Thailand: Wat Lan Khuad

Sisaket (Boonsiri Boutique Hotel) 413), zaterdag 28 oktober 2023

Vijf nachten staat gelijk aan vier dagen dus na de lange wandeling van gisteren wil ik het vandaag eigenlijk wat rustiger aan doen. Maar er zit ook nog een addertje onder het gras. Morgen is het namelijk een Boeddha dag, “Pavarana day”. Het is het einde van de Boeddhistische lente en gelijkertijd het officiële einde van de meteorologische regentijd. Dat wil niet zeggen dat het klimaat meewerkt maar met de goddelijke hulp van de heer Boeddha zal het wel goed komen.
Door die Boeddhistische feestdag mag er op zaterdagavond van middernacht tot zondagavond middernacht geen alcohol worden verkocht. Zelfs Heineken 0,0 blijft in de koelkast! Dat betekend dat wij morgen ook heel weinig kunnen gaan doen en dat deze zondag nu ook als een verplichte rustdag word gezien
Laat ik nu ook een nieuwe, en voor mij onbekende, online route maker heb gevonden in de vorm van “http://www.plotaroute.com". Ik heb twee routes uitgezet waarvan de eerste vandaag wil gaan testen.
We gaan met de motor op weg naar de zeer opmerkelijke tempel met de naam “Wat Lan Khuad”. De eerste kennismaking met de route die ik op mijn oude Garmin Oregon 400t heb gezet is verbazingwekkend goed. De afslagen worden op tijd aangegeven en ook de kaart zoomt automatisch in om de afslag visueel zo duidelijk als mogelijk te maken.
Het is ongeveer 60 kilometer enkele reis en na een kilometer of dertig houden we noodgedwongen onze eerste pauze in een van die karakteristieke huisjes langs de weg. We merken dat we ons hier echt in een uithoek van Thailand bevinden. Er zijn weinig winkeltjes waar we een koel drankje kunnen kopen.
Na zestig kilometer stop ik zeer tevreden op het tempelterrein. De route loopt perfect op mijn oude GPS en tot nu toe heb ik nog geen problemen kunnen ontdekken. In het eerste paviljoen zie ik een monnik die zijn was zit te doen. De man in het oranje is iconisch voor Thailand. In andere landen zijn de monniken te herkennen aan gewaden in een andere kleur. En in tegenstelling tot wat menigeen verklaard bestaan er ook vrouwelijke monniken. Vaak in een maagdelijk wit gewaad.
Ik heb in het verleden deze tempel al een keer bezocht dus ik weet waar ik naar sta te kijken. Het totaalbeeld is wat vreemd maar tegelijkertijd ook heel bekend.
We zijn hier bij de “Wat Lan Khuad” wat vrij vertaald “de Tempel van een miljoen flessen” betekend”. En dat is het ook. Alle tempelgebouwen en paviljoens zijn bedekt met glazen (bier)flessen in verschillende kleuren.
Zelfs de vloeren zijn belegd met bodems van glazen (bier)flessen! Het is vreemd om op de vooravond van een Boeddhistische feestdag zonder alcohol een tempel te bezichtigen die belegd is met tienduizenden (bier)flessen.

Het is nog geen twaalf uur wanneer we het tempelterrein verlaten op zoek naar een bordje rijst. Na een kwartiertje te hebben rondgereden in “Khun Han” kunnen we alleen maar concluderen dat in deze uithoek van Thailand iedereen thuis eet! Zelfs in de buurt van de overheidsgebouwen kunnen we geen gekookte korrel rijst vinden!

We rijden in een ruk de zestig kilometer terug om tot de ontdekking te komen dat ons vaste stekkie voor een bordje rijst in Sisaket ook is gesloten! Dat wordt dus 7-11 magnetron maaltijden voor de lunch! Ik haal ook nog even acht grote flessen Leo bier om er zeker van te zijn dat ik morgenavond op de hotelkamer van een biertje kan genieten.
Gelukkig is de fantastische avondmarkt bij het treinstation van Sisaket gewoon open. Op de heenweg naar een tafeltje onder een licht bewolkte hemel kopen we onderweg twaalf stokjes saté en een gegrilde vis in een korst van grof zout. Twee bordjes gebakken rijst en een koude fles Leo bier maken onze maaltijd compleet.
Het smaakt ons goed zoals altijd. Het is alleen jammer dat Jan er vanavond niet bij is wegens de sportavond. We zien Jan maandagavond weer voor een gezamenlijke maaltijd.
Op de terugweg maakt Lyka foto’s van het Thaise “Street Food” zoals dat door heel Thailand op deze avondmarkten wordt aangeboden. Dit is de afdeling “Insecten en Larven”, niet voor iedereen weggelegd maar wel altijd druk.
Meer bekende snacks die allemaal worden gefrituurd en daarna worden overgoten met een zoete chilisaus. Er is ook een andere, gevaarlijk pittige, saus die wij westerlingen maar beter links kunnen laten liggen.
Er zijn ook traditionele Thaise gerechten die worden gegeten met gekookte rijst en aangevuld met een gegrilde vis of een stuk kip. Alles wat je hier ziet uitgestald zijn heerlijkheden. Je begrijpt ook meteen waarom het hier elke avond druk is en haast niemand hier in Thailand ’s avonds achter het fornuis staat.
Thaise sushi, mierzoete desserts en gestoofde nek van een eend. Het assortiment is breed en smakelijk. Vergeet nooit wanneer je in Thailand met dit soort markten en haar eten wordt geconfronteerd:

Zij worden er niet ziek van dus ik wordt er ook niet ziek van!

Je moet alleen alle moed verzamelen om het onbekend te proberen.
De fotografen aan het werk! Het was weer een leuke dag vandaag!

Thailand: Sisaket Tower

Sisaket (Boonsiri Boutique Hotel) 413), vrijdag 27 oktober 2023

Na een fantastische nachtrust geniet ik om tien over zes van de eerste beker koffie. Het is nog relatief stil en koel op het balkon. Over de twee rijen gebouwen heen hoor ik de eerste diesel/elektrische locomotief passeren. Dit voelt als een echt thuis voor me.
Zodra Lyka wakker is zijn we het er snel over eens dat het vandaag tosti’s voor het ontbijt gaat worden. Omdat ik wat meer trek heb dan op andere ochtenden probeer ik er ook een dubbele pork burger met kaas bij. En die is lekker! Ik heb meteen het idee dat we dit nog wel wat vaker als ontbijt zullen eten!
Op de eerste dag in Sisaket is er traditioneel de wandeling naar het parkeiland in het aangelegde meer aan de zuidkant van de stad. Het is een wandeling die we ondertussen geblinddoekt kunnen volbrengen en we zijn natuurlijk ook bekend met wat we onderweg zullen tegenkomen. Als eerste is daar de Chinese “Shrine of Father Grandfather”. Hoeveel foto’s ik hier al heb gemaakt! Maar het blijft mooi.
Ook in Sisaket zijn er veel winkels gesloten na de Covid-19 samenzwering maar het lijken er minder dan in andere delen van Thailand. De autosloperij met een stapel motorblokken voor de deur voldoet aan alle milieueisen die de afgifte van een vergunning in Sisaket, Thailand, vereist. Milieu? Welk Milieu? Eten op tafel! Dat is wat er telt!
Aan het einde van de straat gaan we linksaf richting de “Wat Chiang Ei Si Mongkol Wararam”. Ook hier bevinden we ons op bekend terrein en we kijken al uit naar het zakje verse ananas dat we straks voor 20 baht kopen.
Boeddha’s in alle vormen zo ver het oog reikt. Het blijft indrukwekkend!
De “Wat Chiang Ei Si Mongkol Wararam” is ook een “levende tempel” waar nog steeds wordt bijgebouwd. Kleine rode baksteentjes en zakken cement worden samengevoegd tot er een gouden en kleurrijk religieus monument ontstaat.

Op de top zijn ze al bezig met de duizenden goud gekleurde spiegeltjes van 3 bij 3 centimeter op het cement te plakken. Er is me wel eens verteld dat de bouwmaterialen door rijke ondernemers worden geschonken en de bouwvakkers gratis in de tempel komen werken. Dat mag als een fantastische toewijding worden gezien?
Omdat we bekend zijn met alles om ons heen vergeten we onderweg foto’s te maken die andere toeristen wel zouden maken. We zijn al binnen in het gebouw aan de voet van de toren, voor 30 baht per persoon, wanneer ik mijn eerste foto’s maak.
Een foto van een enorm schilderij van de vorige koning en zijn vrouw. Hij is tot een soort van halfgod verheven. Zijn zoon, de huidige koning, is veel minder geliefd bij het Thaise volk. Hij heeft daar een eigen oplossing voor bedacht. Hij laat zich nu vaak samen met zijn zeer geliefde vader afbeelden in de hoop dat er wat van de oneindige liefde voor zijn vader aan hem blijft kleven.
We zijn hier in een uithoek van Thailand dat door de bewoners van Bangkok en omstreken niet echt wordt gezien als Thailand. Zoals in Nederland de randstedelingen naar bevolking van Groningen en Limburg kijken.
Dit is het gebied van de Khmer. Het onderwijs in Thailand is ronduit slecht te noemen. Geschiedenis is geheel onbekend en het nationalisme en de suprematie over de naburige volkeren wordt er met de paplepel ingegoten. Dat is een giftige mix voor een land waar de gevestigde orde de bevolking graag arm houdt. Net als het katholicisme in de negentiende eeuw in Nederland.
De kaart hieronder zou toch voor iedereen duidelijk moeten zijn? De Khmer heersten over bijna het gehele gebied inclusief Laos en Thailand.

Het Khmer-rijk of Angkor-rijk (in inscripties uit de tijd Kambuja-desa genoemd) was tussen de 9e en 15e eeuw een beschaving op het vasteland van Zuidoost-Azië, met als machtscentrum het westen van het huidige Cambodja. Tot de 13e eeuw was Angkor het machtigste en welvarendste rijk in Zuidoost-Azië, waarvan de techniek, kunst en architectuur ongeëvenaard waren. Het Khmer-rijk heerste in bepaalde perioden over grote delen van de hedendaagse staten Cambodja, Laos, Thailand en Vietnam en ontving schattingen uit gebieden in hedendaags Maleisië en Burma (Myanmar). De Khmers bouwden in deze periode waterreservoirs, kanalen, steden en tempels met afmetingen die ook tegenwoordig nog ontzag wekken. De bekendste monumenten uit de tijd zijn Angkor Wat en andere tempels van de hoofdstad Angkor. De cultuur en religie in het Khmer-rijk waren een mengeling van het uit India overgekomen hindoeïsme en boeddhisme, met de oorspronkelijke Zuidoost-Aziatische religies, waarin voorouderverering een belangrijke rol speelde. (Bron: Wikipedia)

Met de lift naar boven en vanaf het observatiedek van de toren is er niets te zien. Alleen het parkeiland waar de toren op staat en het kunstmatig aangelegde meer/reservoir zijn te herkennen. Voor de rest? Industrie en rijstvelden zover je kan kijken. Je vraagt je elke keer af wat voor hoogmoedswaanzin iemand moet hebben gedreven voor zo’n zinloos, maar niet minder mooi, project.
We laten het parkeiland en de Sisaket Tower voor wat ze zijn, misschien gaan we volgende week nog wel naar het Sisaket Aquarium. Een andere traditie is dat we na de lange wandeling een broodje kipfilet gaan eten bij “Colonel Sanders” in het “Sun Haeng Plaza”, het oudste warenhuis in Sisaket. En dat is lekker na die meters lange rij bordjes met rijst! Vooral dat bakje mayonaise, dat ik vaak los weet te weken, maakt het af. Onbeperkt Pepsi Max voor de grote dorst!
Zo komt er een einde aan de eerste lange wandeling in Sisaket. Ik heb bijna negen kilometer op de teller staan in tropische temperaturen van ruim boven de 30 graden. De middag brengen we dan door in de koelte van de airconditioning, 27 graden.
Precies om vijf uur trek ik de eerste grote koude fles Leo bier open op het balkon van onze hotelkamer. En dan is ze lekker! Met mijn e-boek in de hand, een stukje muziek op de achtergrond en de fles binnen handbereik geniet ik van het provinciale Sisaket. De luchthoorn van een naderende trein blaast als waarschuwing in de verte. Papa en mama mus voeren de kinderen in het nestje achter de airconditioning boven mijn hoofd. Beneden achter het hotel hangt een oude vrouw de was op.
De tweede fles bier wordt geopend en een kort dagelijks gesprek met mijn broer in Nederland. We gebruiken “FaceTime” elke dag om op de hoogte te blijven over wat er aan de andere kant van de lijn gebeurt.
Met 12 stokjes saté in een plastic zakje en een plastic tasje schuifelen we over de avondmarkt op zoek naar nog meer eten. Een plastic zakje gebakken groenten en een plastic zakje kip in een lichte cocos kerrie met twee plastic zakjes witte rijst maken onze avondmaaltijd compleet. Plastic is hier nog geen probleem. Het is weer een gezellig samenzijn met Jan maar het is voorlopig ook het laatste samenzijn. Er komt een sportweekend en een Boeddha dag aan!
Op weg naar het hotel zien we toch ook weer het verschil met enkele jaren geleden. Het is al vroeg helemaal uitgestorven op de markt.