuur om Lyka een vaste plaats in de Nederlandse samenleving te geven.

Welterusten, morgen om half vijf weer op.
Copyright/Disclaimer