Spanje: ¡Buenos días España!

Capella (bij de Romeinse brug)

Buiten is het slechts 4 graden en het regent zachtjes, binnen is het binnen nog redelijk aangenaam met 16 graden. De kachel gaat hoger en de koffie gaat op het gas. Ik weet nog steeds niet waar we zijn! Na een kort onderzoek van het GPS spoor van gisteren blijken we voor de tunnel in Vielha E Mijaran te zijn gestrand. Het blijkt ook niet zo’n beste plaats want we slapen bijna naast de doorgaande weg met nummer N-230. Het vrachtverkeer kwam al vroeg op gang en dat was best rumoerig.
Al ver voor het vertrek wil ik de motor laten starten. Een startprobleem dat we vroeger hadden met koud weer speelt in mijn buik terwijl ik koffie drink en verhalen schrijf. De versnellingsbak ik zijn vrij, de massasleutel om en enkele rode lampjes op het dashboard komen to leven, de contactsleutel in het slot, een kort schietgebedje. De sleutel wordt omgedraaid en binnen enkele seconden komt de dieselmotor tot leven. Ik wordt overstroomd met een gevoel van blijdschap. Dat probleem heb ik dus tijdens de laatste werkzaamheden aan de camper ook opgelost.

Het ontbijt is typisch Frans vandaag terwijl we de eerste koude ochtend in Spanje beleven. “Pain au Chocolat" en een croissant met oud Amsterdam voor beiden. Een beetje lichter dan we gewend zijn maar we willen ook wat overgewicht verliezen.
Na het ontbijt zorgen we dat alles vast staat of is opgeborgen zodat er onder het rijden niets door het woongedeelte van de camper kan vliegen. Vooral in scherpe haarspeldbochten willen de onverwachte G-krachten nog wel eens toeslaan.

Vanachter het stuur leun ik iets naar voren om onder de alkoof door naar boven te kijken. Daar klimt de weg sterk omhoog naar de tunnel die ons naar de zonnige zijde van de Pyreneeën moet brengen en ligt de sneeuw. In de tweede versnelling rijden we in een slakkengang omhoog en we verbazen ons over het weinige verkeer om ons heen. Een verdwaalde vrachtwagen haalt ons in en bij de eerste de beste parkeerplaats stop ik om het slechte weer op de foto vast te leggen.

Dan snel weer verder, naar de tunnelingang. Ik weet van mijn motorreizen naar het zuiden van Europa, al weer bijna veertig jaar geleden, dat het weer erg kan verschillen aan beide zijden van de tunnel. Daar hopen we hier dan ook maar op want we hebben wel wat zon verdient na al die koude dagen. Spaanse zon welteverstaan!
Aan de andere kant van de tunnel sneeuwt het! Het weer is dus niet veel beter aan deze kant maar we zien wel onder de witte wolken gevuld met sneeuw een stralend blauwe lucht in de verte van de vallei. Natuurlijk willen een foto van de Lyka in de sneeuw maken. Een fenomeen van het weer dat haast alle vriendinnen, vrienden en mensen uit haar dorp alleen maar van de TV kennen.

Aan het einde van de vallei schijnt de zon al er vrolijk op los. Het is zelfs warm achter de voorruit. Maar bij de eerste thee pauze worden we ook onaangenaam verrast door de ijzige snijdende harde wind die van de bergen door de vallei naar beneden komt.
Onze reis over het Iberische schiereiland is nu ècht begonnen. Het eerste WOMO boekje “Noord-Spanje” ligt naast me op de voorbank en route 01 zit in de GPS geprogrammeerd.

Zo rijden we rustig, we komen zelden boven de 80 Km/u, richting de Boi Vallei waar we mooie vergezichten op de met sneeuw bedekte pieken van de Pyreneeën krijgen. Ook hier staat die ijzige snijdende harde wind maar er zit slechts enkele seconden tussen uitstappen uit de cabine en instappen in het woongedeelte. De hete thee verwarmd ons voor zover we nog niet zijn opgewarmd door de schoonheid van de natuur. Naast de camper grazen paarden alsof het een mooie herfstdag is.

Spanje ligt nu aan onze voeten en de eerste halte is “Roda de Isábena”. Een bergdorpje in Aragón waar zich de kleinste kathedraal van Spanje bevindt. We willen na al dat rijden de benen strekken dus beklimmen we samen de steile smalle straatjes van het dorp op weg naar het kerkplein.
Hier zijn de auto’s slechts minimaal doorgedrongen tot het dagelijks leven. Ik probeer me steeds vaker een beeld te scheppen van de omgeving zonder auto’s. Wat zijn de oude binnensteden dan toch mooi en rustig! Een oude ansichtkaart van de Gasthuisstraat in Zaltbommel met slechts één geparkeerde zwarte auto verschijnt in mijn gedachten. Ik kan een glimlach niet onderdrukken terwijl de door de smalle straatjes omhoog lopen.

De "Catedral de San Vicente y San Valero” zoals het gebouw officieel heet is klein maar fijn. Ik zal proberen om me niet meer uitlaten over de tegenstelling van de armoede van de mensen en de rijkdom van de kerk. Ik ben tenslotte niet voor niets protestant gedoopt!

We schuifelen rond het oude zandstenen gebouw omdat het is gesloten en er ook geen duidelijke aanwijzingen zijn wanneer het wel open is om te bezichtigen.

De oude gemeenschappelijke olijvenpers achter de kathedraal vindt ik persoonlijk mooi om te zien.

Na deze redelijk lange stop komen we weer langzaam op gang en vervolgen onze tour over smalle verkeersvrije bergwegen. Ik weet niet of het toeval is of dat we dit de hele reis mogen verwachtten. In dat laatste geval zal het ontbreken van veel verkeer onze lange reis alleen maar mooier maken!

De klok loopt al tegen half vier wanneer we weer een waypoint uit het boekje passeren. Een parkeerplaats naast een Romeinse brug uit 290 A.D. De korte wandeling door de warme namiddagzon en de rustige parkeerplaats doen ons besluiten om hier vannacht maar te blijven.

Onder een stralend blauwe hemel in de warme zon doe ik wat kleine klusjes aan de oude dame. We hebben een kleine 2000 kilometer gereden en we hebben nog geen druppel olie verbruikt! Dat is een goed punt! Ook hangt de buiten voeler van de thermometer weer op de goede plek en binnen heb ik het een en ander opgeruimd en schoongemaakt.
Tijdens een tweede rondwandeling ontdek ik ook nog een toilet naast de picknickplaats die ook nog eens redelijk schoon blijkt te zijn. We maken daar meermaals met vreugde gebruik van.

Het is weer tijd voor een koud biertje en met het WOMO boekje in de hand neem ik plaats op het muurtje naast de camper. Een beetje ontspannen en lezen wat ons morgen te wachten staat.

Varkensvlees in zwarte pepersaus met rijst! Onder het eten raken we niet uitgepraat over het enorme verschil van het weer tussen ons vertrek en onze halte op de plaats voor de nacht. De zon verdwijnt langzaam achter de horizon en wij wachten op het verschijnen van de maan. De grote volle maan staat vanavond zeer dicht bij de aarde, de volgende keer zal pas in 2034 zijn. Ik zeg een schietgebed en vraag aan Boeddha of ik daar ook in 2034 ooggetuige van mag zijn.
De laatste keer dat ik naar het toilet ga voel ik de kou door mijn fleece trui heen bijten. Warme dagen en koude nachten? Het zou me niets verbazen!
Een paar rode wijntjes en enkele afleveringen van de X-files uit seizoen 7. Wat kan een eenvoudig leven in een zes en twintig jaar oude camper dan toch mooi zijn.

Spanje: Met de oude dame over de Pyreneeën

Vielha E Mijaran (aan de rivier)

De hele nacht heeft de regen op het dak getikt. De grotere druppels die zich losmaakten van het bladerdak boven de camper klonken nog luider! Om iets over zeven ga ik weer aan de slag. De wifi op de camping is zo verschrikkelijk slecht dat ze het wel gratis moeten geven, ik kan me ook niet voorstellen dat er mensen zijn die hiervoor zouden betalen.

Buiten is het nog donker en een verdwaalde automobilist verplaatst zijn voertuig naar een belangrijkere plaats op deze donkere zondagochtend. Ik ben blij dat we gisteren tijdens ons bezoek aan Lourdes zulk mooi weer hebben gehad. Zou het de hand van god zijn geweest? Ik weet het niet maar de gedachte stelt me gerust met de plannen die we hebben om veel kerken en kloosters in Spanje te bezoeken.

Voor het vertrek nemen we voor de eerste keer water in. Geen drinkwater maar water om te koken en af te wassen. Ik mag de tuinslang lenen van een Franse medecamperaar die goed Duits spreekt en na twee minuten en dertig seconden hou ik het voor gezien. Ik kan niet kijken hoeveel water we in de tank hebben dus dat moeten we ondervinden!

We kunnen niet vertrekken zonder afscheid te hebben genomen en een foto van ons samen is gemaakt. De eerste nieuwe vrienden van deze reis zijn een feit. We hopen elkaar misschien later nog in Spanje te ontmoeten wanneer we niet te ver van elkaar verwijderd zijn.

Het is vandaag donker weer, niet koud, maar wel donker. Motregen, regen en een verdwaalde zonnestraal wisselen elkaar in een hoog tempo af terwijl wij richting de bergpas, de “Col du Portillon", rijden die ons over de Pyreneeën moet brengen.

Er is weinig tot geen verkeer op de weg en zo wil ik het ook graag nog een keer benadrukken dat reizen buiten het hoogseizoen mijn ding is. Ik heb geen hekel aan andere mensen alleen aan de enorme drukte bij wereldberoemde bezienswaardigheden. Het ontbreken van omringend verkeer maakt het rijden in een vreemde omgeving een stuk aangenamer en ontspannender. Een korte stop bij een klooster in deze verlaten hoek van de Zuid-Frankrijk en weer verder tot de eerste thee pauze. Ik heb de koffie namelijk voor een paar dagen afgezworen.

Een burcht op een top van een berg die we al van verre kunnen zien wordt al snel ons doel om op de parkeerplaats thee te drinken. De eerste serieuze heuvel is een feit en het wordt druk in de versnellingsbak van de Oude Dame. 3e versnelling met 50 Km/u wordt al snel de 2e versnelling met 30 Km/u. Met deze snelheid en dit aangename toerental, eigenlijk gaat het om het koppel, kruipt de Oude Dame met gemak de heuvel op.

Of de bestuurders van de personenauto’s achter ons ook zo blij zijn met de langzame klim van de Oude Dame betwijfel ik. In een wel heel scherpe haarspeldbocht moet ik aan de binnenkant van de bocht de snelheid wegens een tegenligger laten terugvallen en het kwaad is geschied! De toeren en snelheid vallen terug en de 1e versnelling is een feit. Met 18 Km/u kruipen we met nog meer gemak de heuvel op. De auto’s achter ons halen ons een voor een in op de rechte stukken en gelukkig zien we geen opgestoken middelvingers.

 

Het “Château de Mauvezin” is een schitterende burcht met een lege parkeerplaats aan haar voeten. Terwijl de thee afkoelt lopen wij het laatste stuk de heuvel op om de burcht van dichterbij te bekijken en wellicht te bezoeken.

De burcht is het gehele jaar geopend alleen is er vandaag niemand. Het is best jammer want voor een redelijk bedrag hadden we deze burcht uit de 14e eeuw best van binnen willen bekijken.

De sneeuw op de bergen kondigen aan dat we steeds hoger in de Pyreneeën klimmen. De “Col du Portillon” begint en we worden verrast met de verwijzingen naar wielrenners. Deze “Col du Portillon” zal best regelmatig in de “Tour de France” en/of “De Vuelta” beklommen worden maar ze klinkt mij niet bekend in de oren.

De Oude Dame houdt zich goed en met hetzelfde recept als enkele uren geleden komen we boven èn gaan weer naar beneden. Ik voel me een stuk zelfverzekerder nu de Oude Dame zich bij deze eerste zware test zo goed heeft gehouden.

We hebben eigenlijk nog een klein stukje te gaan en de tunnel hebben we ook nog niet gezien maar een parkeerplaats langs een snelstromende rivier in Vielha E Mijaran wordt op Lyka’s verzoek gepromoveerd tot onze standplaats voor de nacht. Het is nog geen drie uur in de middag maar de reisdag zit er voor ons al op.

Ik heb het gisteren nog even nagekeken. In Spanje mag je, volgens mijn bronnen, gewoon overnachten in je camper op parkeerplaatsen en langs de weg zolang je maar geen gevaar of overlast oplevert voor het overige verkeer en de omwonenden. Dat doen we dus zeker niet! Met het oog op het feit dat we buiten het toeristenseizoen reizen zal het haast zèker geen problemen opleveren.

Op speciaal verzoek laat ik even de pan zien waarin ik de ovenfriet in de camper kan bereiden. Het is weer een eenvoudige maar voedzame en smakelijke maaltijd van chipolata’s met groente en ovenfriet. Wij zijn èrg tevreden met het resultaat wanneer je bedenkt dat het bereid is op twee kleine propaan gasbranders!

Frankrijk: Richting de sneeuwbekapte Pyreneeën

Gerde (Camping de l'Adour)

De zon schijnt ons sinds enkele dagen weer eens tegemoet. En dat stemt me ook meteen vrolijker dan de afgelopen dagen, de kou kan me niets schelen maar ik heb een hekel aan de regen. Vanzelfsprekend eerst een bakkie koffie en de radio aan. Op deze staanplaats in de Haute-Pyrenees heb ik zelfs twee franse zenders die redelijk veel engelstalige muziek draaien. Over het algemeen is de radio ontvangst van de FM zenders zeer plaatselijk. Tientallen keren per dag speuren we de bandbreedte af voor voor ons persoonlijk beluisterbare zenders. Vaak zonder succes waardoor de radio dan maar weer uitgaat en we genieten van de stilte en het ronken van de oude dieselmotor.
Om tien seconden over acht loop ik opgewekt richting de Carrefour voor verse croissants. Lang houdt de opgewektheid niet aan want de supermarkt is op dit, in Nederland toch heel gewone tijdstip, nog gesloten en van een afstandje kan ik op de grote glazen deuren lezen dat de supermarkt om negen uur opent.
Om tien seconden over negen loop ik opgewekt richting de Carrefour voor verse croissants. Lyka is al toilet aan het maken. Het is onvoorstelbaar dat er in zo’n enorm grote winkel zo weinig keuze is in het brood. Zelfs in de croissants zijn er maar twee variëteiten. De margarine croissants zien er niet uit dus ga ik voor de roomboter versie en pak onderweg naar de kassa ook nog een doosje rode wijn van drie liter op. € 8,17 voor drie liter wijn is een koopje! Ik heb nog wel wat speciaal bieren aan boord van de camper maar met het frisse weer op de avond is een rood wijntje ook niet te versmaden.
De croissants sluiten goed aan bij het ontbijt van roerei met gerookte zalm. Een fantastisch ontbijt dat we straks misschien niet meer kunnen eten. Zouden ze gerookte zalm hebben in Spanje? We hebben geen haast op deze mooie ochtend. Er staan slechts een kleine zeventig kilometer op de planning en een bezoek aan een van de bekendste religieuze plaatsen van de katholieke kerk in de wereld. Lourdes! Ja, Lourdes!
Als kind gingen er wel eens katholieke vriendjes of vriendinnetjes met hun ouders of ooms en tantes naar dit katholieke sprookjesland. Ik moest altijd denken aan soort “Efteling voor de anders gelovigen”, wij waren namelijk Protestant thuis. De nieuwsgierigheid smeult nog steeds in me en met een katholieke vrouw heb ik ook een goede reden om niet aan deze plaats voorbij te gaan.

Terwijl we Vic-En-Bigorre verlaten doemen voor ons de met sneeuwbekapte Pyreneeën op. Een machtig vergezicht dat nog wordt versterkt door enkele mannen, en twee vrouwen, die op zaterdagochtend er met de wielrenfiets er op uit trekken om die heuvels te bedwingen.
Wij houden onze ogen, en ik ook op de weg, op deze bergen gericht totdat we in Lourdes arriveren waar we eerst nog even de plaatselijke Lidl een bezoek brengen. Het is vandaag zaterdag en dat betekend dat ik zeker voor twee dagen moet inkopen.
De eerste route in Spanje gaat ook nog eens door een redelijk onbevolkt gebied dus heb ik geen kennis òf zekerheid of we maandag wel eten kunnen inkopen. Met een lijstje in mijn hand ga ik voor de laatste keer dit jaar een Lidl in Frankrijk binnen om boodschappen te doen. Helaas hebben ze niet alles wat er op mijn lijst staat, er zijn opvallend veel lege plaatsen in de diepvriezers! Dan gaan we later maar op zoek naar een alternatief voor de overheerlijke potato wedges.

Lourdes is een magistrale symfonie van het katholieke geloof. Een eenvoudig plattelandsmeisje krijgt een verschijning van de maagd Maria in een grot net buiten het dorp en daarmee is een bedevaartsoord geboren. Het meisje wordt in 1933 heilig verklaard en boven op de berg van de grot wordt er de enorme granieten “Basiliek van de Onbevlekte Ontvangenis” gebouwd. En zie, een goed geoliede geldmachine voor de grote baas, met zijn trawanten, in Rome is een feit.

Maar het is en blijft religie dus daar moet je als reiziger respect voor kunnen opbrengen. Over het algemeen zijn religieuze gebouwen een verheerlijking van het geloof met mooie architectuur met veel kunst en goud. Zo ook deze. Mijn kleine Lyka is er stil van. Ze is van huis uit katholiek en de katholieke kerk heeft nog steeds zeer veel invloed in de Filippijnen. Ik moet tientallen foto’s van haar maken met beelden, mozaïeken en bouwwerken op de achtergrond. Ik doe het met veel plezier, het doet me goed om haar gelukkig te zien.

De “Basiliek van de Onbevlekte Ontvangenis” is een mooi staaltje van kerkbouw. Ik kan hier ook echt van genieten en mijn camera klikt er op los. Ik verbaas me erover hoe rustig het hier in Lourdes is op deze zonnige ochtend in november. In de stad hebben we al opgemerkt dat er zeer veel hotels, winkels en restaurants zijn gesloten in afwachting van het seizoen 2017 dat begin maart weer losbarst. In juni en juli kan je hier over de koppen van de bezoekers lopen.

En daar is het heilige geneeskrachtige water van Lourdes! In de stad wordt het in plastic flessen in de vorm van de maagd Maria verkocht. Mijn excuses aan de gelovigen onder u maar dit vindt ik persoonlijk te ver gaan en een ontoelaatbare vorm van geldklopperij!

Ontelbaren hebben in de afgelopen honderd jaar hier hun flesjes, variërend van een halve liter tot enorme dertig liter jerrycans, gevuld met het gratis gewijde heilige geneeskrachtige water. Ik vindt het intrigerend hoe een onbelangrijk meisje, een grot en een verschijning kunnen uitkomen op geneeskrachtig water dat zieken en gebrekkigen vanuit heel de wereld aantrekt. Maar wie ben ik? Op de terugweg naar de camper kopen we nog wat souvenirs voor het thuisfront in de Filippijnen. Wat zullen ze blij zijn met de rozenkransen uit Lourdes!

Onze slaapplaats voor vandaag is Camping de l'Adour in Gerde. Een dorpje met een mooie camping aan de voetheuvels van de Pyreneeën. De rit naar de camping toe geeft ons een laatste blik op de besneeuwde bergtoppen. De lucht trekt dicht en misschien is er slecht weer op komst.
Camping de l'Adour is een camping met een warme douche, een gelegenheid om de was van elf dagen te doen en het gevoel van veiligheid. Ik moet eerlijk zijn maar op een camping slaap ik toch wat rustiger dan gewoon langs de weg. Ik weet dat de statestieken in ons voordeel werken maar toch knaagt er iets in je onderbewustzijn wanneer je “vrij staat”.

Door alle klussen aan het einde van de dag heb ik niet veel tijd om te koken dus een gemakkelijke Paella met extra toevoegingen moet ons vullen. Hij is wat aan de zoute kant voor ons maar dat is begrijpelijk. Ik gebruik namelijk nooit extra zout in wat ik bereid. De enige uitzondering daarbij is natuurlijk patat friet, daar moet nu eenmaal zout, en een flinke klodder vette èchte mayonaise, op.
Het is nog niet echt laat maar we zijn vermoeid. De was ligt weer schoon op de plaats in de camper en wij zijn zelf ook weer okselfris. Een aflevering van Seizoen 6 van de X-Files met een bokbier binnen handbereik en de dag zit er voor mij weer op. Om half elf gaat het licht uit.