Maleisië: Een opwindende middag

Kuala Lipis, Lipis Plaza Hotel (309)

De dag begon zoals hij gisteren was geëindigd! Het regende geen pijpenstelen maar toen ik om iets over zeven de gordijnen optrok zag ik buiten een natte wereld. Het regende niet echt hard maar het was toch genoeg om je shirt ongemakkelijk vochtig te maken tijdens een korte wandeling.
Er waren niet echt plannen voor vandaag dus liet ik Lyka ook maar slapen zodat ik ongestoord aan mijn verhalen kon werken. Het is alweer een hele tijd geleden dat ik zo bij ben geweest met het publiceren! Er wachten zelfs nu nog verhalen van onze korte trip naar Macau en Hong Kong. Maar die schrijf ik wel op het strand zodra ik weer in Pattaya ben. Ik wil helemaal bij zijn als ik weer voet zet op Nederlandse bodem.
Toen ook Lyka zich eindelijk weer onder de levenden had begeven gingen we naar beneden voor het ontbijt dat vandaag verrassend goed was te noemen. Alles viel me in de smaak. De knakworsten in zoete chili saus, de bonen in tomatensaus en de scrambled eggs! Natuurlijk met een paar toast erbij en een kopje thee want de koffie is hier te slap om te drinken.
Ook vandaag trokken we ons na het ontbijt terug op de kamer. En ook deze tweede en laatste dag hoefde het kamermeisje onze kamer niet te fatsoeneren, twee handdoeken en twee stukjes zeep zouden het prima doen voor vandaag.
Nadat ik weer een flinke hoeveelheid foto's had verwerkt werd het buiten wat lichter en de regen was bijna verdwenen. Ik twijfelde niet lang en sprong meteen onder de douche. Toen ook Lyka klaar was om te vertrekken was het net twaalf uur geweest en de hele middag lag nog voor ons. Ik wilde tenslotte toch nog wel wat van Kuala Lipis zien.
Kuala Lipis is een korte tijd de hoofdstad van Pahang geweest. Van 1898 tot 1953 zetelde hier de Britten in de nieuwe hoofdstad van Pahang. Er was hier in de buurt goud gevonden en daar wilden de vertegenwoordigers van de Engelse kroon natuurlijk dichtbij zijn. Nog voor de onafhankelijkheid verhuisden de vertegenwoordigers van de provincie naar Kuantan.
Uit de tijd dat de Engelse overheersers hier verbleven is weinig meer over. De eenvoudige reden hiervoor is dat de meeste gebouwen waren opgetrokken uit hout omdat het moeilijk en erg duur was om duurzame bouwmaterialen per boot of trein naar Kuala Lipis te vervoeren.

De eerste toeristische halte was de "Clifford Secondary School", een beroemde school waar vroeger veel nobelen en Maleisische bestuurders hun opleiding hebben genoten. Kuala Lumpur was in die tijd een onbeduidende nederzetting in de Klangvallei die pas veel later tot hoofdstad van Maleisië is gekozen. De school stamt uit 1913 maar na zware overstromingen is het schoolgebouw in 1926 herbouwd in een Britse koloniale stijl. Het "Malay Hostel" werd in 1929 toegevoegd. Mooie oude gebouwen met uit ijzer gesmede raamkozijnen.

We lopen langzaam over het schoolterrein en zien hoe jongens cricket spelen op het doorweekte grasveld. Het cricket is vast een overblijfsel van de Engelse tradities die hier lang hebben geheerst.
Een ander overblijfsel, en oh zo Engels, is natuurlijk "the Club", het gebouw waar de heren aan hun gin tonic konden sippen, Cubaanse sigaren rookten, zaken deden en de laatste roddels met elkaar deelden. Dit gebouw is met uitzondering van de gemetselde kolommen voor de fundering geheel uit hout opgetrokken. Het ziet er aan de buitenkant niet erg gezellig uit want het is geschilderd in de kleuren van de vlag van Pahang. Zwart en wit zijn nu eenmaal geen feestkleuren. Toch is het mooi om te fotograferen, het is omgeven door een zee van bomen en planten in honderden verschillende groene tinten.

Op weg naar ons volgende doel kwamen we toch langs "Bismi Nasi Kandar" en dat was een goed moment voor de lunch. Na twee dagen waren we al als een kind aan huis en terwijl Lyka de kip en groenten op de rijst schepte greep ik een flesje 100+ uit de koelkast. Ik wilde eens wat anders proberen en bestelde aan de bakplaat de Murtabak.
De eigenaar keek me vreemd aan terwijl hij een gerecht aan het bereiden was en zei, 'Only at night.'
Ik keek nog eens goed wat hij aan het doen was en dat zag er zo goed uit dat ik zonder te vragen wat het eigenlijk was hetzelfde bestelde.
Hij lachte me toe en wees naar onze tafel. Ik kon gaan zitten en het eten zou zo komen. Hij noemde het "Roedjah", het was in ieder geval niet de roedjak die ik uit Singapore kenden maar het leek meer op één van mijn favoriete Indonesische gerechten. Gado-gado.

Het was heerlijk en misschien moet ik het nog maar eens bij een ander restaurant proberen zodat ik weet of er meer varianten van dit gerecht bestaan.
Na de lunch gingen we de heuvel op om oude houten huizen te bekijken. Het eerste huis wat we tegenkwamen was omgetoverd tot een klein museum met een niet al te interessante collectie. Toch is dit huis belangrijk want hier heeft de tweede PM van Maleisië, "Abdul Razak Hussein", gewoond en de huidige PM, "Najib Razak", is in dit huis geboren. Het onderstreept nog eens duidelijk hoe belangrijk deze nu vergeten stad vroeger was.

Mijn GPS geeft geen wegen meer aan en dat terwijl er toch duidelijk asfalt onder mijn schoenen ligt. En dus gaan we maar wild lopen en dat natuurlijk zonder Lyka in te lichten wat het doel van deze wandeling is. We lopen door het wilde groen en horen de geluiden van de jungle. Apen slingeren tussen de bomen heen en weer terwijl we steeds hoger de heuvel op klimmen.

Bij een splitsing kies ik zonder enige voorkeur voor rechts en een stukje verder staat het bord "Cymnasium Kuala Lipis". Het klinkt als een school maar het lijkt een vreemde plaats zo ver van het dorp. Aan het einde van de weg tref ik een groen houten gebouw aan waarvan de luiken zijn gesloten. Het lijkt op een school en bij nader inzien zou dit een ideale plaats zijn geweest omdat de rijken en notabelen hier allemaal in de buurt op deze heuvel woonden.
Ik kijk eens goed in het rond voor een mooie hoek om een foto van dit groene houten gebouw te maken en vindt een betonnen trap die de steile helling al gaat. In de verte hoor in aan de voet van de heuvel auto's rijden en een korte blik op de GPS bevestigd dat we minder dan honderd meter van de rondweg verwijderd zijn. De foto schiet er bij in en ik vraag Lyka haar mening. Enkele minuten later beginnen we aan de afdaling zonder te weten of we wel zonder problemen op de weg onder ons kunnen komen.
Enkele stappen lager zien we dat de rubberbomen langs het pad volle kopjes hebben en dat is een teken dat mensen gebruik maken van deze trap. Het is glad en niet geheel zonder gevaren. Ik waarschuw Lyka die voor me loopt dat ze goed moet oppassen voor gladde bladeren en dat ze niet moet verslappen. Ze klaagt onafgebroken over de muggen die met tientallen rond haar hoofd zoemen.
Zonder al teveel problemen bereiken we de voet van de trap. Totdat Lyka een schreeuw laat alsof ze wordt vermoord of de duivel heeft gezien. Geschrokken kijk ik meteen om en ze wijst naar haar sok. Een kleine bloedzuiger heeft haar tijdens de afdaling gevonden. Ze schreeuwt nog harder als ze een tweede ziet en ze begint meteen haar schoenen en sokken uit te trekken. Voor mij is het ook meteen een teken om mijn eigen sokken en schoenen maar eens te controleren op deze onaangename maar ongevaarlijke ongewervelden te controleren. En natuurlijk hebben ze mij ook gevonden. Ik vindt er drie tussen de draden van mijn sokken maar ze zijn niets vergeleken bij de bloedzuigers die me vijf jaar geleden op Borneo belaagden.
Lyka staat nog steeds na te schreeuwen en houd haar sokken één voor één aan een puntje voor haar gezicht om te kijken of ik er geen over het hoofd heb gezien. Ze wil zelf haar spijkerbroek laten zakken om te kijken of er geen omhoog zijn gekropen. Gelukkig kan ik dat uit haar hoofd praten want een jonge vrouw gekleed in een slipje langs de weg in een islamitisch land lijkt me niet zo'n heel goed idee!
Ik heb mijn sokken niet zo goed nagekeken als ik had gedacht. Het duurt niet erg lang of ik voel weer iets in mijn sokken wat er eerste niet was. En nog even later laat Lyka weer een schreeuw wanneer de dikke, met mijn bloed volgezogen, bloedzuiger mijn sok probeert te verlaten. Ik pak hem in een flits tussen mijn vingers en smijt hem op het warme asfalt.

Lyka rilt nog na van dit avontuur en verklaart heilig om nooit meer een stap in de jungle waar dan ook ter wereld te zetten. Zelf moet ik er hard om lachen en weet dat dit een verklaring zonder enige waarde is.
Onze eerste keuze voor het avondeten viel af om de eenvoudige reden dat ik ook op deze zondagavond een biertje bij het eten wilde drinken. Dus gingen we voor de tweede avond op rij naar het Chinese restaurant dat ons zo goed was bevallen. En dat was niet zo vreemd! Op deze zondagavond waren alle tafels bezet en we moesten zelfs wachten totdat er een tafel voor twee was vrijgekomen.
Lyka had zich al verheugd op de vis maar die was uitverkocht. Dus vielen we terug op het bekende wilde varken met zwarte pepersaus en als extra het wilde varken met gember en uien. Koude biertjes en het afscheid van Kuala Lipis. Als laatste dronken we nog een Guinness en dat was precies voldoende om ons een beetje slingerend naar het hotel te brengen.

Maleisië: Een verdiende rustdag

Kuala Lipis, Lipis Plaza Hotel (309)
Vandaag doen we weinig want er is hier niets te doen. Ik heb nog wat projecten waaraan ik werk en één van die projecten is het in de toekomst publiceren in de iTunes Store, het multimedia programma van Apple. De gedrukte boeken en tijdschriften lijken verleden tijd dus alles draait natuurlijk om de iPad en aanverwante tablets. Daarom zou ik jullie willen vragen om deze week aan de bovenstaande enquete mee te doen.

Wie heeft er een tablet of een iPad?

Nu ik een verkopers account voor de iTunes Store heb aangevraagd werk ik zoveel mogelijk aan mijn eerste boek over mijn reizen.
'Travels and Troubles, Macau en Hong Kong' zal verschijnen zodra mijn account is goedgekeurd. Het eerste project zal gratis te downloaden zijn en ik hoop daar veel ideeën mee op te doen na jullie feedback.
De daarop volgende delen zullen natuurlijk niet meer gratis zijn maar de prijzen zullen laag liggen, ik denk aan een verkoopprijs vanaf € 2,99. De boeken zullen mijn verhalen van mijn weblog bevatten. Alleen zullen deze worden aangevuld met meer foto's. Foto's zonder een watermerk in hogere resolutie die je kan gebruiken voor je eigen website of fotoalbums. Je mag de foto's voor alle privé doeleinden gebruiken maar het gebruik voor commerciële doeleinden en/of gedrukte media is absoluut verboden. Dit kan alleen na nadrukkelijke schriftelijke toestemming van Jielus Hendrik Kuijntjes.

Het was al diep in de middag toen we gingen lunchen bij het grote Nasi Kandar restaurant. We hadden de lunch steeds uitgesteld als we vanuit ons raam naar de natte groenen jungle achter het hotel keken. De regen was afgenomen en tussen de dikke druppels door liepen we terug naar het hotel waar we een tweede sessie niets doen afwerkten.

De regen was later in de middag weer teruggekeerd toen we eindelijk op weg gingen voor het avondeten. Het regende nu zo hard dat ik niet zonder paraplu op stap wilde. Gelukkig kon ik een paraplu lenen van het hotelpersoneel en afgeschermd tegen het vallende water gingen we op stap naar het Chinese restaurant dat we gisteren voor het eerst hadden gezien.
Het was er druk en dat ik altijd een goed teken! Wanneer je in deze Aziatische landen een druk restaurant tegenkomt ga dan gerust naar binnen. Het eten zal er uitstekend zijn en waarschijnlijk de prijs ook.
Ik verzekerde me er eerst van dat er een koud biertje op tafel stond en direct daarna informeerde ik of er ook misschien een Engelstalige menulijst voor handen was. En die was er, maar zonder prijzen! Nu vragen wij ons gezonde Hollanders meteen af of we dan misschien in de maling worden genomen. Maar de mensen zijn hier eerlijk en de prijzen verschillen niet veel van stad tot stad. Alleen verse vis gaat veelal per kilo voor een dagprijs dus daar kan je beter eerst naar informeren voordat je die besteld. De rest van de prijzen blijft zo'n beetje hetzelfde.

Varkensvlees in een moslimland is zeldzaam dus kozen voor het wilde varken in zwarte pepersaus. Wilde varkens leven in de oneindige palmolie plantages van Maleisië. Natuurlijk zijn de wilde varkens "haram" maar voor de prijs die ze opbrengen per kilo willen de meeste moslims wel een uitzondering maken. Ze schieten ze tijdens de werkzaamheden op de plantages en bezorgen ze bij voorkeur in het donker bij de lokale Chinese restaurants. Geld stinkt nu eenmaal minder dan een varken.
Het was een koningsmaal op een zaterdagavond inclusief een paar koude flessen bier. Tijdens de maaltijd viel het ons op dat er buiten een enorme zwerm zwaluwen een plaatsje zocht om de nacht door te brengen. Het zag er letterlijk zwart van de vogels. Alfred Hitchcock had hier waarschijnlijk zijn inspiratie voor de film opgedaan.

Een rustdag kwam tot een einde en we namen ons plechtig voor om er morgen weer een actieve dag van te maken.

Maleisië: Trein 81 naar Kuala Lipis

Kuala Lipis, Lipis Plaza Hotel (309)

Om zes uur was ik alweer klaar wakker. Gelukkig maar want als ik te lang op mijn bed blijf liggen voel ik me zo nutteloos en ik krijg ook nog pijn in mijn rug. Ik wachtte op de oproep tot het gebed zo rond 06:15 wat maar niet kwam. Vreemd? Het is toch Vrijdag vandaag en dat is voor de moslims de belangrijkste dag van de week.
Met de laptop op mijn schoot keek ik eerst wat AJAX had gedaan en dat stemde me goed. Natuurlijk hoop je altijd op een wonder maar met dit AJAX in twee wedstrijden tegen Manchester United zijn er geen wonderen meer te verwachten.
De wekker ging om half zeven voor de eerste keer af en dat kon Lyka niet bewegen tot het opstaan. Het maakte ook weinig uit want we zouden binnen een kwartiertje op het station staan en zelfs kwart over acht was nog vroeg genoeg.
Het is vandaag precies twee weken en twee dagen geleden dat we het visum voor Lyka hebben aangevraagd en we hebben er geen slapeloze nachten meer van. Maar ik vraag me nu écht af, is het beter of slechter als het zo lang gaat duren? Ik moet er echt niet aan denken dat het visum wordt afgewezen! Tickets annuleren, proberen het geld van de verzekering terug te krijgen, enz. enz. En dan nog kost het me klauwen vol met geld.
Na twee boterhammen en twee koppen koffie zat alles weer op zijn plaats in de rugzak en we gingen op pad naar de volgende halte. Deze keer een verplaatsing met de trein. De zogenaamde jungle trein. Trein 81 vertrekt volgens schema om 08:47 uit Gua Musang naar Kuala Lipis. Schema? Ja, natuurlijk wordt dat in de praktijk wat later omdat het hier over een enkel spoor gaat en elke vertraging schuift door naar de volgende trein.

Volgende maand gaat het nieuwe station van Gua Musang open, dus dit was eigenlijk een speciaal vertrek vanaf het oude station waar we niet op gerekend hadden. RM 3,50 (€ 0,88) per persoon voor twee uur in de trein valt ook nog wel mee dus niets stond een goed begin van deze dag in de weg.
Twintig minuten later dan gepland vertrokken we uit Gua Musang. De diesel/elektrische locomotieven van de KTM zijn nu zo oud dat er wagons met aggregaten er op voor en achter de passagierswagons zijn gekoppeld. Deze moeten de wagons van elektriciteit voorzien voor de verlichting en de airconditioning. Ze zijn nu écht aan nieuw rollend materiaal toe!

Binnen een uur hadden we de lunchpakketten op de tafel voor ons liggen. Voor RM 3,50 had ik voor het vertrek nog snel een Nasi Lemak en een Kari Ajam bij de stationsrestauratie gekocht. In eerste instantie haalde Lyka haar neus op maar bij het ruiken en zien van deze lokale heerlijkheden zette ze snel haar lepel er in.

Jungle links en jungle rechts. Vrouwen in kleurrijke gewaden met hoofddoekjes slepen grote manden en dozen met uiteenlopende etenswaren, levende dieren, groenten en fruit van dorp naar dorp. De trein stopt bij elk station langs de lijn. En zo arriveren we naar ruim twee uur in Kuala Lipis.

We zien meteen dat dit geen wereldstad is maar dat hadden we eerlijk gezegd ook niet verwacht. Tijdens de korte wandeling van het treinstation naar het Lipis Plaza Hotel zien we voldoende restaurants om niet om te komen van de honger en dat is dit komend weekend het belangrijkst.
Het Lipis Plaza Hotel is voor € 20,- per nacht niet duur te noemen zeker wanneer je bedenkt dat er ook nog het ontbijt bij inzit. Maar dat is een verrassing voor morgenvroeg.

Nadat we onze spullen in de goede kamer hadden gezet en ik de batterij van mijn camera in de oplader had gestoken gingen we op pad voor de lunch. Een korte inspectie van een chinees restaurant kon me geen uitsluitsel geven of hier koude biertjes worden geserveerd. Maar bij het grote Bismi Nasi Kandar kwam er een brede glimlach op onze gezichten. Een tandoori oven! En dat betekend weer naan compleet voor het avondeten.

Na een middag in de kamer vertrokken we om Kuala Lipis maar eens te gaan verkennen. En daar waren we zo klaar mee! Een korte blik op het informatiebord met vertrektijden van de treinen gaf maar één echte mogelijkheid om vanuit Kuala Lipis naar Kuala Lumpur te komen. En dat zou zeker beter kunnen.
Het busstation was sinds de laatste update van de kaart in mijn GPS verplaatst naar de nieuwe buitenwijken van Kuala Lipis zoals in zoveel steden tegenwoordig in Maleisië. Met de aanwijzingen van enkele voorbijgangers hadden we het nieuwe busstation al snel gevonden. Maar veel mogelijkheden hadden we hier ook niet. Twee verschillende busdiensten waarvan ik er één niet erg hoog had staan
Dus werd het de andere! RM 14 per persoon voor de drie uur durende busreis naar Kuala Lumpur. En dan moesten we nog verder naar Klang. Het zal een hele reis naar Klang worden maandag maar we hebben de buskaartjes op zak.
De regen dreigde en er stak een stevige wind op en ik voelde zelfs een druppels water op mijn gezicht maar gelukkig was dat alles. Op de terugweg van het busstation naar het hotel besloten we maar om meteen te gaan eten. We hadden een stevige trek en waren benieuwd naar de Chicken Tandoori van Bismi Nasi Kandar.

En die was OK! Niet super maar ook niet slecht. Onder het eten bespraken we al het idee voor komend weekend. We zouden voor twee dagen in "winterslaap" slaap zoals Kris en ik dat vroeger noemden als een een paar dagen niets anders deden dan lezen, eten en slapen.

Maleisië: Slapen op een snelweg

Gua Musang, My Home Hotel (201)

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik in een hotel heb geslepen waar ik nooit meer zou willen terugkeren of niet zou aanbevelen aan anderen. Maar helaas is "My Home Hotel Gua Musang" er zo één.
'Waarom?'
De mensen zijn vriendelijk de kamer is redelijk voor de prijs, de ligging ten opzichte van het openbaar vervoer gaat nog maar de autosnelweg voor de deur is het probleem. Wij slapen dus in de "Superior met window", helaas is dat window het probleem van al het lawaai. Het lawaai is zo luid dat je het idee hebt dat de auto's en vrachtwagens door je kamer heen rijden. Ook de oordoppen gaven weinig verlichting. De trillingen vonden hun weg door de grond van het asfalt, vijftig meter verderop, naar het frame van ons bed. Het is nog maar één nachtje dus dat overleven we wel.
Terug naar Gua Musang! Het is niet de meest interessante plaats in Maleisië en dat is niet zo vreemd ook. Het is een klein slaperig stadje waar het meeste geld is verdiend met de kap van duur hardhout. Heel lang was de enige vorm van transport naar en van Gua Musang te komen de trein. De Britten die hier het spoorwegnet hebben aangelegd zagen al vroeg de potentiële winsten van de handel in het hardhout. Maar het was en bleef heel lang een nederzetting afgesloten van de buitenwereld door de oerwouden van Maleisië. Nu de autosnelweg van Ipoh naar Gua Musang is aangelegd. Komt er iets meer verkeer deze kant op maar het is nog steeds een plaatsje waar je weinig toeristen tegenkomt.

We moesten toch wat ondernemen deze dag en de eerste wandeling was een pad wat ik op Google Earth had gezien. Geen officiële weg maar een modderweg door palmolie plantages aan de rand van Gua Musang. Aan het begin van het pad stond er een groot bord dat er ook een hindoe tempel op de plantage stond. En dat werd natuurlijk ons doel.

We spraken over uiteenlopende zaken en het gesprek werd steeds serieuzer. Het wordt nu echt tijd dat we met elkaar bespreken hoe we over de toekomst denken. Ook tijdens de lunch ging het gesprek verder en het werd steeds positiever.

Met een korte tussenstop in het hotel om wat spullen op te pikken gingen we op pad voor de twee bezienswaardigheden die redelijk dicht bij Gua Musang liggen. De eerste, de Guanyin Temple in Kampung Pulai, lag op ongeveer elf kilometer van het hotel en zonder dat aan Lyka te melden gingen we op de tempel aan.
Lyka was verrast toen ik na een kilometer of twee een auto aanhield op de naar het dorp. Een kleine Maleisiër in een Perodua Kecil bood ons de rit aan. Lyka schoot voorin en ik achterin de kleine auto. Ik voelde meteen aan dat dit niet gratis was maar dat maakte me weinig uit. Ook het gesprek ging richting de fooi voor de lift en ik had al een bedrag in mijn gedachten. Benzine is namelijk goedkoop vergeleken met Nederland maar toch duur voor de lokale bevolking.
'Ten Ringggit', zei de kleine man resoluut en dat was ook het bedrag dat ik in mijn gedachten had.

De tempel schijnt meer dan vierhonderd jaar oud te zijn maar daar was weinig van terug te zien. Het was een leuke invulling van de dag en de omgeving heeft zeker een positieve invloed op de belevenis. Maar ik denk niet dat de tempel op de UNESCO erfgoedlijst zal komen.

Vanaf de tempel kregen we al snel een nieuwe lift van een opzichter van een rubber plantage. De man sprak goed en heel zacht Engels. Hij dropte ons precies af aan het begin van de weg naar de tweede toeristische attractie van vandaag. Een grot met de exotische naam "Gua Madu".

En dat werd een flinke wandeling! De omgeving met de "kalksteen bergen" en groene jungle maakte het tot een aangename middag. Maar toen we eindelijk bij de grot waren aangekomen vonden we het eigenlijk wel prima zo. De aanblik van een verroeste ijzeren ladder die ons naar de ingang moest brengen bracht me meteen op andere gedachten.
'Een grot is een gat in een berg!', en die zijn er voldoende op de wereld.

Terug kregen we nog één lift naar de hoofdweg en daar konden we het mee doen. Het was nog een kleine drie kilometer naar het hotel en die werden in stilte afgelegd om zoveel mogelijk energie te sparen. We gebruikten de laatste restjes van onze energie om weer terug naar het hotel te komen. Het laatste stuk "vals plat" zoog ons echt tot op de bodem leeg en toen we eenmaal voor de deur van het hotel stonden verlangden we allebei naar een koud flesje 100+.
Het was een mooie dag geweest in Gua Musang geweest die we ons waarschijnlijk niet lang meer zullen herinneren.
Het avondeten daartegen zullen we niet snel vergeten! Het restaurant "Restoran Onn Kee' wat we gisteren niet konden vinden liepen we nu per ongeluk binnen. Gemarineerd varkensvlees met gebakken taugé. En drie flessen Carlsberg bier! Ik had best wel nog een fles op de kamer willen drinken maar de 7-11 in Kelantan is ook halal. Ze mogen geen bier verkopen! Dus dan nog maar een bakske koffie voor het slapen gaan!

Gua Musang is een herinnering op een oneindige lijst van plaatsen die ik heb bezocht. Aangenaam en anders, echt Maleis. Morgen gaan we weer richting de bewoonde wereld.

Maleisië: Onbetreden paden

Gua Musang, My Home Hotel (201)

Het waren maar zeven biertjes in totaal gisterenavond maar het was genoeg voor me om te besluiten om de wekker om zes uur uit te zetten en me nog maar een half uurtje om te draaien. En ook na dat half uurtje, met de wetenschap dat er toch geen internet verbinding was, verlengde ik het opnieuw met vijftien minuten.
Maar om kwart voor zeven was het dus echt tijd om op te staan. En zie ik tot mijn grootste schrik? Het drinkwater is op en ik kan geen bakkie koffie zetten om de dag te starten. Lyka is weer niet uit haar bed te branden en ik kleed me snel aan om te kijken of ik in de buurt misschien een fles water op de kop kan tikken.
Steve uit Queensland zit al op een stoel onder het afdak van het terras op zijn bus te wachten. Hij is nog slechter af want zijn bus komt al om zeven uur. Terwijl ik door de donkere en verlaten straten van Tanah Rata loop zie ik links en rechts alleen maar gesloten winkels. En om eerlijk te zijn geef ik ze nog gelijk ook. Welke imbeciel opent zijn winkel als het nog donker is vroeg in de ochtend?
Een korte vraag in mijn beste Maleis bij een restaurant dat net aan het openen is geeft me niet meer dan zwaaiende armen en zeehond geluiden als antwoord. Het is een doofstom echtpaar dat een klein restaurant runt, kom daar in Nederland maar eens mee aan! Maar ik wordt in de juiste richting gestuurd en twee minuten later koop ik een anderhalve literfles van een moslim met een dikke snor die net een paar roti's op zijn gloeiend hete bakplaat staat te bakken. Ze ruiken goed maar ik heb geen tijd om te wachten. Zijn restaurant zit al goed vol voor het ontbijt en ik ben ongetwijfeld de eerste vijftien minuten niet aan de beurt.
In een stevig tempo ga ik weer terug naar het Twin Pines Guesthouse waar Steve nog steeds buiten op zijn stoel zit en Lyka binnen nog steeds onder de dekens ligt. Met iets meer overtuiging maak ik haar deze keer wakker terwijl mijn eerste kopje koffie op temperatuur staat te komen. Ze gromt als een beer die uit zijn winterslaap wordt gewekt.
De sfeer is niet al te best als ik de eerste slok van mijn koffie neem en gespannen op mijn horloge kijk. Het is tien voor half acht en we hebben nog veertig minuten totdat de minibus ons komt ophalen. Vandaag nemen we afscheid van Tanah Rata en om eerlijk te zijn had ik best wat langer willen blijven. Tijdens dit bezoek voelde ik me prima op mijn plaats en ik had best nog wel wat meer wandelingen door de bergen willen maken. Maar ja! We moeten nu eenmaal verder en we zullen hier ongetwijfeld nog wel een keertje terug komen.
Lyka zit nu demonstratief met haar armen over elkaar om te laten zien dat ze klaar is om te vertrekken. Het maakt me niets uit terwijl ik een theezakje in de literfles kokend water laat vallen. Het laatste water wordt gebruikt voor mijn tweede en laatste kopje koffie. Een laatste boterham met nutella, een scheut schoon water door mijn koffiekop en ik ben ook klaar om te vertrekken.
Na een kort afscheid van de manager en zijn vrouw verschijnt er een minibusje in de kleuren van een officiële tourbus. Dus dit moet wel goed zitten! RM 50 (€ 12,50) per persoon is een flink bedrag dat we voor deze korte rit moesten neertellen. Maar er gaat nu eenmaal weinig verkeer die kant op en dan kun je bij gebrek aan concurrentie zelf de prijzen bepalen.
Lyka gaat op de voorbank naast de chauffeur en ik zoek een plaatsje achterin. Één ding is echter opmerkelijk bij deze minibusjes, de inrichting is zo uitgezet dat er een maximaal aantal, betalende, passagiers in kunnen. Aan de negen oversized rugzakken die ook mee gaan is in hete geheel niet gedacht. Dus moet ik de ruim honderdtwintig kilometer maar met mijn rugzak op de grond voor me zitten. Niet altijd even gemakkelijk wanneer ik mijn evenwicht weer moet bewaren wanneer de chauffeur een te scherpe bocht met een iets te hoge snelheid neemt. Maar altijd beter dan een kilo of vijftig souvenirs van een medepassagier boven op mijn gevoelige elektronica.
In minder dan twee uur staan we bij het treinstation van Gua Musang. In denk diep en lang na maar er verschijnt geen antwoord uit mijn geheugen. Ik heb gisteren nog even snel drie hotels geboekt op Agoda.com en ik kan me het kaartje waarop het hotel van vandaag staat niet meer voor de geest halen.
Vier meter verderop staat Lyka in de schaduw te wachten op het verlossende antwoord dat maar niet wil komen. Er zit niets anders op dan te vragen bij een concurrerend hotel dat op een groot bord adverteert met "from RM 60 per night". Binnen wordt ik netjes te woord gestaan en terwijl één van de gesluierde meisjes een kaartje voor me probeert te tekenen haal de kaart op mijn GPS tevoorschijn. De "Bank Rakyat", waarvan ik het logo herken op het kleine scherm van de GPS, is het waypoint waar we naar op zoek moeten gaan.
Het is ruim kwart over tien als we na een kwartiertje lopen in de ijskoude receptie van het hotel staan.
'Mission Accomplished!'
Ik vraag me af of ze ons wel zo vroeg naar de kamer laten gaan terwijl de receptioniste, die vanzelfsprekend ook gesluierd is, mijn boeking op de iPad controleert. En opnieuw verbaas ik me over de veelzijdigheid van dit apparaat. Alles hint er op dat ik in Maart of April een nieuwe koop.

Mocht iemand van jullie geïnteresseerd zijn om mijn iPad 2 met 64Gb over te nemen dan hoor ik dat graag van jullie.
We krijgen een kamer aan de voorkant en meteen gaat de airconditioning aan en de kleren uit. Rust in de tent en Lyka valt op het bed neer of ze net een elfstedentocht achter de rug heeft, om maar even bij de actualiteit te blijven.
We komen de hele middag niet van de kamer af. Ik vindt het heerlijk om wat te rusten en te werken aan mijn verhalen foto's in de koelte van de airconditioning. Pas om iets na vijven gaan we weer het dorp in om wat te eten.

En dat is vreemd! De meeste restaurants zijn gesloten. Soms omdat ze alleen ontbijt en lunch serveren en anderen om een meer onduidelijke reden. Er is wel activiteit in de keuken en op de terrassen voor de restaurants maar het allemaal Tutup (gesloten).
Eindelijk vinden we een klein Chinees restaurant waarvan de serveerster ons als een drill sergeant aanspreekt. De vriendelijkheid is ver te zoeken! We krijgen een bord witte rijst in onze handen gedrukt en kunnen zelf opscheppen wat we er bij willen hebben. Terwijl ik wat vragen stel over wat voor soorten vlees er in de verschillende sauzen drijven wordt ik steeds kort afgesnauwd. Dus kies ik voor de ribbetjes en "jungle bock". Ik heb geen idee wat het is want het lijkt me een "halal" restaurant.

Maar het smaakt me uitstekend, ik zal later wel eens navragen wat voor dieren het kunnen zijn geweest die op mijn bord lagen.

Mooi hé! Hollands Glorie in Maleisië!