Thailand: Ontmoeting met een kolossale oude bekende (een)

Ayuthaya (Baan Are Gong Riverside Homestay) 10), dinsdag 13 februari 2018

Dit onverwachte einde aan mijn korte reis door de Isaan geeft me als afsluiting twee avonden en slechts een dag in het voor mij zeer bekende Ayuthaya. Na de gezellige avond met de twee Franse dames moet ik vandaag op pad om toch nog wat te zien van de oude hoofdstad van Thailand. Ik heb prima geslapen en ik voel me fris en fit. Dat van die brommer huren heb ik meteen uit mijn hoofd gezet en ik ga gewoon wandelen. De kleine zes kilometer lopen zullen me goed doen en zijn gemakkelijk te overzien.
Om zeven uur ben ik zoals gewoonlijk wakker en smacht naar een kop (oplos)koffie. Helaas doen ze in de Homestay niet aan het ontbijt dus blijf ik maar op het bed liggen en verwerk de foto’s van de afgelopen dagen. Wanneer het eindelijk tijd is om op stap te gaan, een koffie en twee tosti’s te kopen bij de 7-11, kleed ik me aan en hang de gereedschappen om mijn schouders. Beneden aangekomen ben ik meer dan verbaasd. Alle tafels zitten vol met gasten die zich tegoed doen aan verschillende ontbijt gerechten. Aangeslagen probeer ik in mijn geheugen op te duiken waar ik de fout heb gemaakt die mij de veronderstelling gaf dat ze hier geen ontbijt serveren. Veel tijd heb ik niet want er komt een tafel vrij en ik sterf van de honger.

Het simpele westerse ontbijt wordt besteld vergezeld met een kop, veel te sterke, Nescafé. Gelukkig mag ik zelf extra heet water toevoegen zodat de koffie wat drinkbaarder word. Het smaakt me uitstekend en ik heb er eigenlijk spijt van dat ik de watermeloen heb afgeslagen. Die houden we dan maar voor morgen tegoed.
Hoewel ik de weg weet neem ik voor de zekerheid toch maar mijn Garmin GPS mee om te zien hoeveel kilometer ik vandaag in totaal zal wandelen. Na de eerste stap buiten de Homestay wordt ik meteen lastig gevallen door Tuk-tuk chauffeurs die me voor 900 baht Ayuthaya wel willen laten zien. Gelukkig voor hun ben ik na het onverwachte ontbijt in een goed humeur. Ik sla ze vriendelijk en beschaafd een voor een af en zet mijn reis te voet voort richting een van de mooiste Boeddha’s die ik ooit in Thailand heb gezien.
Ook hier in Ayuthaya heeft de vooruitgang veel economische voorspoed gebracht. In de drie kilometer die ik naar “Wat Phanan Choeng" moet afleggen zie ik veel nieuwe gebouwen en hotels langs de vroeger zo verlaten weg. Het is hier nu ook zeer druk te noemen, ik ben benieuwd of het ondertussen in Pattaya ook al wat drukker is geworden.

Langs de weg zie ik veel van de voor Thailand zo karakteristieke stalletjes met grote zakken gekleurde balletjes. Het lijken wel van die grote zakken Nibb-it die we vroeger bij Jack Machielsen thuis aten! Ik vraag me af wat het eigenlijk moet zijn, òf voor wie en wat het moet zijn. Met elke stap pijnig ik mijn hersenen en nog voordat ik bij de tempel ben denk ik het antwoord te hebben gevonden.
‘Kin kao plaa?’, (eten voor vis) vraag ik aan een verkoopster die met gedachten diep in haar Samsung S8 zit.
Ze kijkt voor een moment op, knikt met een zuur gezicht en gaat verder met het tv-programma of film waar ze mee bezig was. Ze heeft waarschijnlijk op dit moment geen interesse om wat te verkopen.

Zodra ik op het tempelterrein stap zie ik ook hier een grote verandering. Er moet tegenwoordig entreegeld worden betaald door de toeristen. Het is slechts 20 baht maar gezien de enorme aantallen touringcars die hier dagelijks arriveren zal dat best oplopen tot een flink bedrag. De dame in het tolhuisje roept me en ik stap er in alle rust op af terwijl ik mijn Thaise rijbewijs tevoorschijn haal. Het kleine plastic kaartje verteld haar dat ik in ieder geval niet meer als toerist wordt gekwalificeerd en dus ook geen entreegeld hoef te betalen.

De sandalen gaan uit en tijdens de wandeling heb ik me voorgenomen om heel gericht foto’s te schieten. Zodra ik binnen ben begrijp ik de moeilijkheidsgraad van mijn voornemen. Als eerste zie je dus drie Boeddha’s die je begroeten en die elke dag met een dun laagje bladgoud wordt bedekt.

Dan zijn er twee kamers, aan elke zijde van de gang een, waar ook weer, hoe kan het anders, eeuwenoude Boeddha’s op een altaar zitten of staan. De bezoekers hebben de hoofdattractie nog niet gezien maar ze zijn nu al zeer onder de indruk van alle pracht en praal.

Voordat je dan bij de hoofdzaal naar binnen stapt passeer je nog eenmaal een Boeddha waar zeer veel gebeden en geofferd word. Vanaf hier kun je al wel bij de hoofdzaal naar binnen kijken maar je kan niet ontdekken wat je te wachten staat. Je herkend alleen het geel gouden licht dat naar buiten schijnt.

En dan sta je plotseling in de grote hal voor de grote Boeddha. Het is er oorverdovend stil. Er wordt niet eens gefluisterd. Respect en eerbied heeft geen klank. Het klikken van een toeristen camera is het enige geluid dat de stilte in de grote hal doorbreekt.
Ik ga door mijn knieën en neem plaats op de vloer. Mijn gewrichten doen pijn. Ik zou het liefst een andere houding aannemen maar dat is niet mogelijk, het is namelijk zeer oneerbiedig om je voeten richting de Boeddha te leggen. Je voetzolen zijn namelijk het allerlaagste van je lichaam.
Ik zeg een gebed op mijn eigen manier en vraag de spirituele leider om, voor mij persoonlijke, belangrijke zaken. Ik hoop, ik weet dat de Boeddha het goed met me voorheeft. Dat is in het verleden al vaker gebleken.

Zodra ik de pijn in mijn gewrichten niet meer kan verdragen sta ik op en loop een rondje rond het enorme beeld. Het was, het is en het zal altijd een schitterende belevenis zijn om deze enorme met goud beklede Boeddha hier in “Wat Phanan Choeng" te bewonderen.

Na het rondje verlaat ik de grote hal en loop in gedachten verzonken door gangen en bezoek achteraf kamertjes. En daar zit dan weer een heilige monnik voor de eeuwigheid. Deze keer gehuld in goud en omringt door Boeddhabeelden.

(Wordt vervolgd)

Thailand: Acht en half uur in de trein

Ayuthaya (Baan Are Gong Riverside Homestay agoda) 10), maandag 12 februari 2018

Nou, lange trein of busreizen zijn niet de beste of meest comfortabele vooruitzichten. Toch zal ik er mee moeten leven want vandaag moet ik een grote verplaatsing achter me zien te krijgen. Het is niet de laatste verplaatsing van deze drieweekse reis door de Isaan maar wel de langste. Om half zes, lang voordat de wekker afgaat, ben ik al uit bed. Ik weet ook niet meer hoe het komt dus heb ik het maar geaccepteerd. De positieve kant van het heel vroeg opstaan voor een vertrek is dat ik dan vanavond in ieder geval ook weer vroeg naar bed kan.
Ik scharrel mijn spullen bij elkaar en plaats alles op de juiste plaats in mijn kleine rugzak. Wat ben ik nog steeds blij dat ik meer dan tien jaar geleden deze kleine rugzak in Singapore heb gekocht. Bij mijn oude vriend Gordon van Adventure 21! Wanneer ik anderen reizigers met die enorme rugzakken, ik heb er ergens ook nog een liggen, zie sjouwen dan ben ik erg benieuwd wat ze allemaal meeslepen. Ik heb tijdens mijn reizen een keer een meisje ontmoet dat vijf paar schoenen in haar rugzak had! Ik vraag je? Vijf paar schoenen, ben je dan wel goed bij je hoofd?
Het is nog geen zeven uur wanneer ik helemaal klaar ben om te vertrekken, m.u.v. mijn MacBook want die speelt nog steeds Nederlandse radio via het internet. Zodra ik me op het bed laat vallen wil ik alweer opstaan. Ik wil helemaal niet meer liggen en wachten totdat het eindelijk tijd is om te vertrekken. Ik ben in gevecht met mezelf en de verveling. Wat doe ik eigenlijk nog hier? De trein vertrekt pas om 08:04 uur en blijf ik al die tijd hier op de kamer wachten? Nee dus, ik drink mijn kop koffie leeg, pak mijn MacBook in mijn rugzak, neem nog een flinke slok sodawater en bid tot alle goden van het spijsverteringskanaal om kracht en dat ik vandaag de hele dag niet naar de wc hoef. Een vreemd gevoel kruipt als een enorme parasiet door mijn ingewanden. Angst, pure angst dat ik vandaag in de trein naar de wc moet. En die toiletten die ik in de loop van de jaren in Thaise treinen heb gezien nodigen ook niet uit om naar het toilet te gaan! Ik ken zelfs mensen die bewust Loperamide slikten om maar niet naar de wc te hoeven tijdens het reizen. Dat kan nooit gezond zijn en daarom heb ik dat altijd afgewezen. Ziek is ziek maar ik ga niet iets chemisch nemen tegen de angsten om te poepen.
Gezeten op een bankje in het kleine station van Sisaket geniet ik van de twee ham/kaas tosti’s die ik onderweg bij de 7-11 heb opgepikt. Ook het blikje cola dat ik nog in mijn koelkast had staan smaakt me prima, een nieuwe zit nog in een zijvak van mijn rugzak. Mijn darmen komen door de tosti’s en cola gelukkig tot rust en daar mee ook mijn geest.

Vanaf van plaats kijk ik vol verbazing naar een verkoopster van loten voor de twee wekelijkse Thaise loterij. Haar verkoopkoffertje heeft ze opengeslagen voor haar buik en ze is omringt door een horde mensen. Het voorspellen van de winnende nummers van de loterij is in Thailand haast een wetenschap. De meest vreemde wiskundige berekeningen worden erbij gehaald om de zes cijfers in de juiste volgorde te herkennen. Wanneer ik de zorgvuldigheid waarmee deze mensen de winnende nummers beredeneren moet geloven kent deze loterij alleen maar winnaars.

Om iets voor acht gaat de radio aan over de enorme speakers die overal op het station hangen. Ik weet meteen wat er aan de hand is en zodra het Thaise volkslied begint te spelen spring ik op en ga in de houding staan. Ook dit is Thailand! Een land waar D66 geen voet aan de grond zou krijgen! Hier heeft men respect voor de troon en het volkslied!

Zeventien minuten later dan vermeld in het Thaise spoorboekje rijdt mijn trein het station binnen en kan ik afscheid nemen van Sisaket. Het waren leuke en mooie dagen maar nu ga ik naar de laatste halte van deze korte reis door de Isaan, mijn geliefde Ayuthaya. Het is negentien jaar geleden dat ik daar voor het eerst met de trein vertrok! En nu kom ik daar met de trein aan.
Na elke station wanneer er nieuwe passagiers instappen is er een stoelendans in de wagon, de meeste Thai begrijpen nog steeds niet dat de stoelen genummerd zijn en dat het hele systeem valt en staat bij het feit dat iedereen op de juiste plaats gaat zitten. Het blijft een vreemd en leuk gezicht wanneer iedereen voor een moment naar zijn kaartje staat te kijken en dan maar gewoon op een lege plaats gaat zitten. Ik heb gelukkig precies de plaats gekregen waar ik het liefste zit, aan het raam met mijn gezicht in de rijrichting. Het raam gaat meteen naar beneden om zoveel mogelijk van de koele ochtendlucht gebruik te kunnen maken. Het duurt niet lang voordat ik ze achter me, in het Thais, hoor klagen dat ze het koud hebben. Het is fris, maar zeker niet koud. Het woord Falang, buitenlander, valt ook een paar keer zodat ik uit ervaring weet dat niemand het lef heeft om er wat van te zeggen.

Seconden worden minuten, minuten verworden tot uren en zo trekt de oude trein door de dorre stoffige velden van de Isaan. Met elke slag van mijn hart ben ik weer een stukje dichterbij mijn eindbestemming.

Verkopers van eten en drinken lopen af en aan door het treinstel. Het zit er soms heel aantrekkelijk uit, de gegrilde kippenpoten en worsten gevuld met varkensvlees en zelfs een bloedworst maar ook de bekende gefrituurde larven komen als snack voorbij. Ik voel me goed en krijg zelfs trek bij het zien van al die delicatessen. Het toilet is tijdens deze reis nog steeds niet bezocht en af en toe neem ik een klein slokje van mijn water om niet uit te drogen.

Het is bijna kwart over twaalf en ik heb al meer dan vier uur niet gegeten, mijn lichaam schreeuwt om voedsel en de Pad Krapow in het kleine bakje onder het doorzichtige plastic ziet er prima uit. Het rijstgerecht smaakt me zelfs beter dan het er uit ziet. Ik heb het risico overwogen en daarna een beslissing genomen. Ik hoop de juiste beslissing!  Gevolgd door enkele stukken “Som Oh”, een Pomelo citrusvrucht, kan ik er voor iets meer dan een euro er weer een tijdje tegen.

Tijdens een van de stops loop ik een stukje heen en weer om de doorstroming van het bloed in mijn benen te stimuleren. Ik kan mijn ogen niet geloven! Een van de rijtuigen is nog een ouderwetse derde klas met de houten banken. Deze wagon is nu exclusief voor het personeel van de “Koninklijke Thaise Spoorwegen”. Voor een moment twijfel ik of ik zal vragen of ik hier plaats mag nemen voor de rest van de reis. De spoorwegbeambte springt in de houding en kijkt me streng aan. Laat ook maar, ik ben net in gesprek gekomen met de stille jongen tegenover me.
Ik kom ook nog langs een toilet en besluit om met enige argwaan gebruik van het sanitair te maken. Ik ben gelijkwaardig geplezierd en verbaasd over de kwaliteit van het toilet in deze wagon. De gaten in de bodem van de wagon zijn vervangen door roestvrijstalen toiletpotten die ook nog eens overduidelijk schoon zijn. Ben ik al die tijd toch weer voor niets bezorgt geweest.
Een mysterieuze jongen die om de enkele minuten om beurten zijn menthol neusstift òf het kleine potje “Tiger balsem”. Ik ben bekend met dit Thaise fenomeen maar ik begrijp het na al die jaren nog steeds niet. Geen enkele Thai heeft me ook kunnen uitleggen waarom veel mensen dit doen. Soms zie je mensen op de brommer rijden terwijl ze zo’n stift in hun neus geklemd hebben!
Hoewel hij maar zeer weinig engels spreekt en ik met mijn kolen Thais maar ietsjes verder kom raken we in gesprek. Hij moet nog ruim een uur langer dan ik in de trein blijven. Zijn bestemming ben ik meteen vergeten. We doen ons best om het gesprek gaande te houden en de moeilijkheidsgraad maakt dat de tijd voorbij vliegt. De trein rijdt en rijd totdat we eindelijk in Ayuthaya zijn. De conducteur komt speciaal naar me toe om ervoor te zorgen dat ik op het juiste station zijn trein verlaat. Een prima service!

Ik hoef niet ver te lopen naar mijn geboekte guesthouse. Normaal zou ik bij Chai in het Ayuthaya guesthouse slapen maar voor deze twee dagen heb ik geen zin om met mijn rugzak zo ver te lopen. Via Agoda heb ik een ander guesthouse tegenover het station aan de rivier geboekt dat er op het web prima uitziet. De prijs valt ook nog eens prima binnen mijn budget dus dat is ook mooi meegenomen!

Het geluk is opnieuw aan mijn zijde! Ook dit “Baan Are Gong Riverside Homestay” is een pareltje in de kroon van het rugzakken! Mijn kamer is schitterend authentiek en ik ben weer een beetje bedroefd dat Lyka er niet bij is. Ik weet zeker dat zij het heel romantisch zou hebben gevonden om hier een paar nachten door te brengen. Nog ruim een week en we zijn weer herenigd.

Het oude teakhouten gebouw voelt als een attractie op zichzelf! De vriendelijkheid van het personeel verwarmt je en het uitzicht op de rivier draagt je weg. Vijf sterren komt er als eerste in me op maar ik moet hier eerst nog twee nachten slapen. Er kan nog van alles gebeuren, een tegenvaller zit soms in een klein hoekje.

Op het teakhouten terras aan de rivier bestel ik maar een koud biertje. Het is al na vijf uur dus dat kan wel na die lange treinreis van vandaag. Terwijl de boten langzaam aan me voorbij varen loop ik in gedachten nog eens door de belevenissen van vandaag. Hoewel het een op zich eenvoudige reisdag was heb ik toch weer kunnen genieten van veel nieuwe indrukken. Wat is reizen toch mooi.

Ik bestel maar een portie loempia’s omdat ik een beetje trek heb. De alcohol uit het bier maakt me euforisch en dan wordt het tijd om mijn MacBook op te halen om verhalen te gaan schrijven. In de enkele minuten dat ik weg ben om mijn MacBook in de kamer op te halen is mijn tafel door twee Franse dames ingenomen. Teleurgesteld vraag ik of ik bij ze mag komen zitten. En dat is gelukkig geen probleem. Van schrijven is dus helemaal niets meer gekomen. De dames vertellen mooie verhalen over hun reizen in India en Vietnam. Op mijn beurt vertelde ik in geuren en kleuren over Japan. En daar zijn de dames zeer geïnteresseerd in.

Een fles bier werden er vijf en toen de dames naar hun kamer vertrokken heb ik maar meteen eten besteld. Het was ondertussen al ruim over negen uur dus kun het wel na de hapjes in de trein en de loempia’s. De omelet met varkensvlees en de groene kerrie op spaghetti zijn hemels. Ik heb niet alleen een mooie kamer getroffen maar het “Baan Are Gong Riverside Homestay” heeft ook nog eens een prima menukaart en restaurant.

Thailand: Een vermenging van culturen (300 woorden)

Sisaket (Boonsiri Boutique Hotel) 409), zondag 11 februari 2018

Na twee en een halve week onderweg in de Isaan heb ik behoefte aan een rustige dag. Buiten straalt de zon en ik heb het idee dat ik in Sisaket weinig tot niets meer te doen heb. Gisteren heb ik al afscheid genomen van Frankie dus het enige dat ik absoluut vandaag moet doen is bier drinken terwijl ik naar Radio langs de lijn luister. Ajax om 18:30 en misschien later nog Feyenoord maar dat kan ik niet beloven.

Vroeg in de middag geef ik me over aan een van mijn nukkige gebreken: Een goede kop koffie. Over de plaats waar ik die ga drinken hoef ik niet al te lang na te denken. Dunkin’ Donuts is een beproefd recept. Lekker in de koelte van de airconditioning mensen kijken.

In het winkelcentrum kijk ik met afschuw naar de vermenging van twee culturen. De ene is het consumisme uit het westen met als wapen de Valentijnsdag. De andere is een eeuwenoude, het Chinese nieuwjaar uit het oosten. De een met hartjes en zinloze cadeaus voor onbekenden of van stille aanbidders. De andere met speciale gerechten die geluk en voorspoed moeten brengen. Zoals de kleine snacks genaamd dumpling, gevuld met varkensvlees en kleine loempia’s genaamd springroll omdat ze de komst van de lente aankondigen.
En rood, heel veel rood, de kleur van de warmte, geluk en verbondenheid. Een Chinees gezin zal alles in het werk stellen om met elkaar het Chinese Maan nieuwjaar te vieren. In China zijn er honderden miljoenen reizigers op pad om samen met hun familie nieuw jaar te vieren. Wat zal de kooldioxyde voetafdruk van deze volksverhuizing zijn?
Ik heb niets met dat Valentijn gedoe. Ik ben niet zo’n romanticus en ook nooit geweest. Ik heb wat tegen verspilling maar niet tegen culturen, Aziatische culturen!

En vuurwerk en dansende leeuwen! Een groot welkom voor het jaar van de Hond. (330 woorden)