België: Drie, twee, een, Start!

Ranst (aan het kanaal), vrijdag 16 november 2018

Zes weken later dan we in het begin van het jaar hadden gepland zijn we vandaag eindelijk vertrokken naar het zuiden. Voor hoe lang? Daar hebben we geen idee van! Het kan zo maar gebeuren dat we er genoeg van hebben of dat een tegenslag de oorzaak is van een snelle terugkeer.
De weersverwachting maakt ons in ieder geval duidelijk dat de nachtvorst net op tijd komt. We gaan proberen om die nachtvorst in ieder geval voor te blijven. Ook rijden we niet volgens routeboekjes maar gewoon een rechte lijn. De eerste etappes gaan van Zaltbommel over de kortste weg naar Caen, laten we hopen dat we nu wel droog weer hebben in Normandië, dan recht naar beneden naar La Rochelle met de enorme Duitse onderzeeboot installaties en dan recht op Lourdes aan. Daar zien we wel, met behulp van de weersvoorspellingen of het Noord- of Oost-Spanje wordt. Volgens de navigatie een kleine 1.500 Kilometer, Daar zijn we dus wel even zoet mee!
Met een lichte pijn in de buik verlaten we rond tien uur Zaltbommel. Die vertrekpijn heb ik al zolang ik reis en ik weet na al die jaren dat die pijn ook nooit meer zal verdwijnen. Het is het natuurlijke gevoel van de angst voor het onbekende. Voor wat er allemaal voor ons ligt. De avonturen, de tegenslagen, de mooie plaatsen en de vurige conflicten in de kleine camper. Een lange tijd met z’n tweeën op tien vierkante meter is niet altijd gemakkelijk!
De inkoop van extra bier laten we maar voor wat het is! Overal is bier te koop en lands drank en spijs zijn ook een avontuur op zich. We lachen naar elkaar voordat ik uitstap om de tank met diesel te vullen. Gisteren zijn alle levensbelangrijke vloeistoffen van de oude dame gecontroleerd. Deze reis is maandagochtend controle en onderhoud en vrijdag LPG-gas tanken. Net na Vught wordt er al gestopt en eten we ons verlate ontbijt. Uitsmijter ham/kaas op dubbel volkoren vult goed!    

Onze eerste halte ligt bij Chaam aan de grens met België. Wandelroute 888805 van route.nl met als titel “Boswachterspad Smokkelroute” is een kleine zeven kilometer door het grensgebied.

Treed in de voetsporen van de smokkelaars en bewandel de grens tussen België en Nederland op dit boswachterspad over de Strijbeekse Heide in Noord-Brabant. In augustus kleurt de heide paars, al heeft een wandeling rondom het eiland in Goudberg elk jaargetijde iets magisch. 

De grens tussen Nederland en België is hier aangegeven met witgeverfde betonnen palen!
Na de wandeling drinken we voor het vertrek eerst een kop thee met een paar koekjes.  Het was heerlijk fris tijdens de wandeling en de thee verwarmt onze lichamen. Door alle opwinding is de lunch overgeslagen en we moeten toch wel iets eten om de trek die tijdens de wandeling is ontstaan te stillen,

Onze wandeling voor morgen blijkt dan ook nog eens te ver weg om vandaag naar toe te rijden dus kiezen we voor een plaatsje onder Antwerpen aan een kanaal. We kunnen alleen maar hopen dat het een rustig plaatsje is. Mocht dat niet zo zijn dan kunnen we altijd nog het dorp inrijden want naast de kerk is er ook een mooie parkeerplaats.

Koken in de camper zal ook wel weer even wennen worden! Zeker nu we thuis in Zaltbommel de koelkast helemaal hebben leeggemaakt en bijna alles wat eetbaar is naar de camper hebben gesleept! Vanavond is het dus aardappelen met bloemkool en een schnitzel. Zonder saus maar wel met jus omdat we morgen ballen gehakt eten.
Het is buiten helder weer dus verwachten ik een koude nacht. Het zal niet de eerste en ook niet de laatste zijn van deze reis, maar het is wel een aanwijzing dat we snel richting het zuiden moeten!

Nederland: We zijn er bijna klaar voor!

Zaltbommel, zaterdag 10 november 2018

De regen tikt al vroeg op het dak en mijn gehemelte voelt aan als een oude hondenriem. Over de smaak maar te zwijgen maar ik voel instinctief dat ik me gisterenavond na de vier Duvels de abdijkaas en de salami nog goed heb laten smaken. Ik schuif het gordijn een beetje open en voel de koude aan mijn gezicht. De door onze lichamen uitgestraalde warmte is heerlijk blijven hangen in de alkoof achter de nieuwe dikke gordijnen.
Het klinkt als duizenden vogeltjes die met hun snaveltjes op het dak tikken en met lichte tegenzin klim ik uit de alkoof. Als eerste werp ik een blik op de meterkast van de accu. 12 Volt, 0,2 Ampère en een smiley zonder glimlach met de mond als een rechte streep. Onder deze donkere omstandigheden is dit de indicatie dat we voor de komende nacht een camping moeten opzoeken om de accu weer een keer met de acculader helemaal vol te laden. Het gebrek aan zon overdag is ook te merken met twee zonnepanelen op het dak.
We zijn maar vijf en tachtig kilometer van huis en op de laatste testrit voor de reis naar het zuiden. Voor mijn gevoel veel te laat in het jaar maar twee jaar geleden waren we ook pas in november vertrokken! In plaats van de camping wordt het vanavond dus ons vertrouwde bed thuis in Zaltbommel.
Mijn hoofd zit een beetje vast en rolt moeilijk over mijn schouders. Die vervelende nekpijn is er nog steeds al heb ik soms het gevoel dat het verbeterd. Midalgan Extra Heet moet het klusje maar klaren. En veel bewegen! Ik rol zoveel met mijn hoofd dat een Indiër zichzelf er voor zou schamen. De koffie klaart me een beetje op terwijl buiten de eerste auto’s met aanhangers langsrijden om het afval in de kleine milieustraat van Vorselaar te lossen.
Voor een moment denk ik aan de kleine verschillen tussen Nederland, Duitsland en België. Vooral het afval wordt overal anders bekeken, hier in België zijn er prullenbakken in overvloed terwijl je in Duitsland geen enkele openbare prullenbak meer kan vinden. In Nederland brengen we het gewoon terug naar de supermarkt waar haast altijd een grote vuilnisbak voor de deur staat.
Een tweede koffie en het notitieblok dat voor me op tafel ligt is alweer aardig gevuld. “Wat niet te vergeten!”, staat er met grote letters boven aan de bladzijde. Maar op de langsbank liggen enkele spullen die de komende reis thuis blijven. Op zich is er niet veel verschil tussen het reizen met een rugzak of met een camper. Je hebt beperkte ruimte dus zal je veel overwegingen moeten maken wat je wel èn wat je niet wil meenemen!
Zodra Lyka beneden is en haar troepen op het internet inspecteert probeer ik voorzichtig om het geplande ontbijt van eieren, braadworsten en witte bonen in tomatensaus om te zetten naar een krentenbol met oude kaas. Mijn lichaam werkt even niet mee na die vier Duvels. Gelukkig is ze het er gelijk mee eens en het is zelfs nog beter dat ze voorstelt om onder het rijden te eten. En daar kan ik me ook wel in vinden.
Tijdens een droge periode verkassen we van de woonruimte naar de cabine en niet veel later rijden we door het schitterende Vlaamse herfstlandschap. Mijn verlichting is zelfs aan en dat hebben we niet vaak meegemaakt! Een krentenbol met kaas en de vijftien jaar oude Australische koffiebeker binnen handbereik.
Onderweg bespreken we het lijstje nog maar een keer en er worden ook weer spullen toegevoegd en weggestreept. Hoewel ik het me nog zo had voorgenomen om het niet te doen blijk ik toch aardig veel lang houdbare etenswaren te hebben ingekocht. Ik maak maar een grapje dat de we hele camper moeten leegeten!
En daar is de Bommelse Toren. De volgende keer dat we die weer zien opdoemen zal het hopelijk al 2019 zijn! Onze laatste testrit is een succes en zonder problemen verlopen. Nog enkele dagen en we zijn op weg naar het zuiden. Maar nu eerst kibbeling halen bij Adrie Bronk op de markt!

België: Door het zand en over de heide

Vorselaar (Sportcentrum 'De Dreef'), vrijdag 9 november 2018

Een prima nachtrust geeft een goede start van de dag! Ik vertroetel mezelf met een extra half uurtje onder het dikke twee-persoons dekbed. Twee meter dekbed op een matras van een meter dertig geeft beiden voldoende oppervlakte om zichzelf in te rollen.
Dertien graden cabine binnentemperatuur en buiten een waterig zonnetje dat probeert door het dunne wolkendek te breken. De kachel gaat meteen aan en de fluitketel op het gas, binnen tien minuten slingert de geur van vers gezette koffie door de camper. Ik wordt er blij van maar Lyka die bovenin de alkoof ligt te slapen is onbeweeglijk.
Ne een paar slokken begin ik met de eerste zaken van de dag, de lege bierflesjes naar de winkel terugbrengen, de vuilnis naar de vuilnisbak brengen en het verhaal van gisteren nog maar eens nakijken. Foto’s naar Flickr uploaden en een beetje ontspannen met het laatste nieuws uit Nederland, al dan niet belangrijk. Veel mensen maken zich druk over nep nieuws maar ze kunnen zich beter druk maken over het onderscheid tussen belangrijk en onbelangrijk nieuws! Ik begrijp nog steeds niet wat wij in Nederland moeten met een bericht dat er een auto van de weg is geschoven in Equador?
Lyka voegt zich bij mij en na een eenvoudig ontbijt van croissants au chocolat wordt het tijd om richting de start van de wandeling voor vandaag te gaan. Nog even wat dagelijkse boodschappen inslaan bij de Aldi en dan naar de parkeerplaats van “Dagrecreatie Keiheuvel”.
De eerste ontmoeting met het recreatie- en natuurpark is een herinnering waardig, de toiletten zijn van een vijf sterren hotel kwaliteit waar ik met plezier gebruik van maak. Maar voordat ik ben doorgedrongen in de sanitaire voorzieningen ben ik wel verbaasd dat de toegang tot het park en speelweide gratis is. Alleen de extra voorziening hebben een entreeprijs.
Door de vreemde dagindeling, en de lengte van de gekozen wandeling, zijn we te vroeg om nu te lunchen en wanneer we terugkomen is het te laat om te lunchen. Lyka begrijpt dat een lunchpakket van enkele volkoren boterhammen met vier mandarijntjes en twee flesjes water de beste oplossing is. Gepakt en gezakt gaan we op pad voor de bijna twaalf kilometer die de website van Route.nl voor deze wandeling opgeeft.  

Wandelroute 957283 met als titel “Heerlijk struinen langs landduinen en moerassen” blijkt uiteindelijk een pareltje te zijn dat in combinatie met een overnachting op de parkeerplaats bij de “Abdij van Postel” een prima dagje uit is met de camper. Maar wel in het voor- of najaar! Om de drukte van de zomer te ontlopen.  

Enkele sfeerfoto’s van de mooie herfst vruchten waar we vandaag van mochten genieten. Natuurfotografie wordt enorm onderschat want het is veel moeilijker dan gedacht.

Na een kleine twaalf kilometer komen we weer bij de camper terug. Maar niet zonder nog een paar foto’s geschoten te hebben van de oude straaljager die het trotse boegbeeld is van de plaatselijke vliegclub.

De hete koffie en de rozijnenrol smaken ons prima na de lange wandeling en terwijl het buiten al begint te schemeren. Met een klein beetje tegenzin gaan we richting Vorselaar omdat we weten dat we daar een mooie rustige parkeerplaats voor de overnachting hebben. En ik een biertje kan drinken bij de plaatselijke hondensport vereniging.
We zijn vermoeid van de wandeling en in rust brengen we in het laatste daglicht de tijd door met het kijken en verwerken van de foto’s. Enkele regels slechts van dit verhaal komen op het kleine beeldscherm. Ben ik nu al geblokkeerd voor het schrijven? Eerlijk gezegd was het een hele mooie dag waarop maar heel weinig is gebeurd en dat maakt het schrijven niet gemakkelijker.

Saté met patat en bloemkool. Dat is smullen! In de èchte Vlaamse frituur ontdek ik opnieuw hoe ver we in Nederland zijn doorgeschoten met regels en belastingen. Wanneer ik hier in België op de prijslijst kijk lijkt het alsof ik tien jaar terug ben gegaan in de tijd. Deze prijzen zijn in Nederland nergens meer te vinden.
Bij “Hondensport vereniging de Blije Bijter” drink ik met de lokale bevolking een heerlijk glas Duvel. En een tweede, een derde en een vierde. Dan is het wel genoeg! Ik lijk nu te zijn opgenomen in de groep vaste klanten van de sportclub en met de vraag ‘wanneer zien we je weer?’ verlaat ik het clubhuis. ‘Ik weet het niet!’, roep ik terug en ga terug naar de camper op de parkeerplaats. Vier Duvels staat gelijk aan direct naar bed. Buiten is het zuur en het weerbericht is niet best. Morgen 80% kans op regen. Mocht het regenen dan gaan we in ieder geval weer naar huis. Welterusten.