To all my lovers, friends, readers, followers and family.
I wish you all a Merry Christmas and a Prosperous and Healthy 2011
I wish you all a Merry Christmas and a Prosperous and Healthy 2011
zaterdag 25 december 2010
vrijdag 24 december 2010
Thailand: Zeven foto’s
Ban Khok (onbekend resort)
Na alle perikelen over de waypoints van gisteren was vandaag een lusteloze racedag. Er leek geen einde aan de, overigens mooie, wegen en er werd ook veel minder gestopt. Er was geen behoefte meer aan een gesprek en ook de samenspraak ontbrak. We reden er eigenlijk maar een beetje op los terwijl mijn verhaal over de grote leegte van de bergen op dovemansoren viel. Gelukkig kon ik ze er wel van overtuigen dat we moesten tanken want anders waren we zeker in het midden van niets stil gevallen.
In totaal heb ik zeven foto’s kunnen schieten totdat we een plaats hadden gevonden om te overnachten.
Ik heb nu wel het gevoel dat het einde nabij is. Iedereen doet maar wat en ik wordt nog steeds afgezeikt over die slechte dag. Ik kan er gelukkig nog wel om lachen hoewel ik weet dat ik die weg volgend jaar zal mijden.
Het onbekende resort was best prettig. Ik moest wel stilletjes lachen dat Jack met zijn school Thais had uitgevonden dat het eten vanaf zeven uur zou worden geserveerd. Hoe vreemd dat de Spanjaard met zijn Franse meisje al voldaan om tien voor half zeven klaar waren met het avondeten. Zelf was ik ondertussen even naar het dorp geracet om wat koud bier in te slaan.
Het eten was goed en de avond voor mij gezellig. Natuurlijk zonderden de andere twee zich weer af en ik bleef alleen over met de eigenaar en Paul.
Terwijl ik probeerde zijn Garmin Colorado te voorzien van de Thaise kaart dronken we een biertje en een whisky. Laten we maar hopen dat morgen een mooiere dag wordt.
Na alle perikelen over de waypoints van gisteren was vandaag een lusteloze racedag. Er leek geen einde aan de, overigens mooie, wegen en er werd ook veel minder gestopt. Er was geen behoefte meer aan een gesprek en ook de samenspraak ontbrak. We reden er eigenlijk maar een beetje op los terwijl mijn verhaal over de grote leegte van de bergen op dovemansoren viel. Gelukkig kon ik ze er wel van overtuigen dat we moesten tanken want anders waren we zeker in het midden van niets stil gevallen.
In totaal heb ik zeven foto’s kunnen schieten totdat we een plaats hadden gevonden om te overnachten.
Ik heb nu wel het gevoel dat het einde nabij is. Iedereen doet maar wat en ik wordt nog steeds afgezeikt over die slechte dag. Ik kan er gelukkig nog wel om lachen hoewel ik weet dat ik die weg volgend jaar zal mijden.
Het onbekende resort was best prettig. Ik moest wel stilletjes lachen dat Jack met zijn school Thais had uitgevonden dat het eten vanaf zeven uur zou worden geserveerd. Hoe vreemd dat de Spanjaard met zijn Franse meisje al voldaan om tien voor half zeven klaar waren met het avondeten. Zelf was ik ondertussen even naar het dorp geracet om wat koud bier in te slaan.
Het eten was goed en de avond voor mij gezellig. Natuurlijk zonderden de andere twee zich weer af en ik bleef alleen over met de eigenaar en Paul.
Terwijl ik probeerde zijn Garmin Colorado te voorzien van de Thaise kaart dronken we een biertje en een whisky. Laten we maar hopen dat morgen een mooiere dag wordt.
donderdag 23 december 2010
Thailand: Is drie teveel of te weinig?
Chiang Kham (Chiang Kham Hotel)
De gevoelens waren vanochtend onverminderd sterk. Er hing een zware last in de lucht die door alle drie de bestuurders werd gedragen. Groepvorming, of kluitjesvorming, is een vijand die je zeer vroeg moet bestrijden maar in dit geval was het waarschijnlijk al te laat.
Toen ik precies om zeven uur bij de naastgelegen 7-11 arriveerde hadden de jongens hun koffie en ontbijt al op. Dit gaf me een onplezierig gevoel dat ik moest opschieten omdat ze wilden vertrekken. Van de gemaakte afspraken bleef niets meer over en iedereen doet maar waar hij zin in heeft.
Het meest vreemde was dat ze toch weer dat ze aan mij vroegen wat we gingen doen vandaag, en dat terwijl Jack ook alle geplande ritten op zijn GPS had! Een eindje verderop was de eerste tempel die we snel zouden bezichtigen en daarna een stukje in tegenovergestelde richting rijden.
Bij het passeren van het hotel op weg naar onze eindbestemming gooiden we de bagage achterop en in stilte vertrokken we richting het geplande Chiang Kham. De snelheid zat er vanaf het begin weer goed in bij de jongens en mijn afwijkende beweging van het geplande GPS pad moest ook weer worden verdedigd. Ik werd er wel een beetje moe van! Deze onzinnige discussies die steeds weer op waypoints belandden en of we wel of niet op de GPS moeten rijden. Dat we benzine moesten tanken was toch belangrijk? En wanneer de onvolledige papieren kaart weer tevoorschijn kwam zakte mijn broek helemaal af.
Ik had ook helemaal geen trek meer om voorop te rijden want het was toch nooit goed!
We volgden de Mae Khong rivier en één keer ging het dus echt mis toen de weg gewoon ophield bij een bomenhaag. En dat terwijl de GPS gewoon een weg aangaf. Alle ogen werden weer op mij gericht terwijl ik in alle stilte omdraaide en terugreed naar de weg die een viercijferig nummer had. De wegen waren nog steeds mooi en we reden door dalen en over bergen.
De toeristische punten werden nu ook voorbij geraasd en overgeslagen en ik moest kiezen wat ik nu echt wilde. Ik koos voor het onderdanig volgen zodat het in ieder geval niet erger zou worden. Maar eenmaal aan de rand van de stad ging de rem er op en moest ik ons naar een hotel loodsen. Met mijn gebrekkige Engels kreeg ik het toch weer voor elkaar om de kamers te regelen en deze keer was het wel heel goedkoop! Voor ruim € 5,- per nacht was het al het geld zeker waard.
Het avondeten was hetzelfde gebed zonder einde! Wij lopen voorop en de twee achter ons volgen gedwee. Ik heb nu echt twijfels of we nog wel doorgaan met zijn vieren! Ondertussen had ik alle waypoints uit de etappes gewist en nu wist ik dus ook niet meer waar er benzine, eten en/of interessante dingen te zien waren. Dat beloofd wat voor morgen!
De gevoelens waren vanochtend onverminderd sterk. Er hing een zware last in de lucht die door alle drie de bestuurders werd gedragen. Groepvorming, of kluitjesvorming, is een vijand die je zeer vroeg moet bestrijden maar in dit geval was het waarschijnlijk al te laat.
Toen ik precies om zeven uur bij de naastgelegen 7-11 arriveerde hadden de jongens hun koffie en ontbijt al op. Dit gaf me een onplezierig gevoel dat ik moest opschieten omdat ze wilden vertrekken. Van de gemaakte afspraken bleef niets meer over en iedereen doet maar waar hij zin in heeft.
Het meest vreemde was dat ze toch weer dat ze aan mij vroegen wat we gingen doen vandaag, en dat terwijl Jack ook alle geplande ritten op zijn GPS had! Een eindje verderop was de eerste tempel die we snel zouden bezichtigen en daarna een stukje in tegenovergestelde richting rijden.
Bij het passeren van het hotel op weg naar onze eindbestemming gooiden we de bagage achterop en in stilte vertrokken we richting het geplande Chiang Kham. De snelheid zat er vanaf het begin weer goed in bij de jongens en mijn afwijkende beweging van het geplande GPS pad moest ook weer worden verdedigd. Ik werd er wel een beetje moe van! Deze onzinnige discussies die steeds weer op waypoints belandden en of we wel of niet op de GPS moeten rijden. Dat we benzine moesten tanken was toch belangrijk? En wanneer de onvolledige papieren kaart weer tevoorschijn kwam zakte mijn broek helemaal af.
Ik had ook helemaal geen trek meer om voorop te rijden want het was toch nooit goed!
We volgden de Mae Khong rivier en één keer ging het dus echt mis toen de weg gewoon ophield bij een bomenhaag. En dat terwijl de GPS gewoon een weg aangaf. Alle ogen werden weer op mij gericht terwijl ik in alle stilte omdraaide en terugreed naar de weg die een viercijferig nummer had. De wegen waren nog steeds mooi en we reden door dalen en over bergen.
De toeristische punten werden nu ook voorbij geraasd en overgeslagen en ik moest kiezen wat ik nu echt wilde. Ik koos voor het onderdanig volgen zodat het in ieder geval niet erger zou worden. Maar eenmaal aan de rand van de stad ging de rem er op en moest ik ons naar een hotel loodsen. Met mijn gebrekkige Engels kreeg ik het toch weer voor elkaar om de kamers te regelen en deze keer was het wel heel goedkoop! Voor ruim € 5,- per nacht was het al het geld zeker waard.
Het avondeten was hetzelfde gebed zonder einde! Wij lopen voorop en de twee achter ons volgen gedwee. Ik heb nu echt twijfels of we nog wel doorgaan met zijn vieren! Ondertussen had ik alle waypoints uit de etappes gewist en nu wist ik dus ook niet meer waar er benzine, eten en/of interessante dingen te zien waren. Dat beloofd wat voor morgen!
Abonneren op:
Posts (Atom)
