Schotland: De eerste rustdag

Lendalfoot (Varyag Monument)

Om zes uur wordt ik gewekt en door de wektoon heen hoor ik het tikken van duizend kleine snaveltjes op het dak van de camper. Na zeventeen dagen regent het voor de eerste keer wanneer ik wakker wordt. Ik weet dat Schotland geen zonbestemming is maar de eerste twee weken mooi weer hebben we een valse belofte afgegeven. Ik draai me om en droom van verre, mooie bestemmingen en reizen.

Om acht uur sta ik wel op omdat de natuur roept en eens te zien of het echt zo slecht buiten is. En? Nee hoor, het spettert maar de temperatuur van 13 graden is verrassend aangenaam. Ik zet mijn koffie en start mijn MacBook op. Verhalen en foto’s. Schrijven, herschrijven, controleren, benoemen, naar de servers van Google laden en publiceren. Heerlijk ontspannend in de stilte in de camper. Buiten passeert een vrachtwagen op de A77, het enige geluid dat de stilte doorbreekt.
Mijn besluit is genomen. Hier blijven we vandaag staan. Een dag rust! Waarom niet? De wereld is al gejaagd genoeg en we kunnen heel Schotland toch niet bezichtigen! Na een kort informatief gesprek onderweg lijken de prijzen voor de veerboot naar de Orkney’s buiten ons bereik. Vijfhonderd euro voor een retour past niet binnen ons budget. Die tien dagen vallen dus af! We zoeken wel wat anders te doen.
Na het ontbijt van volkoren boterhammen met smeerleverworst en Leerdammer kaas maak ik een grotere wandeling in de buurt van het monument. Het is heerlijk weer, het miezert een beetje maar je wordt niet echt nat en het is veertien graden.
Vandaag is het de eerste grote test voor het zonnepaneel. Zal het de hele dag bewolkt blijven? Zal het paneel voldoende elektriciteit leveren om de huishoudaccu te vullen. Zullen vanavond voldoende elektriciteit hebben om een film te kijken? De radio blijft de hele dag aan als extra belasting. Vanavond weten we in ieder geval meer.
Hot dogs als lunch. Ik moet er zelf nog om lachen maar de broodjes opwarmen in de Omnia oven maakt het in de camper aangenaam warm. Dat is twee vliegen in een klap! Hot dogs zijn prima en na de lunch storten Lyka en ik ons op het lezen. Ik begin aan de zoveelste Pieter Aspe omdat die niet te zwaar zijn maar meestal wel een goede verhaallijn hebben. “Rebus” begint vanzelfsprekend met een vreselijke moord waar commissaris van In de moordenaar moet opsporen.
Aan het einde van de middag loop ik een half uurtje langs de provinciale weg, die hier een snelweg is, en snuif de frisse zeelucht op. Het doet me goed! De slechte tijden, dagen, weken, maanden en jaren zijn verleden tijd en worden op de zeewind weggedragen. Het is alweer een jaar geleden dat mijn moeder ons voorgoed verliet. Een heel jaar! Wat vliegt de tijd!

Ik open deze middag een fles speciaal bier dat ik uit Nederland heb meegebracht. “Chimay Cinq Cents”, 8% alcohol vol triple bier. Wat smaakt dat goed, een slok, een blik uit het raam en de kleine snaveltjes beginnen ook weer op het dak te tikken. Ik doe niets, ik kijk om me heen en geniet van wat ik zie.

Spaghetti Goreng zou Marco Polo niet van streek hebben gebracht maar veel verveelde huisvrouwen wel. De saté smaakt net als thuis en maakt mijn mooie dag nog beter! Saté met pindasaus! Voor mij persoonlijk één van de hoogtepunten van de wereldkeuken.
Na het eten kijken we naar deel 2 van de serie “Snabba Cash”, het zijn bekende boeken in Nederland uitgebracht als “Snel Geld”. Ook dit tweede deel is onderhoudend.
Het is al half elf maar het is nog licht. Na de film loop ik naar buiten en kijk naar de zee. Die ruist, haar golven breken rustgevend op het grind. Eindelijk wordt het donker. Ècht donker, het is nu al half twaalf! Nog een wijntje, een whiskey  en een laatste blik op de grijze silhouetten van de Schotse heuvels die nog net zo indrukwekkend zijn als eeuwen geleden. Je voelt dat je in een oud land bent! Een gevoel dat ik in Nederland ben verloren. Welterusten.

Schotland: Een middag aan zee

Lendalfoot (Varyag Monument)

Na alle slechte voorgevoelens van gisterenavond hebben we toch nog goed geslapen. Het lawaai van de jongeren nam om half twaalf af en was rond middernacht geheel verdwenen. Ik heb zelfs zo goed geslapen dat ik van de vertrekkende vrachtwagen helemaal niets heb gehoord. De laatste vertrekt wanneer ik om iets over zeven de gordijnen in de camper open.

Het gevoel van veiligheid in de camper op een eenzame staanplaats is een veel besproken onderwerp. Ook op de verschillende fora, over het reizen met een camper, die ik regelmatig bezoek. Dat gevoel is persoonlijk en ook voor mannen weer anders dan voor vrouwen. Dat gevoel van veiligheid wordt ondermijnt door de wildste verhalen. Vaak in de vorm van: ik heb gehoord van iemand die had het weer van een ander gehoord, over verdovingsgassen en inbraken terwijl de bewoners van de camper lagen te slapen. Persoonlijk heb ik nog nooit iemand gesproken die het daadwerkelijk is overkomen. Maar ja, wij zijn nog maar groentjes op het campergebied en goed en wel begonnen met onze avonturen.
Na twee weken onderweg ga ik me veiliger voelen! Ik heb op een avond eens goed van binnen door de camper gekeken en ben tot de conclusie gekomen dat ze toch heel wat zouden moeten breken of forceren om binnen te komen. Eenmaal binnen in onze 26 jaar oude camper, wat moeten ze dan meenemen? Een 5 jaar oude laptop? Een tv van 100 euro? Geld is er met het tegenwoordige “plastic” niet veel meer aanwezig! Nee, elke nieuwe nacht ga ik beter slapen en ik heb nu het gevoel dat ik over een paar weken die angstgevoelens helemaal de baas ben. Ik zal nog steeds naar Lyka luisteren, maar een horrorfilm die zich in de bossen afspeelt is niet aan te raden wanneer we zelf een nacht, alleen op een parkeerplaats, in een donker bos doorbrengen.

De koffie gaat op het gas en ik begin te denken voor vandaag. Ik hink op twee gedachten. Ten eerste wil ik gewoon rustig doorrijden en de andere is een dagje vrij te nemen op een rustige plaats.
De tweede klinkt aantrekkelijk maar ik heb nog geen idee waar we dat dagje vrij nemen. Het laatste stuk van WOMO route 02 brengt ons naar “Loch Trool”. Een bekend wandelgebied met veel bossen en enkele bergen. Laten we dat dan maar eens bekijken?
Ik haal de laatste boodschappen voor de komende twee dagen nog voor ons vertrek bij Sainsbury’s en ontdek meteen dat de kleine supermarkten een stuk duurder zijn dan grote. Maar ja, een mens moet nu eenmaal eten, nietwaar? We zetten alles op hun plaats achterin de camper en een laatste controle van Lyka zelf en we gaan weer op weg.
De eerste halte is niet zo erg ver weg want het wordt tijd om de gastank weer te vullen. Het is vandaag alweer elf dagen geleden dat we onze LPG fles hebben gevuld en ik ben nog niet bekend met het verbruik van de koelkast en het koken. Er gaat maar ongeveer 11 liter LPG in de fles en hij is weer vol. Da’s gemakkelijk uitgerekend! Over veertien dagen gaan we de fles weer vullen en ik denk dat ik nu al weet hoeveel LPG er dan in de fles zal gaan.
De caissière komt uit de winkel van het benzinestation om me te vertellen dat het verboden is om een gasfles te vullen. De mededeling dat de fles een 80% automatische afslag heeft maakt op haar geen indruk. Alleen vaste flessen mogen worden gevuld. Ik bied mijn verontschuldigingen aan en beloof haar om het nooit meer te doen. Dat is niet zo heel moeilijk omdat ik weet dat ik waarschijnlijk nooit meer in Newton Stewart zal komen. Na het LPG vul ik ook de dieseltank, onbewust werp ik een blik onder de camper op de ketting die de brandstoftank ondersteund. Ik zie geen lekkage en de ketting houd zich natuurlijk goed.
En dan zijn we op weg naar “Loch Trool”. Er gaat dirèct iets fout dat ik tè laat opmerk. In plaats van een redelijke weg kiest de Garmin voor ons een smalle bosweg. Mooi, maar ook langzaam, snelheden van boven de 30 Km/u worden niet gehaald. Wel eten we ons ontbijt op een van de zeer mooie picknick plaatsen langs de smalle bosweg. Voor een moment twijfel ik nog om er te blijven voor de nacht, het is nog geen elf uur en dat vinden wel een beetje vroeg om te stoppen. Geen 3G en geen radio ontvangst! En het vooruitzicht van een overnachtingsplaats met een uitzicht klinkt toch beter dan een in de bossen.

Laat dat “Loch Trool” nu een tegenvaller zijn van de buitengewone categorie! Omringt door  enkele heuvels en kaal gezaagde bossen geeft het een depressieve indruk. Na een half uurtje draaien we om en rijden weer terug naar de hoofdweg, de juiste weg deze keer. Een snelle blik op de GPS geeft dat we via weg B734 met een omweg naar Girvan rijden. Van een Welsh echtpaar hebben we een tip gekregen dat er een schitterende overnachtingsplaats is bij een Russisch monument.

Dat monument is snel gevonden en het is inderdaad een schitterende plaats. Eerst een bakkie koffie en dan een blik Champignonsoep met brood voor de lunch. Eindelijk hebben we weer digitale radio en ontvangst met de mobiele telefoon. Nu we in Groot-Brittannië zulke goede ervaringen hebben met DAB+ (digitale radio) gaan we na thuiskomst hoogstwaarschijnlijk de autoradio ook vervangen door een DAB+/FM exemplaar. Het wordt de toekomst en met een relatief kleine investering hebben we dan ook meteen een radio die USB sticks en een iPod kan lezen. Dat maakt rijden met muziek een stuk aangenamer.

Na de lunch maak ik een korte wandeling over de weg die naar de parkeerplaatsen leid. Het is inderdaad een schitterende plaats met een groene heuvel aan de ene kant en de zee aan de andere kant. De golven breken op het grindstrand en de noord-westen wind blaast de negatieve gedachten uit mijn hoofd. Het is hier heerlijk!

Een korte, maar hevige, regenbui tovert de parkeerplaats om tot een kleine minizee. En onze camper staat als een eiland midden in de diepe plas water! Lang hoef ik hier niet over na te denken. Ik klim door het gangpad over de voorbanken en verplaats de camper naar hoger gelegen gebieden. Dertig meter verder staan we weer op het droge.
Nog geen vijf minuten later verschijnen er twee enorme Schotse campers van een meter of tien lang die geen problemen met het water hebben. Ze gaan haaks op de parkeerplaatsen staan om hun voeten droog te houden. Het gebruikelijke camper tot camper gesprek over koetjes en kalfjes volgt. Backpackers maar dan anders, de overeenkomsten zijn groter dan ik ooit had kunnen vermoeden. Waar kom je vandaan? Waar ga je heen? Hoe lang zijn jullie onderweg? En meer van die algemene vragen. Ik ben al lang over die vragen heen en heb meer interesse over de technische informatie van de campers. Hoewel we nog geen drie weken onderweg zijn heb ik al haast het idee dat een camper vaak in onze toekomstige reizen in het middelpunt zal staan. Het is een leuk gesprek waarna in me excuseer en weer terugtrek in onze oude dame.
Ik werp me de rest van de middag op mijn verhalen en foto’s, heerlijk ontspannend is deze rustige mooie omgeving. Een kop thee en af en toe dwaalt mijn aandacht van het beeldscherm naar de wereld buiten. Het mooie Schotland.

Ons avondeten is weer heerlijk en ik krijg het gebruik van slechts twee gaspitten steeds beter onder controle. Het heeft zijn gebreken, en dat zal voorlopig ook zo blijven, maar een goede timing tijdens het koken maakt veel goed. We wisselen ook steeds de pasta af met aardappelen. Vreemd genoeg zijn we nog niet aan de rijst toegekomen!
Mediterrane kipfilet met sla en chili potato wedges. Een stukje fruit als toetje en daarna komt de koffie en een wijntje. Easy Money (Snabba Cash - 2012) zorgt voor vermaak en dan nog even lachen met de “Big Bang Theory”.

Schotland: De eerste bossen

Newton Stewart (Parkeerplaats)

Ondanks dat ik ’s morgens al voor dag en dauw op sta rijden we pas om een uur of half tien weg van onze overnachtingsplaats. Ik heb mijn ochtendrituelen en zodra Lyka rond acht uur op het toneel verschijnt begint zij aan haar ochtendrituelen. Vandaag hebben we geen zin om op de camping te blijven staan voor het ontbijt. Het plan is om eerst een half uurtje te rijden en dan een leuk rustig plekje te zoeken om gezellig te ontbijten.

En dat leuke rustige plaatsje hebben we gevonden! Gebakken eieren met worstjes en witte bonen in tomatensaus. Ik heb het ontbijt nog maar net geserveerd wanneer er een grote vrachtwagen gevuld met puin ons idyllische ontbijt plekje voorbij rijdt, een enorme stofwolk in zijn kielzog. Het stof dat over ons ontbijt dwarrelt knarst nog net niet tussen de tanden maar het plezier van samen ontbijten is grotendeels weg. Snel opeten voordat er nog zo’n vrachtwagen voorbij komt!
Vanochtend heb ik nog eens twee bestemmingen toegevoegd aan de route. Deze staan niet in het boekje en op mijn computer lijken ze best leuk. We rijden naar de eerste toe en hier blijkt al meteen waarom dit kasteel niet in het boekje staat. Het is privé bezit en niet toegankelijk voor het publiek. De weg er naar toe is de smalste die ik tot nu toe heb bereden. Maar om eerlijk te zijn, smaller kan het niet! Aan beide zijden van de camper schuurt het hoge gras langs de kunststof beplating.
Aan het einde van de smalle weg doemt er een andere nachtmerrie op. De poort is te laag voor de camper en het stalen smeedijzeren hek is dicht. Gelukkig hebben de eigenaren met de mogelijkheid rekening gehouden dat er wel eens een verdwaalde toerist per ongeluk naar hun kasteel komt. Er is een kleine ruimte langs de weg open gelaten om te keren. Helaas is die plaats zo groot dat je met een Mini Cooper al de grootste problemen zou hebben.
De weg is zo smal dat Lyka niet eens uit de camper kan stappen! Dan maar op goed geluk! Ik bekijk de plaats om te keren zo goed als mogelijk en zie op het eerste gezicht geen obstakels, een verzakt achterwiel en een lekke band schieten door mijn hoofd. Niet negatief denken! Zeg ik tegen mezelf. Centimeter voor centimeter stuur ik de zes meter lange camper achteruit die keerplaats in. Ik kan het niet zien maar ik weet dat mijn achterwielen al in het hoge gras staan en dank de Boeddha dat er geen verborgen paaltjes staan. Vooruit gaat een stuk gemakkelijker. En nu maar hopen dat het kasteel geen bezoek krijgt deze ochtend.

Na een kilometer smalle weg zitten we weer op de gewone tweebaans wegen van Schotland. We kunnen er nu samen hard om lachen maar dat was een kwartier geleden wel anders! De volgende bestemming is er ook een die niet voorkomt in het boekje, “Threave Castle”. Deze staat echter aangegeven met borden van “Historic Scotland” en dan weet je meteen dat het goed zit! Of toch niet?

Het kasteel blijkt door de overstromingen van afgelopen december niet geopend voor het publiek en het lijkt er zelfs op dat het kasteel in de toekomst ook niet meer wordt opengesteld. Dat is aan de ene kant jammer maar aan de andere kant is er wel een leuke korte wandeling naar het kasteel door het omliggende natuurgebied.

De blik op het kasteel die we krijgen is voldoende om mijn interesse te bevredigen. We gaan nog zoveel kastelen bekijken en deze zal zeker niet in de top tien belanden. De wandeling op zich was al heel aangenaam en een goede onderbreking van het rijden door het schitterende Schotse landschap.
Dat rijden bevalt me uitstekend. Ik heb absoluut geen problemen met het links rijden. Alleen die routes, ik ben er voor mezelf nog niet uit. We rijden namelijk maar in het wilde weg, we stoppen wanneer het uitkomt en hebben ’s morgens geen enkel idee waar we zullen overnachten. Dat is voor een georganiseerd en opgeruimd mens als ik haast een halsmisdaad. Toch is dat een van de kern vrijheden van het rijden met een camper. We kunnen haast overal stoppen, wanneer en waar we maar willen. We moeten nog wennen aan de nieuwe situatie. Ik denk er nu over om de hele route in mijn Garmin 2797LM te laden en dan gewoon te kijken naar het teruglopen van de totale afstand naar het eindpunt. We hebben uiterlijk nog 80 dagen, dan moeten we richting huis!

Het rijden is schitterend wanneer de velden overgaan in bossen. Wegen langs meren en rivieren. De lunch is ook een Schotse klassieker, Scottish Pie opgevuld met een restje witte bonen in tomatensaus. Heerlijk, en zeker 1000 calorieën per stuk. We hebben het weer heel erg naar ons zin. Alleen liggen de uitgaven in het begin flink hoger dan ik had verwacht. We hebben tot nu toe nog niets uitzonderlijk gedaan maar wel flinke bedragen in de komende maanden geïnvesteerd.
Elke dag loopt het “gemiddelde uitgaven per dag” bedrag wat terug en ik hoop echt dat ik het lager dan het bedrag krijg dat ik in gedachte had voordat we op reis gingen. Anders zullen we toch anders tegen de (hopelijk) toekomstige reizen moeten aankijken.

Na de bossen arriveren we in een klein stadje aan een rivier, Newton Stewart. Een vredig klein stadje met een parkeerplaats waar je mag overnachten naast een supermarkt. Wat nog belangrijker is, morgen kunnen we hier weer LPG tanken om te stoken, te koken en te koelen! We zijn de enige camper op de enorme parkeerplaats maar dat duurt niet lang. Een camper met een echtpaar uit Wales komt naast ons staan waarna vrachtwagens de parkeerplaats een voor een overnemen. Al die truckers geven me een veilig gevoel want dat zijn geen mannen waar je ’s nachts grapjes mee uithaalt!

Speklappen in sojasaus met noedels en groenten. We nemen het er weer goed van! De wijn stroomt rijkelijk en de avond wordt gevuld met “The planet of the Apes” (2001) en enkele afleveringen van de door ons hoog gewaardeerde komedie. Ik heb nog geen idee wat we morgen gaan doen.