Thailand: Een heel ander mens

Bangkok (93 Building (210)

Zodra ik mijn ogen open denk ik aan mijn geredde MacBook. Goed, het kostte me meer dan veertig euro maar dan toch. De verwachting om honderden euros te moeten neertellen voor een reparatie was een meer onwelkome gedachte. Deze maanden in Bangkok zijn toch al heel dure maanden die diep in mijn reserves zullen graven.
Het geluid tijdens het opstarten klinkt me als muziek in de oren. Ik ga nog even snel aan de slag terwijl Lyka uitslaapt. Dat is een van de afspraken die we over ons verblijf in Bangkok hebben gemaakt! Op zaterdag of zondag mag ze uitslapen. Onze plannen voor het weekend zijn door de terugkeer van mijn MacBook ook veranderd - of beter gezegd - gehalveerd. Vandaag zouden we opnieuw de weekendmarkt gaan bezoeken maar het project voor Richard verlangt dat we vandaag langs “Pan Thip Plaza” gaan. Het is niet moeilijk om Lyka te overtuigen, ze weet dat er tegenover de computer supermarkt een van de grootse kledingmarkten van Bangkok ligt, “Pratunam”.
‘Motivatie door beloning’, een eeuwenoud hulpmiddel dat nog steeds prima voor het trainen van dieren en mensen werkt.
Ze weet dat wanneer ik vindt dat er vooruitgang in haar studie zit en haar motivatie niet verzwakt dat er elk weekend geshopt kan worden. En een vrouw van 23 jaar jong kan altijd wel wat nieuwe kleding gebruiken. De prijzen liggen hier gelukkig niet te hoog en voor tien euro kan ze een flinke plastic vol kleding en schoenen kopen.
Maar voordat we op pad gaan verwennen we ons eerst bij de gouden bogen voor het ontbijt. En dat valt voor Lyka wat tegen! De hartige rijstepap met kip is niet zo lekker als in Maleisië. Dus dit experiment krijgt in de toekomst zeker geen vervolg. Mijn broodje ei met een plat kip worstje is zoals het moet zijn. Aan de andere kant is de koffie hier in Thailand weer beter dan in Maleisië. Daar wordt de koffie met potten vol gezet, en dat gaat helaas te vaak fout.
‘Wat kan er nu mis gaan aan een pot koffie zetten?’, zie ik jullie denken.
Nou, het is meer de ongeïnteresseerdheid van de oorspronkelijke Maleisische jeugd! De langzame veranderingen in de samenleven maken het voor de zwarte hoedjes en sluiers niet leuker. Daar waar je vroeger als moslim gegarandeerd een goedbetaalde baan kreeg waar je niet zoveel hoefde uit te voeren - het zware werk wordt gedaan door de Indiërs - moet je nu zelf de handen uit de mouwen steken. En dat valt de luie jeugd zwaar tegen, de komende verkiezingen later dit jaar kunnen Maleisië voor altijd veranderen.
Buiten - onder het On Nut BTS station - springen we op bus 2 op weg naar “Thanon Petchaburi”. Mijn darmen zijn tijdens de rit het voedsel aan het verwerken met als gevolg dat we bij “Central World” de bus verlaten om op zoek te gaan naar een schoon toilet. Elke rugzakker weet dat je de schoonste toiletten in de duurste winkelcentra kan vinden.
Het is heerlijk weer en na een korte wandeling staan we in “Pratunam”. Ze is niet te houden en wil meteen op pad. Da’s dan jammer want ik neem eerst een bakkie koffie en een doughut om het gat in mijn darmen weer te vullen. Een eindeloze stoet van toeristen en Thai loopt voorbij. We kijken onze ogen uit.
‘Eerst “Pratunam” of eerst “Pan Thip Plaza”?’, vraag ik aan Lyka terwijl ik het antwoord al weet.
‘Pratunam’, roept ze opgewonden met de ogen wijd open en een glimlach van oor tot oor.
Ik voel met niet echt thuis tussen die honderden winkelende mensen. Af en toe vang ik een vriendelijke blik op van een andere vriend of man van een winkelende vrouw. Een blik van medelijden en begrip. We zitten in hetzelfde schuitje. Het is nu eenmaal een van die dingen die je voor lief moet nemen als je een vrouw of vriendin hebt. Lyka vindt een rok en wat armbanden, de rest bevalt haar vandaag niet.
‘Later gaan we nog naar de “Platinum Mall”’, zegt ze alsof ik dat al niet wist.
‘Oké, maar we nu eerst eten in “Pan Thip Plaza” en dan gaan we op zoek naar een mp3 speler voor Richard.’
Het eten in het enorme computer warenhuis is al sinds jaar en dag top. Iedereen die langer dan een paar dagen in Bangkok verblijft weet dat je hier goed - en goedkoop - kan eten. Een euro vijftig voor een bordje rijst met wat erbij is wel te overleven! We vinden in een van de honderden winkeltjes wat we zoeken en met de informatie op zak gaan we verder. Eerst nog een bakkie koffie en dan een wandeling door de volgepakte “Platinum Plaza”. Een mierenhoop van vrouwen en omgebouwde mannen.
‘One size fit all!’, ze maken het hier niet zo moeilijk.
Maar na een uur langs eindeloze kleine hokje met kleding in allerlei smaken, kleuren en stijlen te hebben geschuifeld maak ik er dan toch maar een einde aan. Lyka sputtert tegen maar een blik is genoeg. Want het is genoeg! We gaan op pad voor een biertje en heerlijk avondeten.
‘Jij doet wat voor mij en dan doe ik wat voor jouw!’, lacht ze wanneer een plaatsje gevonden hebben in bus 511op weg naar Banglampoo.
‘Inderdaad, zo werkt het!’, lach ik terug terwijl ze zit te bekijken wat ze vanmiddag heeft gekocht.
In Soi Ram Buttri vinden we een leuk terrasje waar het bier niet al te duur is het uitzicht spectaculair. Een optocht zoals een circus dat door de stad trekt om alle aandacht er op te vestigen dat het er is. Het is nog net als veertien jaar geleden toen ik hier voor de eerste keer met Marieke en Jan arriveerde. Er is niet veel veranderd! Het eindeloos films kijken - om geld te besparen - is veranderd in eindeloos naar een beeldscherm van een laptop of tablet te staren. Wat wel meteen opvalt is de hoeveelheid tatoeages, dat was veertien jaar geleden absoluut niet.
Achter ons valt een man op een stoel naast een tafel neer. Gewapend met een dik Science Fiction boek begint hij aan een koude grote fles Chang. Steeds wanneer ik over mijn schouder kijk is hij geen bladzijde opgeschoten. Het is zelfs zo opvallend dat Lyka me er op attent maakt. Een uur later legt hij zijn boek neer en geeft zich volledig over aan de grote flessen Chang die in een moordend tempo in zijn keel verdwijnen, het boek ligt demonstratief op tafel met de rug naar de straat.
‘Op de vlucht voor de realiteit?’
‘Midlifecrises?’
‘Of misschien een combinatie van die twee?’
We hebben avonden gediscussieerd waarom iemand zijn vertrouwde omgeving verlaat voor het leven op de weg. En nooit zijn we tot een sluitend antwoord op deze moeilijke vraag gekomen. Over een ding waren we het altijd wel eens! Er moet wat gebeurt óf mis zijn met de persoon in kwestie.
De optocht kabbelt langzaam voorbij. Jongeren van een jaar of achttien die de weide wereld in trekken en oude mensen in de herfst van hun leven slenteren voorbij. De een uitgedost in een hippie outfit zoals veertig jaar geleden en een ander in de meest moderne outdoor mode die je met geld kan kopen. Het is heerlijk om zo te zitten en samen met je vrouw van een koud biertje te genieten.
‘Wanneer zou mijn midlifecrises komen?’
‘Of is die al geweest?’
Het bier begint te werken en ik wordt filosofisch. En dat is voor Lyka meteen het moment om te gaan eten! Op deze mooie zaterdagavond in Bangkok gaan we lekker weer naar het bekende Shoshanna restaurant voor de Shoarma. Niets nieuws onder de zon maar wel iets dat jullie de komende weken nog wel vaker voorbij zullen zien komen! Het smaakt heerlijk, de kwaliteit is zoals altijd hoog maar ik heb wel het gevoel dat de porties een beetje kleiner zijn geworden.
Na het eten - ongeveer halverwege naar het appartement - drinken we nog een afzakkertje in een Irish Pub genaamd “The Black Swan”. Het café waar een oude vriend van me regelmatig zijn biertje drinkt. Helaas is hij op deze zaterdag niet aanwezig en na een tweede biertje - een pint Kilkenny - houden we het voor gezien. Het was een lange en leuke zaterdag.
Met de klink van de kamer in mijn hand voel ik al dat morgen een rustige dag zal worden. Zondag is rustdag!

Thailand: Het leeft, het lééft!

Bangkok (93 Building (210)

Het is lang geleden dat ik om half zeven euforisch naast mijn bed stond zonder dat ik een echte reden had. Het leven in Bangkok bevalt me prima! Een mok koffie, de deur naar het balkon open. Met de frisse ochtendlucht van Bangkok stroomt het gezang van de bedelende monniken vermengd met de drukke ochtendspits naar binnen. Mannen in oranje gewaden die aalmoezen vragen in ruil voor een zegening van de gulle gever. Een straatbeeld dat nog steeds kan worden bewonderd in het in sneltreinvaart veranderende Thailand.
Ik hoop dat ik vandaag bericht krijg dat mijn MacBook kan worden opgehaald. Een email met een verzoek is al verstuurd. De iPad kan de MacBook vervangen maar het is wel wennen. Nu - na een paar dagen alleen met de iPad - weet ik dat het goed mogelijk is om de verhalen voor mijn weblog en de foto's met de alleen de iPad in een verhaal te kneden. Voor korte reizen - ik denk maximaal veertien dagen - kan ik goed alleen met de iPad uit de voeten. Het enige nadeel is waarschijnlijk dat ik een tweede supersnelle SD kaart voor mijn Nikon D600 moet aanschaffen.
Maar terug naar het heden! De laatste schooldag van de tweede week alweer en daarna ons heerlijk ontspannen in Bangkok. Volgend weekend gaan we weer naar Pattaya. Maar voor deze vrijdag heb ik een afspraak gemaakt met Tom, de jongen die ik vorige week heb ontmoet. Zijn vriendin zit op dezelfde school als Lyka en de paar uur samen waren geen verloren tijd. Richard luisterde naar het probleem van de cd's en wij hebben nagedacht over een oplossing die voor iedereen aanvaardbaar is.
De ochtend - onder het genot van een paar koppen koffie en een goed gesprek - was dus zo om waarna ik nog even een paar foto's maakte van de klas. Een lunch van spaghetti met tomatensaus, varkens sho mai en de bekende ananas. Eenvoudig, goedkoop en heerlijk!
Na de spaghetti kan in het op deze vrijdag niet meer houden. Ik moet en zal bellen hoe het er met mijn MacBook voor staat. De telefoon gaat over en er wordt meteen opgenomen. Een stem in het Thais, ik wacht een moment voordat ik verder ga in het engels. Gelukkig is hij de engelse taal machtig en na het noemen van mijn service/reparatienummer wordt het aan de andere kant angstig stil.
Na een tiental seconden die voor mij als een half uur duren klinkt het: ‘One moment?’
De zenuwen gieren me door de keel, de tijd vertraagd nog verder en Lyka zit weer onzinnig op Facebook zonder enige interesse of bijval bij dit voor mij zo moeilijke moment.
‘MacBook is ready for pick up!’, en het wordt weer stil aan de andere kant.
Ik kan het bijna niet bevatten dat mijn MacBook na drie dagen alweer klaar is. Zou het dan toch meevallen?
Met een brok in mijn keel vraag ik met een abnormaal hoge stem: ‘How much?’
‘1.605 baht!’, klinkt er monotoon vanaf de andere kant van de lijn.
Er schieten tranen van geluk in mijn ogen en ik ben blij dat het allemaal toch zo is meegevallen. Zelf had ik op honderden euros gerekend. Ik raak in een trance en weet niet meer wat ik doe, alles gaat automatisch. Terwijl ik me aankleed zit Lyka gefascineerd op het bed al mijn bewegingen te volgen. Het aantrekken van mijn sokken en schoenen lukt maar niet. Ik weet zelf niet meer waar ik mee bezig ben terwijl ik sneller en sneller op pad wil gaan om mijn MacBook op te halen. Lyka gaat met me mee!
Eenmaal op weg gaat het moeizaam, eerst met de skytrain om tijd te winnen. Dat loopt meteen al mis wanneer de trein veel te ver rijdt om op de bus te springen. Dan maar terug lopen en tijdens de korte speedmars begint ze te klagen. Bij een splitsing moet ik een keuze maken, rechtsaf of rechtdoor? Er is geen bushalte te bespeuren dus rechtdoor is de keuze, altijd een slechte. Weer driehonderd meter verder staan we bij de bushalte terwijl onze bus - de 519 - wegrijdt op het moment dat wij aankomen. Ongeduldig kijk ik om de minuut op mijn horloge. Tijdens de lange minuten die we staan te wachten kom ik tot de ontdekking dat ik de documenten van de reparatie niet bij me heb. Die moeten dus nog in de kamer liggen of ik ben ze onderweg verloren. Welke van de twee het ook is, we hebben geen tijd om weer terug naar de kamer te gaan. Dat betekend zeker een heel weekend zonder computer!
Eenmaal in de bus kom ik tot rust en mijn hart klopt steeds rustiger, we zijn ruim op tijd. Lyka valt - zoals bijna alle Aziaten - meteen in slaap. Niet een diepe slaap, want het vreemdste is eigenlijk dat ze allemaal net voor hun bestemming weer ontwaken.
Bij het service center zitten ze al op me te wachten. Ik ben zo druk als menselijk mogelijk om ze maar niet op het idee te laten komen om naar het papier van de reparatie te vragen.
Een oudere man komt van achter het houten scherm en vraagt om de harde schijf - die ik gelukkig wel bij me heb - zodat die weer kan worden geplaatst. Enkele minuten later komt hij weer terug en bestudeert de kopieën die in het service center zijn achtergebleven. Er wordt alleen maar Thai gesproken en het is net of ik er niet bij zit! De zenuwen gieren door mijn keel. Zodra de man weer verdwenen is begrijp ik plotseling dat hij kwam vragen naar het wachtwoord van de laptop.
Na enkele minuten wachten overhandigd de man - met een vriendelijke glimlach en een koninklijke buiging - mijn aluminium stuk gereedschap. Ik kan niet wachten om haar op te starten. Het opstartgeluid klinkt me als muziek in de oren. Het vertrouwde beeld verschijnt en met z’n drieën volgen ze al mijn handelingen op het toetsenbord. Alles werkt en alles lijkt zoals het was. Ik reken de 1.605 baht af en doe een briefje van honderd baht in de fooienpot. Dat wordt gewaardeerd en de enkele vragen die ik nog heb worden netjes beantwoord.
Zo blij als een kind op sinterklaasavond zit ik met de laptop onder de arm in de bus op weg   terug naar onze kamer. Wat maakt toch dat een mens bij een tegenslag bijna altijd meteen het ergste denkt? Het is dus allemaal meegevallen, mijn MacBook zal alleen nog een tijdje naar koffie ruiken.
Aan het begin van Soi 93 kopen we meteen maar het avondeten want vanavond blijven we - ondanks dat dit een speciaal weekend is - toch op de kamer. Er ligt nog genoeg werk te wachten. De enkele dagen met de iPad waren wel door te komen maar niets kan de 13” MacBook vervangen als je zo serieus als ik bezig bent.
We kopen minder eten dan normaal. We gooien na het eten steeds teveel weg en dat is zonde, weggegooid geld, we kunnen het tijdens deze dure maanden wel beter besteden. Gebakken groenten met garnalen, een paar stukken kip en een vispastei. Een Thaise delicatesse die ik pas een paar jaar geleden heb ontdekt. De koele flessen bier smaken prima bij de maaltijd.
Wat TV en natuurlijk snel aan mijn weblog werken. Wat zijn we blij dat het achteraf toch nog zo is meegevallen.

Thailand: Alweer twee weken in Bangkok

Bangkok (93 Building (210)

December en januari zijn de donkere maanden van het jaar. Voor mij persoonlijk zijn ze nog donkerder dan voor veel anderen. De laatste maand van het oude jaar en de eerste maand van het nieuwe jaar staan voor mij in het teken van verval, van ouder worden en de naderende dood. Niemand gaat ervan uit dat hij of zij morgen dood is maar toch kan dat zomaar gebeurt zijn!
'Death is just a heartbeat away', song Gary Moore ooit zo mooi.
En zo is het ook. December met haar feesten aan het einde. Die zijn net als een ritueel om afscheid te nemen van een dierbare. En 2012 was voor mij in ieder geval een dierbaar jaar. Ik zal in de toekomst alle jaren koesteren die ik nog op deze aardkloot mag doorbrengen. Ondanks mijn omzwervingen in Azië - die mijn kijk op de dood op veel plaatsen heeft aangepast - kan ik toch niet ontkennen dat veertig jaar in de benauwde Christelijke wereld zijn sporen heeft achtergelaten.
De geboorte van een nieuw jaar en het arriveren van januari kunnen mij niet in een vrolijke bui brengen. Januari is de maand dat ik de klok van mijn leven weer een jaar vooruit moet zetten. Vroeger kon ik altijd grappen maken dat ik nog niet op de helft was maar nu zou dat niet reëel zijn.
Het jaartje dat erbij komt maakt me niet depressief! Begrijp me niet verkeerd? Maar het zet me aan het denken, het brengt de filosoof, futurist, in me boven.
De vraag: 'Waar doen we het allemaal voor?', moet worden beantwoord.
Een open vraag met een oneindig aantal goede antwoorden. Een ander antwoord voor iedereen die zichzelf deze vraag stelt. Een antwoord zonder de invloeden van de verstikkende, vooringenomen, in hokjes verdelende, discriminerende maatschappij. Dat antwoord zal velen zwaar vallen, en velen willen het antwoord niet onder ogen zien.
Dus vraag ik jullie op de man/vrouw af: 'zouden jullie je allemaal een beetje verdraagzamer en zonder vooroordelen willen opstellen?'
Ik weet dat bijna iedereen denkt: 'Maar ik ben helemaal niet zo!'
Toch, ga eens bij jezelf te rade?
'Wat hebben wij in hemelsnaam in Mali te verdedigen?'
'Wordt de moderne kruistocht tegen de Islam een vervolg op de kruistocht tegen het communisme?'
'In de oorlogen tegen de communisten waren er geen winnaars!', alleen generaals en presidenten die met veren en pluimen bestoken op de tv paraderen en verklaren dat de onzichtbare vijand verslagen is. De soldaten en de bevolking hebben met hun levens betaald voor de angst van het kapitalisme. Er is een groot verschil tussen je eigen land, je eigen bodem, je eigen volk verdedigen en bommen gooien op een stam in de woestijn van Afrika die streng islamitisch wil leven.
Het zal mij een rotzorg zijn wat die stammen in Afrika allemaal willen, al maken ze iedereen in Mali af! Maar het wordt tijd dat de kapitalistische koloniale imperialistische gedachte uit de vorige eeuw voor eens en altijd wordt begraven. Laat die mensen toch doen waar ze zin in hebben? Onderdrukking van een volk wordt vaak gevolgd door opstand en revolutie. Dat weten wij in West-Europa toch beter dan wie ook? Wij hebben de controle over half Azië en bijna heel Afrika verloren na een bewind van onderdrukking dat vele decennia heeft geduurd?
En ook dit huzarenstukje van de democratisch gekozen regering wordt uit onze portemonnee gefinancierd! Een schande op zich! Het wordt tijd dat het volk laat horen dat we het niet meer pikken dat het bloed van onze jongens in vreemde landen en op plaatsen die we op Google Maps moeten opzoeken in de aarde stroomt!
'Vrede op aarde!', en zij die het daar niet mee eens zijn zullen zelf hun noodlot ontmoeten. Want wie leeft bij het zwaard, sterft bij het zwaard!
We zitten vandaag alweer twee weken in Bangkok vandaag en dat geeft aan hoe snel de tijd vliegt. Ik kan alleen maar positief zijn over Lyka en de motivatie die de taalschool bij haar heeft losgemaakt. In plaats van aanzetten om haar huiswerk te doen moet ik haar afremmen. We moeten tenslotte ook wat tijd over hebben om ons te ontspannen.
Gisteren was weer zo'n dag dat ik na twee biertjes begon te filosoferen en dat eindigde in een drinkgelag en een korte depressie. Dertien pijpjes bier om precies te zijn waren nodig om me weer op het rechte pad te brengen. Om te realiseren hoe goed we het eigenlijk hebben. Stop toch eens met klagen! Sla eens een maaltijd over? Of beter nog, drink eens een hele dag alleen maar (vuil) water? Dan kijk je heel anders tegen de wereld aan?
De ochtend kom ik door met lezen en snel boodschappen doen voor de lunch. Die is niet overvloedig maar net genoeg om de middag door te komen. De laatste spaghetti carbonara, instant noedels met garnalen wontons, en de altijd aanwezige verse ananas.
En dan slapen, een luxe van een werkeloze - niet door de samenleving opgejaagd - mens. Wanneer ik een uur later wakker wordt met het gevoel van droog zweet over mijn lichaam kleed ik me aan en ga op pad om twee grote koude flessen bier te kopen voor straks. De verkoopster van de kleine winkel springt op zodra ze me ziet. De twee flessen zitten al in een zwarte ondoorzichtige plastic tas voordat ik een woord heb gezegd. Er zijn ook slimme mensen in Thailand! Op mijn badslippers slenter ik terug naar het appartement waar Lyka ondertussen ook wakker is geworden. Verbaasd kijkt ze ombeurten naar mij en naar de zwarte plastic tas.
'Lekker biertje erbij!', lach ik terwijl de twee flessen in de koelkast verdwijnen.
Op het balkon neem ik de Kobo ereader weer ter hand en vervolg het tweede deel van de "Gangreen" serie. De seks heeft nu plaatsgemaakt voor de waanzin van de oorlog, de waanzin van de officieren die veilig ver weg bevelen geven aan jonge mannen die hun leven in de waagschaal leggen voor een verloren maar prestigieuze zaak. Kolonialisme, voor vorst en vaderland. Maar meer voor financieel belang van een kleine maar invloedrijke groep industriëlen. Douwe Egberts en Unilever worden met name genoemd.
Het was een prima dag zonder een bericht over mijn verdronken MacBook. Gelukkig heb ik me er in berust, er zijn belangrijkere zaken dan een computer. Zoals het avondeten! Vanavond krijgt het Koreaanse restaurant een tweede kans. Ik heb geen enkele twijfel dat dat vanavond goed zal zijn. Nog een tweede biertje voor het eten en we gaan op pad.
Koreaans op zijn Thais! Het is oké maar toch niet zoals het zou moeten zijn. Het smaakt ons overigens prima en gelukkig is de Dolsot deze keer zonder zand. Het is alleen jammer dat het vlees voor ons al in de keuken is gegrild. Die gloeiende kooltjes - die een gezellige warmte afgeven - ontbreken dus. Dat is jammer maar we hebben wel geleerd dat we het van te voren moeten aangeven als we zelf willen grillen. Volgende week gaan we in ieder geval weer.
Een flinke beker koffie en een laatste biertje bij een Amerikaanse TV serie, Justified, niet slecht maar wel gewelddadig.



Geschreven met BlogPress op mijn iPad, foto's worden zo snel mogelijk toegevoegd.

Thailand: Een flinke wandeling

Bangkok (93 Building (210)

Het ontbreken van mijn MacBook is een groot gemis maar voor het eerst moet ik ook echt zien te overleven met alleen de iPad. En de eerste twee dagen ben ik goed doorgekomen. Natuurlijk moet ik het later allemaal nog evalueren maar de eerste echte ervaringen zijn goed te noemen.
'Het gaat niet om de calorieën die je binnenkrijgt maar om de calorieën die verbrandt!', althans, zo denk ik er over.
Ik voel mijn buik na al die weken eindeloos eten, drinken en niets doen flink uitdijen. Mijn gebruikelijke weegschaal is niet voor handen maar de omvang van mijn buik liegt niet! Het wordt dus tijd om 's morgens maar eens te gaan bewegen. De buurt waar we nu verblijven is nog steeds onbekend. Op Google maps heb ik al gezien dat het mogelijk is om een flinke ronde te maken. Soi 93 is een kortere weg tussen een paar hoofdstraten, en dat verklaard ook meteen de verkeersdrukte 's morgens en 's avonds.
Gewapend met de GPS ga ik op stap in de langzaam opwarmende buitenwijken van Bangkok. De gebouwen variëren geweldig. Oude houten gebouwen worden afgewisseld met de modernste woontorens. Wat wel blijft is het groen dat op elk moment van onachtzaamheid een kaal stukje land in een mum van tijd omtovert tot een echte jungle.

De motortaxi's weten niet wat ze zien wanneer een blanke langzaam voorbij loopt. Het is hier het echte Thailand! Overal zijn minuscule restaurantjes of straatstalletjes waar de lokale bevolking hun ontbijt, lunch of avondeten haalt. Het lijkt op een chaos maar wie in Thailand is geweest weet dat er hier orde in de chaos heerst. Er heerst geen afgunst of hebzucht. Het ene stalletje verkoopt gebakken kip van zes uur 's ochtends tot twaalf uur 's middags, daarna neemt het andere stalletje het over van twaalf uur 's middags tot zes uur 's avonds. Zo hebben er twee gezinnen een inkomen. Twee gezinnen die het allebei goed hebben.
Op de terugweg leer ik wat over de buslijnen en de supermarkten. Die laatste zijn hier tussen de Thai wel anders dan op plaatsen waar veel buitenlanders zijn. Naar een hard broodje kun je lang zoeken! Ik drink een soda op de rand van de stoep voor de 7-11 en denk voor een moment terug aan de noodlottige gebeurtenis van gisteren. Pech, èchte pech!
Op weg naar het appartement koop ik de kip en de ananas voor de lunch en het uur dat ik over heb voordat Lyka uit school komt gebruik ik om de laatste bladzijden van "Black Venus" weg te lezen. Ik weet nog steeds niet goed waar ik dit boek moet plaatsen. Ik zal er nog diep over moeten nadenken.
En daar is Lyka! Opgewekt zoals na elke schooldag. Ze geeft wel meteen toe dat het nu wat moeilijker aan het worden is. De spaghetti carbonara met de kip karbonade smaakt uitstekend. Ook dit gerecht uit de magnetron is voor herhaling vatbaar.

Een uurtje liggen en Lyka gaat aan de studie. Het tweede deel van de serie " Gangreen" moet beter zijn en gaat over de gevechtshandelingen van het Belgische leger voor de onafhankelijkheid in Congo. Ik start het boek op de Kobo ereader op en open een grote fles bier. Met een koud biertje in de hand luister ik naar Lyka die binnen in de kamer op bed oneindig tegenstelling ligt te herhalen. Wat is het leven toch mooi in de tropen! Nederland is bedolven onder een laag sneeuw en ik geniet van een koud biertje op het balkon van ons appartement.
Plannen zijn er om te veranderen! Ik heb reisgenoten gehad die er stapelgek van werden als ik weer eens zo'n bui van impulsieve ingevingen had. Lyka leert er langzaam mee leven. De gebakken zalm met rijst wordt veranderd in een bord Thais eten. Mijn favoriet van bamboe scheuten wordt aangevuld met Laab Moo - een pittig varkensvlees gerecht uit het noordoosten - en varkens gehaktballetjes. Witte rijst en een grote fles bier om de vlammen te doven!

Lyka geniet als altijd van het buitenlandse voedsel. De Filipijnen mogen dan wel in Azië liggen maar de meeste specerijen zijn onbekend op de enorme eilanden groep. Pittig eten is ook zeldzaam en sinds de Amerikanen in het begin van de 20st eeuw hier de baas werden hebben zo ook hun vreemde eetcultuur over de eilanden uitgestrooid. Filipijnse restaurants zijn dan ook zeer zeldzaam over de hele wereld.
We kijken wat TV en ik moet Lyka ervan weerhouden om weer in de lesboeken te duiken.
'Overdaad schaadt', zeker in dit geval.
Ze heeft nog ruim vier weken om haar enthousiasme vast te houden. Verdelen is de sleutel tot het succes. Een laatste biertje en een film op TV, onze dag zit er op. Vrijdag gaan we op stap, dat hebben onder het eten afgesproken.



Geschreven met BlogPress op mijn iPad, foto's worden zo snel mogelijk toegevoegd.

Thailand: Het noodlot slaat opnieuw toe

Bangkok (93 Building(210)

Wanneer om zeven uur de zon nog net niet over de top van de gebouwen tegenover ons appartement is geklommen is de kamer toch al overstroomd met een zee van licht. De wekker gaat af en ik sta meteen op. Naast me op het bed ligt Lyka nog te slapen als een os. Toch hoor je me niet klagen want tot nu toe staat ze nog steeds zonder problemen om acht uur op.
Mijn verhaal over onze belevenissen van gisteren vordert al aardig wanneer ze opstaat en wat te eten voor zichzelf klaarmaakt. Een derde beker koffie voor mij en het wordt tijd voor de douche. Ze plaagt me terwijl ik serieus bezig ben op mijn MacBook. Hoe het precies gebeurde weet ik echt niet. In slow motion zie ik de hele mok koffie over het toetsenbord golven. Een luide schreeuw. Lyka staat verstijft. De laptop schakelt uit, twee mensen vol ongeloof staan muisstil in de kamer.
Ik grijp vol ongeloof de eerste handdoek die ik zie hangen om zoveel mogelijk koffie te absorberen. Maar het ondenkbare is al geschied. Er stroomt koffie uit de spleet waar normaal een CD tevoorschijn zou moeten komen. Ik hou de laptop schuin en Lyka helpt me om de koffie die nog steeds uit de computer stroomt in de handdoek op te vangen. Er heerst een stilte. Een dreigende stilte. Alleen verkeersgeluiden dringen door tot in de kamer. Lyka kijkt me met een wit verstijfd gezicht aan.
'Het is niet jouw schuld!', hakkel ik.
'Ongelukken gebeuren nu eenmaal!', stel ik haar gerust.
Ze douchet in alle stilte en vertrekt zonder een woord te zeggen - maar wel met een kus op mijn voorhoofd - naar school. Ik hoop dat ze zich vandaag een beetje kan concentreren.
Na het douchen kleed ik me aan en ga op pad om te zien of mijn MacBook misschien weer tot leven kan worden gewekt. Tegen beter weten in. Computers en vloeistoffen gaan nu eenmaal niet zo goed samen! In de skytrain loop ik door mijn mogelijkheden. Ik kan twee dingen doen. Ik kan naar Pan Thip Plaza - een enorme computermarkt in Bangkok - of ik ga naar het Apple Service Center in Siam Tower. In die laatste ben ik al wel eens geweest met mijn zwarte MacBook een hele lange tijd geleden. Ik kies voor optie twee.
Het service center is nog dicht wanneer ik arriveer. Da's een tegenvaller. Op de glazen wand staat nergens te lezen wat de openingstijden zouden moeten zijn. Ik hoor achter me een sleutelbos ritselen, draai me om en kijk een medewerker recht in de ogen. Mijn ogen moeten wanhopig hebben gestaan want de man neemt meteen de tijd om mij aan te horen.
'Vloeistof binnen gedrongen', dat is de officiële term.
Na een kort gesprek ga ik weer verder op pad. Een velletje papier in mijn hand geklemd met daarop het adres van een ander service center aan de rand van Bangkok. Ook hier ben ik in een ver verleden wel eens geweest. Tijd om een bus die die richting op gaat te zoeken heb ik niet, of beter gezegd wil ik niet nemen. Ik hou een taxi aan en stap voorin naast de chauffeur. Hij weet waar ik heen wil en binnen twintig minuten (100 baht) sta ik binnen bij het Apple Service Center. Het is er druk! Weinig computers maar hele stapels iPhones worden er ingeleverd om nagekeken te worden.
Wanneer ik eindelijk aan de beurt ben zeg ik tegen de dame achter haar bureau: 'Vloeistof binnen gedrongen!'
Ik hoor haar vingers - op een voor mij onzichtbaar toetsenbord - neerkomen. Ik prima engels stelt ze enkele vragen en wanneer het papier ondertekend moet worden staat er met grote dikke zwarte letters boven aan het formulier dat ze geen verantwoording nemen voor de data op de harde schijf. En daar wringt nu juist de schoen! Die data is wel belangrijk voor mij, heel belangrijk zelfs!
'Zal ik vragen of ze de harde schijf voor u willen verwijderen?', vraagt ze meedenkend op een niveau dat ik in Thailand niet gewend ben.
'Dat zou heel mooi zijn!', antwoord ik opgelucht.
Vijf minuten later staat ze met de 1 TB WD Scorpio Blue voor me.
'Zou het misschien mogelijk zijn dat de HD wordt getest?', vraag ik brutaal met met een ontwapenende glimlach.
Weer vijf minuten later zit ik achter een oude witte MacBook met mijn HD aangekoppeld als opstartschijf. Het opstarten duurt lang, tergend lang. Het draaiende wieltje stopt en het beeldscherm verspringt van kleur. Da's een goed teken! Mijn ogen zijn nu op de linker bovenhoek van het beeldscherm gefixeerd. Zodra daar de aanwijspijl verschijnt slaak ik een kreet van vreugde en opluchting. De vrouw aan de andere kant van het bureau kijkt op terwijl ik verontschuldigend over de rand van mijn bril kijk. Het verschoten raam uit Maleisië met mijn kleine pasfoto ervoor verschijnt op het scherm en eigenlijk is dat al het teken dat mijn harde schijf de tsunami van zwarte koffie heeft overleeft.
Het volgende halfuur gebruik ik voor het opstarten en afsluiten van mijn meest gebruikte programma's. De harde schijf draait aan een stuk, dat is het teken dat de data die plotseling werd verstoord door OSX wordt gerepareerd. Toch nog een klein lichtpuntje! Ik bedank uitgebreid iedereen in het kantoor en ga op zoek naar vervoer richting ons appartement. Na wat navragen blijkt bus 519 naar Thanon On Nut te gaan. Dat is dichtbij genoeg, het laatste stukje kan ik wel lopen.
In de bus denk ik na over de tegenslagen van de afgelopen tijd. Mijn Nikon D700 die een val niet overleefde en nu dit met mijn computer. Ondanks dat het nog onbekend is wat het zal gaan kosten is mijn data tenminste ongeschonden. Ik krijg nu ook trek om wat te eten want het ontbijt is er vanochtend bij ingeschoten. Lyka zal al op de kamer zijn wanneer ik terugkom. Twee magnetron maaltijden - iets van eend met noedels - staan op het kleine aanrecht in de kamer op ons te wachten.

Ze smaken prima en het is zeker een goede lunch. Deze CP maaltijden - geleverd door fastfood ketens - zijn haast hetzelfde als die geserveerd worden in de restaurants.
En dan slapen en lezen. De rust is wedergekeerd en het noodlot is aanvaard. We kunnen er toch niets meer aan veranderen en er zit niets anders op dan af te wachten. Laten we maar hopen dat ik aan het einde van de week mijn MacBook weer terug heb.
We verlaten de kamer alleen nog om Thais eten te halen. Op de markt kiezen we voor een visje, Massaman kerrie en groenten.

Rijst en een halve ananas maken het feestmaal weer compleet. Deze onverwacht noodlottige dag zit er gelukkig alweer op. Met een lichte pijn in mijn buik lees ik nog een handvol bladzijden uit "Black Venus", het blijft een vreemd maar toch herkenbaar verhaal.


Geschreven met BlogPress op mijn iPad, foto's worden zo snel mogelijk toegevoegd.

Thailand: De tweede week

Bangkok (93 Building (210)

Vol goede moed beginnen aan de tweede week in Bangkok. Het zal niet zo'n bijster interessante week worden. We zijn nu gewend aan onze nieuwe kamer en we houden ons doordeweeks rustig. Lyka is opgewekt wanneer we opstaan. Ze moet wel heel hard lachen als ze een cartoon op Facebook plaatst, "Opstaan is het moeilijkste moment van de dag", is de tekst.
Klokslag negen uur staan haar klasgenoten voor de deur en ze vertrekt.
Dat geeft mij ook de tijd om wat dingen te doen. Een klein lijstje ligt op me te wachten en door een langzaam opwarmende Soi 93 ga ik richting de supermarkt. Ik heb al snel gevonden wat ik nodig heb. Schrijven zit er op dit moment niet in dus begin ik aan een nieuw boek: "Black Venus" van Jef Geeraerts. Een boek over het koloniale verleden van onze zuiderburen.
Mijn oogleden worden langzaam zwaarder totdat ik om half twaalf voor een moment mijn ogen sluit. Ruim een uur later is er een klop op de deur en Lyka is alweer terug van school.
Op het aanrecht wacht onze Thaise lunch! Een kippenkluif en een omelet op rijst. Het kost 50 Baht (€ 1,25) voor ons samen en dat valt niets tegen voor zo'n smakelijk gerecht. Een halve ananas maakt de lunch compleet

Na het eten sluiten we weer voor een moment de ogen. Niet voor lang want Lyka wil weer gaan oefenen op de vragen, dat is ook nog steeds een goed teken. Het boek vlot prima en gaat van een haast pornografisch verhaal over in de alledaagse bezigheden in een kolonie ver van het vaderland. De uitspattingen van decadentie en de onderdrukking van de lokale bevolking voert de boventoon. Het is heel herkenbaar zoals in de boeken over onze oude kolonie Nederlands-Indiē.

Het avondeten komt uit de magnetron om de eenvoudig reden dat ik weinig fut meer heb om de deur uit te gaan. Het smaakt niet slecht, alleen zijn de porties zo klein dat we ze moeten aanvullen met een groene papaja salade en een stuk kleefrijst.
Een bakkie koffie en een film. We voelen ons hier prima op ons gemak en morgen is het weer een nieuwe dag!




Geschreven met BlogPress op mijn iPad, foto's worden zo snel mogelijk toegevoegd.

Thailand: Home Sweet Home

Bangkok (93 Building (210)

‘Home Sweet Home’, denk ik wanneer we rond half zeven onze kamer in Bangkok binnen stappen. Twee plastic tassen in de hand, gevuld met het avondeten en een half wit brood voor morgen als ontbijt.

Maar eerst even terug naar Pattaya!

Dat is te ver en te kort! We arriveerden vrijdagavond pas rond kwart over vijf in Pattaya. Dat was dus redelijk laat en we konden weinig meer ondernemen. Zelf snelde ik weg terwijl Lyka de laptop opende en Facebook weer haar diepste geheimen toevertrouwde. Het was gezellig op de markt en op de terugweg was er ook nog tijd voor een biertje bij de Boxing Roo. Maar dat was het dan ook meteen! Een hap gebakken rijst en de vrijdag zat er op.
Hoewel we plannen hadden gemaakt voor de zaterdag is er overdag weinig van terecht gekomen. Mijn kleine kater van het bier van gisteren bleef maar doorzeuren en Lyka was allang blij als we vanavond een visje gingen eten bij haar favoriete restaurant.
En zo kabbelde de dag verder in het oneindig niets doen. Lezen en sodawater drinken! Totdat we eindelijk op pad konden voor het avondeten. De vis en bijgerechten waren voortreffelijk zei het niet dat de saus in vier weken tijd 100% en de asperges met garnalen 30% duurder waren geworden. En die domme buitenlanders blijven maar hardop zeggen dat Thailand zo goedkoop is! De Thai begrijpen ècht wel wat ze zeggen.
Op de terugweg kwamen we langs de “Areca Lodge” waar Winas nog steeds de scepter zwaait. Ook daar vielen we op een paar barkrukken neer om wat te drinken. De manager - waarschijnlijk een westerling - heeft het hier wel goed begrepen! De prijzen van het bier zijn naar beneden bijgesteld met gevolg dat de bar en het terras barstensvol zit met tevreden klanten. Een laatste biertje bij de “Diana Dragon” met een paar oude vrienden en de avond was alweer voorbij.
Vandaag hebben we sowieso niets kunnen doen want om een uur of twee moesten we alweer richting Bangkok.
Op het busstation in Pattaya was het onderwerp van ons gesprek dan ook: ‘Is het het wel waard om voor een avond de hele reis naar Pattaya te maken?’
De conclusie: ‘Nee dus!’
Volgend weekend blijven we lekker in Bangkok. We besparen ruim € 20,- aan reiskosten en daar kunnen we lekker van gaan eten.
De tassen eten komen op tafel en we genieten van de Thaise schotels die we langs de straat hebben gekocht. Voor € 7,- is het een maaltijd voor de goden. Een koud biertje erbij om het af te leren. Nu nog even wat lezen en dan snel naar bed. Morgen week twee van de cursus!

Thailand: Pattaya!

Pattaya (Pailin House (22)

De laatste dag - tevens de laatste lesdag - van de week! We stappen op hetzelfde moment de kamer uit. Lyka gaat naar school en ik ga naar de luchthaven. Door alle veranderingen in onze plannen moet ik eerst gaan kijken wat de mogelijkheden zijn met onze tickets van Bangkok naar Amsterdam.

Ik weet al uit een ver verleden dat een van de best bewaarde geheimen van Bangkok de openbare bussen naar de luchthaven zijn. Daar zijn veel mensen bij gebaat als dat ook niet aan de grote klok wordt gehangen. Na een paar keer googlen ben ik wat verder gekomen en ga op zoek naar bus 552 die van On Nut BTS naar Suvarnabhumi Airport rijdt.

Ik zoek een plaatsje op de bank bij de bushalte tegenover de Tesco Lotus. Een kleine blauwe sticker met een vliegtuig en wat Thaise tekens verteld dat ik goed zit. En het wachten begint. Hoe lang kun je wachten voordat je plan B - met de skytrain naar de luchthaven - in werking laat treden? De minuten tikken langzaam weg en bus na bus scheurt met veel kabaal voorbij. Bij veel van de passerende bussen is de zware zwarte dieselrook verleden tijd. Jaren geleden zijn ze begonnen om de bussen om te bouwen naar aardgas. En dat maakt het verkeer in Bangkok een stuk aangenamer.

Een oude vrouw - die me onopvallend in de gaten heeft gehouden - springt plotseling op en maant een minibusje met haar op en neer gaande hand te stoppen. Ze kijkt me aan en wijst naar het busje. Verward spring ik op en zonder na te denken loop ik op het witte busje af. In het klein staat op de zijkant het verlossende nummer 552 te lezen. Ik neem plaats op de voorbank naast de chauffeur. Met een wuifgebaar neem ik afscheid van haar en een knik van mijn hoofd als dank. Ze zwaait terug terwijl de minibus zijn plaats in het drukke verkeer op Sukhumvit Road inneemt.

De bus maakt een flinke ronde door de buitenwijken van Bangkok. De buschauffeur is de engelse taal niet machtig.

Een medepassagier - die een rood overhemd draagt met grote letters “AVIS” op de rug - tikt me op de schouder en zegt: ‘35 baht’.

Ik haal mijn geld tevoorschijn en de chauffeur kijkt me voor een moment verontschuldigend en verlegen aan. Met zijn ogen op de weg vist hij op de tast een muntje van vijf baht uit het kleine rieten mandje dat tussen ons in op de zitting staat. De rit duurt niet langer dan drie kwartier. Het is zeker een betere optie dan de langere en duurdere tocht met de skytrain. Er schijnt een hele vloot van die busjes door Bangkok te rijden dus het loont om even na te kijken of er een busje bij jouw in de buurt langs rijdt!

Op de luchthaven gaat het even wat minder! Om de een of andere onduidelijke reden zijn er enkele roltrappen alleen toegestaan voor houders van een airport-pas. Het gevolg is dat ik door een doolhof van roltrappen - die allemaal de verkeerde richting lijken te hebben - de weg naar boven moet zien te vinden. Enkele welgemeende vloeken verlaten mijn mond en luchtten me een beetje op.

Wanneer ik eindelijk boven ben en voor de informatiebalie sta wordt ik weer naar het beginpunt van mijn lijdensweg gestuurd. Vandaar moet ik de tuin oversteken om bij Concourse G (Room G2-085) te komen. Een heel leger van bewakers omringt me zodra ik te dicht bij de deur kom. Ze ontzeggen me de toegang omdat zij niet weten waar het kantoor van Aeroflot is. Meerdere malen moet ik uitleggen dat Concourse G en Room G2-085 in het gebouw voor me moeten liggen. Een wijsneus wijst naar enkele stickers op de glazen deur en zwaait met zijn hand als teken dat Aeroflot hier niet in het gebouw gevestigd is. Ook mijn poging met een grapje en een lach - dat normaal gesproken deuren opent in Thailand - blijft vruchteloos.

Een medewerkster van EVA air lost het taalprobleem op en fungeert als sleutel tot de deur van Concourse G. Ik ben in ieder geval binnen! De begane grond blijkt kamers met de aanduiding G1 te hebben. Dan maar de trap op! En ja, Room G2-085 is snel gevonden. Helaas voor mij is dat de administratie en niet de ticketing van Aeroflot. Ik moet weer terug naar dezelfde verdieping waar ik net vandaan ben gekomen, deze keer tegenover incheckbalie P. Ik moet er zelf om lachen! Beneden staan de bewakers in de schaduw hun sigaretten te roken. Verbaasd kijken ze me aan wanneer ik hard lachend voorbij wandel.

Bij de ticketing balie van Aeroflot krijg ik een van de beste staaltjes Thaise onwetendheid - en het voorkomen van gezichtsverlies - voorgeschoteld! Twee weken geleden over de telefoon was het mogelijk om mijn tickets - met extra kosten - naar Nederland te annuleren . Nu is dat niet meer mogelijk. Mijn opmerking dat me dat twee weken geleden telefonisch is verteld komt niet eens aan. De medewerkster achter de balie begint ongeïnteresseerd een gesprek met een andere medewerkster.

Zodra ik klaar ben met mijn betoog kijkt ze me weer aan met een blik van: ‘Wat heb je nog meer te vertellen?’

Het is alsof ze zelf weten dat het lijkt dat ze volledig ongeïnteresseerd zijn in problemen van de klanten aan de andere zijde van de balie. Voor $ 100,- per ticket kan ik wel de datum veranderen mits er stoelen van die klasse vrij zijn. Dat kan tot 24 uur voor het vertrek! Met die informatie ga ik weer terug naar ons appartement.

De busreis gaat zelfs nog beter dan heen. De chauffeur dropt me bij het “Bang Chak BTS station” af. Het is tien over twaalf, het is te vroeg om op Lyka te wachten dus slof ik rustig door soi 93 naar ons appartement.

Wanneer Lyka thuis komt ben ik al bijna klaar met pakken. Ze heeft zelf ook niet lang nodig en zodra we klaar zijn controleren we de deuren en ramen en gaan op weg naar Pattaya. Net voordat we de bus op het Ekkemai busstation naar Pattaya nemen gaan we eerst nog lunchen bij “Yuujou Ramen”. Dat was de vorige keer zo goed bevallen dat we dit een traditie willen maken.

Dan is het toch nog snel later dan je denkt. Het is al half drie wanneer de bus het “Ekkamai Busstation” verlaat. Het eten maakt me rozig en na een paar bladzijden lezen vallen mijn ogen dicht. Voor een moment vecht ik nog tegen de slaap maar wordt het me teveel. Een flits later zijn we in Pattaya voor twee dagen genieten.

Thailand: Een week in Bangkok

Bangkok (93 Building (210)

Het is alweer donderdag en onze eerste week in Bangkok zit er op. Het is allemaal zonder noemenswaardige problemen gegaan. Lyka is super gemotiveerd en het lijkt er op dat ze er steeds meer plezier in krijgt. Bij het opstaan heeft ze nog wel wat hulp nodig maar sommige mensen zijn nu eenmaal zo. Je hebt dag- en nachtmensen.
Haar sociale vaardigheden worden ook steeds beter! Om iets over negen uur staan er twee Thaise klasgenoten - die in hetzelfde gebouw slapen - voor de deur en na een vluchtige kus op mijn voorhoofd is ze weg. Ze laat me verbaasd achter. Ik neem plaats achter mijn laptop en probeer een verhaal te schrijven. Het wordt moeilijker! Er is geen sleur maar er gebeurt ook niet ècht veel. Schrijven over niets is een vaardigheid die een journalist voor een roddelblad tot in de puntjes beheerst, maar het is niets voor mij.
Ik loop door het nieuws op de website van de telegraaf en verbaas me steeds weer over de vreemde berichten. Misschien moet ik me maar weer met de politiek in Nederland gaan bezighouden. Elke dag een opzienbarend bericht ontleden en een boeren oplossing aandragen. Positieve kritiek op het veranderde Nederland. Pogen een andere positieve richting in te slaan die weinig geld kost. Ik wil geen kant kiezen maar Nederland gewoon helpen om weer het Nederland te worden zoals ik me het herinner uit mijn jeugd!
Voor de lunch hebben we afgesproken bij Lyka’s school. Ik haal mijn meisje op en dan gaan we naar de Tesco Lotus. We moeten ook nog wat boodschappen doen en dat kunnen we dan mooi combineren. Thais voedsel voor twee personen inclusief een blikje cola: 135 baht (€ 3,75)! En de kwaliteit en de hygiëne is ook van een hoge kwaliteit. Tijdens het eten komen we tot de beslissing om morgen maar naar Pattaya te gaan. De eerste week is erg goed verlopen en een beetje vertier - vakantie - hebben we wel verdiend!
Nadat we de boodschappen gaan we weer naar de kamer voor de verplichte middagrust. Rust? Dat kan je wel vergeten! Lyka haalt meteen de schoolboeken tevoorschijn en begint op de iPad de Nederlandse woorden te vertalen. Ze wil niet zinloos papegaaien maar begrijpen wat ze zegt. Dat ik iets dat ik alleen maar kan aanmoedigen. Helaas heeft de vertaalmodule het niet altijd bij het rechte eind. Dus ik moet het wel nog even nakijken. Goed Nederlands spreken is de volgende stap op weg naar een Nederlands paspoort. Ze is niet te houden en ze wil zelfs niet slapen. Er moet iets mis met haar zijn? Zo gemotiveerd heb ik haar nog nooit gezien.
Voor het avondeten wordt ik door Lyka op pad gestuurd om wat te gaan halen.
Ze heeft het druk met haar lesboeken en vraagt: ‘Als ik het boek onder mijn hoofdkussen leg. Gaat de leerstof dan in mijn hoofd?’
Zonder te lachen antwoord ik: ‘Ik heb wel eens gelezen dat het werkt!’
Opnieuw Thais voedsel. Heerlijke kousenband in een rode Thaise kerrie en gemengde groenten, witte rijst een een gebraden kipfilet. We sluiten af met een brownie, zo’n koekje met voldoende calorieën om de dag door te komen. Morgen is de laatste dag van de week en gaan we op vakantie naar Pattaya.


Nog even dit als start van mijn politieke commentaren op de samenleving, vandaag in de Telegraaf gelezen:

Passagier overgiet buschauffeur met benzine

AMSTERDAM -
De politie heeft bewakingsbeelden vrijgegeven van een doorgedraaide passagier die vorig jaar een buschauffeur in Amsterdam overgoot met benzine. De man loopt nog steeds vrij rond.
Het incident stamt van donderdag 5 juli. Die ochtend stapt even voor half elf bij de Burgemeester Eliasstraat in Amsterdam-West de dader een bus van lijn 80 in. De man heeft een jerrycan bij zich en zegt pech te hebben met zijn auto. Hij eist dat de chauffeur hem gratis twee haltes meeneemt. Als de chauffeur hem uitlegt dat hij net als de rest van de passagiers gewoon dient te betalen, wordt de man boos en dreigt hij de chauffeur te overgieten met benzine.
Terwijl de man doorloopt naar achteren, doet de chauffeur een noodoproep aan de politie. Hij weigert vervolgens verder te rijden. Daarop rent de man naar de chauffeur toe, spuugt hem in zijn gezicht en giet de inhoud van de jerrycan over hem heen. Hij vlucht de bus uit, de met benzine doordrenkte chauffeur doodsbang achterlatend. Volgens de politie vreesde die voor zijn leven, bang als hij was om vlam te vatten.
De vrijgegeven foto’s zijn gemaakt bij het tankstation in de buurt waar de dader de brandstof heeft gehaald. Getuigen die hem herkennen of die meer informatie hebben wordt met klem opgeroepen zich te melden.

Met mijn beperkte kennis van de wet betekend dit toch dat de openbare aanklager poging tot doodslag kan eisen. Voor poging tot ‘normale’ doodslag kan dus maximaal 10 jaar gevangenisstraf worden opgelegd.

Een vonk was genoeg geweest om de arme buschauffeur naar een andere wereld te helpen? Waarschijnlijk is zijn psychische schade niet vast te stellen maar ik kan u verzekeren dat het niet in zijn koude kleren is gaan zitten!

Eis: 240 uur taakstraf?

Thailand: De eerste lesweek is doormidden

Bangkok (93 Building (210)

Het gaat vanochtend wat stroever dan de eerste twee dagen. Gisterenavond was het eigenlijk te laat geworden. De tv staat maar weinig aan want we hebben toch voldoende andere bezigheden. Vol interesse volgde ik onopgemerkt Lyka’s handelingen met het fotoboek. De foto’s worden vergezeld van een vraag.
Ik zet vraagtekens bij de vraag: ‘Welk land is groter? Nederland of Marokko?’
Ik weet haast zeker dat deze informatie voor Lyka net zo belangrijk voor haar is als de postcode van Timboektoe voor mij. Maar ja, Nederland is zo’n slecht land nog niet. Het heeft alleen vreemde bestuurders!
Kleine huishoudelijke klusjes, een kop koffie, een verhaal nakijken, een boterham, even lezen en meer van die dagelijkse bezigheden. Ik voel me thuis in Bangkok. De plezierige omgeving van onze kamer draagt daar zeker aan bij. Daarover hoeven jullie je niet te verbazen want ik voel me na al die jaren zwerven bijna overal thuis. Na enkele dagen in soi 93 wordt ik een bekende verschijning op straat en mensen beginnen me spontaan te begroeten wanneer ik wat boodschappen bij de 7-11 ga doen. Op mijn flip-flops natuurlijk, die moeten worden ingelopen! Een paar flesjes cola, een paar flesjes sodawater en een halve ananas. Voor 10 baht (€ 0,25) kan je dat stuk vers fruit niet laten liggen!
De tijd vliegt! Zeker wanneer ik een fout maak in mijn fotoprogramma - Lightroom3 - en in paniek raak dat ik geen foto’s kwijt ben geraakt. Gelukkig valt het mee, het kost alleen veel tijd om de oude situatie weer te herstellen.
Net voor één uur klopt Lyka op de deur van onze kamer en heeft weer een heel verhaal over de les van vandaag. Ze gloeit van trots!
‘Vandaag hebben we de kleuren gedaan, en ik was de beste!’, lacht ze terwijl ze in de koelkast naar wat te eten zoekt.
‘Ik wist alle kleuren en had er geen één fout!’
‘Goed zo meisje, je komt zeker bij de top drie van de klas!’
Na drie dagen school is haar interesse alleen maar gegroeid. Een goed teken en een compliment voor de leraar die de interesse van zijn leerlingen goed moet vasthouden. De lunch bij Subway wordt geschrapt en we gaan naar Tesco Lotus om wat boodschappen te doen. McDonald’s valt de eer toe voor de westerse lunch van deze week. En de eerlijkheid gebied te zeggen dat na ongeveer twee maanden de Big Mac weer voortreffelijk smaakt.
De middag is lui en de drukkende warmte van Bangkok dwingt een kort slaapje af. Lekker, effe liggen! En zo kabbelen we met de Kobo-ereader in de hand richting het avondeten. Een koud biertje als aperitief en dan - als verrassing voor Lyka - gaan we Koreaans eten. Er is een Koreaans restaurant aan het begin van soi 93 en dat moeten we vanavond maar eens proberen.
Het restaurant is stijlvol ingericht en de prijslijst - op de gevel van het pand - is ook uitnodigend. Wij kunnen de menukaart wel dromen maar uit beleefdheid nemen we een kijkje. Ik wist het al voordat we binnenstapten! “Dolsot bibimbap”, mijn favoriete klassieker uit de Koreaanse keuken. Direct na mijn bestelling laat ik de serveerster - de eigenaresse die getrouwd is met een Koreaan - weten dat de kimchi best overvloedig mag worden aangevoerd. Ze lacht me toe en neemt de bestelling van Lyka op. Om ons heen zijn veel tafels bezet en bijna iedereen ziet te BBQ-en. Het ziet er goed uit en nog voordat de eigenaresse wegloopt bestel ik een varkensvlees BBQ schotel. Lyka kijkt me verbaast aan!
‘Lekker eten war kul!’
Ze begrijpt nog steeds niet waarom ik wel bereid ben om geld aan eten uit te geven. Kleding en al die andere luxe ballast zal ik mijn geld niet snel aan besteden! Maar goed eten en een lekker koud biertje zijn wel prioriteiten. Het eten komt op tafel en het ziet er allemaal prachtig uit. We krijgen Koreaanse schortjes aangereikt en Lyka zit te gloeien van plezier.
Voor mij is het eten allemaal wat minder. Er is de in de keuken wat mis gegaan en er zit nog zand tussen de groenten van mijn gerecht. Voor een moment twijfel ik of ik het zal melden.
Na een moment van wikken en wegen weet ik het: ‘Voor deze keer laat ik het erbij zitten.’ We komen hier zeker wel één keer per week eten en zo van start te gaan lijkt me geen goed idee.
Als een tandloze vis wrijf ik de rijst tegen de bovenkant van mijn verhemelte fijn, gevolgd door een slok koude Koreaanse thee zonder suiker. De handeling kan niet voorkomen dat er af en toe toch nog wat zand in mijn mond achterblijft. Het zand knarst zachtjes tussen mijn kiezen wanneer ik een pakkettje ijsbergsla met varkensvlees eet.
Ik laat aardig wat van de bibimbap achter in de zwarte kom maar het roept geen vragen op. Voor 280 baht (€ 7,--) hoeven we ook niet te klagen. Iedereen verdient een herkansing en dit restaurant verdient die volgende week weer.
Terug op de kamer duikt Lyka weer voor een tijdje in haar fotoboek. Ik hoor de antwoorden en probeer de vragen erbij te verzinnen. Ze ligt met de iPod op naar de vragen te luisteren terwijl ze in haar geheugen naar de antwoorden zoekt. Ik heb er nog steeds een goed gevoel bij en ga ervan uit dat ze op 19 februari met vlag en wimpel slaagt.

Thailand: Ze heeft er plezier in

Bangkok (93 Building (210)

Vandaag gaat het opstaan zelfs nog beter dan gisteren. Ze heeft er plezier in en ik denk dat ze eindelijk een doel heeft in haar leven. Ze springt op, begint te zingen en smeert een boterham. Vol verbazing bekijk ik wat er allemaal om me heen gebeurt.
‘Het is maar voor twee maanden!’, lacht ze.
‘Daarna slaap ik elke dag weer uit! Hahahahahaha!’
Om kwart over negen krijg ik -terwijl ik achter mijn laptop zit te schrijven - een kus op mijn voorhoofd en ze verlaat de kamer om voor de tweede dag naar school te gaan. Ik blijf alleen achter in de koele rust van de eenzaamheid.
‘Tijd voor mezelf, tijd voor mijn weblog!’
Het verhaal over de eerste schooldag is bijna klaar en na een half uurtje staat het op het wereld wijde web. Nu begin ik aan een verhaal van 18 november! Zo lang geleden alweer? Ja, ik weet het. Als je eenmaal achterop raakt is het heel moeilijk om weer in te halen. Maar ik doe toch een poging want de herinneringen aan Zuid-Korea en Maleisië zijn te mooi om die aan de lezers van mijn weblog te onthouden.
De telefoon gaat over en vol verbazing kijk ik naar het scherm. Een onbekend nummer en een onverwacht gesprek. Het is een bekende die toevallig ook in Bangkok is en wat tijd over heeft om een kop koffie te drinken. Dat is toevallig een van mijn favoriete bezigheden dus breek ik het schrijven af en ga op weg naar de McDonald’s in de Tesco Lotus bij het On Nut BTS station.
Het ontbijtmenu van de gouden bogen trekt me als een onzichtbare kracht aan. In mijn hoofd maak ik een onduidelijke berekening over de prijs van een kop koffie in vergelijking met het McDonald’s ontbijt. Die laatste wint en even later zet ik mijn tanden in een broodje ei van de gouden bogen. Het smaakt me goed.
‘Lyka vermoord me als ze dit komt te weten!’, schiet er door mijn hoofd.
Ik moet er zelf om lachen. Het duurt niet lang voordat mijn bekende verschijnt en we kletsen samen wat over koetjes en kalfjes. De tijd vliegt om - een tweede bak koffie - en we nemen afscheid omdat het tijd wordt om Lyka van school te gaan ophalen. De school ligt op de terugweg naar onze kamer.

De lessen lopen wat uit maar dat deert me niet. Het is zelfs een goed teken! Het is een duidelijk bewijs dat Richard de tijd neemt om de les af te maken en niet de zaak afraffelt. Een kwartiertje later dan gepland stapt ze naar buiten. Vanaf een afstandje zie ik haar met haar klasgenoten kletsen en lachen. Dat is ook iets nieuws voor mijn anders zo verlegen meisje. Een klasgenoot maakt haar attent op mijn aanwezigheid. Zodra ze mij in het oog heeft neemt ze afscheid en rent op me af.
‘Hoe was het?’, vraag ik.
‘Leuk!’
“is het moeilijk?’
‘Gaat wel!’
Onderweg naar de kamer verteld ze over wat er vandaag in de klas gebeurd is. Over de leerstof en even later vliegen de tegenstellingen in het Nederlands me om de oren. Tegenstellingen is een belangrijk gedeelte van het basisexamen inburgering! Vraag me niet waarom maar de regering stelt het weten van de tegenstelling in Nederland zeer op prijs.
Het Thaise eten voor de lunch dat we op de terugweg bij een stalletje langs de weg kopen valt niet in goede aarde. Zodra ik het plastic tasje van de verkoopster aanneem begint ze te klagen.
‘Ik vindt dat niet lekker!’
‘Waarom zeg je dat niet voordat ik bestel?’, bek ik haar geïrriteerd af.
Dat is echt een eigenschap waar ik me moeilijk mee kan verenigen - hoewel ik die eigenschap wel moet accepteren - ze veranderd heel vaak haar mening of bestelling zodra die niet meer omkeerbaar is. Ik wordt daar knettergek van!
Gelukkig hebben we nog een pakje “shao mai” in de koelkast zodat we toch een heerlijke lunch voor ons hebben staan.
De lessen hebben haar vermoeid en ook zelf kan ik wel een dutje gebruiken. We kruipen op het bed tegen elkaar aan. Een uurtje later zoek ik mijn plaatsje op het schaduwrijke balkon en duik in mijn nieuwe boek. Niet zwaar deze keer! “Al wat overblijft” is een boek van de bekende schrijfster “Patricia Cornwell”. Een Amerikaanse samenzweringstheorie. Goed en spannend geschreven maar verder heeft het weinig om het lijf. Het is heerlijk om mijn hoofd weer leeg te maken voor een wat zwaarder boek. De lichte lunch is verteerd en ik voel mijn maag roepen om meer voedsel. Het wordt dus tijd voor de bamboe scheuten met inktvis!
Lekker, maar wel heel erg pittig! Ik kijk op mijn horloge en zie dat we vijf uur al gepasseerd zijn. De vlammen kunnen dus met een koud biertje worden gedoofd. Op het balkon in de schaduw geniet van het eten, het biertje en het boek. Wat kan het eenvoudige leven toch mooi zijn! In de donkere kamer naast het balkon hoor ik Lyka oefenen in de uitspraak van de tegenstellingen. Het gaat haar goed af maar het is belangrijker dat ze zelf nu ook de noodzaak ervan inziet.
We gaan er alleen nog op uit voor een tas voor haar schoolboeken en het avondeten. In de Teso Lotus hebben we geen fatsoenlijke tas kunnen vinden dus gaan we voor de tas op zoek naar een Big C die niet al te ver van de “Ekkamai Busterminal” zou moeten liggen. Een korte rit met de bus en we staan bij het “Ekkemai BTS Station”. Voordat we bij de Big C zijn is de tas al gevonden. Zoals zo vaak in Thailand op een stalletje die ‘s avonds overal langs de straat verschijnen. Ze heeft zoveel keuze dat ze wel tien minuten de tijd neemt om de tas van 120 baht (€ 3,--) te kiezen.
We zijn al zover op weg dus gaan we toch maar verder naar de supermarkt. Dat is een tegenvaller! Er is geen foodcourt bij deze Big C dus moeten we kiezen uit een van de drie Thaise fastfood restaurants. De porties zijn klein en het eten is lauw. Het smaakt niet slecht maar ik zal het niemand aanraden. We zullen hier ook niet meer terugkomen.
Onze dag zit er dan op en we gaan terug naar de kamer. Een beetje lezen en studeren. Laten we hopen dat ze zo serieus blijft de hele cursus!