Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), zondag 14 januari 2018Na het gebruikelijk ontbijt van twee verse broodjes op mijn kamer ga ik deze keer maar eens richting noord-Pattaya. Te voet, ze noemen me tenslotte niet voor niets “Johnnie Walker”! Bij elke stap hou ik mijn ogen goed open. De trottoirs zijn nog steeds een drama en zitten vol valkuilen en andere obstakels. De slagzin “Pattaya, Thailands Wheelchair Friendliest City” is al heel lang niet meer van toepassing. Maar ik kijk ook naar nieuwe restaurants die misschien interessant zouden kunnen zijn om in de komende dagen wat te gaan eten.
Op Second road aangekomen zie ik dat het “Diana Inn”, een heel oud hotel, en de “Green Bottle”, een café/restaurant rondom zijn afgesloten met stalen platen. Wat er boven de omheining uitsteekt voorspeld niet veel goeds! Mijn herinneringen drijven terug naar “Larry” en “Dr. Don”, hoeveel biertjes zouden we hier z’n drieën gedronken hebben? De claxon van een haastige taxi ontwaakt mij uit de beelden van een ver verleden.
Omdat er enkele straten zijn afgesloten wordt ik min of meer gedwongen een andere weg te nemen en alsof een hogere macht dit bestuurd loop ik zo maar een oude vriend tegen het lijf. Scottish Andy, hij is hier voor een dag op doorreis naar het midden-oosten om weer aan de slag te gaan in de olie industrie. Wij gaan zeker vijftien jaar terug en hebben elkaar regelmatig gezien in “Sin-City”. Helaas heeft hij geen tijd voor me wegens al eerder gemaakte afspraken. We wisselen de beste beste wensen uit en nemen afscheid, we weten zeker dat we elkaar in de toekomst wel weer ergens op de wereld zullen treffen.
Aan het water krijg je dan het echte vakantie gevoel. Duizenden mensen liggen te bakken in de zon terwijl tourbussen vol met Chinezen aan en af rijden. De kleine kudde’s Chinezen worden door reisleiders met gekleurde vlaggetjes aan lange stokjes naar gereed liggende speedboten geleid om het kleine eiland voor de kust bij Pattaya te bezoeken. Dat is een van de plaatsen die ik nog nooit heb bezocht! En om eerlijk te zijn zou ik ook niet weten wat ik daar zou moeten doen. Er schijnen apen in een baai te bivakkeren die elke dag door toeristen dronken worden gevoerd. Misschien een tip voor een nieuwe stichting in Nederland? Kun je slapend rijk worden!
Langs het water ga ik richting het noorden. Voor hoe ver? Tot “Soi Six” natuurlijk. Soi Six betekend letterlijk: Zijstraat Zes. Nu zijn er waarschijnlijk meer dan duizend zijstraten in Pattaya die het nummer Zes dragen, maar wanneer je over “Soi Six” begint dan weet iedereen waar je het over hebt. “Soi Six" is waarschijnlijk de meest beruchte straat van Pattaya en misschien wel van Thailand. Alles wat elders onmogelijk is kun je hier waarschijnlijk wel vinden.
Hoewel het bij de wet verboden is zijn de sekstenten en barren hier 24/7 open. Er wordt al jaren over gespeculeerd hoe dat mogelijk zou kunnen zijn maar een passend antwoord, onderbouwd met enig bewijs, is er nooit geleverd. Het is nog maar vroeg in de middag maar honderden meisjes in strakke kleding en korte rokjes zitten voor de barren en sekstenten toilet te maken.
‘Hello Sexy man’, en ‘Where you go?’, komt je van alle kanten tegemoet.
Een vroege en bevredigde klant neemt uitgebreid afscheid van het meisje terwijl hij haar waarschijnlijk gouden bergen beloofd. Ik kan jullie verzekeren dan er maar zeer weinig meisjes voor de gek worden gehouden, het is in 99% van de gevallen dat de “Falang”, de buitenlander, voorzichtig met zijden handschoenen wordt uitgekleed. Ik ken persoonlijk iemand die zijn zogenaamde vriendin uit Bangkok liet overkomen. Zij was elke keer ongesteld of ziek! Hij overhandigde haar vijfhonderd euro, in Thais geld, en de volgende dag was ze weer vertrokken. Zelfs toen ze nog later opbiechtte dat je een Italiaanse vriend had bleef hij geld geven, zei het wel wat minder. Liefde maakt nu eenmaal blind!
Laat ik meteen van de mogelijkheid gebruik maken om een ander broodje Aap verhaal te ontrafelen. Er worden maar heel weinig, minder dan 1%, van de meisjes gedwongen tot de prostitutie. Ze worden gedreven door plichtsbesef jegens haar kinderen en familie. Het lichaam is voor de Boeddhist slechts een verpakking voor de geest. Dus de roofbouw van een eindeloze rij klanten doet niets af aan de reinheid van de geest. Daarnaast is de prostitutie voor buitenlanders geschat op slechts 10 à 15% van het geheel. De rest komt voor rekening van de Thai zelf. Omzet? 261 Miljard baht per jaar! (€ 6.525.000.000,-)
In de binnenlanden van Noord-Pattaya tref ik alleen maar nieuwe hoogbouw aan. het verbaasd me dat de hotels zo dicht tegen elkaar aan worden gebouwd dat je haast van het ene balkon naar het andere kan overstappen. Vroeger reed je hier door het hoge gras naar de supermarkt, nu is het helemaal volgebouwd. In Thailand worden er geen trottoirs aangelegd dus het blijft goed opletten tijdens de wandeling. Vooral motortaxi’s high op amfetamine zijn een verschrikkelijk probleem. Zij voelen zich onoverwinnelijk in het verkeer en door dit gevoel van hoogmoed verongelukken er elke dag wel een handvol dodelijk in het drukke verkeer.
Na ruim twee uur wandelen zoek ik een plaatsje in de “Foodcourt van de Big C” met een bord “Pad Thai”en een blikje Coke Zero voor mijn neus. Voor minder dan twee euro zit ik als een koning te eten. Toch kan ik de Big C nog niet verlaten want mijn leesbril heeft een schroefje verloren en moet ik op zoek naar een leesbril. Dat is even lachen! Op het rek bij de leesbrillen heeft elke bril een nummertje over de sterkte, en daar zit het probleem. Ik moet zeker tien brillen op mijn neus hebben gehad zonder dat ik ook maar enig verschil kon zien. Dat zijn helemaal geen leesbrillen! En dan heb ik er plotseling een die wel werkt! Voor 99 baht ben ik weer een paar weken gered!
Voor mij zit de dag er al vroeg op en ik besluit om het rustig aan te doen. Wanneer mijn maag aan het einde van de avond begint te knorren besluit ik om snel even een “Spaghetti Krapow” te halen. Dus hier is dan eindelijk een foto van mijn favoriete 7-11 magnetron gerecht.
