Bua Yai (Yu en John) VIP boven voor), zaterdag 3 februari 2018
Een koude wind blaast over het dorre land van de Isaan. Dat is iets dat je absoluut niet verwacht in Thailand. Buiten ritselen de bladeren van de armdikke bamboe en de kokospalmen, het klinkt als regen. De hele nacht heb ik liggen draaien onder het dunne synthetische dekbed. Het tweede hoofdkussen tegen me aan gekneld om wat extra warmte te generen.
Om half zeven ben ik al klaar wakker en de koude maakt dat het geen nut heeft om te proberen verder te slapen. Mijn voeten voelen aan als ijsklompen en mijn fleece is onvindbaar. Op weg naar beneden, naar de keuken voor een verwarmende hete kop koffie, herinner ik me plotseling dat mijn fleece nog in de zadeltas van mijn motor zit. Verkleumd van de kou haal ik gekleed in alleen mijn onderbroek de rode fleece buiten op.
Het moet een zeer vreemd gezicht zijn voor de in dikke kleren gehulde en met wollen mutsen getooide dorpelingen. Met een dampende kop koffie naast het bed en de laptop in de aanslag kruip ik weer onder het dekbed. Mijn fleece maakt het een stuk aangenamer! Wachten op de warmte van de zon is het enige wat ik nu nog kan doen.
Zodra de zon, rond tien uur, door het wolkendek breekt veranderd de wereld buiten mijn ramen. De temperatuur loopt langzaam op en binnen een kwartier schop ik het dekbed van me af. Nu is mijn dag begonnen. In de keuken tref ik Yu en John aan terwijl ik op weg ben voor mijn derde kop koffie.
‘Doe maar rustig aan Johnnie!’, is John’s advies.
Op veel plaatsen noemen ze me nog steeds bij mijn Thaise bijnaam: “Johnnie”, van Johnnie Walker. Niet die van de Whisky maar omdat ik altijd te voet was. Vroeger wandelde ik minimaal vijftig kilometer per week in Pattaya! Terug op het bed sla ik weer aan het schrijven. Ik heb nog het een en ander in te halen.
Zodra mijn inspiratie is opgedroogd kleed ik me aan en ga op zoek naar het ontbijt. Wanneer ik bij Yu en John op bezoek ben kijk ik altijd uit naar de eendeneieren, gebakken of gekookt. Yu koopt ze met emmers tegelijk en ze vinden gretig aftrek in het gezin. Een uitsmijter ham met witte bonen in tomatensaus en ik kan er weer een hele dag op teren. De eieren smaken sterker en zijn ook veel rijker aan voedingsstoffen.
Sinds mijn bezoek aan de Filippijnen eet ik stukken minder. Een klein ontbijt en niet altijd een kleine lunch, het avondeten blijft het culinaire hoogtepunt van de dag. Dat ben ik van plan om door te zetten in Nederland. Niet meer eten omdat je denkt dat je moet eten, voortaan laat ik mijn lichaam spreken. Ik ben haast vijftien kilo afgevallen sinds mijn vertrek uit Nederland en voel me stukken beter. Ook hoop ik dat de getallen van mijn diabetes een stuk zijn verbeterd. Wat wel een probleem is is de persoonlijke hygiëne. Bij deze lage temperaturen op het platteland van Thailand is een douche niet echt uitnodigend dus blijf ik het maar voor me uitschuiven. Misschien later in de middag!
De vraag van John of ik zin heb om mee te gaan naar de supermarkt wordt natuurlijk positief beantwoord. Mijn motor blijft me roepen om een stukje te gaan rijden! Zonder helm, dat kan nog in de provincie, rijden we door de droge rijstvelden van de Isaan. Het is fris, John heeft ervoor gekozen om alleen een shirt te dragen maar ik ben blij dat ik toch mijn fleece heb aangetrokken.
Mijn Honda gromt en brult ombeurten. Af en toe trek ik de gasschuif open en dan gaan we er samen meteen vandoor. Het geluid suggereert dat we hoge snelheden bereiken maar ik weet wel beter. Op het kleine beeldscherm van mijn GPS wordt de exacte snelheid weergegeven en die komt zelden boven de 65 Km/h.
We kopen wat groente en bonen in tomatensaus in de supermarkt maar dat is op dit punt niet belangrijk, het rijden op de motor is het leidend voorwerp. Op weg naar de uitgang trek ik nog wat Thais geld uit de muur en dat zou nu voldoende moeten zijn om me weer terug te brengen naar Pattaya. Zelf heb ik ook een budget vastgesteld waar ik me aan moet houden. Veel plezier hebben terwijl je veel geld uitgeeft is niet moeilijk. Met een beperkt budget veel zien en veel plezier hebben dàt is de kunst! Op de terugweg score ik nog twee donuts, een voor Yu en een voor mij, die de koffie van vanmiddag zullen opfleuren.
Tijdens mijn verblijf in Nang Rong heb ik Brommer Peter belooft dat ik foto’s zou maken van John’s auto. Een voertuig dat hij helemaal, zonder een tekening, van restjes profiel en een oude Honda Phantom heeft gebouwd. Ook ik ben opnieuw verrast wanneer John verteld dat hij problemen had met de benzine toevoer. De benzinetank zat te laag. Na enkele experimenten is hij overgestapt op gas! Nu rijdt de zelfbouw auto dus op propaan. De fles staat achterop vast gesjord met een stuk touw.
We hebben nog een project te gaan deze middag. Geloof het of niet maar toen mijn GPS een jaar geleden in Spanje gebrekkig werd dacht ik meteen dat ik die tijdens mijn bezoek aan Yu en John zou repareren. De Garmin wordt eerst door ons van alle kanten bekeken. Tijdens de koffie met de donut bespreken we hoe het probleem gaan aanpakken, oplossen en repareren.
We zijn er al snel uit en John haalt het gereedschap en de andere benodigheden tevoorschijn. De rubberlijm blijkt te zijn verdroogt maar we hebben ook geluk. Het onderdeel dat we willen maken valt zo uit de plastic wegwerptas. We bekijken het van alle kanten en we zijn het erover eens dat dit de oplossing wel eens zou kunnen zijn. Ik begin het ventieldopje met een kniptang in te korten waarna John het van me overneemt en met een millimeter tegelijk er schijfjes plastic met een nieuw Stanley mes vanaf snijd. Totdat de hoogte van het ventieldopje gelijk is aan de diepte van de buitenkant van de GPS tot aan de micro schakelaar. Er steekt nog wel een klein randje uit en dat wordt met een combinatie van schuurpapier en het Stanley mes verwijderd. Een klein balletje plastic silly putty vult het gaatje in het ventieldopje en we zijn klaar met de voorbereidingen.
Dan gaan we weer met de motoren op pad om nieuwe rubber plakkers voor binnenbanden en een tube Thaise Solution, rubberlijm, te kopen. Op zich een kleine onschuldige aankoop maar niet in Thailand! Ze krijgen bijna een hartaanval wanneer de twee blanken de kleine fietsenwinkel binnenlopen. Een jongere man, waarschijnlijk een zoon, is bezig met het in elkaar zetten met een fiets. Misschien net verkocht, besteld of voor de showroom op de parkeerplaats buiten voor de winkel. Hij springt meteen op want hij weet uit ervaring dat moeders niet met buitenlanders praat. Gelukkig kunnen we hem ongecompliceerd uitleggen wat we nodig hebben en even later staan we € 0,75 armer weer buiten in de brandende zon.
Een beetje schuren, een laatste controle en dan de gaat lijm er op. Er is geen weg meer terug! Vijf minuten wachten en dan het plakkertje. Het resultaat is verrassend goed! Je voelt geen enkele verhoging en de weerstand van de micro-schakelaar lijkt ruim voldoende om het rubber van de plakker terug in de oorspronkelijke plaats te drukken. We zijn nu al trots op ons werk.
Terwijl wij buiten aan het werk zijn is Yu binnen in de keuken druk bezig met het maken van “Scotch Egg”, en die zien er nu al heerlijk uit! Dat wordt smullen vanavond! Ondertussen is de lijm voldoende gehecht en komt het moeilijkste moment van dit project. Met een onbekend Stanley mes moet ik de overtollige randen van het plakkertje wegsnijden. Dat klinkt een stuk gemakkelijk dan het blijkt. Het rubber is taaier dan verwacht en het mes snijd veel minder gemakkelijk dan verwacht. Maar na een kwartier ben ik dan toch klaar en kunnen we beiden blij zijn met het resultaat.
Na een sessie ontspannen op het bed in een verfrissende wind tussen de schuifdeur en de ramen boven mijn bed zoek ik om half vijf weer de weg naar beneden. Het is tijd voor een heerlijk koud biertje achter het huis. De laatste zonnestralen verwarmen me terwijl ik geniet van het biertje. Met John voer ik de heerlijkste gesprekken, techniek, politiek, de natuur of exotisch eten, John weet overal over mee te praten.
Zodra Yu ons roept dat het eten op tafel staat schuiven we aan. Scotch Egg met friet en groente, in een woord: Heerlijk. Na het eten vervolgen we onze gesprekken en Yu voegt zich bij ons. Zaterdagavond in de Isaan, in de verte blaft een hond of kraait een haan.
Nog een fles bier en dan heeft John ook trek in een borreltje. Hij haalt een fles “Glenmorangie” met twee grote glazen tevoorschijn. Een mooi einde aan een heel plezierige dag.
