Filippijnen: Oogsten

 
San Antonio (bij Mamsi), dinsdag 11 oktober 2022

Het is alweer een week geleden dat we uit Nederland zijn vertrokken. Het voelt hier in de Filipijnen nog steeds een beetje onwennig en ik besef steeds meer hoe de Covid-19 samenzwering de wereld voorgoed heeft veranderd. Niet verbeterd, dat besef ik ook! De wereld die we voor de “Corona” kenden komt voor de meesten mensen ook nooit meer terug. We zijn terecht gekomen in een slechte B-film waarin we zelf een hoofdrol spelen en die wordt geregisseerd door de overheid. Kijk nog maar eens goed hoe China de vrijheid van haar inwoners heeft beperkt en hoogstwaarschijnlijk nooit meer teruggeeft. In Hong Kong is de democratie in de kiem gesmoord, en op Taiwan kijkt men met argusogen naar de grote broer op het vasteland. Ook in Europa trekt de Europese Unie steeds meer de regie naar Brussel toe. Het is wachten op federale belastingen uit Brussel die uw portemonnee nog dunner gaan maken en waar u niets voor terug krijgt.
En het is juist die overheid, een samengeraapt zooitje van ambtenaren die nooit fysiek een steek hebben gewerkt, die we in leven moeten houden voor zaken die wij, het volk, ook zelf kunnen regelen voor veel minder kosten. Er zou marktwerking voor ambtenaren moeten komen! Dan staan er binnen de kortste keren een heel leger opvreters op straat! Of zou het bedrijfsleven geen taken van de overheid kunnen overnemen? Waarom wordt er elk jaar voor honderden miljoenen externe kennis ingekocht? Falende ambtenaren worden nooit ontslagen, die worden hoogstens weggepromoveerd!
Een overheid met een kabinet aan het hoofd die een excuus gaat maken voor de slavernij die ze gefaciliteerd zouden hebben en in 1863 alleen symbolisch in Suriname hebben afgeschaft. Slavernij? Moderne slavernij? Kijk eens goed om u heen en ook kritisch naar uw eigen situatie? Bent u en zijn de mensen om u heen echt vrij? Welke vrijheid hebben ze dan? De vrijheden toegestaan door de overheid? Dat is hetzelfde als in Noord-Korea, Afghanistan en Iran. Bent u vrij om morgen te stoppen met werken en uw eigen leven in te delen?

De afgelopen week heb ik me meer en meer gerealiseerd dat ons definitieve vertrek uit Nederland met grote snelheid dichterbij komt. Gelukkig bevinden wij ons in een situatie om te ontsnappen. De komende acht maanden zijn bepalend voor de rest van ons leven. Het gras aan de andere kant van de muur behoeft niet groener te zijn, wanneer het minder geel is dan is het ook al voldoende! Wanneer je kan leven met minder en tevreden bent met de gewone dingen van het leven kun je overal gelukkig zijn.
Nog maar een keer gekeken naar die heerlijke film: “Nomadland” Dan wordt je toch helemaal warm van binnen? Een vrij leven zonder ambtenaren die je vertellen wat je moet doen en wat je absoluut niet mag doen op straffe van een boete! Ambtenaren? Denk maar aan de kindertoeslagaffaire en Groningen? Ik heb zelf ook mijn portie gehad!
We zijn hier in de Filipijnen omringt door armoede maar er is nog steeds geluk en hoop. Mensen lachen, drinken, roken en dansen in een samenleving die door de rijke westerse landen als hartverscheurend wordt gezien. Maar er zijn op aarde voldoende mensen die medelijden hebben met de loonslaven in de westerse wereld. Opgesloten in een dwangbuis en onder het juk dat de zogenaamde democratisch gekozen overheid hun heeft opgelegd. Welke belasting door de overheid opgelegd is er recentelijk afgeschaft? Een nieuwe belasting heeft nog nooit een probleem opgelost!
Ook is er onder de arme mensen nog voldoende humor en liefde, dat maakt het leven dragelijk. Zoals dit kleine kunstwerkje langs de openbare weg gemaakt van een lege eierschaal.
De titel van dit verhaal is oogsten omdat ik een nieuw fenomeen heb gezien tijdens mijn dagelijkse wandelingen. Er worden overal in het dorp kleine moestuintjes aangelegd. Soms wordt er samengewerkt door een groep mensen uit het dorp en soms is het naast een klein huisje waar een groot gezin woont. Het is een interessante ontwikkeling omdat het eten van groente nagenoeg onbekend is in de Filipijnen. Groente is schreeuwend duur op de markt maar de groente zelf verbouwen kost natuurlijk maar een schijntje. De vulkanische grond is hier zo vruchtbaar dat wanneer je ’s avonds een bezemsteel in de grond steekt de bezemsteel de volgende ochtend bladeren heeft. We zijn hier omringt door kokospalmen, bananenstruiken en papajaplanten. Het fruit groeit hier letterlijk aan de bomen.
Naast het huis heeft de bananenstruik van mamsi een mooie tros bananen geproduceerd. En het is tijd om te oogsten. De tros heeft een grote afmeting dan mijn torso en ik verwacht dat het een kilo of tien aan bananen is.
Moeder en dochter hakken de struik in handzame trossen die een plaatsje onder de keukentafel krijgen om de bananen te laten rijpen. Wij kunnen onmogelijk met z’n drieën tien kilo bananen opeten!
De bananen worden verdeeld onder de familie, de buren en enkele mensen die het allemaal wat moeilijker hebben. Er zit hier nog een sociale kant aan de samenleving. In Nederlands regeert het individualisme en het egoïsme. Misschien zijn er mensen die het niet met mij eens zijn. Dat mag in een vrije wereld.
Die avond komt het laatste van de modderkrab met Chinese kool op tafel. Eten wordt hier nooit verspild of weggegooid. Elke dag staan er kliekjes van de vorige dag op tafel. Ik spoel het weg met een liter San Miguel bier. Het mag een kleine maaltijd lijken maar ik verbrand ook niet veel. Twee keer per dag vier kilometer wandelen. Wanneer het weer het toelaat denk ik erover om drie keer per dag die wandeling te gaan doen.

Ik eindig met een kleine anekdote: Aan het einde van mijn middagwandeling kwam een kleine oude kromme man mij tegemoet.
Ik heb hem tijdens mijn wandelingen al verschillende keren ’s morgens en ’s middags begroet met een ferme: ‘Good Morning en Good Afternoon.’
Hij stapt kordaat op mij af en zegt: ‘Happy Birthday’.
Vanzelfsprekend ben ik verbaasd maar ik begrijp ook op dat moment dat dat waarschijnlijk de enige Engelse woorden zijn die de oude man kent, en natuurlijk “Merry Christmas”.
Hij kijkt me met vragende ogen aan en ik zeg zachtjes: ‘Happy Birthday Good Afternoon’.
Met een glimlach van oor tot oor draait hij zich om en beent over een zandpad in de richting van een paar bamboe hutjes. Zo eenvoudig is het om geluk te verspreiden!

Filippijnen: Weekend

San Antonio (bij Mamsi), zondag 9 oktober 2022

We hebben ons eerste weekend in de Filipijnen alweer achter de rug en ik kan niets anders concluderen dat de warmte en vochtigheid snel wennen, net als het koude douchen bij 26 graden Celsius. Dat kan ik niet van het voedsel zeggen, het blijft wrikken en breken om het naar binnen te krijgen. Gelukkig smaakt het bier, “San Miguel” en “Red Horse” me wel goed!
Er is vandaag brood in de kast en het begin van de zaterdag voelt enigszins normaal aan. Gebakken eieren met Hollandse kaas en knakworsten die in Nederland volgens de wet als “Vegan” zouden mogen worden verkocht! Volgens mij zit er niets dierlijks in. Ik mis mijn witte bonen in tomatensaus. Niet te krijgen in Pilar, ik zou er tachtig kilometer, en zes uur, voor moeten reizen! En dan wil ik het niet eens over de prijs hebben, ze zouden er zomaar een klein vermogen voor vragen. Vier euro per blikje zou me niets verbazen.
Wat me wel verbaasd is hoe snel ik me weer heb aangepast aan het leven buiten Nederlandistan. De woorden van mijn psycholoog en sociaal-werkster komen tot leven in mijn dromen.
‘Wil je de wethouder Kees Zondag, en de rest van het roedel verveelde en jaloerse ambtenaren, van de gemeente Zaltbommel je laatste gelukkige jaren laten ontnemen of neem je je verlies en kies je voor jullie geluk?’
Mijn keuze is nu definitief gemaakt, het is de laatste mogelijkheid. Ik heb gekozen voor ons geluk en toekomst. Ik weet nu honderd procent zeker dat onze toekomst niet meer in Zaltbommel, Nederland en Europa ligt. Wat de toekomst ons gaat brengen is nog niet geheel duidelijk maar het bord “Te Koop” voor het raam van ons appartement aan de Omhoeken zie ik steeds vaker in mijn dromen. Er liggen nog drie mogelijkheden voor onze toekomst op tafel. Ik hoop een antwoord op de eerste mogelijkheid binnen enkele weken, in ieder geval voordat we naar Balibago vertrekken. Daarna schakel ik over naar plan B.
Terug naar het derde wereld land waar we nu zijn.
Zoals vanaf de eerste dag begin ik mijn dag weer met de wandeling naar de brug, elke dag wandel ik met andere ogen. Je went snel aan de aanblik van armoede en je begrijpt ook steeds beter waarom er honderdtwintig duizend vluchtelingen per jaar naar Nederland komen.
Hoeveel mensen zouden Nederland voorgoed achter zich laten in de wetenschap dat er een land is waar je elke maand zesduizend euro en een huis krijgt zonder ervoor te werken? Een poging om de taal te leren is voldoende. Dat is een harde werkelijkheid, zouden je kinderen een andere taal kunnen leren? In dit huis woont een katholiek gezin met drie kinderen, zouden die ook niet graag naar Nederland willen?
Eigenlijk is er maar een ding ziek in Nederland, en dat is “BELASTING”. We worden met z’n allen dood belast en uitgeknepen door de overheden, van Den Haag tot het waterschap, en allemaal onder het credo: ‘we geven het terug aan jullie!’ Nou, dat is de grootste leugen die er is! Wij krijgen minder dan de helft terug, een sigaar uit eigen doos, omdat we een kolossaal ambtenaren apparaat, inclusief de gepensioneerde ambtenaren, in leven moeten houden. Een apparaat dat ongetwijfeld ook nuttig werk doet maar daar huren ze dure externe medewerkers voor in. En denk eens aan de riante wachtgelden voor de hoge ambtenaren in Den Haag die zelf ontslag nemen en vergelijk die met de werkeloosheid regeling voor werknemers die worden ontslagen?
Wanneer ik terug kom van mijn wandeling zijn de dames aan het badderen en opmaken omdat er op zaterdagavond een groot feest in Pilar is wegend de verkiezing van de burgemeester. Zo werkt dat hier, de democratie werkt door tot in de haarvaten van het ambtenaren apparaat. Stemmen worden gekocht door de rijken maar is dat slechter dan het “Oude makkers krentenbrood” om je vrienden en collega’s tot aan hun riante pensioen in de baantjes carrousel te laten meedraaien?
Ik neem afscheid en heb het huisje de hele avond voor mezelf. Drie ijskoude literflessen bier en wat snacks. Ik kom de avond wel door!
Om drie uur heb ik de poort voor de dames geopend die meteen hun bed opzoeken.


De twee meiden liggen op zondagochtend nog als zombies in bed wanneer ik aan mijn ochtendwandeling begin. En dat terwijl ze vandaag nog een belangrijke missie hebben, ze gaan namelijk een bed kopen voor de logeerkamer in Legazpi. Om half negen op zondagochtend, meer dood dan levend, stappen ze deur uit voor een lange reis naar Daraga en Legazpi.
Mamsi drukt me, voordat ze vertrekken, nog even met de neus op mijn verantwoordelijkheden: ‘Er komt vandaag een man krab brengen. Die krabben moeten direct in de koelkast!’
Niet bepaald hogere wiskunde dus ik laat duidelijk weten dat dat me wel gaat lukken. Ik ben een beetje opgelucht wanneer ze eindelijk vertrekken. Ik heb het huis en de veranda voor mezelf vandaag. Lekker rustig lezen, ik ben al aan mijn tweede boek begonnen, en muziek luisteren. TV-programma’s kijken lukt me nog steeds niet. Ik kan mijn gedachten er niet bij houden.
Op deze ochtend moet ik noodgedwongen mijn eigen ontbijt op tafel zetten maar dat gaat me nog steeds gemakkelijk af. Ik heb me voorgenomen om in de toekomst niet meer te koken, maar hiervoor maak ik een uitzondering.
De dag kabbelt rustig voort en de man met de krabben verschijnt aan de poort. Hij is nog verbaasder dan ik. Hij brabbelt wat onverstaanbaar Engels maar ik begrijp waar het om gaat. Een stevige plastic tas vol met levende dikke vette modderkrab. Dat wordt smullen vanavond!
Om twee ’s uur middags verschijnen de dames, geheel onverwacht op dit vroege tijdstip, weer aan de poort met het nieuwe metalen bed bovenop een tricycle. Het blijft een indrukwekkend gezicht wat ze allemaal op die kleine driewielers kunnen vervoeren. Ik wil de chauffeur en zijn bijrijder wel helpen met sjouwen maar mijn linker schouder laat het nog niet toe. Eenmaal binnen gaat de verpakking er af en krijg ik direct het bevel dat ik het bed meteen in elkaar moet zetten.
Ik bekijk het product van de Chinese nijverheid met kritische ogen. Het is een mooi stevig metalen bed waar de termieten, die ze hier “witte mieren” noemen, hun kaken niet in kunnen zetten. De afwerking laat wat te wensen over, maar toch. Hoewel het gehele bed uit slechts zes metalen onderdelen bestaat krijgen de Chinezen het toch nog voor elkaar om de passing van de boorgaten tussen enkele onderdelen twijfelachtig te maken. Het ontbreken van gereedschap in het huisje van Mamsi maakt het er ook niet gemakkelijker op. Er is alleen een hamer en een grote kruisschroevendraaier. We monteren, en demonteren, de verschillende onderdelen totdat we een aanvaardbare constructie hebben die ook nog eens stevig genoeg is om Lyka en mij te dragen.
Opgemaakt ziet het bed er uitnodigend uit en ik weet zeker dat ik morgenochtend gemakkelijker uit bed kan komen dan vanochtend. Met een slechte schouder opstaan van een matras op de vloer is een hele toer voor een man van twee en zestig!
Lang blijft het bed niet leeg! De dames zijn nog steeds aangeslagen van het grote feest van gisterenavond en zoeken meteen hun bedjes op. Ik ben technisch gezien niet alleen in het huisje maar zo voelt het wel. Ik ga verder met de ontspannende middag in mijn boek en een oor aan de rode JBL-Go3. Oude en nieuwe muziek, rock en jazz wisselen elkaar af totdat moeder en dochter weer onder de levenden zijn teruggekeerd.
Na de middagwandeling geniet ik weer van mijn biertje en het dagelijks videogesprek met mijn broer Gerrit en mijn schoonzuster Elly. De heerlijke zoete geur van gekookte modderkrab slingert zich door het huisje. Er staat ook een pannetje groente op de warmhoudplaat want zonder groente weiger ik rijst te eten. Het klinkt raar maar groente op je bordje in de Filipijnen is niet vanzelfsprekend. Ze eten hier gewoon heel weinig groenten. Heeft het met de prijs of de cultuur te maken? Ik weet het niet, het is wel wennen voor een boer van de Hollandse klei.
‘Aan tafel!’, klinkt het vanuit het huisje. Ik sluit de deksel van mijn MacBook Air en verhuis alle elektronica van de veranda naar binnen. Dat kun je hier niet buiten laten staan want bijna iedereen kan een gelegenheidsdief worden. Je moet de kat niet op het spek binden of de kat de melk laten beschermen.
De modderkrab en de groente smaken me uitstekend. Na het eten zoek ik mijn vaste plekje op de veranda weer op en de dames gaan zich vermaken met een actiefilm die ik voor ze op een USB-stick heb gezet. Ik sip van mijn biertje en staar om me heen in de duisternis. Het is opvallend rustig vergeleken met enkele jaren geleden.
Het weekend is teneinde en morgen begint mijn eerste volledige week in het vissersdorp. Er is hier helemaal niets te doen maar ik verveel me gelukkig tot nu toe nog niet. Twee keer per dag wandelen en twee keer per week boodschappen doen met Mamsi zijn mijn belangrijkste en meest opwindende bezigheden.
Het eten is tot nu redelijk tot goed, maar dat zal vanaf nu wel langzaam slechter worden, ik ben er aan gewend en accepteer het zonder te mokken. In Balibago is het allemaal anders. Hoewel ik geen idee heb wat er voor restaurants zijn verdwenen en bijgekomen. In het algemeen kan ik daar goed eten en dat maakt je verblijf een stuk aangenamer.

Filippijnen: Jetlag

 
San Antonio (bij Mamsi), vrijdag 7 oktober 2022

Om middernacht, de tijd in Manilla, ben ik klaarwakker en bang dat ik de slaap nooit meer zal kunnen pakken. Ik heb enkele slechte, of zware, jetlag’s meegemaakt in het verleden en weet dat alcohol de jetlag alleen maar kan versterken of verlengen. De twee grote literflessen “Red Horse Beer” hebben me bijzonder goed gesmaakt maar ik kijk toch uit naar het lichtere “San Miguel Beer”. Vanavond hoop ik er twee koud te hebben in de koelkast.
Mijn slaap van middernacht tot half zes is me niet tegengevallen. Ik heb wel de ventilator uitgezet wat de luchtstroom was te sterk en de verkoeling te groot. Vreemde dromen uit fantasiewerelden, ongeloof dat ik echt hier ben. De onbekende geluiden tijdens de nachtelijke rust van het vissersdorp aan de zee. Ga ik hier de innerlijke rust vinden die ik hoop te vinden?
Om iets voor zes uur krijg ik mijn eerste Filipijnse ontbijt geserveerd. Gebakken knoflookrijst met een gebakken ei en twee “Tender ’n Juicy” knakworsten, vergezeld door een mok Nescafé en een glas water. Ik heb direct het gevoel dat ik weer ver van huis ben.
Onze eerste dag staat geheel in het teken van de eerste keer boodschappen doen en natuurlijk moeten we een simkaart halen zodat we internet hebben. Bijna alles in het vissersdorp gaat moeizaam. Iedereen moet geld verdienen en het weinige geld dat van buiten het dorp binnenkomt gaat door heel veel handen voordat het geld het vissersdorp weer verlaat. Het dorp heeft een eigen micro economie. De volgende, iets grotere, micro economie is Pilar. Een groot dorp dat financiële voorspoed kent door de vertrekkende veerboten naar de omliggende eilanden. Er is zelfs een modern hotel gebouwd met een prijs per nacht dat menige inwoner van Pilar niet per week verdiend en dat toeristen in Manilla voorbij zouden lopen!
Ik kijk vanaf mijn plekje aan de muur naar de overkant van de straat. Een bamboe hutje van minder dan acht vierkante meter is de beschutting tegen de elementen voor een vrouw van begin zeventig jaar oud. Mijn gedachten dwalen af naar de “onmenselijke opvang” van asielzoekers in Nederland. Ik druk deze gedachte snel weer uit mijn gedachten! Onmenselijk is subjectief voor de Nederlandse moraalridders in “de orde van de Geitenwollen Sok”!
Beeldscherm reizigers die de ideale wereld via Google op hun ultra dunne beeldscherm toveren! Mensen die dromen van een Utopia tot aan het einde van hun straat. Randstedelingen met vooroordelen over het platteland van Nederland. Een gebied dat al sinds de jaren tachtig eens meer bestaat! Randstedelingen hebben het platteland overstroomd om hun missie, gelijk de getuigen van Jehova, aan de gelukkige inwoners op te dringen en het platteland om te vormen naar hun idealen in de dichte bebouwing van de Randstad! En de meeste Randstedelingen hebben ook geen enkel idee over de verre werelden die ze nooit zullen zien. Vijf sterren hotels in derdewereldlanden!
Vooroordelen zijn slechte raadgevers! En met die vooroordelen in hun achterhoofd leiden onze zogenaamde democratisch gekozen politieke leiders het volk als lemmingen naar de afgrond! Achter de moderne rattenvangers van Harmelen dansen de minderheden zoals dierenactivisten, milieuactivisten en klimaatredders. Op jacht naar de ontkenners en iedereen die niet onder hun eigen glazen gedachten stolp leeft! Omring jezelf met gelijk denkende en gelooft nog sterker in je eigen gelijk! Deze mensen worden dan uitgesloten, dat is dan weer gelijk aan discriminatie?
Wanneer je ziet hoe een bejaarde in dit verre land zichzelf moet redden begrijp je twee dingen bijzonder snel. Er zijn hier geen vluchtelingen en de stand van zaken met de rechten van dieren! Ik kan me nog goed herinneren dat een man in Zuid-Korea mij vroeg of het echt waar is dat wij in Nederland een “Partij voor de Dieren” hebben in Nederland. Hij kon het maar moeilijk geloven dat die mensen niet in een psychiatrische kliniek zaten!

Dit plaatje geeft duidelijk aan hoe de waarheid werkt.

De waarheid kan meerdere kanten hebben?

Het voorbereiden voor het boodschappen doen duurt allemaal wat langer dan je zou verwachten dus maak ik van de gelegenheid gebruik om een ochtendwandeling te maken. Het is voor mij een bekende wandeling van een kleine vijf kilometer naar de nieuwe brug genaamd “Dawintan”. Ik probeer de wandeling, mits het weer het toelaat, twee keer per dag te doen. In de vroege ochtend om gebruik te maken van de relatieve koelte van de nacht en aan het einde van de middag om mijn lichaam helemaal leeg te zweten in de zinderende middaghitte van de tropische zon. San Antonio is een bijzonder kleine gemeenschap dus iedereen kent iedereen en ook al op onze tweede dag wordt ik door iedereen die ik passeer of tegenkom uitbundig en vriendschappelijk begroet.
‘Hello Joe!’ Klinkt het vanaf elk voertuig.
Wandelen doen ze hier niet aan, of alleen wanneer ze straatarm zijn.
Wanneer ik na ruim een uur weer terug ben ligt de boodschappenlijst op tafel. Er staat werkelijk niets op dat niet nodig is. Het verschil tussen geld goed besteden en geld verspillen is voor iemand die enkele dagen per week in een lege portemonnee zit te kijken moeilijk te begrijpen. Mamsi gaat op pad en komt vijf minuten later terug met een tricycle, een brommer met een zijspan. De voertuigen zijn gebouwd op kleine mensen dus ik moet me als accordeon opvouwen om in het kleine bakje te passen. Mamsi gaat achter op de buddyseat en zo zijn we snel op weg naar Pilar. Het commerciële centrum van deze uithoek van de provincie.
Als eerste moeten we naar het Palawan wisselkantoor! Ik voel me altijd ongemakkelijk met deze, voor de lokale bevolking, astronomische bedragen zichtbaar in mijn hand. Ik wissel vijfhonderd en vijftig euro voor Filipijnse Peso en dat is waarschijnlijk voldoende om de eerste twee weken door te komen. We hebben in het begin van deze reis enkele stevige uitgaven maar daarna is het alleen maar voedsel en een koud biertje.
Ik voel, misschien onterecht, alle ogen in mijn rug priemen en iedereen met een mobiele telefoon kan een potentiële spotter zijn voor een slachtoffer van een overval. Die zijn hier op het platteland jammer genoeg niet zeldzaam. Hou wel in gedachten dat ik net meer dan drie maandsalarissen voor veel van deze mensen heb gewisseld! Misschien helpt het dat ik met de moeder van Lyka onderweg ben. Zij kent in de hoedanigheid als medewerker van de burgemeester op het gemeentehuis heel veel mensen en nog meer gezichten! Maar het is nog beter, iedereen kent Marit Reverente!
Eenmaal in de LCC-Marketsavers, een kleine provinciale versie van een supermarkt maar veel groter dan een 7-11, komen er veel herinneringen op. Hoe vaak heb ik hier in het verleden al gestaan? Alles wat je hier op de planken ziet is een luxeproduct voor meer dan de helft van de bevolking van Pilar. Toch vallen ze bijna allemaal voor de marketing van de meeste dure, en vaak onzinnige, producten. Zoals de speciale melkpoeder die volgens de advertenties, en TV-reclames, hyper intelligente kinderen oplevert. Daar droomt toch elke straatarme moeder van? Een zoon of dochter die schatrijke dokter of advocaat word in het verre Manilla.
Alles wat ik hier in de winkel zie is duurder dan in Nederland! Het is moeilijk te geloven maar ook hier zijn de prijzen door de voortwoedende oorlog in de Oekraïne stevig verhoogd. Er is nog een tegenvaller! De slager in de LCC heeft het bijltje erbij neer gegooid omdat varkensvlees gewoonweg voor de meeste mensen te duur is geworden. Dat wordt dus geen speklappen, karbonades en varkenshaasjes meer op onze bordjes! Een gemiddelde tas boodschappen sleep ik naar buiten voor ongeveer vijftig euro. Nog twee kratjes bier en vier diepgevroren Bapao’s van de 7-11 erbij en de negentig euro is al gepasseerd!
Dat goedkoop leven in een derdewereldland is een foute veronderstelling in west-Europa! Gelukkig hoeft er hier geen kachel te branden, dat maakt dan weer een verschil! Een fles butaan van 11 Kg, om op te koken, kost twee a drie dagen salaris. Het was me al opgevallen dat er opvallend veel tricycles reden met enorme zakken houtskool. Vijftig miljoen mensen die weer op houtskool zijn gaan koken met een grote gevolgen voor de klimaatverandering! Zetten jullie in Nederland de centrale verwarming maar tien graden lager de komende winter om dat te compenseren! Alle beetjes helpen tenslotte!
We gaan weer met dezelfde tricycle op huis aan want de piloot van de vliegende driewieler heeft een uur op ons staan te wachten! De prijs voor het vervoer, heen en terug plus het wachten, is voor ons buitenlanders redelijk maar voor de lokale bevolking ook een stevige uitgave! Vijf en een halve euro, de prijs van een grote diepvries kip!
Eenmaal weer thuis worden de ingekochte boodschappen snel opgeruimd en we krijgen te horen wat het avondmaal is. Mamsi kookt een van mijn favoriete gerechten! Er is ook een teleurstelling! Wij zijn een Globe-simkaart vergeten! Dus nog steeds geen internet! En dan wordt ik blootgesteld aan een Filipijnse filosofie: Het is beter om een simkaart uit de stad mee te brengen want die is vijf Peso, tien eurocent, goedkoper dan bij het winkeltje in het vissersdorp, honderd meter bij de voordeur vandaan.
Ik schud mijn hoofd, trek mijn korte broek en overhemd aan om een simkaart bij “Magna-Mall” (Magna-Winkelcentrum), zoals ik het kleine winkeltje op de hoek liefkozend noem, te kopen. Maar eerst moet er nog tussen Lyka en Mamsi worden overlegd of het een SMART of GLOBE simkaart wordt. Ik dacht dat we dat al beslist hadden? In rap Bicol, de plaatselijke taal, hebben Lyka en Mamsi hun eigen argumenten. Na een paar minuten zijn ze het eens met elkaar. Het wordt een SMART-simkaart. In de Filipijnen zijn er twee grote providers die elkaars netwerk gesloten houden voor de concurrent. Zelfs bellen met het andere netwerk is moeilijk en soms kostbaar. Heel veel mensen hebben dan ook twee mobiele telefoons, voor elk netwerk een andere telefoon.
Een simkaart is snel gekocht en ik maak van de mogelijkheid gebruik om gelijk drie literflessen ijskoud San Miguel Beer te kopen! Op mijn tweede avond in San Antonio stop ik met het drinken uit een glas. Er gaat teveel koolzuur verloren tijdens het inschenken. De literfles pilsener ligt wat onwennig in de hand maar dat zal wel voorbijgaan. In het verleden was ik ook altijd snel gewend aan “de grip” om de literfles!
Mamsi kookt vanavond noedels die we de naam “Pancit Marit” hebben gegeven! Dikke gele noedels met een overdaad aan groente, garnalen en stukjes kip in een dikke ketjap saus. Dit gaat nooit vervelen! Dit mag van mij twee keer per week op tafel komen met de volgende dag restjes voor de lunch.
En dan valt plotseling de duisternis en is de tweede avond aangebroken. Het wordt hier zo snel donker dat je het gevoel hebt dat iemand een lichtschakelaar omzet. Nog maar een grote fles bier. Ik open mijn Kobo Glow en lees een verhaal van Baantjer. Heerlijk, de rust in mijn geest lijkt terug. De laatste drie maanden van 2022 zullen heel belangrijke maanden voor ons worden. Ik droom van wat er allemaal mogelijk is, maar ik ben ook een realist, ik heb het niet in mijn eigen hand. Wat de uitkomst ook wordt, wij blijven niet veel meer in Nederland!