Thailand: Gong Xi Fa Chai

Bangkok (Paragon One Residence) 412), vrijdag 24 januari 2020

Gelukkig nieuw jaar!

Het is vandaag Chinees nieuwjaar en dat was vanochtend om zeven uur al goed te merken. Nog voordat ik naar beneden ga om een pot koffie te zetten kijk ik al naar een handvol Chinezen die in de steeg voor ons hotel nep geld van de Hell Bank staan te verbranden zodat hun voorouders in de hemel niet zonder cash zouden komen te zitten. De wat kleinere goud- en zilverstaven worden ook met plezier door de dansende vlammen opgevreten. Na het ontbijt is het plan voor vandaag eenvoudig. We gaan een stukje langs de stadsmuur van het “Rattanakosin eiland” lopen. Dan pakken we de ondergrondse tot aan de rand van China-Town om dan langzaam door China-Town, en via de “Pak Khlong Talat bloemenmarkt” weer richting ons hotel te gaan. 
Het is heerlijk weer en opvallend rustig in het altijd drukke Bangkok. Het alweer snel duidelijk hoeveel Chinees bloed er door de Thaise aderen vloeit. Ook bij ons hotel staat een tafel vol met offers voor de voorouders van de eigenaren van ons hotel. Op Ratchadamnoen Avenue, dat letterlijk “Koninklijke Optocht” betekend, is het opvallend stil en het oversteken van de achtbaansweg is veiliger dan ooit.  
Met zo weinig mensen op de been val je als toerist nog meer op. De kleine oplichters voor Loha Prasat (Wat Ratchanatdaram Worawihan) zien je van verre aankomen en wij zien ze al in hun handen wrijven in hun gedachte om ons wat geld afhandig te maken. Helaas voor hun gaat dat niet gebeuren! De smoesjes, “alles is gesloten vandaag” en “goedkoop goud en edelstenen kopen” kennen wij al jaren. Ook de “gratis rondrit van een uur in de Tuk-Tuk” klinkt aanlokkelijk maar ook die is een bijzondere vorm van oplichting waar nog steeds opvallend veel toeristen voor vallen. Hebzucht is nu eenmaal een slechte raadgever! Er bestaat niets zoals gratis, en helemaal al niet in Thailand waar elke zonsopkomst opnieuw de start is voor een dag overleven.

Duidelijk teleurgesteld laten we ze achter en we slenteren in alle rust over "Maha Chai Road”. Alle overheidsgebouwen zijn wegens de feestdagen gesloten en de ambtenaren genieten van een van de extreem vele vrije dagen die ze jaarlijks krijgen. De enorme gouden Boeddha beelden staan geduldig in het zonnetje te wachten op de dag dat ze verkocht worden en verhuizen naar een tempel. Ook de gebouwen uit de vorige eeuw die gered zijn van de vooruitgang staan er beter bij nu er bijna geen verkeer voorbij raast. Het is een heerlijke dag in Bangkok. Er reizen elke dag minstens drie miljoen mensen met het openbaar vervoer in Bangkok, en dat is dan ook nog zonder de honderden duizenden passagiers die achter op een motortaxi stappen of een ritje in een van tienduizenden iconische Tuk-Tuks maken. Het is begrijpelijk dat de bussen piepten en kraakten onder de enorme last. Meer en meer bussen zijn er ingezet maar uiteindelijk heeft het aantal bussen dat het verkeer in Bangkok kan verwerken haar grens bereikt.   
De moderne skytrain zit nu ook tegen haar grenzen aan en er wordt over gedacht om de frequentie van de treinen te verhogen van 8 à 10 naar 13 à 14 per uur. Dat zal een hele verbetering zijn maar of de treinen leger worden valt te bezien. Maar ook onder de grond wordt er gebouwd aan een metro die de toekomst van van het openbaar vervoer in Bangkok heeft ingeluid. We kijken onze ogen uit in het moderne ondergrondse metrostation van “Sam Yot”. Het moderne Thailand is al veel langer hier, maar hier is een grote stap gezet om aan te sluiten bij steden als Kuala Lumpur en Singapore. Er zijn maar weinig toeristen aan boord van de ondergrondse trein. Tijdens deze rit is er namelijk maar heel weinig te zien behalve tientallen Thais die met hun mobiele telefoon zitten te pielen. Wil je indrukken van Bangkok opdoen dan blijf je boven de grond. Ongeveer anderhalve kilometer verder komen we weer boven de grond bij het oude centraal treinstation van Bangkok. “Hua Lamphong” is statig en duidelijk uit het begin van de vorige eeuw. Het is in 1916 gebouwd en ontworpen door de Italiaanse Architect Mario Tamagno (19 June 1877 – 1941) Vanaf hier is het alleen nog maar de klong (kanaal) oversteken en je staat in het Chinatown van Bangkok. Het is moeilijk voor te stellen dat het meer dan honderd jaar geleden een eigen dorp was onder de rook van Bangkok (Rattanakosin) eiland.    
Zodra we de brug over zijn zien we de eerste tafels, wat zeg ik, vloerkleden vol met kleurrijke offers voor de voorvaders van de Chinese inwoners van Bangkok. De Chinezen hier hebben nog eigen kranten in het chinees en zijn eigenlijk hybride Thais. Chinezen zijn van oorsprong de handelaren/zakenmensen en de Thai het onuitputtelijke leger arbeiders.   
Wanneer we dichterbij het toeristen gebied komen wordt het ook allemaal wat commerciëler. Rood, voor geluk, wordt de kleur die de boventoon voert en goud staat voor rijkdom. Fruit en voedsel zijn alom aanwezig. 
Maar ook de Peking eend mag niet worden vergeten! Voor diegene van jullie die het nog nooit hebben geprobeerd: Doen, gewoon doen! Het is een delicatesse! Nu zijn er onder jullie natuurlijk lezers die zich afvragen wat er met al dat eten gebeurt dat een hele dag in de zon en het stof van Bangkok heeft gestaan. Het antwoord ligt voor de hand. De minder bedeelden komen ’s avonds langs en nemen wat ze nodig hebben. Geen stukje meer om zo ook wat voor de anderen achter te laten. Maar ook de vogels, honden en ratten vullen hun magen.

Er lijkt een haar in de boter te zijn gekomen! Terwijl ik langer dan normaal probeer een foto te maken van de tamme kastasjes die worden gepoft loopt Lyka als een blind paard door. Boven een vuur draaien de tamme kastanjes in een pot vol met graniet split. Kleine stukjes natuursteen die de hitte van de gasvlam absorberen en gelijkmatig afgeven aan de tamme kastasjes die ze omhullen. De steentjes zijn na jaren gebruik roetzwart van de verbrande olie die de tamme kastanjes hebben afgegeven. Het stinkt niet echt maar het ruikt sterk en de rook prikkelt de ogen. Snel weg hier! Lyka is in geen velden of wegen meer te bekennen. Ik stroom stapvoets met de toeristen en feestvierende Chinezen mee in de richting dat Lyka is verdwenen. Het duurt niet lang totdat ik haar op de hoek van een steeg aantref. Zijn het haar nieuwe schoenen die pijn doen?   
Geluk bij een ongeluk ontdek ik twee dansende leeuwen die met een groep promotie dames onderweg is. Reclame, folklore en toeristen gaan nu eenmaal goed samen. Ik voelde al dat er wat mis is en de aap komt al snel uit de mouw. Het is nog geen twaalf uur en Lyka heeft al genoeg van al dat wandelen in Chinatown.   
Wat kunnen we verder gaan doen vandaag? Ik heb er in ieder geval geen zin in om de hele middag op de hotelkamer te hangen! Lyka oppert dat ze graag die toren wil zien met al die blokjes er uit. Ik denk diep na en denk dat ze de toren bedoelt vlakbij Silom Road. In een Chinees familie huis schiet ik nog wat foto’s en ook de enorme schaal zoet-pittige saus voor op de gefrituurde snacks is een plaatje om te zien. Bangkok op haar schoonst. 
We lopen naar de “Ratchawong Pier” waar de veerboten aanmeren die ons naar het begin van Silom Road zullen brengen. Dit is voorgekauwde koek voor mij! Hoe vaak heb ik hier wel niet de boot gepakt of ben ik van de veerboot afgestapt. Ik hou van Bangkok! Lyka slaakt een kreet van geluk. ‘Daar, die daar!’, roept ze en ze wijst over de rivier naar de “King Power Mahanakhon”. Een enkele toerist kijkt om, ik beantwoord hun blikken met een brede glimlach. Met zijn 314 meter is het een herkenbaar gebouw in het silhouette van Bangkok. Zodra we aan het einde van Silom Road komen gaan we kijken of een oude vriend van ons aanwezig is. Dan kunnen we hallo gaan zeggen na zeker twee jaar. Mike, een oude vriend uit de edelstenen wereld die ook Lyka’s trouwring heeft verzorgd, heeft een atelier in de edelstenen buurt en aangezien het bijna lunchtijd is kunnen we misschien met z’n drieën gaan lunchen.

Mike is verrukt om ons weer te zien en op zijn advies bezoeken een foodcourt waar alleen de lokalen hun magen komen vullen. Voor een heel klein prijsje neem ik een bord vol met “seafood noodles”. We hebben elkaar na al die jaren voldoende te vertellen maar we moeten toch ook weer op tijd richting ons hotel. Afscheid nemen doet altijd een beetje pijn maar de wetenschap dat we elkaar volgend jaar wel weer gaan zien laat de pijn snel verdwijnen. Tot ziens en tot de volgende keer Mike! 

De “King Power Mahanakhon” toren is zeker heel indrukwekkend vanuit de smalle soi die ons vanaf Silom Road in haar richting leid. Het is ons niet helemaal duidelijk waar de ingang van de uit beton en glas opgetrokken kolos is omdat de omgeving van de wolkenkrabber nog volop in ontwikkeling is. De omgeving is een grote bouwput! Het moet toch gek zijn dat deze kolos geen observatie dek heeft? Ik heb er in ieder geval nog nooit over gehoord. Een snelle vraag in mijn kolen Thais aan een half slapende bewaker geeft geen enkele aanwijzing waar we zouden moeten zijn. Het loopt al tegen drie uur en dan gaan we toch wel richting ons hotel voordat de spits in het openbaar vervoer begint. Ik begin vermoeid te raken en krijg langzaam trek in een koud biertje. 
Ik kijk goed om me heen en zie dat er nog een van de oude Hokkien begraafplaatsen niet geruimd is. Twintig jaar geleden kwamen Kris en ik hier al foto’s maken. Ik herinner me half open graven waar je de beenderen nog in een half vergane houten kist kon zien liggen! Daar is niets engs aan want deze Chinezen hebben zelfs een feestdag waarop ze naar de graven van hun voorouders gaan om de beenderen schoon te maken en ze weer netjes op een stapeltje terug te leggen.      
Vandaag te dag zijn de meeste van de begraafplaatsen in de omgeving geruimd. De prijzen van bouwgrond rijzen hier de pan uit en ook de vroomste Chinees buigt op een bepaald moment voor het geld. Volgend jaar kunnen deze graven zo maar verdwenen zijn. Verhuisd naar andere Chinese begraafplaatsen ver buiten Bangkok. De verbinding met de voorouders blijft nu eenmaal groot, ook bij de jongere moderne bevolking. 

Bij het skytrain station “Chong Nonsi” staan we weer oog in oog met de “King Power Mahanakhon” toren. De aantrekkingskracht van het moderne gebouw is zo groot dat we haar roep niet kunnen weerstaan. Op het plein voor de vermoedelijke ingang staan hele hordes Chinese toeristen te wachten die met supersnelle liften naar het observatie dek moeten worden gebracht. Voor een moment is er twijfel! Zullen wij ook? Ik kijk op mijn horloge en de tijd begint te dringen. Voor een moment spiek ik op een toegangsbewijs dat een Chinees in zijn hand heeft. 530 baht (€ 15,-) per persoon is me net iets teveel om te gaan haasten en samen met deze kudde Chinezen te worstelen om een plaatsje voor een goed uitzicht over Bangkok. Een stukje skytrain, een stukje wandelen en een ritje met de boot over de klong en we staan weer bij de veerbootpier “Phanfa Bridge”. Bijna anderhalf uur later vallen we uitgeput op bed terwijl de airconditioning de temperatuur in de kamer langzaam naar 27 graden brengt. Na een minuut of tien hijs ik me met moeite van het matras omhoog en begin aan de foto’s die nog op mijn SD-kaartje in de Nikon D600 staan. De eerste indrukken zijn goed. Met een ijskoude Leo bier binnen handbereik begin ik te schrijven maar al na enkele zinnen stokken mijn gedachten door de vermoeidheid. Dan maar foto’s bekijken en de eerste bewerkingen doorvoeren. Ook dit stokt al na een tiental foto’s. Ik ben gewoon te moe na zo’n lange dag Bangkok. Ik neem plaats op het balkon en ga lekker ontspannend naar wat muziek luisteren en aan een biertje nippen. Onder me smeulen de laatste vuurtjes in gegalvaniseerde ketels. Het geld en goud zijn verbrand. Ik moet in mezelf lachen om de indrukken die ik nog niet had verwerkt. Ergens in Chinatown zag ik papieren BMW’s en Mercedessen die konden worden verbrand. Ook platte Tv’s lagen te wachten om door het vuur te worden verslonden. Maar de kartonnen mobiele telefoons? Ik vraag me af of de voorouders weten wat ze met die apparaten moeten doen!    
Lyka is blij met haar schoenen die vandaag de test met vlag en wimpel hebben doorstaan. Ik ben blij dat Lyka blij is en we gaan eten bij ons vaste adres. Gebakken rijst met kip en een vreemde versie van Pad Prapow Gai omdat enkele ingrediënten niet meer op voorraad zijn. Ook het Leo bier is op dus kiezen we voor een van de andere populaire bieren van Thailand, het Chang bier. Het eten smaakt ons goed zoals gewoonlijk. Morgen is het zaterdag dus gaan we een klassieker doen! 
Het was een heerlijke dag vandaag en dan is het ook nog eens vrijdag. Het is weekend dus gaan we bij wijze van uitzondering ook nog een paar biertjes drinken en mensen kijken vanaf een van de honderden terrassen in de omgeving van Khao San Road.

Thailand: Nieuwe schoenen

Bangkok (Paragon One Residence) 412), donderdag 23 januari 2020

Het is een heerlijke ochtend in een heerlijk hotel in een heerlijke stad. Toch is er een nadeel, of beter gezegd ongemak, dat haast elk hotel in Bangkok kent. De in de zeer vroege ochtend vertrekkende gasten die op tijd op de vertrekplaats van hun bussen, treinen of vliegtuigen willen zijn. Slaande deuren en vloekende hotelgasten zijn net zo vanzelfsprekend als het eenvoudige doch voedzame ontbijt. Zodra het daglicht probeert door de zware verduisterende gordijnen naar binnen te sluipen sta ik op. Ik hou het niet langer in bed. Ik kleed me aan en rijd samen met enkele vertrekkende hippie jongeren de lift naar de begane grond die in Thailand de eerste verdieping heet. Het kokende water sijpelt door de Nederlandse snelfiltermaling en verspreid de heerlijke geur van vers gezette koffie. Jaloerse ogen gaan van het kopje Nescafé op de tafel voor hun naar mijn thermoskan met het koffiefilter. Ik knik glimlachend al verontschuldigend voor het ongemak. ‘Je moet je prioriteiten kennen’, denk ik terwijl ik naar een jong stel kijk die twee gitaren meesleuren op hun rondreis door Thailand. Vanaf ons kleine balkon geniet ik van de vers gezette koffie, de relatieve koelte van de ochtend en de geuren en geluiden van Bangkok. Voor de meeste toeristen is Bangkok een te drukke, te warme stinkende stad die ze zo snel mogelijk willen verlaten nadat ze de wereldberoemde toeristische attracties hebben gezien. In mijn hoofd klinkt het bekende: “One Night in Bangkok” van Murray Head. En zo is het ook!

One night in Bangkok makes a hard man humble

Not much between despair and ecstasy

One night in Bangkok and the tough guys tumble

Can't be too careful with your company

I can feel the devil walking next to me

Vandaag hebben we een missie! We gaan niet zo maar in het wilde weg door de Thanon’s (straten) en Soi’s (zijstraten) van Bangkok slenteren. Nee vandaag gaan we op zoek naar nieuwe schoenen voor Lyka omdat ik niet week na week naar het gezeur over de te kleine schoenen wil horen. We gaan naar Sukhumvit, een van de velen oneindige winkelstraten van Bangkok. 
Na het eenvoudige, maar voldoende, ontbijt slenteren we binnendoor enkele steegjes naar de majestueuze brede “Ratchadamnoen Avenue” waar we snel in een oude stadsbus met nummer 2 springen. De rit zal rond dit tijdstip ongeveer een uurtje duren! Er wordt nogal veel gestopt, het is druk op de weg en er zijn tientallen verkeerslichten en een heuse spoorwegovergang tot onze bestemming. Een eind verder op Sukhumvit stappen we uit bij “Asok”. Het immens grote winkelcentrum “Terminal 21 Asok” is onze bestemming. Wanneer we hier geen geschikt en goed geprijsd paar schoenen voor Lyka kunnen vinden dan is de wereld voorgoed verloren! “Terminal 21 Asaok” is een bijzonder winkelcentrum met een thema op elke verdieping. Er zijn onder andere een Japanse, Britse en Griekse verdieping. Leuk om te zien maar elke winkel op die verdiepingen geeft hetzelfde gevoel door dezelfde waar en ongeïnteresseerd winkelpersoneel. Overal lopen de mobiele telefoon zombies door elkaar heen zonder ook maar een ogenblik oog te hebben voor de wereld en de mensen om hun heen. De mobiele telefoon is de nieuwe god voor de verlorenen der aarde! Voor een moment stop ik voor een bord waar in tientallen verschillende talen staat te lezen dat het absoluut verboden is om in het winkelcentrum foto’s te maken. De laatste jaren zien ze in ieder land in iedere buitenlander een terrorist. Ik schud mijn hoofd en kijk om me heen. Een imposante beveiliger van zeker zestig kilo en een hoogte van een meter zeventig kijkt mij in zijn versleten donkerblauwe uniform streng aan, de glimmende badge op zijn borst en zijn iets te grote pet stralen extra gezag uit, waarna hij naar mijn Nikon kijkt die in de aanslag op mijn heup hangt. Ik lach hem vriendelijk uit. Een grote fotocamera is verdacht maar al die camera’s in de minuscule mobiele telefoons zijn ongevaarlijk! Alsof je de beelden uit een mobiele telefoon niet kan gebruiken om een aanslag voor te bereiden. In een enorme schoenenwinkel, zonder ook maar een klant, ondernemen we onze eerste poging. Overal hangen schreeuwerige felgekleurde posters boven de pallets, vol met schoenendozen, met de enorme kortingen die je hier krijgt. Natuurlijk nemen we het met een korreltje zout want iedereen weet hoe het in dit soort toeristen winkelcentra gaat. Extra hoge adviesprijzen zorgen voor duizelingwekkende kortingen. Lyka zigzagt door de pallets schoenen in alle kleuren en maten. Is er teveel om uit te kiezen? Gelukkig duurt het niet lang voordat Lyka een paar zwarte sportschoenen heeft gevonden die aan haar modebeeld voldoen en hopelijk ook nog lekker zitten. Het enige probleem is dat de maat te groot is en we op het eerste gezicht niet de juiste maat op de stapel dozen onder de sportschoenen kunnen vinden. Zo ontstaat het tweede probleem! Iedereen zou ons opmerken in de lege winkel en een poging wagen om de wachtende klanten te helpen. Maar niet in Bangkok! Ik probeer de aandacht van een jongen en meisje te trekken door met mijn armen te zwaaien maar beiden staan geconcentreerd met hun hoofden te schudden terwijl hun duimen in een vlot tempo het scherm van de mobiele telefoons beroeren. Het is duidelijk dat wat ze aan het doen zijn belangrijker is dan waar ze voor worden betaald. Het liefst zou ik weglopen maar Lyka is blij met de zwarte Adidas schoenen dus moet ik het anders aanpakken. Ik stap in een stevig tempo en met een boos gezicht op ze af en verbluf ze met mijn duidelijke en luide kolen Thais. Ze stribbelen maar weinig tegen en lopen beiden mee om ons met de aankoop te assisteren. Een zou voldoende zijn geweest maar nu krijgen we er twee voor dezelfde prijs. Ze lopen met hun ogen dezelfde rij schoenendozen langs om te kijken of ze maat 36 kunnen ontdekken. Wij hebben dat al twee keer gedaan dus komt het in Thailand gebruikelijke: ‘No have!’, niet geheel onverwacht. Ik kijk om ons heen en tel in enkele seconden al snel meer dan honderd pallets gevuld met schoenen. ‘Misschien nog op een andere pallet?’, vraag ik. Daar hadden ze niet op gerekend. Beurtelings controleren ze de beeldschermen van hun telefoon en het antwoord op mijn vraag of ze misschien ergens anders nog maat 36 hebben staan komt het verwachtte ‘Mai Lou’, het ongeïnteresseerde ‘ik weet het niet’ dat elke Thai uit elke ongewenste situatie laat ontsnappen. Schaapachtig staan ze ons aan te kijken in de hoop dat wij het opgeven en dat zij weer verder kunnen met het spelletje op de telefoon. Ik ben er klaar helemaal mee maar Lyka weet van geen wijken. Ik strijk mezelf over mijn hart en bedenk dat ik me in Thailand niet zo druk moet maken. Ik onderneem een nieuwe poging met een mierzoet geslijm waar ikzelf zelfs een beetje misselijk van wordt. Maar het lijkt te helpen! Het meisje komt uit zichzelf in beweging en cirkelt door de pallets vol met schoenen heen. Ook de jongen wil zich niet laten kennen en hij verdwijnt achter een gipswand. Ik schud mijn hoofd, kijk Lyka recht in haar ogen, en geef meteen alle hoop op. Dat er wonderen bestaan is duidelijk! De jongen komt geheel onverwacht met een doos vanachter de wand tevoorschijn en met een glimlach vol trots alsof hij net het wiel heeft uitgevonden presenteert hij de juiste zwarte sportschoenen in de juiste maat! Het meisje neemt direct haar plaats weer in achterin de winkel en begint een nieuwe aflevering van het spel dat ze waarschijnlijk tot aan sluitingstijd zal spelen, met uitzondering van de vele maaltijden dan. De jongen blijft bij ons om de betaling af te handelen. Lyka past, kijkt, loopt, kijkt nog eens in de spiegel, vraagt aan mij wat ik er van denk, hoort mijn mening aan, loopt, kijkt nog eens, vraagt naar de prijs, kijkt naar mij zonder een woord te zeggen, loopt nog een stukje, stopt de schoenen terug in de doos, bestudeert de doos, kijkt nog eens naar mij, ik knik goedkeurend en dat is voor haar het teken dat we naar de kassa kunnen om af te rekenen. Een kleine vijftig euro en de schoenen blijven meteen aan haar voeten. De te kleine schoenen gaan in de doos die op haar beurt in een onopvallende plastic tas verdwijnt. Ik haal mijn VISA-kaart tevoorschijn om te betalen. Het gezicht van de jongen betrekt en de virtuele barometer vliegt omlaag richting een diepe depressie. De vingers van de jongen dalen in een hoog tempo neer op de toetsen van de elektronische Japanse kassa. Af en toe klinkt er een doordringende pieptoon als teken dat er iets mis gaat. Het gezicht van de jongen wordt steeds roder en het alom in Thailand verafschuwde “Losing Face” komt met de seconde dichterbij. Een onzichtbaar zesde zintuig brengt het meisje in beweging en binnen enkele tellen staat het juiste getal op het kleine beeldscherm van de kassa. De jongen staat erbij en kijkt erna met een uitdrukking op zijn gezicht van: Zo, dat hebben “wij” toch maar even goed voor elkaar gekregen! Ik hou mijn kredietkaart bij de contactloze kaartlezer en een hokje met een rood kruis verschijnt. Nog maar een keer proberen! En nog een keer, en nog een vierde keer. Wat nu? Het meisje trekt de kaart uit mijn hand en schuift hem in de kaartlezer. Er wordt contact gemaakt en de vraag of ik mijn PIN-code wil invoeren verschijnt op het beeldscherm. Zes ogen staan met me mee te kijken hoe ik mijn PIN-code invoer. Weer verschijnt dat hokje met dat rode kruis! Wat nu? Opnieuw trekt het meisje de kaart uit de lezer en haalt hem nu in een soepele gelijkmatige beweging door de sleuf aan de zijkant van de kaartlezer. Opnieuw wordt er contact gemaakt en de vraag of ik mijn PIN-code wil invoeren verschijnt op het beeldscherm. Ik voer opnieuw mijn PIN-code in! We moeten wachten en hopen dat het nu wel lukt. Helaas, opnieuw verschijnt opnieuw dat hokje met dat rode kruis! Ik trek mijn agenda tevoorschijn, haal twee knisperende nieuwe briefjes van 1000 baht uit de zwarte kunstlederen omslag en overhandig ze aan de jongen. Met een luide kling schiet de la van de kassa open waar geen enkel bankbiljet in ligt. Het meisje kijkt voor een moment in de lege lade en grist een biljet van 1000 baht uit de jongen zijn hand. Ze snelt weg, ze gaat het geld wisselen! We zijn ruim een kwartier verder wanneer we het juiste bedrag in wisselgeld terug krijgen. Winkelen in Thailand? Altijd spannend! Zodra we buiten de winkel staan kijk ik nog een keer over mijn schouder naar het vreedzame tafereel van de twee jongeren die geconsenteerd spelletjes staan te spelen op hun mobiele telefoons. Die twee komen er wel! Zo! Onze missie voor vandaag is geslaagd en de rest van de dag kunnen we lekker ontspannen in deze bruisende stad. Enkele stappen verder verwisseld Lyka de te kleine schoenen met de nieuwe schoenen. Ze straalt, of ze twijfelt? Er is geen weg terug, geld terug krijgen in Thailand is als bloed uit een steen knijpen!  
De rode kleuren van het Chinese Nieuwjaar komen ons overal tegemoet. Het is een vrolijk gekleurde wereld in heel Bangkok. Het jaar van “de Rat” is in aankomst en dat kun je overal zien. Overal plaatjes van ratten en muizen! Een kleine anekdote: In het Thais is er geen woord voor muis. Ze kennen alleen het woord voor “Rat”, Hnu. Een muis is dus een “kleine rat” en dus voor de Thai is “Micky Mouse” dus “Micky de Rat”. Vandaar dat in Thailand ratten en muizen door elkaar worden gebruikt voor het Chinese jaar van de Rat!  

We besluiten om rustig terug te lopen richting Siam Square om zo wat indrukken op te doen en misschien wel ergens te lunchen. Wat is Bangkok toch snel veranderd in de afgelopen jaren! Overal glimmende woontorens met winkelcentra en kantoorgebouwen eronder. Maar de westerse levensstijl is ook steeds meer zichtbaar. Een boete wanneer je een beker koffie mee naar binnen neemt was vroeger ondenkbaar. Nu zijn die boetes op steeds meer plaatsen te lezen. We lopen rustig door. Ik hoor niets dus de schoenen zullen wel oké zijn. 
In de schaduw onder een van die roltrappen die de reizigers naar een station van de Skytrain brengt schiet ik een mooie foto van gestoomde mais in maagdelijk wit en koninklijk violet. Hoe het smaakt weet ik niet maar het is een mooi tafereeltje. Na dik een uur wandeling zijn we bij het “Central World” winkelcentrum aangekomen. Hoeveel voetstappen er hier van mij staan is niet voor te stellen. Een en twintig jaar geleden stapten we hier al rond! Kris en ik wisten alle plekjes waar we lekker en vooral goedkoop konden eten! Dit was een van die plaatsen. Heerlijke sandwiches gekocht in de kelder van de “Isetan Department Store” toen brood nog zeer zeldzaam was in Thailand.     

Chinees nieuwjaar wordt ook hier uitbundig gevierd. Binnen wordt een Chinese opera opgevoerd. Vreemd gezang door artiesten in weelderig gekleurde kostuums. Het mooiste voor ons is dat je hier wel gewoon foto’s mag maken. 
Voor de lunch kiezen we de klassieker “Tuna Sandwich” van Sub-Way met extra zwarte olijven. Een winnaar die we samen delen en wegspoelen met een flesje ijskoude Coke-Zero. Het mag dan wel niet zo laat zijn maar we zijn al aardig vermoeid dus kiezen we ervoor om met de boot over het kanaal terug naar “het eiland Bangkok” te gaan. 

In de koelte van de airconditioning op de hotel kamer geniet Lyka van haar nieuwe aanwinst. Zelf ben ik ook blij. De komende rondreis met de motor naar het zuiden van Thailand moet een onvergetelijk avontuur worden. Ik hoop dat de nieuwe schoenen daaraan zullen bijdragen! We brengen de middag rustig door in de kamer omdat we vanavond een bijzondere afspraak hebben. We ontmoeten Dean, een Brit die ik in 1999 heb ontmoet tijdens mijn eerste reis naar Thailand. Ik heb hem ontmoet op Koh Pha Ngan om precies te zijn. We hebben altijd contact gehouden en tegenwoordig met de sociale media is het nog een stuk gemakkelijker. Hij woont en werkt al jaren in Dubai en het toeval wil dat hij nu ook in Bangkok is. Dus vanavond eten we wat en drinken een paar biertjes in Soi Rambuttri achter Khao San Road.   

We zijn vroeger dan verwacht en we laten ons het koude San Miguel bier goed smaken. Dean is niet een man van de klok en hij moet nog van Silom Road komen. Onze magen knorren en we bestellen wat snacks die we met meer ijskoud bier wegspoelen. Na een uur tevergeefs te hebben gewacht besluiten we om maar terug te gaan naar het hotel. Het is mooi geweest en ik vind het best wel jammer dat het niet gelukt is vanavond. Aan de andere kant is Dean eigenlijk best een vreemde dus kan ik er vrede mee hebben dat we hem vanavond niet hebben ontmoet. Misschien over twintig jaar weer? Of eerder in Dubai? Maar wat is die uitnodiging om hem te komen bezoeken eigenlijk nog waard? 

Een laatste foto als afsluiting van weer een mooie dag in Bangkok. Wat we morgen gaan doen? We hebben op dit moment geen enkel idee!