Frankrijk: In vuur en vlam

Criel-sur-Mer (naast een sportveld), zondag 18 november 2018

Ik heb in ieder geval beter geslapen dan gisteren. Lyka slaapt altijd goed, dat zal wel met een zorgeloos leven te maken hebben. Om zeven uur druk ik de wekker uit om nog even door te doezelen. Voor mijn gevoel loopt de wekker een minuut later weer af, deze keer is het acht uur! Acht uur op een zondagochtend? Ook zoiets, het voelt vreemd aan om op een vrijdag te vertrekken! Dag drie van deze winterreis en ik heb al het gevoel dat we weken onderweg zijn. Of dat goed òf slecht is laat ik maar in het midden. Het water voor de koffie gaat op het vuur en in de voorraadkast ga ik op zoek naar ons vaste ontbijt voor de zondagochtenden in Zaltbommel.

Zodra het water voor de koffie kookt kan onze oven op het gas. Na een minuut of vijf te hebben voorverwarmt gaan de croissants voor een minuut of zeven in de oven en de gerookte zalm komt ook tevoorschijn. Buiten is ondertussen de zon tevoorschijn gekomen en het lijkt een lange mooie dag te worden. We genieten van het ontbijt waarna ik maar eens op mijn MacBook op zoek ga naar de routes die we twee jaar geleden wegens het snel veranderde weer  niet hebben kunnen rijden.
Alles op het dashboard is ingesteld en de Garmin zegt dat we 203 Kilometer voor de boeg hebben. Dat klink niet als veel onder normale omstandigheden maar met de snelheden die wij op de binnen wegen met onze camper rijden is het veel meer dan het lijkt. We plannen zo rond half vier aan de Atlantische kust te zijn.

Een van die zaken die we zelf niet in de hand hebben zijn de protesten van de Franse bevolking tegen de torenhoge belastingen! Brandende barricades, afgesloten benzinestations en opvallend opgewekte protesteerders met een glas wijn of een fles bier in de hand. Onze gele kentekenplaat helpt wel wat, we zijn tenslotte toeristen op reis door hun land, maar in de meeste gevallen moeten we toch op onze beurt wachten om te worden doorgelaten.
In mijn kolen frans wens ik ze succes en vertel hun dat wij het in Nederland zo langzamerhand ook zat beginnen te worden. Vooral mijn opmerking over de tweede volksrevolutie van het Franse volk met de uitbeelding van de guillotine erbij, eerst trek ik met mijn rechterhand aan een denkbeeldig touwtje terwijl ik omhoog kijk en daarna maak ik met mijn linkerhand een snelle snijdende beweging langs mijn hals, valt goed in de smaak. Ik moet er zelf ook om lachen maar bij de derde en volgende afgesloten rotonde wordt het plezier toch wel wat minder.

Bij een kleine militaire begraafplaats langs de provinciale weg maken we van de mogelijkheid gebruik om ook maar meteen te lunchen. De andere twee balletjes gehakt op brood met mosterd smaken ons ook uitstekend. Ik heb nog voldoende kruiden dus het kan zo nog maar een keer voorkomen, mits ik goede gehakt kan vinden. Half-om-half gehakt wordt namelijk alleen maar in Nederland verkocht en puur rundergehakt heb ik in principe afgezworen!  

Na de lunch staan we ook stil bij de gruwelen van de oorlog, de 1e Wereldoorlog die in de Nederlandse geschiedenisboekjes geen plaats heeft gekregen. Ik weet de oorzaak maar eigenlijk heb ik geen enkel idee wat nu eigenlijk het doel van deze gruwelijke oorlog was. Vooral nu, ruim honderd jaar later, kijk je toch wel vreemd tegen de enorme aantallen, vooral zeer jonge, slachtoffers aan!

“Uiteindelijk heeft de Eerste Wereldoorlog ongeveer 8,5 miljoen mensenlevens geëist (vrijwel uitsluitend militairen). Aan geallieerde zijde vielen 5,2 miljoen doden. Rusland en Duitsland verloren elk zo'n 1,7 miljoen mensen.”

Tegenwoordig horen we er soms wel over omdat we worden herinnerd aan de Vlaamse vluchtelingen die we in Nederland met open armen hebben ontvangen. Mij ontgaat de overeenkomst met de moderne oorlogsvluchtelingen, zonder reisdocumenten maar met smartphones, nog steeds en dat is dan ook meteen het laatste dat ik er over wil zeggen.
Jonge Engelse jongens die hun leven in de Noord-Franse klei hebben gegeven. Voor wat? Dat is de eerste vraag die bij mij opkomt bij het graf van een zeventien jarige Londense jongen die helemaal niets van het leven heeft gezien.
Onderweg bij een geblokkeerde rotonde had ik al begrepen dat brandstof steeds moeilijker verkrijgbaar is dus bij de eerste de beste Carrefour gooi ik de tank nog maar eens vol. Dat valt dan ook nog eens mee! We rijden iets meer dan tien kilometer op een liter vloeibaar goud in Frankrijk! Van de € 1,46 voor een liter wordt ik niet zo blij. Ik ben benieuwd wat het tegenwoordig in Spanje kost.
De aankomst in “Le Tréport” is anders dan ik me had voorgesteld en dan ik me van twee jaar geleden kan herinneren. Frankrijk lijkt een beetje anti-camper te zijn geworden. Badplaatsen in de zomer kan ik me voorstellen maar al die verbodsborden aan het einde van de herfst zijn een beetje teveel van het goede. Er is in velden en wegen geen camper te bekennen!

Dus we rijden maar door naar het volgende dorp aan de Atlantische kust. “Criel-sur-Mer” is geen uitzondering op de andere badplaatsen vol met verbodsborden. Na een korte poging in de aansterkende wind pal aan het strand en een poging op een dagparkeerplaats voor campers rijden we maar een stukje landinwaarts omdat de app in de iPhone dat aangeeft. Voor de tweede keer is het een prima rustige plaats naast een sportveld van een school waar we vanavond hoogstwaarschijnlijk van niemand last zullen hebben.

Kip met groenten in zwarte pepersaus en rijst. Een beproefde winnaar en de pittige saus verwarmt onze lichamen en onze harten. We zitten al helemaal in de flow van het vrij kamperen met de camper en kunnen alleen maar hopen dat het allemaal nog een beetje beter wordt!
Na het avondeten is het weer twee afleveringen van de serie “Castle Rock” met als direct gevolg dat we de tv-antenne nog steeds niet hebben gebruikt. Sterker nog, we bespreken dat we een plaatsje voor de antenne gaan zoeken zodat hij niet steeds in de weg ligt! Ik vraag me af wanneer we dat ding gaan gebruiken. Misschien op de camping omdat we dan onbeperkt elektriciteit hebben?
TV op de iPad via de iTV app van de KPN bevalt ons prima! Doordat we 50 Gb data per maand hebben zouden we bijna twee uur per dag op de iPad tv kunnen kijken, en dat is voor ons zelfs een beetje teveel. Ons leven onderweg in de camper kent veel verplichte taken waar wij ons dan ook streng aan houden. Dat moet ook wel want anders ziet de “oude Dame” er binnen twee weken vanbinnen uit als een varkensstal. Na “Studio Voetbal” zoeken we rond elf uur het bed op. De voorkant van de alkoof is koud maar droog! We houden een oogje in het zeil!

België: Rijp op het gras

Péruwelz (bij een park), zaterdag 17 november 2018

De binnenwand aan het kop van de alkoof voelt op deze eerste ochtend vochtig aan. Gelukkig weten we uit ervaring wat dat betekend! Het is erg koud buiten en we moeten dat water uit onze adem en van het koken met een doekje opnemen voordat er staand water voor in de alkoof ontstaat. Het laagje kurk heeft wel geholpen maar heeft het probleem niet weg genomen. Tien voor half acht klim ik stijfjes langs de ladder naar beneden. Elke keer lijkt het een stukje moeilijker te gaan en mijn knieën steeds meer te protesteren.

Ik zet de pan met de ballen gehakt van het gas om de mdf plaat van het achterraam te nemen. Die plaat heeft de plaats van het rolgordijn ingenomen dat steeds moeilijker oprolt en daardoor van een luxe naar een probleem is geschoven. De ballen gehakt ruiken heerlijk en ik kijk op dit vroege tijdstip al uit naar ons avondeten. Balletjes gehakt zijn het lekkerst na een nachtje in de jus en daarom heb ik ze gisteren al gemaakt!

Een dikke laag rijp op het gras bevestigd mijn vermoedens. Het was een zeer koude eerste nacht in het Vlaamse land. Wat is wijsheid? Naar de kust, omdat het daar van nature altijd enkele graden warmer is, of gewoon recht op ons doel af door Vlaanderen en Frankrijk.
Met een ongemakkelijk gevoel kruip ik in de cabine en bemerk nu het ijs op de voorruit voor het eerst op. Dan is het nog kouder geweest dan ik heb gedacht. Geen rijp op het raam maar ècht een dun laagje ijs! Een kort schietgebed voordat ik de sleutel in het contactslot omdraai. Enkele seconden later komt de oude dieselmotor tot leven. Hij knort en bromt als een oude kater van drieduizend kilo.
Ik kan mijn geluk niet op. Helaas ben ik nog steeds een beetje depressief van de ellende met de gemeente Zaltbommel. Dan denk ik altijd dat alles tegen zal zitten en dat het pad van mijn leven geplaveid zal zijn met een oneindige aaneenschakeling van problemen en tegenslagen.
Binnen in het leefgedeelte is het ondertussen lekker warm en gaat de koffie op het gas. Lyka is wakker geworden van het knorren de motor en kijkt vreemd op van de semi witte wereld om ons heen. Voor haar is het de eerste prioriteit voor een foto voor familie en vrienden in de tropen. De meesten kennen ijs alleen van blokjes die in hun drankjes drijven.
Na de ons bekende en aansterkende uitsmijter ham/kaas brengen we alles in gereedheid om weer te vertrekken. In de  leefruimte moet alles naar de vloer en andere lage plaatsen worden verhuisd zodat ze tijdens het rijden geen ongeleide projectielen te worden. Gelukkig hebben we al langer ervaring samen en voelen elkaar naadloos aan.

Onze eerste bestemming voor vandaag is een kasteel in Vlaanderen genaamd “Kasteel van Ooidonk”. Via via heb ik dat kasteel op de website van het Vlaams toeristenbureau gevonden. Er ligt ook een aantrekkelijke wandeling van een kleine acht kilometer rond dat kasteel. Hoewel het buiten schitterend weer is, met een mooie stralende zon is het ook gelijktijdig ijskoud. We hebben geen afspraken gemaakt, we zien wel hoe het komt wanneer we daar zijn.
Bij aankomst blijkt alles rond het kasteel gesloten! Van die wandeling zal dus ook weinig terecht komen, het is veel kouder dan je vanachter de voorruit zou verwachten. Als eerste  kook ik nog snel een pannetje tomatensoep met verse groenten voor de lunch. Een stevige  kop soep gaat er met deze lage temperaturen altijd in!

Zodra de soep klaar is kunnen we naar buiten om het kasteel vanaf een afstand te bewonderen. Zoals eerder vermeld, het kasteel is gesloten en er staat een grote kraan en enkele wegenbouwmachines om alles weer klaar te maken voor het nieuwe seizoen. Dan rijden we maar weer naar het zuiden door het Vlaamse land. Overal zijn er wegwerkzaamheden en de lintbebouwing langs de doorgaande wegen maken de snelheidsbeperkingen tot een kralensnoer van 30, 50, 70 en 90 Km/u. En dat is best wel vermoeiend in combinatie met een laagstaande zon die ons voortdurend recht in het gezicht schijnt!

Na twee keer op een parkeerplaats, een langs het spoor en een naast een kerk, stil te hebben gestaan en de plaats voor de nacht te hebben afgekeurd komen we via een app in de iPhone op een parkeerplaats in Péruwelz achter een park uit. Verhard, verlicht en het lijkt een rustige wijk. Dat zou het voor vanavond moeten doen.
Zodra de camper voor de nacht is geïnstalleerd beginnen mijn taken voor de avond. Aardappels schillen, kaas en salami snijden, olijven serveren en nadat alles op tafel is gekomen trekt Lyka een flesje rode wijn open.
Wij zijn klaar voor de zaterdagavond! De zon veranderd van okergeel, via oranje naar haast donkerrood door de kruinen van het bos naast onze parkeerplaats. Mijn MacBook komt tevoorschijn en ik ga nog even ontspannen met de foto’s en verhalen van deze dag op weg naar het zuiden.

Rode kool met aardappelen en een balletje gehakt. Het is ouderwets lekker eten maar in de camper op een zaterdagavond ergens aan de grens met Frankrijk is het smullen!
Na het toetje, en tijdens de koffie bekijk ik de mogelijkheden voor morgen. De weersverwachting is goed dus kies ik ervoor om naar de kust te gaan. Vlakbij het dorpje Mers-les-Bains, aan de Atlantische kust, begint een route die ik twee jaar geleden heb geprepareerd. Dat is mooi meegenomen!
Twee afleveringen van “Castle Rock” naar een verhaal van Stephen King en onze avond zit er op. Buiten is het muisstil en koud. Binnen snort de kachel die nu op een lagere stand gaat omdat slapen in de warmte nu eenmaal niet ons ding is.

België: Drie, twee, een, Start!

Ranst (aan het kanaal), vrijdag 16 november 2018

Zes weken later dan we in het begin van het jaar hadden gepland zijn we vandaag eindelijk vertrokken naar het zuiden. Voor hoe lang? Daar hebben we geen idee van! Het kan zo maar gebeuren dat we er genoeg van hebben of dat een tegenslag de oorzaak is van een snelle terugkeer.
De weersverwachting maakt ons in ieder geval duidelijk dat de nachtvorst net op tijd komt. We gaan proberen om die nachtvorst in ieder geval voor te blijven. Ook rijden we niet volgens routeboekjes maar gewoon een rechte lijn. De eerste etappes gaan van Zaltbommel over de kortste weg naar Caen, laten we hopen dat we nu wel droog weer hebben in Normandië, dan recht naar beneden naar La Rochelle met de enorme Duitse onderzeeboot installaties en dan recht op Lourdes aan. Daar zien we wel, met behulp van de weersvoorspellingen of het Noord- of Oost-Spanje wordt. Volgens de navigatie een kleine 1.500 Kilometer, Daar zijn we dus wel even zoet mee!
Met een lichte pijn in de buik verlaten we rond tien uur Zaltbommel. Die vertrekpijn heb ik al zolang ik reis en ik weet na al die jaren dat die pijn ook nooit meer zal verdwijnen. Het is het natuurlijke gevoel van de angst voor het onbekende. Voor wat er allemaal voor ons ligt. De avonturen, de tegenslagen, de mooie plaatsen en de vurige conflicten in de kleine camper. Een lange tijd met z’n tweeën op tien vierkante meter is niet altijd gemakkelijk!
De inkoop van extra bier laten we maar voor wat het is! Overal is bier te koop en lands drank en spijs zijn ook een avontuur op zich. We lachen naar elkaar voordat ik uitstap om de tank met diesel te vullen. Gisteren zijn alle levensbelangrijke vloeistoffen van de oude dame gecontroleerd. Deze reis is maandagochtend controle en onderhoud en vrijdag LPG-gas tanken. Net na Vught wordt er al gestopt en eten we ons verlate ontbijt. Uitsmijter ham/kaas op dubbel volkoren vult goed!    

Onze eerste halte ligt bij Chaam aan de grens met België. Wandelroute 888805 van route.nl met als titel “Boswachterspad Smokkelroute” is een kleine zeven kilometer door het grensgebied.

Treed in de voetsporen van de smokkelaars en bewandel de grens tussen België en Nederland op dit boswachterspad over de Strijbeekse Heide in Noord-Brabant. In augustus kleurt de heide paars, al heeft een wandeling rondom het eiland in Goudberg elk jaargetijde iets magisch. 

De grens tussen Nederland en België is hier aangegeven met witgeverfde betonnen palen!
Na de wandeling drinken we voor het vertrek eerst een kop thee met een paar koekjes.  Het was heerlijk fris tijdens de wandeling en de thee verwarmt onze lichamen. Door alle opwinding is de lunch overgeslagen en we moeten toch wel iets eten om de trek die tijdens de wandeling is ontstaan te stillen,

Onze wandeling voor morgen blijkt dan ook nog eens te ver weg om vandaag naar toe te rijden dus kiezen we voor een plaatsje onder Antwerpen aan een kanaal. We kunnen alleen maar hopen dat het een rustig plaatsje is. Mocht dat niet zo zijn dan kunnen we altijd nog het dorp inrijden want naast de kerk is er ook een mooie parkeerplaats.

Koken in de camper zal ook wel weer even wennen worden! Zeker nu we thuis in Zaltbommel de koelkast helemaal hebben leeggemaakt en bijna alles wat eetbaar is naar de camper hebben gesleept! Vanavond is het dus aardappelen met bloemkool en een schnitzel. Zonder saus maar wel met jus omdat we morgen ballen gehakt eten.
Het is buiten helder weer dus verwachten ik een koude nacht. Het zal niet de eerste en ook niet de laatste zijn van deze reis, maar het is wel een aanwijzing dat we snel richting het zuiden moeten!