Spanje: Problemen met het gas?

El Bruc (Monument del Timbaler del Bruc)

Ik heb heerlijk geslapen. Het is nog maar net zeven uur wanneer ik mijn MacBook open sla en als bevroren achter het toetsenbord zit. Er zit teveel in mijn hoofd. Er staan teveel foto’s om te verwerken op mijn harde schijf. Ik weet niet waar te beginnen dus zet ik de radio maar aan. Het was gisteren een hele mooie dag in Barcelona maar ik heb wel veel tijd nodig om alle indrukken te verwerken.
We zijn vanochtend lui en eten rustig ons ontbijt van gebakken eieren op ham en stokbrood. In en om de camper heb je na drie nachten op een camping ook wel het één en ander te doen. Het belangrijkste voor vandaag is het vullen van de watertank. We hebben hier drinkbaar water uit de kraan en dat zal verder zuidelijk wel gaan afnemen. Een keer ondrinkbaar water innemen betekend dat je voor een tijdje je water uit de tank alleen maar kan gebruiken om af te wassen en te koken. Vijf jerrycans later is ook dit karwij geklaard.
Na het late vertrek wordt eerst nog de Lidl met een bezoek vereerd en daarna trekken we weer de bergen in. We beginnen aan route vijf uit het WOMO-boekje Oost-Spanje. Voor het eerst sinds lange tijd hebben we duidelijk doel voor vandaag. We gaan richting een bergmassief genaamd “Montserrat”. Op deze berg is een wereldberoemd klooster gebouwd dat we morgen willen bezoeken. Ons doel is dus om dichtbij het klooster te komen zodat we al vroeg aan ons bezoek kunnen beginnen.
De rit er naar toe loopt over provinciale wegen, we vermijden de snelwegen, en we rijden rakelings langs Barcelona. Aan de horizon kunnen we zelfs nog de torens van de “Sagrada Familia” zien. Het weer is fantastisch en tijdens onze eerste koffiehalte, op een stille parkeerplaats, genieten we van de winterzon.

De eerste halte die ik voor ogen had blijkt niet te zijn wat ik had gedacht. De rustige parkeerplaats, naast een picknickplaats, verandert laat in de middag in een ontmoetingspunt voor de dorpsjeugd. Dat kan gebeuren! Maar dat is voor ons niet wenselijk. Niet dat ik bang ben maar ik heb geen zin in een slechte nachtrust veroorzaakt door overlast van de plaatselijke jeugd.
De steeds sterker wordende gaslucht baart me wel zorgen. Ik heb het in Nederland ook al enkele keren gecontroleerd en ik kan geen lek vinden. Zelfs met een elektronische gassnuffelaar kon ik geen lek ontdekken terwijl we allebei het gas roken. Ik zal er later deze week nog eens naar kijken!

Er zit dus niets anders op dan een stukje verder te rijden en de eerste de beste rustige parkeerplaats te kiezen als plaats voor onze overnachting. We belanden in het dorp El Bruc waar aan de rand van het dorp een school ligt. Naast een monument als herinnering aan een oorlog met de Fransen. De school gaat net uit wanneer wij arriveren en een plaatsje innemen op de parkeerplaats. Nadat ik in mijn kolen Spaans bij verschillende mensen heb geïnformeerd weet ik zeker dat we hier wel een nachtje worden getolereerd. Ook gelden natuurlijk de belangrijkste regels voor het wild overnachten met een camper.
1. Geen overlast.
2. Geen rotzooi achterlaten.
3. Geen Camping gedrag met stoelen en BBQ’s.

Lyka had weer trek in carbonara dus komt er vanavond Pasta met kip in carbonara saus en broccoli op tafel. Een nieuwe serie wordt op de memory stick gezet en we beginnen na het eten aan “American Crime”. Het eerste seizoen van een Amerikaanse serie over misdaad en wat dat kan doen met de families van de daders en de slachtoffers.

Spanje: Barcelona

Blanes (Camping S’abanell)

Hoewel we met de beste voornemens naar bed zijn gegaan staan we deze ochtend toch weer te laat op. Ik heb het al vaker verteld maar na ruim een maand zijn we eindelijk tot rust gekomen. We krijgen plotseling toch haast en zonder een ontbijt vertrekken we van de camping naar het treinstation van Blanes. Het is licht bewolkt maar dat zal de pret voor vandaag niet drukken. De klim onderweg naar het station hakt er wel in. Mijn lichaam zoekt naar suiker om het te kunnen verbranden. Mijn spieren verzuren en mijn maag begint te knorren. Misschien hebben ze op het station wat te eten?
Net voordat we bij het station arriveren worden we ingehaald door de stadsbus vol met mensen. We versnellen onze pas. Een ongeschreven wet onder de reizigers verteld ons dat het verschijnen van de stadsbus naar alle waarschijnlijkheid betekend dat de trein naar Barcelona op het punt staat om te vertrekken.
En ja hoor, ‘Dos ticket Barcelona?’, de man maakt met zijn wijsvinger een heen en weer beweging. Ik knik en presenteer een bankbiljet van vijftig euro.
‘Now, hurry! On One!’, terwijl ik de kaartjes en het wisselgeld in ontvangst neem.
Lyka heeft al twee koffie gescoord in het stationscafé en in een versnelde pas gaan we richting de trein op perron één die klaar staat om te vertrekken. We nemen een plaatsje aan de zeekant, in de zon. De koffie smaakt uitstekend en langzaam rollen we Blanes uit. De wegen aan onze linkerzijde komen bekend voor. Het spoor volgt samen met de N-11 autoweg, nu aan onze rechterhand, de kust.
We genieten van het uitzicht op de “Costa Brava” en de heerlijke koffie. Nog geen drie euro voor twee bekertjes koffie! Waarom wordt onze portemonnee in Nederland toch zo leeggezogen op de stations? Mijn voorbereiding voor ons bezoek aan Barcelona is nul komma nul. Een niet Spaans uitziend ouder stel kan uitkomst bieden. Voorzichtig vraag ik om wat informatie en die krijg ik ook. Het blijken Russen, maar deze zijn van het goede soort, niet luidruchtig en onbeschoft. De man verteld me in goed Engels wat ik weten moet en de vrouw, hoewel ze het Engels niet kan verstaan, knikt goedkeurend naar het verhaal van haar man. Het is duidelijk, ik hoef alleen het oudere stel in de gaten te houden die al voor de tweede dag op rij Barcelona bezoeken.
De trein rijdt en rijdt, na bijna anderhalf uur wenkt de Russische vrouw dat we er op het volgende station uit moeten. Station “Catalunya” is onze eindbestemming. We volgen de twee totdat een roltrap ons naar het daglicht brengt en het Plaza Catalunya zich voor ons ontvouwd.
Een enorme mensenmassa is al op de been. Onze magen klagen en Lyka stemt met mijn voorstel in om eens te bekijken wat voor ontbijt McDonalds in Spanje ons kan voorschotelen. Het wordt voor mij het zo bekende broodje met gebakken ei en worst. Op drie enorme aanraakschermen in de entree maak je je keuze en betaal met de bankpas of creditkaart. Een systeem dat ik ken van mijn reis naar Japan maar verder nog nooit ergens anders heb gezien. Met bonnetje 550 gaat Lyka naar de counter die alleen voor afhalen is gereserveerd.
Ik heb al snel een plekje voor ons twee gevonden zodat we lekker breeduit kunnen zitten. Onze laatste kennismaking met de gouden bogen in Utrecht was geen succes, om eerlijk te zijn smaakte de Big Mac me niet eens. Dat had ongetwijfeld ook met de hoge prijs te maken. De beker koffie is wat kleiner dan ik gewend ben maar het broodje smaakt me uitstekend. Het smaakt zoals overal in Azië. In een flits schieten mijn favoriete McDonalds restaurants in Zuid-Korea, Japan, de Filippijnen, Maleisië en Singapore door mijn hoofd. Het is knap om dit overal hetzelfde te kunnen laten smaken.
Tijdens het eten heb ik de gratis kaart van Barcelona  eens goed bekeken en ben tot de conclusie gekomen dat de € 56,- voor twee dagkaarten voor de toeristenbus wellicht weggegooid geld is. Met mijn vinger loop ik de route over de kaart terwijl Lyka kijkt. Ik schat de totale afstand op ongeveer zeven kilometer. Dat is voor een Filippina een enorme afstand dus ik moet goed mijn best doen om deze wandeling aan haar te verkopen. Mijn aanbod om de souvenirs voor haar, haar zus en haar moeder te betalen trekt Lyka over de streep. Het is voor ons beiden een win/win situatie.
Nog voordat we bij het eerste punt van interesse aankomen hebben we al de souvenirs gevonden die we willen hebben. De man in de souvenirwinkel komt uit Delhi en is vanzelfsprekend een goede verkoper. De ene korting stapelt zich op de andere en in een mum van tijd heeft Lyka uitgezocht wat ze wil hebben, voor mij een koffiebeker want die dure melamine koppen van “de Wit in Schijndel” blijven maar kapot springen. We gaan niet de hele dag met een tasje souvenirs door Barcelona lopen dus beloven we hem plechtig dat we vanmiddag terug komen. Ik zie enige twijfel in zijn ogen maar hij heeft weinig keuze. Hij wil verkopen dus moet hij ook vriendelijk blijven.
‘Namasté’, een handdruk bevestigd de verkoop en even later zijn we op weg naar “Casa Batllo”.

We hoeven niet naar “Casa Batllo” te zoeken want de menigte toeristen die zich voor het huis hebben verzameld kun je al van verre zien. Na de verplichte foto’s lopen we rustig verder door de met zonlicht overgoten straten van Barcelona. Het is heerlijk weer, het is niet te warm en niet te koud. Barcelona is in de oorlogen van de twintigste eeuw niet noemenswaardig gebombardeerd en daardoor is zeer veel van de uitbundige architectuur bewaard gebleven.
De drukte op straat en de gesloten winkels doen me vermoeden dat het vandaag een speciale dag een Spanje, of beter gezegd Catalonië, moet zijn. Zes December? St Nicolaas? Na het gezeur in Nederland kan Sylvana Simons hier aan de slag om deze feestdag in Spanje in de ban te doen! Er liggen hier voldoende kansen.

Rond één uur arriveren we bij het hoogtepunt van ons bezoek aan Barcelona. De nog steeds in aanbouw zijnde “Sagrada Familia” kathedraal. Dit is wat Lyka heel graag wilde zien! De enorme drukte rond de bouwplaats verraad dat dit ambitieuze project een enorme inkomstenbron is voor de stad en de middenstand er om heen. Duizenden mensen krioelen door elkaar en schieten digitale plaatjes. Deze mensenmassa is ook een buitenkansje voor het zakkenrollersgilde dus wijs ik Lyka er nogmaals op om goed op haar spullen te passen.

De kathedraal is en blijft een fantastisch brok beton! Helaas kunnen we niet naar binnen omdat de kaartjes voor vandaag allemaal zijn verkocht. “Kaartjes kopen via het internet” is de pest van het moderne informatie tijdperk.

Voor een moment betreed ik het “FC Barcelona” museum. Hoewel het gratis is heb ik genoeg aan de entree. Daar wordt een ode gebracht aan een van de beste voetballers die ooit op de internationale velden heeft gespeeld!

We komen met elke stap dichterbij het einde van onze dag in Barcelona en met een kleine omweg lopen we langs het “Monumentale stadion voor het stierenvechten”. Ik weet dat er tegenstanders van stierenvechten onder mijn lezers zijn maar ik heb er persoonlijk helemaal geen moeite mee. Een dode stier die 15.000 mensen heeft vermaakt vindt ik persoonlijk minder erg dan het onverdoofd ritueel slachten van een schaap voor twaalf vreemdelingen!

De “Arc del Triomf” is het laatste monument op weg naar de souvenirverkoper. Onderweg maken we nog wel even gebruik van het toilet bij een café. € 2,85 voor een zwarte koffie en een koffie verkeerd is zèker niet verkeerd! En dat in hartje Barcelona!
Bij de souvenirwinkel heeft er een wisseling van de wacht plaats gevonden en dat verontrust me op het eerste gezicht wel een beetje. Maar dat blijkt ten onrechte want na een kort gesprek met de nieuwe verkoper komen we op dezelfde prijs uit. € 38,- voor drie t-shirts, een koffiemok en een koelkastmagneet.
Onze dag in Barcelona zit er op en we gaan richting het station dat moeilijker te vinden is dan we hebben verwacht. Wanneer we eindelijk diep onder de grond op de trein zitten te wachten sluipt de vermoeidheid bij ons  binnen. Hoeveel zouden we hebben we gelopen? Ik schat een kilometer of zeven maar het kan ook meer of minder zijn. Zeven kilometer is eigenlijk niet veel maar slenteren is meer vermoeiend dan goed wandelen. Tijdens de rit terug naar Blanes probeert de trein ons in slaap te schommelen en op enkele momenten lukt dat ook bijna. We vallen nèt niet in slaap!

Terug in de camper rest mij alleen nog om enkele blikken Spaans bier leeg te drinken en de avondmaaltijd op tafel te toveren. Het is een simpele maar heerlijke maaltijd. Varkensvlees in zwarte pepersaus is een Chinese klassieker die we vaak eten. Simpel, snel en zeer smakelijk. Welterusten, morgen gaan we weer rijden.

Spanje: Uitslapen

Blanes (Camping S’abanell)

Het waait hard, de zee is grauw en de golven zijn gekapt met witte koppen. Het is duidelijk ander weer dan drie dagen geleden toen we vanaf hier de bergen in trokken. Op de camping gilt een alarm. Het is loos alarm! Achter de kleine ramen zie ik de bewoners besluiteloos door de camper rennen. Het zal wel een storing zijn.
Voor de meesten begint de werkweek weer en voor ons is het de eerste rustdag. We zijn iets meer dan een maand onderweg. We hebben al zoveel gezien en meegemaakt dat de emotionele afvoer verstopt raakt. We hebben moeite om het allemaal te verwerken en in ons geheugen op te ruimen. Ik heb het gevoel dat we al maanden onderweg zijn!
Dus vandaag hebben we heerlijk uitgeslapen en geen plannen. Nou ja, we gaan wat boodschappen doen en de camper opruimen en schoonmaken, maar voor de rest gaan we in de stand rust.

Na het ontbijt verlaat ik de camper voor een wandeling langs de zee zodat Lyka wat kan opruimen en schoonmaken. De wandelgang langs de boulevard is minder comfortabel dan ik had verwacht. Het waait flink en de frisse wind bijt af en toe toch wel in je oren. De meeste wandelaars zijn ook duidelijk minder zomers gekleed dan ik! Misschien ben ik wel te vaak in Schotland geweest waar haast iedereen op nieuwjaarsdag in een overhemd op pad gaat om de nieuwjaarswens rond te brengen.

Na de wandeling bezoeken we de Lidl waar de nieuwste aanbiedingen in de bakken liggen. Een selfie-stick voor Lyka en twee nieuwe kazen voor mij! De wandeling naar de winkel bevat een stevige klim die we op de terugweg voor de tweede keer moeten maken. Een klim die we morgen ook moeten maken wanneer we naar Barcelona gaan. Het zuchten en puffen van Lyka maakt dat ik me een stuk beter voel. Bijna zeven en vijftig jaar oud maar nog altijd redelijk fit!
De rest van de dag is een echte rustdag. Een beetje liggen, een beetje eten en een beetje wandelen. Ik schrijf, ik bewerk foto’s en ik drink een wijntje. Een fles wijn voor negenennegentig eurocent in de winkel is een aanslag op je gezondheid! Hoe kunnen ze het ervoor maken?

De luiheid, de loomheid, de wijn, restjes in de koelkast en nog een half dozijn andere redenen scheppen de avondmaaltijd. Koreaanse noedelsoep met zeevruchten. Het is sober, dat geef ik meteen toe, maar deze arme luizen maaltijd smaakt wel. Kokend heet en nèt niet te pittig. Een laatste glas rode wijn uit de fles. Morgen naar Barcelona, dus vroeg naar bed.