Thailand: Alleen op pad

Ayutthaya (Baan Are Gong Riverside Homestay) 610), zaterdag 11 november 2023

Het maakt voor mij helemaal niets uit welke dag van de week het is of waar ik ben. Ik sta gewoon graag vroeg op, geniet van mijn vers gezette bakkie zwarte koffie en geniet van de rust en de koelte van de vroege ochtend. Zo ook in Ayutthaya.
Iets over half acht sijpelt het kokende water door de snelfiltermaling van de Appie die Danny voor mij uit Nederland heeft meegebracht. Afgelopen nacht heb ik prima geslapen en er is gelukkig een rust in me neergedaald die ik lang niet heb gevoelt. Ik vindt het altijd moeilijk wanneer ik de toekomst zelf niet in mijn handen heb en dat ik afhankelijk ben van het handelen van anderen, of nog erger, vreemden.
Een tweede bakkie wordt gezet en Lyka verschijnt ten tonele, tijd om naar de 7-11 te gaan voor het gebruikelijke ontbijt van tosti's, een dubbele varkensburger en hard gekookte eieren. Dat is geen probleem voor mij want ik heb voldoende privileges en het ontbijt is hier in het hotel of heel beperkt of in zijn geheel niet te bestellen.
Bij terugkomst is het duidelijk dat Lyka vandaag een beetje in het hotel blijft hangen en dat ik samen met Danny op stap ga. Voor mij maakt het weinig uit want ik kan best begrijpen dat ze alles al een paar keer heeft gezien en dat ze wat tijd voor haarzelf nodig heeft.
Ik heb een andere route gevonden naar een van de meest belangrijke tempels van Ayutthaya. We steken vanaf het treinstation het spoor over en slingeren door een buitenwijk totdat we weer aan de hoofdweg komen.
Nadat Danny en ik afscheid van Lyka hebben genomen gaan we op pad. Maar we komen niet zo ver. Nog voordat we bij het treinstation zijn aangekomen haakt Danny af. Ik kan weinig aan hem zien maar het moet wel een enorm ongemak zijn dat hij zo plotseling afhaakt.
Ik voel me er ook ongemakkelijk door omdat ik heel graag wil helpen. Omdat ik de oorzaak niet ken kan ik ook geen advies geven. Gissen naar het ongemak brengt me ook niets verder dus laat ik het maar. We nemen afscheid en ik kan alleen maar hopen dat hij zich beter gaat voelen want volgende week gaan we met z’n drieën naar de Filipijnen.
Goed naar links en naar rechts kijken want er kan altijd nog een trein komen! Er liggen hier een stuk of zes sporen naast elkaar omdat de treinen vroeger, in de tijd van de single spoor, moesten wachten tot het volgende traject weer vrij was. In Thailand lopen mensen nog gewoon over de sporen naar huis omdat dat een stuk korter is dan omlopen over de betonnen viaducten die ondertussen voor het nog steeds groeiende verkeer zijn aangelegd.
Een klein altaar voor een leefgemeenschap wordt gepasseerd en niet veel verder bevindt ik me op het platteland midden in een stad. Hier staan de vechthanen nog gewoon voor de deur en worden dagelijks vertroeteld met het beste voer en natuurlijk bronwater. Dit gaat door totdat ze hun eerste gevecht hebben verloren want dan verdwijnen ze in de vuilniscontainer. Ik moet nog lachen om de tere zieltjes achter hun toetsenborden die medelijden hebben met de olifanten die toeristen mogen rondrijden.
Ik kan nog steeds uren naar mensen kijken die aan het werk zijn. Nieuwe infrastructuur schiet als paddenstoelen uit de grond in Thailand. Ik probeer enkele woorden op te vangen die worden gewisseld door de werknemers. Het zijn zeker geen Thai, maar waar ze wel vandaan komen is voor mij een raadsel. Arbeidsmigranten die als citroenen worden uitgeperst omdat ze een gezin hebben waar ze voor moeten zorgen.
Zonder een tekening waarschijnlijk maar met een overvloed aan ervaring krijgt de betonnen brug zijn vorm. Met eenvoudige, maar doelmatige, stukken gereedschap wordt de klus geklaard.
Ik vervolg mijn eenzame voettocht en stuit niet al teveel verderop op een voorbeeld van gepland bouwen dat alleen maar in Thailand voorkomt. Deze stoepa staat hier al honderden jaren dus moest de weg er maar omheen worden gelegd. Het resultaat is een enorme rotonde waar het verkeer eindeloos haar rondjes draait terwijl denkbeeldige ogen vanuit de stoepa toekijken.
Terwijl ik wandel zijn mijn gedachten nog steeds bij Danny. Ik kan het maar niet begrijpen wat er aan de hand is. Zijn het lichamelijke of geestelijke ongemakken? Ik kan hem niet helpen, hij zal het probleem zelf moeten oplossen.
Aan de ingang van de “Wat Yai Chaimongkol”, een van Ayutthaya’s meest belangrijke tempels, wordt ik begroet door een grote liggende Boeddha. Het is er druk maar niet onaangenaam druk. Er zijn wel opvalland veel Thai op dit tijdstip.
Wat Yai Chaimongkol is een van die plaatsen die je zeker gezien moet hebben wanneer je in Thailand bent geweest. De tempel is op meer dan een gebied bijzonder in haar (Ayuthaya) architectuur en de lange rijen Boeddha beelden.
Het rondje wordt afgemaakt en ik geniet vandaag net zoveel als in 1999 toen ik hier voor het eerst met Marieke was. Wat gaat de tijd toch snel wanneer je ouder wordt!

Een laatste foto als afscheid van “Wat Yai Chaimongkol” en ik ga weer richting hotel. Het is alweer middag en ik begin aan de lunch te denken. Wat zal ik straks eens eten?
De Thai zijn gek op eten en daarom zijn alle tempels in Thailand omlijst met restaurants of winkeltjes waar lokale lekkernijen worden verkocht. De noedels in verschillende kleuren en smaken doen het prima. Ik moet wel even wachten voordat ik een foto zonder klanten kan maken. De verkoopster is teleurgesteld dat ik niets koop maar ze zou toch moeten begrijpen dat Europese reizigers geen complete keuken bij zich hebben.
In het hotel tref ik mijn medereizigers aan. Ze zijn rustig en mijn opmerking over de lunch wordt lauw ontvangen. Ik weet echt niet wat er aan de hand is maar ik wil me niet laten besmetten door negatieve gedachten. Dus stel ik voor om in hetzelfde restaurant als gisteren te gaan lunchen.
De groene kerrie met kip smaakt ons overheerlijk en is voldoende om de middag weer door te komen. In de tropische warmte hoeft je lichaam niet veel voedsel te verbranden om je lichaamstemperatuur op peil te houden dus eet je automatisch ook minder. Je moet wel meer drinken en dat doen Danny en ik met veel plezier.
Er hangt een dreiging in de lucht. Ik voel de dreiging maar ik kan het niet plaatsen. We zijn omringt door iets negatiefs, maar ik kan er maar niet achter komen wat er aan de hand is. Zoals gewoonlijk geef ik me aan het einde van de middag over aan het drinken van ijskoude flessen bier. Ik begin wel wat vroeger dan gewoonlijk maar het helpt me bij het ordenen van mijn gedachten en problemen.
Danny voegt zich bij mij en ik kan alleen maar concluderen dat hij nog steeds enthousiast is en dat hij het prima naar zijn heeft. Wat is er in hemelsnaam toch aan de hand? Ik voel me enigszins schuldig, ik weet niet waarom en ik kan maar niet van dat schuldgevoel afkomen.
Voordat we gaan eten moet ik nog even op de foto met mijn oude vriendin die vroeger in het hotel de kok was. Na jaren voor de moeder van de eigenaar heeft gezorgd is ze nu kamermeisje. Een symbiose waar niet, of weinig, over geld wordt gesproken. Zij heeft onderdak en elke dag haar maaltijden in ruil voor hand en span arbeid in en om het hotel. Daar zou een belasting zuigend land als Nederland helemaal gek van worden! Ze komt uit de Isaan en haar vader was een Amerikaanse soldaat die bij de US Air-Force gestationeerd was in Thailand tijdens de oorlog in Vietnam.
De gewoonlijke en nooit vervelende Pad Krapow gevolgd door een paar ijskoude Beer Chang. Morgen gaan we terug naar Pattaya om ons voor te bereiden op de reis naar de Filipijnen.

Thailand: Cultuur snuiven

Ayutthaya (Baan Are Gong Riverside Homestay) 610), vrijdag 10 november 2023

Ik kan er in ieder geval heel duidelijk over zijn dat een ruime week in Thailand wel heel kort is om het een en ander aan een vriend die Thailand voor het eerst bezoekt te laten zien. Er zijn natuurlijk Pattaya en Bangkok, maar mocht je nog wat van het echte Thailand, de geschiedenis en cultuur, opsnuiven dan is Ayuthaya ongetwijfeld de beste oplossing. De oude stad met zeer vereerde eeuwenoude ruïnes van tempels en ook levende tempels ligt tenslotte maar een kleine negentig kilometer ten noorden van Bangkok.

Ayuthaya is gesticht rond 1350 als hoofdstad van het Koninkrijk Ayuthaya door de Siamese koning U Thong, werd over een periode van ca. 400 jaar door 33 koningen opgebouwd. In 1767 werd de stad door het Birmese leger verwoest.
De stad ligt aan de samenvloeiing van drie rivieren: de Chao Phraya, de Pa Sak (of Nam Pasak) en de Lopburi. Door het graven van een aanvullend kanaal werd de stad volledig door waterwegen omringd. Vele Europese naties, waaronder de Nederlandse V.O.C., hadden in deze eens welvarende stad handelsposten.
Eeuwenoude tempels en paleizen liggen verspreid in de omgeving van Ayuthaya. Een van de meest belangrijke is de Wat Phra Si Sanphet. Deze koninklijke tempel, gebouwd in 1448 en twee keer gerestaureerd, stond binnen de muren van het oude Koninklijk Paleis. De tempel wordt bewaakt door drie chedis. Van het koninklijk paleis zelf is niets meer over.

Het is dus een eeuwenoud stukje Thailand waar we vandaag doorheen gaan dwalen. De waterkoker is al vroeg aangezet en om iets over zes ben ik al druk in de weer om zelf verse koffie te zetten. Een verandering in mijn reisgedrag waar ik elke dag plezier van heb. Gewoon verse koffie gezet met gemalen koffie uit Nederland.
Ik geniet van het geurige bakkie leut terwijl ik aantekeningen op mijn MacBook Air maak en de de foto’s van gisteren voor de eerste schifting doorneem. Een bootje met een lange slag dieselmotor kruipt over de rivier voorbij. Ik groet de kapitein die met een brede glimlach mij ook groet. Twee mensen uit totaal verschillende werelden die elkaar in de koelte van de ochtend begroeten en al druk zijn. Dit is het Thailand van de vriendelijke glimlach en niet het Thailand van de inhalige grijns die tegenwoordig in de toeristen gebieden woont.
Het is wat verder lopen naar de 7-11 dan ik gewend ben maar ook in Ayuthaya zijn de tosti’s ham/kaas, de hard gekookte eieren en de dubbele varkensburger troef voor het ontbijt. Lyka is ook mooi op tijd en Danny gaat voor zijn gebruikelijke ontbijt van een zuiveldrankje. In mijn achterhoofd speelt nog steeds het onverwachte spijsverteringsprobleem van gisterenochtend. Zal ik er wat van zeggen? Of is zelf ondervinden beter?
Na een tweede beker koffie is de tijd aangebroken om te gaan zwerven in de oude stad op het eiland Ayuthaya. Een stuk van het water rond de stad is eigenlijk een kanaal dat gegraven is door? Jullie begrijpen het al, de Nederlandse handelaren die in Ayuthaya verbleven. Voor vijf baht per persoon worden we met het pontje naar de overkant van de rivier gebracht. Ik weet gelukkig nog dat we jaren geleden maar een baht betaalden voor de overtocht. Toen zat het bootje bijna elke oversteek vol en moest je vaak een kwartier wachten voordat je kon overvaren.
Wat je absoluut niet mag missen in Thailand is een bezoek aan een “natte markt” vroeg in de ochtend! De vaders en moeders, vaak omringt door hun kroost, trekken er al vroeg op uit om de verse groenten en vlees, aangevoerd uit de omgeving, in te kopen voor het ontbijt, de lunch en misschien ook wel het avondeten. Een schichtige kat hangt rond bij een visverkoper en wacht zijn kans af om een stuk vis te stelen.
Oude kranten en dunne plastic tasjes in overvloed gevuld met verse groenten die in het westen geheel onbekend zijn. De echte reden waarom we hier zijn is “de geur van de dood”! Deze geur is niet te beschrijven, ze is smerig, duister en levendig tegelijk. Je moet de dood op een Aziatische natte markt minstens een keer in je leven geroken hebben!
Een vrouw, gezeteld op een mat op de grond, grijpt een levende vis, een meerval, uit een grote plastic teil, overspannen met een net om het ontsnappen van de vis, en het stelen door de katten tegen te gaan. Ze legt hem behendig op een houten blok. Eerst een klap met het heft van het mes om het leven uit de vis te slaan. Direct na het gekraak van de visschedel loopt het bloed uit de baardige mond.Dan met een snelle beweging van haar hand en het mes wordt de kop van het lichaam gescheiden. Binnen enkele seconden liggen er enkele moten of filets van de “Pla Duk” zoals ze in Thailand heten. De klant knikt tevreden naar de verkoopster en rekent de vis af die in een dichtgeknoopt plastic zakje is verdwenen. Een kat rent snel weg met de ingewanden die niet bruikbaar zijn.
Foto’s maken op het platteland is toegestaan maar ongevraagd foto’s maken van mensen wordt vaak niet op prijs gesteld. Deze eenvoudige mensen, die leven in harmonie met de natuur, denken dat je met elk beeld dat je van ze neemt iets van hun geest steelt. Je neemt iets van ze weg dat ze niet meer kunnen vervangen of aanvullen. Een moment in de tijd dat nooit meer terug komt.
Natuurlijk zijn er ook veel herkenbare zaken zoals gestoomde eenden en gerookte varkenskoppen. Eenden en varkens zijn er in overvloed in Thailand. En alleen maar voor consumptie van hun vlees.
De oude conservering technieken zoals het zouten en drogen worden overal in Azië nog op grote schaal toegepast. Zout en de zon zijn goedkoop en niet chemisch. De waar van deze verkoopster van gedroogde en gezouten zeedieren verspreid een sterke geur waar menig westerse toerist misselijk van wordt.
Zelf kijk ik na al die jaren in Zuidoost-Azië heel anders tegen deze etenswaren aan. Ze zijn een onmisbaar ingrediënt geworden van onze dagelijkse maaltijden! Er is maar heel weinig van nodig om een smaak over te brengen in het land dat geen vast tafelzout kent. Het is hier gewoon te vochtig om een potje zout op tafel te hebben. Dus heeft de overal verkrijgbare vissaus het zout overgenomen.
We verlaten de markt op een voor ons bekende plaats en komen op de brede straat waar Hennie Loch en ik drie en twintig jaar geleden al het Thaise nieuwjaar, “Songkran”, vierden. Van alle kanten komen er herinneringen op me af. Het “Ayothaya Hotel” heeft de Covid-19 pandemie overleeft maar ziet er toch verlaten uit. De bussen met toeristen zullen in de toekomst wel weer komen.
Ik kan het niet laten om rechtsaf te slaan en nog een keer te gaan kijken in de “Backpackers Lane” van Ayuthaya. “Naresaun Soi 2” was is een ver verleden een van de drukste straten van Ayuthaya. Hier liepen de rugzakartiesten schouder aan schouder op zoek naar (mini)bussen die ze over heel Thailand met haar toeristische attracties verspreidde. Nu is het hier leeg en stil!
Deze verandering is al voor Covid-19 begonnen. De nieuwe generatie jonge toeristen willen steeds meer luxe en zijn ook bereid om veel meer voor die luxe te betalen. Er zijn er nog wel een handje vol die maanden op reis gaan op een strak budget maar de meesten houden het op enkele weken met dezelfde budgetten. Rugzakken met wieltjes is de nieuwe standaard.
Aan het einde van de brede, met betonnen shophouses omlijstte, straat komen we bij de eerste ruïnes waar Ayuthaya bekend om is en die ook op de UNESCO werelderfgoed staan. Ik staar eens goed in het niets en mijn inbeeldingsvermogen draait op volle toeren. In vervlogen tijden stonden hier kleine huisjes van bamboe en hout, alleen de heilige tempels en hun bijgebouwen waren van baksteen. En wie hebben die bakstenen hoogstwaarschijnlijk in ZO-Azië geïntroduceerd? Juist, de brave Nederlandse handelaren.
Over de tempels in Thailand kunnen we kort zijn! Het is niet iedereen zijn ding. De kudde’s toeristen die een georganiseerde rondreis door Thailand maken zijn de tempels, omringt door markten met prullaria, vaak al na enkele dagen helemaal zat.
‘Wanneer je een tempel hebt gezien heb je ze allemaal gezien!’, hoor je vaak wanneer je je anoniem onder de Nederlandse rondreizigers mengt.
Ik zeg het graag wat genuanceerder: ‘Cultuur, en vooral de oude ruïnes van tempels en paleizen, is niet voor iedereen weggelegd.’
Toch zijn de ruïnes van Ayuthaya en Sukhothai historisch van groot belang voor het oorspronkelijke koninkrijk Siam en het latere Thailand. We slenteren rustig verder door de enorme parken die geconserveerd zijn rond de belangrijkste ruïnes. Het is drukkend warm maar voor mij persoonlijk in ieder geval niet onaangenaam warm. Ik weet niet of ik dat kan zeggen van mijn reisgenoten. Danny lijkt de warmte, in ieder geval vandaag, ook goed te verdragen.
Een stukje verder passeren we de “Olifanten Kraal van Ayuthaya”. Ik moet gelijk lachen om de toetsenbord ridders van de “Partij voor de Dieren” die zich onder andere verzetten tegen het uitbuiten en mishandelen van dieren over de hele wereld. Het ziet er voor mij in ieder geval niet uit als dierenmishandeling.
De olifanten die ik in de oerwouden op de afgelegen berghellingen in Noord-Thailand heb zien werken om boomstammen over de steile hellingen van hot naar her te slepen, dat werken lijkt meer op dierenmishandeling dan dit kleurrijke tafereel.

Ik kan het niet laten en maak een foto van dit heerlijke vakantietafereel. In plaats van dierenmishandeling zie ik hier twee toeristen die genieten van een ritje op een olifant. Ik zie een olifant menner die waarschijnlijk al tientallen jaren voor “zijn olifant” zorgt. Vaak krijgt een jonge olifant een vaste verzorger die zijn hele leven bij hem blijft. Het vertrouwen tussen beide is groot. Ze zorgen voor elkaar inclusief de dagelijkse maaltijden. Huisdieren die gevangen worden gehouden in Nederlandse huizen en enkele keren per dag aan een lijn door hun bazen worden uitgelaten zijn er veelal slechter aan toe!
Het is een hartverwarmend tafereel dat niet bij dierenmishandeling in de buurt komt! Hier staan de dikhuiden te wachten op de lunch van sappige stelen suikerriet!
Op weg naar “Wat Lokkayasutha” raak ik de weg kwijt en zijn we zelfs een beetje verdwaald. Het is alweer zo lang geleden dat ik hier was. Ook veranderd de omgeving steeds en worden de oude houten huisjes vervangen door moderne betonnen gebouwen. Toch zou mijn Garmin GPS beter moeten weten! Helaas is de kaart in 2011 voor de laatste keer vernieuwd, dus moet de mobiele telefoon extra hulp bieden.
Het is nog redelijk vroeg in de ochtend maar op dit moment stijgt de temperatuur met een sneltreinvaart. Ik merk dat mijn medereizigers langzaam genoeg van de warmte en de tempels beginnen te krijgen. Dat is het moment om er een eind aan te breien en de koelte van je (hotel)kamer op te zoeken. Zeker in de eerste dagen is het slim om in de middag een korte siësta te houden in de tropen.
Na een kort overleg zijn we het er snel over eens dat we terug naar het hotel gaan. Maar eerst nog een doerian ijsje kopen! We slenteren we richting het pontje dat ons weer naar de overkant van de rivier gaat brengen. In de warmte lijkt de terugweg verder dan de heenweg en de goede moraal ebt langzaam weg. Niet voor mij, want ik ben op het platte land van Thailand zo in mijn element.
Voordat Danny en Lyka naar de kamer gaan besluiten we om eerst nog maar wat te eten. Het “Nong Nine Restaurant” op de hoek van de soi tegenover het treinstation heeft een goede menukaart en de prijzen zijn ook nog meer dan eerlijk. Mijn varkensvlees met knoflook en een gebakken ei voor twee euro gaat erin als koek. Weggespoeld met een flesje bubbelend sodawater. Alles wijst erop dat deze eerste dag in Ayuthaya tot een vroeg einde is gekomen.

Vanaf de veranda op de eerste verdieping bedenk ik wat ik nog kan doen. Achter mij en onder mij liggen mijn reisgenoten te snurken of uit te rusten. Een kijkje op het kleine station van Ayuthaya is altijd interessant. Mensen kijken en een bakkie koffie drinken verveelt eigenlijk nooit. Zodra ik in de vertrekhal kom zie ik deze hilarische Thaise tegenstrijdigheid! Lachen toch?
Ik het restaurant van het hotel, dat tegenwoordig geen voedsel meer serveert, vindt ik de geestelijke rust op een houten bankje met uitzicht op de rivier waar ik behoefte aan heb. Mijn gedachten worden geordend en oplossingen worden gevonden voor de problemen die ver weg in Nederland zijn ontstaan. Ik zal jullie er niet mee vervelen maar het is wel te merken dat er onder mijn hoofdhuid wat broeit.
Dan maar een vroeg biertje, tegelijk met een flesje sodawater om het toch nog wat te verdunnen. Ik kan mezelf prima vermaken zonder dat ik mensen om mij heen heb. Ik probeer de toekomst te plannen en denk terug aan wat ik misschien in het verleden verkeerd heb gedaan. Muziek klinkt in mijn oren en de ijskoude Beer Chang smaakt bitter en zoet tegelijk.
Iets na vier uur voegt Danny zich bij mij en hij ziet er alweer beter uit dan vanochtend. We keuvelen over de komende dagen en genieten van het ijskoude bier aan de rivier. We zijn het er ook helemaal over eens dat dit een fantastische locatie is en het hotel goed genoeg voor een paar nachten. Nog een biertje wanneer Lyka zich bij ons voegt en dan wordt het tijd voor de volgende fantastische Thaise maaltijd.
Lyka gaat helemaal voor de zoetzure soep met garnalen, de gewaardeerde en geroemde “Tom Yam Kung”. Ik heb het pittige gerecht niet zo hoog op mijn lijst staan en ook Danny gaat weer voor de “Pad Krapow Moo”, deze keer met een omelet in plaats van een gebakken ei. We blussen de pittige gerechten met voldoende bier en zoeken al vroeg onze kooien op. We weten nog niet wat we morgen gaan doen, dat bespreken we morgen tijdens het ontbijt of daarna.

Thailand: Met de trein naar Ayuthaya

Ayutthaya (Baan Are Gong Riverside Homestay) 610), donderdag 9 november 2023

Deze ochtend begint erg vreemd! Ik kijk over het muurtje op het balkon en aan Danny’s kant van het muurtje is er nog geen teken van leven. Is er misschien iets mis? Ik laat het mysterie voor wat het is en maak de gebruikelijke gang naar de 7-11 zoals ik die bijna elke ochtend maak in Thailand. Twee tosti’s, een dubbele varkensburger met saus en een flesje Coke Zero, het ontbijt voor kampioenen in Thailand.
We hebben afgesproken om niet te laat naar het “Hua Lamphong” te gaan want ik zit liever te wachten op het station dan dat ik een trein mis. Treinen gaan namelijk niet zo regelmatig als in Nederland. Onze trein vertrekt officieel om 11:15 uur dus we hebben geen haast. Na ons ontbijt is tijd om nog eens te gaan kijken hoe het met onze vriend gaat.
Hij lijkt in paniek omdat zijn stoelgang hem parten speelt. Welkom in het Verre Oosten, welkom in Thailand! We hebben er allemaal in min of meerdere mate mee te maken gehad tijdens onze eerste reizen in het land van de glimlach. Ik mag me natuurlijk niet bemoeien met de eetgewoonten van mijn gasten maar mijn advies is gratis en een advies van een veteraan kun je maar beter diep over nadenken en overwegen.
Wij als Thailand veteranen kennen de Europese magen en darmen als de beste maag-darm-leverarts (MDL-arts) van het AMC!
De eerste les is: Vergeet niet om regelmatig brood te eten, ook wanneer je in Nederland weinig of geen brood voor je ontbijt eet.
De tweede les is: Melk en melkproducten zijn lekker maar niet geschikt om als een compleet ontbijt te nuttigen. Ook yoghurt met banaan is een recept voor een ramp. Daarnaast rennen de (rijst)noedels en rijst van de lunch met de snelheid van een kudde op hol geslagen paarden door je spijsverteringskanaal.
Tel daar nog elke avond een paar grote flessen ijskoud bier bij op en je komt op een dagelijkse hoeveelheid voedselvezels gelijk aan nul met als resultaat een eindeloze stroom dik riekend water.
Er zijn er veel toeristen die dan terugvallen op de kleine witte tabletjes die Loperamide bevatten. Het kan helpen maar het lost je probleem meestal niet op, net als Norit overigens. Een (tijdelijke) verstopping is net zo onaangenaam als diarree.
Vaak is de versnelde stoelgang niet het echte probleem! Het probleem is de angst dat je niet op tijd een toilet kan vinden wanneer je echt hoge nood hebt. Met het grootste ongemak van allemaal: ‘Poep in de broek!’ De enige en het beste advies dat ik je dan kan geven is om je spijsverteringskanaal helemaal leeg te maken tot het punt dat je echt niet meer kunt.
We moeten al tientallen jaren lachen om de opmerking: ‘Wanneer ik een zaklantaarn in mijn mond stop komt er licht uit mijn reet!’, als teken dat je echt helemaal leeg bent. Niets eten en af en toe een slokje water tot je volgende bestemming. Geloof het of niet maar cola drinken werkt vaak het beste.
Het kost me wat moeite maar ik kan Danny ervan overtuigen om toch mee te gaan naar Ayuthaya. Neem je tijd, ga zitten tot je denkt klaar te zijn voor de reis met de trein naar Ayathaya.
Een half uurtje later lopen we door de opengebroken straten van Bangkok richting het “Sam Yot” station van de metro die ons naar het oude vertrouwde treinstation zal brengen. Zodra we onder de grond verdwijnen en de koelte van de airconditioning ons omarmt zie ik Danny een beetje opklaren. We hoeven in ieder geval niet te zoeken naar een toilet want ik weet altijd waar het dichtstbijzijnde toilet zich bevind. De metro zoekt een weg door de ondergrondse tunnel totdat we enkele haltes verder er weer uit moeten en met twee lange roltrappen omhoog weer in het daglicht en de drukkende warmte van de tropen belandden.
Het is een korte wandeling naar de enorme vertrekhal waar ik Lyka en Danny op een houten bank plaats en op pad ga om drie kaartje te kopen voor de derde klasse naar Ayuthaya. Voor de verschrikkelijke prijs van 15 baht, € 0,40, per persoon worden we straks tachtig kilometer vervoert in oude houten wagons naar een van de oudste hoofdsteden van de Thaise volkeren. Thailand is een verzameling van enkele koninkrijken en sultanaten die in het verleden zijn samengevoegd door verschillende koningen.
Mannen en treinen, wat kan ik er nog over zeggen? Ik kan moeilijk stilzitten dus ga maar even kijken op welk perron onze trein naar Ayuthaya word verwacht en of er eventueel al een trein voor ons klaar staat. Wat ik krijg voorgeschoteld is de start van een plan om van het oude, en ook zeer mooie, overdekte Centraal Station van Bangkok een spoorwegmuseum te maken. Vergeet niet dat de “State Railways of Thailand” al in 1890 is opgericht als Koninklijke Siamese Spoorwegen.
Perron gelokaliseerd maar de trein staat helaas nog niet gereed en is hopelijk onderweg naar Bangkok. Daar kun je in Thailand namelijk nooit zeker van zijn.
Bij terugkomst tref ik mijn twee medereizigers aan op de houten bank in de vertrekhal waar ik ze heb achtergelaten. De stationsklok tikt en mijn maag knort. Er zijn al heel veel winkeltjes in de vertrekhal gesloten sinds het overgrote deel van de treinen is overgeheveld naar het nieuwe enorme “Bang Sue Grand Station”. Buiten het station is er gelukkig nog een klein winkeltje waar diverse (zoete) broodjes en koffie wordt verkocht.
Ik wijs de broodjes voor het gemak maar aan. Een paar van deze, doe die ook maar en enkele van die ronde. We moeten nu eenmaal eten en het doet me goed te zien dat Danny ook, zij het met enige moeite, de kleine hapjes van het gebakken deeg tot zich neemt. We hebben nog wel enkele uurtjes te gaan voordat we in de koele hotelkamer kunnen rusten en bijkomen.
Na de broodjes verkas ik naar het perron terwijl mijn reisgenoten achter blijven ik de koelte van de enorme vertrekhal. Op een houten bank op het perron kijk ik omlaag naar mijn voeten. Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht en ik moet denken aan de tropenjaren die achter me liggen. De witte strepen op mijn voeten zien wij, de rugzakartiesten, nog steeds als een teken van rijkdom.
De rijkdom van vrijheid, de rijkdom van oneindige steeds wisselende landschappen en het haast eindeloos reizen door verre en onbekende landen. Ik kijk op, en ik kijk om me heen, ik absorbeer dit moment in mijn herinneringen. Samen met mijn vrouw en een goede vriend op een verlaten perron midden in een wereldstad. Mooier kan het haast niet worden.
Enkele minuten voor de geplande vertrektijd verschijnt de trein aan het perron. Langzaam loopt de trein leeg en de gemêleerde stroom mensen levert een schitterend schouwspel op. Er wachten niet al teveel passagiers op het vertrek van deze trein dus kunnen we rustig een geschikte zitplaats zoeken in een van de vele wagons. Ik zit het liefst aan het raam met mijn neus in de rijrichting.
Dit zijn de laatste overblijfselen van het echte Thailand zoals ik me het herinner toen ik het prachtige land voor de eerste keer bezocht. Het snel veranderende land dat binnen niet al te lange tijd ook weer verleden tijd zal zijn. Thailand moderniseert, en verwesterd, in een hoog tempo. Dit maakt deze momenten dan ook van onschatbare waarde. Na ruim twee uur in de trein en 80 kilometer spoor staan we op het kleine bakstenen station van Ayuthaya.
Bijna alle plaatsen in Thailand die ik bezoek brengen dierbare herinneringen bij me op. Hier stonden we, Marieke en ik, vijfentwintig jaar geleden bepakt en gezakt voor mijn eerste grote reis door Azië. Waar is de tijd toch gebleven?
Het is maar een korte wandeling richting het veerpontje naar de stad voordat we bij ons hotel zijn. Het “Baan Are Gong Riverside Homestay” voelt als een thuiskomst want Lyka en ik hebben hier al vaker overnacht en veel tijd doorgebracht. Het is wel de eerste keer dat we slapen in kamer 610 op de eerste verdieping, en dat heeft een reden. De grotere kamer naast het trappenhuis slaan we vanaf nu over omdat we aan den lijve hebben ondervonden dat de jongere generaties rugzakkers steeds rumoeriger worden. Ze voelen zich tegenwoordig het middelpunt van het universum en alle anderen om hun heen zijn bijzaak.
Onze kamer is sober maar proper en Danny is ook gelukkig met zijn wat meer exclusievere betonnen/stenen kamer op de begane grond. Hij heeft een privé douche en toilet in zijn kamer terwijl wij twee badkamers delen met acht kamers op de eerste verdieping.
Het “Baan Are Gong Riverside Homestay” is een authentiek teakhout gebouw op een betonnen/stenen fundering, eerste verdieping. Het ademt exotische en koloniale sferen uit en ook deze keer zien we weer iets nieuws. Mini schilderijtjes aan de wand. Thaise taferelen afgewisseld met westerse plaatjes. Het is een heerlijke omgeving om in te verblijven en de cultuur van het verre oosten op je in te laten werken.
Na de zoete broodjes en wat slokjes water als snack in de trein is het de hoogste tijd geworden om de magen eens goed te gaan vullen. Danny staat er in ieder geval weer opgelucht bij en ik denk aan hem te zien dat hij ook blij is dat ik hem heb overgehaald om niet alleen in Bangkok achter te blijven.
We hoeven niet ver te gaan voor onze eerste bordjes rijst in Ayuthaya. Het restaurant naast het “Baan Are Gong Riverside Homestay” ziet er goed uit. Helaas kunnen we niet meer binnendoor dus gaan we buitenom.
Wat het “Tha Kham Moo” restaurant bijzonder aangenaam maakt is de ligging aan, en het uitzicht op, de “Pa Sak” rivier, net als het “Baan Are Gong Riverside Homestay”. Terwijl je geniet van een eenvoudig gerecht uit de smakelijke Thaise keuken varen er langzaam verschillende boten op de rivier voorbij. Een verkoelende bries waait onafgebroken door het restaurant.
Na het eten zoeken we de koelte van de kamer op en gaan we wat rusten. Een rustdag in combinatie met een verplaatsing is nooit verkeerd. Zelf zoek ik een plaatsje op de veranda van de eerste verdieping met zicht op de rivier. Mijn e-reader, mijn muziek, mijn foto’s en gedachten smelten tezamen tot een aangename middag. Een frisse douche als voorbereiding op de rustige avond. We houden ons kruit droog voor morgen.
De zon is al onder de horizon verdwenen wanneer Danny en ik het beste plekje op de veranda aan de rivier van ons hotel opzoeken. Het is koeler aan het water en Danny ziet er een stuk beter uit dan vanochtend. Een rustige dag is nooit slecht wanneer je op reis bent. Vermoeidheid schuilt achter elke beweging en belevenis in een ver en warm land. De grote flessen bier smaken ons goed en het gesprek loopt ook op rolletjes. Zodra Lyka verschijnt besluiten we om de flessen leeg te maken en bij de buren te gaan eten.
Wat anders dan een bordje “Pad Krapow Moo Kai Thiau” wil je op de eerste avond op het Thaise platteland eten? Het klassieke Thaise gerecht stijgt op alle lijsten als het meest authentieke Thaise gerecht. En terecht, het is overheerlijk wanneer je de pittige hap rijst met varkensvlees blust met een stevige slok ijskoud Thais bier.
We zijn het er over eens dat we morgen een stevige wandeling gaan maken in de oude hoofdstad van Thailand. Een wandeling onderbroken door een drankje, een bezichtiging en waarschijnlijk ook een hapje in een lokaal Thais restaurant.

We sluiten deze reisdag af aan de rivier en genieten van een laatste biertje en de indrukken en belevenissen van vandaag. Danny blijft maar praten over “de goederentrein” waarmee we van Bangkok naar Ayuthaya zijn gereden. Een ervaring die over enkele jaren verleden tijd zal zijn omdat de nieuwe hoge snelheidslijn zijn voltooiing met grote snelheid nadert. Nieuwe glanzende witte treinstellen met airconditioning en genummerde stoelen zoeven door het Thaise landschap. Wij hebben dan nog onze herinneringen waar we ongetwijfeld nog veel om zullen lachen in de toekomst.