Thailand: Roi Et, een aangename verrassing

Roi Et (MGrand Hotel) 415), maandag 23 oktober 2023

Om zes uur loopt de wekker af en het eerste wat ik op deze ochtend mis is de koffie. Ik ben vergeten een fles water te kopen bij 7-11 voor de koffie dus moet ik om half zeven op zoek naar “Naam Lon”, heet water, om mijn koffiebeker te vullen. Ik daal af in de lift op zoek naar heet water. Misschien is er zelfs wel echte koffie voor bij het ontbijt? Helaas, alleen Nescafé en dat drink ik alleen als het echt niet anders kan! Maar er is voldoende heet water. Met een gevulde koffiebeker, en een Maleis koffiezakje, neem ik weer de lift naar de vierde verdieping waar ik me vol overgave, en een heerlijke beker koffie, op de foto’s en verhalen stort van zaterdag en zondag.
Met een koffie binnen handbereik stromen de woorden als in een niet te stoppen waterval uit mijn hoofd via het toetsenbord naar mijn beeldscherm. Het gaat zo goed dat ik beide verhalen klaar heb voordat Lyka haar ogen opent. Later dan gewoonlijk gaan we naar beneden voor het ontbijt. En dat ontbijt inclusief is altijd een verrassing in Thailand.
Het ontbijt buffet voor vandaag is prima voor ons. Enkele (koude) gebakken eieren, wat knakworstjes en toast met een aangemengde boter. Het had slechter gekund. Ik heb nog een beker koffie gemaakt met een koffiezakje zodat we in ieder geval op een gewone manier wakker zijn geworden.
Vandaag gaan we een rondje in de oude stad van Roi Et maken. Ik heb de kaart goed bestudeert en enkele tempels opgemerkt die waarschijnlijk wel de moeite waard zijn. Ook de tempel met de grote Boeddha die we vanuit onze kamer kunnen zien gaan we bezoeken.

Goed geluimd stappen we “Wat Sa Thong” binnen waar het me meteen opvalt dat er hier geen honden zijn. Dat is de eerste meevaller! Maar ik wordt ook al snel verveeld door de bekende beeldengroepen in het goud. Ik kom te lang in Thailand om nog door een gouden Boeddhabeeld te worden ontroerd.
De aangrenzende “natte markt” is meer een terrein waar ik naar het onbekende op zoek ga. We zijn hier in de Isaan en dat is een heel andere keuken dan in Bangkok! Een blanke op de markt zien ze hier ook niet vaak dus ben ik al snel het middelpunt van de spot op de markt hoofdzakelijk bevolkt door lokale boeren die hun oogst van de dag komen aanbieden. Het blijft ook lachen dat ze Lyka meteen in het Thais aanspreken omdat ze verwachtten dat ze een Thai is. Wanneer ik dan in het Thais laat weten dat ze uit de Filipijnen komt en geen Thais spreekt vallen er veel monden open.
Via een doolhof van smalle, veelal doodlopende, straatjes komen we via een omweg terecht bij “Phra Phuttha Chayanti Mahamuni Bophit”, en dat is een hele mondvol voor een tempel. Het is de enorme Boeddha die we vanuit onze hotelkamer kunnen zien. En het is een indrukwekkend kleurenspel van geglazuurde tegeltjes en een bouwwerk van kleine rode bakstenen aangesmeerd met een fijne betonlaag.
De sandalen gaan uit en ik betreed de ruimte onder de enorme Boeddha waar een altaar is met een gouden Boeddha geflankeerd met een doorzichtige rode en groene Boeddha. Wat de religieuze betekenis van de twee gekleurde Boeddha’s is weet ik niet maar zo zijn er wel meer zaken mysterieus in en om de tempels in Thailand die voor een buitenstaander een raadsel zijn.
Ik voel me ongemakkelijk alsof ik door iets of iemand wordt aangestaard. En dan zie ik het! Ik ben omgeven door vitrine’s met levensechte wassen beelden van vereerde monniken. Ik kijk goed maar ik herken er geen een. Dat kan alleen maar betekenen dat het de vereerde monniken uit Roi Et en omstreken zijn. Ze zijn zo verbluffend echt dat ik het gevoel heb dat hun ogen ons blijven volgen. Vooral die kleine aan de rechterkant met die bril! Ik heb het gevoel dat hij dwars door me heen kijkt om te zien of mijn ziel nog puur is.
Een monnik springt er echt uit! De gouden troon waarop hij is geplaatst plaatst hem letterlijk boven alle andere wassen monniken in de ruimte maar nog steeds lager dan de Boeddha.
We passeren nog enkele kleine tempels die niet het vermelden waard zijn. Wat ons wel opvalt is dat het heel erg rustig is in de stad. Onnatuurlijk stil voor een stad met 45.000 inwoners.
Even later raak ik in gesprek met een Brit omdat ik zijn motor sta te bekijken. Hij is getrouwd met een vrouw uit de buurt en hij verzekerd me dat de rust komt doordat de onuitputtelijk gewaande geldstromen uit Bangkok en Pattaya zijn opgedroogd. Er stroomt geen vers geld meer in de lokale economie en daardoor is de plaatselijke economie tot stilstand gekomen.
‘Kijk maar eens om je heen hoeveel er leeg en te huur staat?’, beëindigd hij ons gesprek.
Wij gaan verder naar een bouwwerk waar je niet omheen kan! De “Toren van Roi Et” is 101 meter hoog om de eenvoudige reden dat Roi Et in het Thais "honderd en een” betekend. Het is een indrukwekkend bouwwerk in de vorm van het lokale muziekinstrument.

De lift brengt ons voor 90 baht samen niet naar de bovenste verdieping. Het uitzicht over Roi Et is niet minder indrukwekkend.
We moeten aardig wat trappen beklimmen voordat we op de top van de toren komen. Maar het is wel de moeite waard want op de top is het rustig. Veel Thai zijn te lui om de inspanning van de beklimming te volbrengen.

Op de top is een tempel met een altaar waarop een eeuwenoude zeer gewaardeerde zwarte Boeddha. De enorme ruimte in combinatie met de rust maakt het allemaal heel indrukwekkend.
De nieuwe muurschilderingen met mythische figuren, maar ook een modern tafereel, zijn heel indrukwekkend. We gaan even zitten en laten alle schoonheid om ons heen goed op ons inwerken.
Na een korte wandeling rond het meer is het tijd voor een broodje kipfilet, een “Zinger Burger” zoals dat bij KFC heet. Ook deze keer weet ik weer mayonaise voor bij de patat los te weken. Het smaakt ons uitstekend na de inspanningen van deze ochtend. Toch zijn we er nog niet! We hebben nog een Boeddha te bezoeken en die hebben we vanaf de hoge toren hebben zien staan.

De staande Boeddha in “Wat Burapha Phiram” is mogelijk nog indrukwekkender dan de zittende Boeddha die we vanochtend eerder hebben bezocht!
We zwerven over het tempelterrein en vanuit mijn ooghoeken hou ik de enorme Boeddha in gaten. Het is heel moeilijk om het enorme formaat van het met goud beklede beeld in de juiste verhouding op beeld vast te leggen.
Uiteindelijk moet deze foto het maar laten zien. Het is nog geen kwart over een maar onze dag zit er op. We hebben ruim acht kilometer gewandeld en kunnen constateren dat “Roi Et een aangename verrassing” is. Het zou zo maar kunnen dat we in de toekomst hier nog een keer een nachtje slapen.
We sluiten de dag af met een eenvoudige Thaise maaltijd en een paar biertjes. Lyka drinkt zelfs een Hoegaarden witbier zo ver van huis! Morgen hebben we weer een reisdag. Een relatief korte rit maar laten we hopen dat het daarom niet minder spannend en avontuurlijk is.

Wanneer ik dit verhaal voor eerste keer nakijk realiseer ik me dat dit een van de langste verhalen, door het enorme aantal foto’s, is die ik in de zeventien jaar dat “Travels and Troubles” heb geschreven. En dan nog heb ik tientallen foto’s niet kunnen of willen plaatsen. Ik moet eens diep nadenken of ik daar iets op kan vinden.

‘Een plaatje zegt nu eenmaal meer dan duizend woorden.’

Thailand: Een ontmoeting met een onbekende

Roi Et (MGrand Hotel) 415), zondag 22 oktober 2023

Roi Et, ik heb de plaatsnaam in het verleden vaak horen vallen maar ik ben er nooit geweest. Ik zocht een doel voor vandaag op ongeveer 200 kilometer van Nang Rong en zo viel de keuze op het voor mij onbekende Roi Et.
Lyka is na een nachtje slapen en een klein ontbijt weer redelijk fit en ik ben ook weer opgewekt om het onbekende met een open vizier tegemoet te treden. Een half uurtje later dan normaal bepakken we de motor en gaan we op pad. En eigenlijk gaat het al vanaf het begin fout!
Ik verzuim de benzinetank te vullen bij het eerste benzinestation dat we passeren in Nang Rong in veronderstelling dat we er nog genoeg tegen zullen komen. Helaas gebeurt dat niet! We rijden en rijden zonder ook maar een benzinestation langs de drukke hoofdweg te zien. Ik kijk af en toe naar beneden naar mijn kilometerteller om te zien of het oranje lampje van mijn benzinetank niet aangaat. En dan gaat het lichtje aan!
We hebben nu nog ongeveer benzine voor 30 kilometer in de tank en de tijd gaat er om spannen. Ik tel 30 kilometer op bij de kilometerstand die nu op de teller staat en dat is het punt nul! We rijden en rijden, we speuren en speuren langs de weg, geen benzinestation! Ik heb al wel gezien dat we ongeveer leeg zullen staan aan de stadsgrens van Buriram, een enorme stad in de Isaan.
Daar zou ik toch wel kunnen tanken?
Ik ga wat langzamer rijden in de hoop dat ik zo wat benzine kan besparen. Of hou ik mezelf voor de gek? De stadsgrens van Buriram, een economische dynamo in het noordoosten van Thailand komt steeds dichterbij maar nog steeds krijgen we geen benzinestations te zien. Ik heb veel meegemaakt in dit mooie land maar dit verbaast me ten zeerste.
Twee kilometer van het punt nul besluit ik om langs de drukke snelweg op de vluchtstrook te stoppen en Google Maps op mijn iPhone maar te raadplegen. En dat is geen slechte beslissing! Links van ons is er geen benzinestation, rechts van ons is er geen benzinestation en achter ons is er zeker geen benzinestation! Volgens de kaart op mijn iPhone moeten we nog drie kilometer rechtdoor om de lege tank te kunnen vullen. Ik heb het idee dat we op de laatste benzinedampen uit de benzinetank rijden wanneer we eindelijk een PTT benzinestation in de verte zien opdoemen. Er gaat voor 370 baht, bijna tien liter, in de tank! We kunnen gerust stellen dat dit een grensgeval is. Het zal me in ieder geval niet, en nooit, meer overkomen.
We eten opgelucht een verse banaan en drinken een ijskoud blikje Coke Zero bij het benzinestation. Zodra we weer onze weg vervolgen en moeten omdraaien bij een U-turn bekruipt me een ongemakkelijk gevoel. Mijn Garmin GPS geeft aan dat we oostwaarts moeten maar ik weet 100% zeker dat we naar het noorden moeten. Ik zet de motor nog maar een keer stil langs de weg om goed te kijken waar de fout kan zitten. Ik moet hard lachen wanneer ik de fout heb ontdekt. Ik heb de route gemaakt naar een hotel waar we pas over vier nachten worden verwacht.
Ik pas ter plaatse de route aan op de GPS, en dat is niet gemakkelijk, en een kwartier later hebben we de zon in de rug en rijden naar het noorden. We hebben veel tijd verloren en zijn ook al wat later dan gewoonlijk op pad gegaan. Dat betekend dat er onderweg niet wordt gestopt bij mogelijke interessante objecten.
Op een uitzondering na! Een “Big Buddha” aan een rivier. We verlaten de snelweg en volgen de richtingsborden naar het heiligdom richting de grote Boeddha zonder dat we hem kunnen zien aan de horizon. Op dat moment had er al een lichtje bij me moeten gaan branden! Wanneer we de “Big Boeddha” eindelijk hebben gevonden blijkt hij alleen maar “Big” te zijn geweest in Madurodam!
Wanneer ik dit verhaal tijdens het schrijven op mijn beeldscherm omhoog schuif zie ik dat ik nog geen enkele foto heb gebruikt. De reden daarvoor is eenvoudig. We hebben pas de eerste foto’s gemaakt toen we rond een uur gingen lunchen langs de weg. Twee bordjes gebakken rijst met varkensvlees en een flesje water voor 130 baht. Dan wordt je toch helemaal warm vanbinnen?

Tijdens de op een na laatste stop maak ik deze foto van mijn lieve vrouw. Het mag voor eenieder duidelijk zijn dat we het allebei, ondanks de kleine tegenslagen, naar onze zin hebben? Na deze stop zijn er nog 19 kilometer te gaan tot ons hotel voor twee nachten. We vinden het tijd voor een nieuwe “rustdag”! Eigenlijk maakt het ons niets uit in welk hotel we wakker worden. Het rijden op de motor, het eten en het drinken, maar ook het ontmoeten van nieuwe mensen en het bezichtigen van nieuwe plaatsen blijft voor ons het belangrijkst.
Het MGrand hotel is prima en ook weer precies wat ik ervan had verwacht. Een beetje gedateerd maar schoon en comfortabel genoeg. En ook nog eens met een ontbijt als verrassing. We zullen ons er niet al teveel van voorstellen maar misschien worden we aangenaam verrast.
Om de hoek bij het hotel vind ik al snel een klein winkeltje voor een paar flessen bier voor in de koelkast en kleine flesjes soda water om mijn lichaamsvocht wat aan te vullen. Je verliest op de motor namelijk veel meer vocht dan je verwacht omdat je zweet in de rijwind voor afkoeling zorgt. Jammer genoeg vergeet ik een grote fles water voor de koffie morgenvroeg. Vanuit onze kamer kijken we naar een enorme Boeddha in de oude stad. Die gaan we morgen zeker bezoeken! Na een periode van ontspanning gaan we er op uit om een plaats voor onze Thaise avondmaaltijd te zoeken.
We hoeven niet ver te lopen. We steken de brug over de oude stadsgracht over en zien openlucht restaurantjes zover het oog reikt. De keuze waar we gaan eten is altijd een loterij maar het is overal druk en dat betekend dat er nergens slechte gerechten word geserveerd. Ik krijg van de eigenaar een goedkeuring om ergens een fles bier halen.
‘Om de hoek, misschien 20 meter!’,zegt ze, en zo is onze maaltijd voor 180 baht compleet.
De Pad Krakow is wat aan de droge kant maar van een goede smaak. Dat is dan ook weer een van die mysterieuze en romantische kanten van het eten in Thailand. Elk gerecht is in principe hetzelfde maar het wordt anders geïnterpreteerd door de kok achter het fornuis. Elke maaltijd is een avontuur op zich
Het MGrand hotel ligt er schitterend bij in de avond. Morgen een dagje in het centrum van Roi Et met hopelijk enkele aangename culturele verrassingen.