Nederland: Mooi Brabant

Overloon (5825, Fam van Well)

Na de gezellige middag, gisteren in het Stadscafé, met mijn broer, schoonzuster en hun buren was het vanochtend moeilijker dan de afgelopen dagen om op te staan. Toch worstelde ik me na het eerste alarm uit mijn iPhone uit bed. Er ligt een heerlijk weekend voor de deur, in dit geval mooi lenteweer met temperaturen tegen de twintig graden. Dus dit is het ideale weekend om van alles in de camper uit te proberen en te testen. Lijsten te maken van wat we zijn vergeten of missen èn wat we echt niet nodig hebben dus ook niet meer mee nemen.
De afgelopen twee dagen heeft onze huishoudaccu onder een druppellader gestaan en als ik eerlijk moet zijn viel er een last van me af toen het groene lampje op de lader ging branden als teken dat de accu goed, en vol geladen, was. Natuurlijk had ik gisteren voordat we naar de kroeg gingen alle andere zaken, zoals de olie en de koelvloeistof gecontroleerd, en ook de bandenspanning leek mij op het oog goed.
Het haasten met het beladen van de camper is me minder goed bevallen! Lyka was nog niet uit bed en ik liep al heen en weer te rennen met mijn armen vol met spullen die we niet zouden kunnen missen. De reden van dit haasten was simpel. Maanden geleden had ik me al ingeschreven voor een wandeling van twintig kilometer op de Strabrechtse Heide. Een wandeling van twintig kilometer in een natuurgebied onder Heeze in ons mooie Brabant. En we konden daar niet te laat aankomen. Dus wilden we ‘s morgens rond acht uur wegrijden uit Zaltbommel.
Tijdens het aanrijden stoppen we nog snel bij de ALDI om wat eten in te slaan dat we vergeten zijn of dat we simpelweg niet in huis hadden. Kleine dingen die ons verblijf in de camper alleen maar aangenamer zullen maken. Drinkwater voor Lyka, ik probeer het water uit de tank van de camper te drinken. Brood, een snack voor tussen middag in de vorm van een crocadel, ik had mijn bril niet op, en nog wat kleinigheden die me nu niet te binnen schieten.
Tijdens de korte ritten van de afgelopen week spinde de dieselmotor van de camper tevreden en ook deze keer op de snelweg vielen de zenuwen al snel van me af. Een angst heeft zich van me meester gemaakt dat alles me tegenzit en dat alles fout gaat wat er ook maar fout kan gaan. In mijn gedachten zie ik ons met aanrijdingen, opgeblazen motor en meer van die noodlottigheden staan. Ik ben geen doemdenker! Ik moet er alleen voor zorgen dat die waanbeelden snel tot de geschiedenis behoren, dan zal het reizen met de camper een stuk leuker worden.

Onderweg naar het NS-station van Heeze had ik na zitten denken waar de camper te parkeren. Ook hier kregen de negatieve gedachten al snel de overhand. Inbraak, dat zou uitgerekend ons overkomen! Met alle geestelijke kracht die ik in me had verbande ik die negatieve gedachten. Denk positief! Bij aankomst in Heeze was het simpeler dan ik had kunnen vermoeden. Ik parkeerde in een vak voor de deur van een woonhuis, die nu de bewakers werden, recht tegenover het treinstation. Hier zou het toch wel veilig moeten zijn?
Wij snel naar het woongedeelte, het brood, kaas en vleeswaren op de tafel en de ontdekking dat we boter zijn vergeten. Dan maar niet! We hebben nog twintig minuten voor het ontbijt. Vanuit het grote zijraam zien we een groepje mensen langzaam aangroeien. Dat zijn onze medewandelaars, dat kan niet anders. Heerlijk om zo te ontbijten in je eigen comfortabele omgeving. We moeten toch ook nog veel leren en alles moet zijn vaste plaats in de camper krijgen. Eigenlijk wordt het straks zo dat wanneer je een lege plek ziet je weet wat daar hoort te staan.
Na enkele boterhammen, er gingen ook vier boterhammen met kaas en een stuk of zes mandarijnen in de tas, zochten we de groep op die aan de andere kant van het station stonden te wachten. Gelukkig mocht Lyka ook mee van de organisator. Vijf uur alleen in de camper leek haar uiteindelijk toch slechter dan de twintig kilometer wandelen.

Het was een leuke groep met veel verschillende mensen. Vrouwen waren in de meerderheid en dat maakte het ook wat aangenamer en gemoedelijker. Korte gesprekken met enkele van de deelnemers gaven me al snel een goed gevoel maar door het stevige tempo waren de gesprekken soms ook wat kort en werden abrupt afgebroken om later weer te worden vervolgt. De Strabrechtse Heide is zonder twijfel een schitterend natuurgebied waar je een keer moet gaan wandelen. Het was voor mij alweer heel lang geleden dat ik met de wandelsite een wandeling had gemaakt, maar op deze manier, in combinatie met de camper, is het toch wel heel aangenaam.
Na afloop konden we helaas niet voor de afterwalk borrel blijven want we moesten nog naar Overloon rijden. Niet dat dat het einde van de wereld is maar alcohol en autorijden gaan voor mij niet samen. Ik wil het koste wat het kost vermijden! Dus moesten we afscheid nemen voordat we terug bij het NS-station waren. De laatste kilometer naar het station zag ik voldoende plaatsen waar ik zo zou gaan staan. Ook onderweg naar Overloon zag ik tientallen plaatsen waar ik zo wild zou gaan staan met de camper. Maar dat komt nog wel, later! Eerst goed leren waarmee we onderweg zijn. De kleine aangenaamheden en onaangenaamheden van het samen leven en reizen in een camper.

Bij aankomst in Overloon zagen we meteen wat een heerlijk rustige plaats dit is. Midden in de natuur op een grasveld achter een boerderij. De zoon des huizes was in de garage aan een oude Volkswagen kever aan het sleutelen en onderbrak zijn werkzaamheden om ons te helpen de camper te installeren. Onze elektriciteitskabels waren niet goed dus kregen we een verlengsnoer in bruikleen. De elektriciteit vloeide door de kabel en het licht ging aan. De schemering schilderde met licht een donkere strook aan de horizon, de vogels zongen hun laatste lentelied en de rust van de omgeving omsloot ons in een nog stillere stilte.
Bami met een gebakken ei, witte wijn en een biertje, 3G internet en enkele afleveringen van een tv-serie op het platte scherm waarvan we de afstandsbediening waren vergeten. Dat gebeurt ons dus nooit meer! Half elf beklommen we ons bed boven de cabine. In bed hoor ik het gas langzaam in de kachel blazen die een behaaglijke warmte afgeeft. Het is vijfentwintig graden in het woongedeelte van de camper! De gordijnen van het slaapgedeelte gaan dicht en de aangename koelte om te slapen maakt plaats voor de warmte. Welterusten, onze dag zit er op.

Nederland: Klaar om op pad te gaan

Zaltbommel

De afgelopen week is voor ons vreemd verlopen. Om de een of andere mysterieuze reden hebben we de carnaval overgeslagen. Daar heb ik dus maar een paar foto’s van!

Na een nacht als een blok te hebben geslapen, met toch nog een snufje jetlag, was donderdag meteen een heel drukke dag. Mijn voeten voelden aan alsof ze de nacht in een middeleeuws martelwerktuig hadden doorgebracht en dat was meteen de belangrijkste reden dat we naar Den Bosch gingen. Natuurlijk hadden we nog meer in Den Bosch te doen maar nieuwe schoenen was de belangrijkste reden op de voet gevolgd door een bezoek aan de IND.
Het verlengen van de verblijfsvergunning leek me een omslachtig proces. Op het internet had ik al de formulieren bekeken en daarbij  was de moed me in de schoenen gezakt. Een eindeloze stapel formulieren met de meest moeilijke vragen. Laat maar, we gaan wel naar Den Bosch. Eenmaal binnen bij de IND vielen me twee dingen meteen op, het was heel rustig in het kantoor en de koffie uit de automaat is gratis.
We zijn dus meteen aan de beurt en we vallen met de neus in de boter. De medewerker van de IND wil ons ter plekke helpen met het invullen van de benodigde formulieren, het is toch niet druk. De eindeloze stapel uit mijn gedachten wordt voor onze ogen aan het loket gereduceerd tot drie formulieren. Dat schiet op!
De eerste vraag is meteen de belangrijkste: ‘Zijn er belangrijke veranderingen opgetreden sinds de vorige verblijfsvergunning is afgegeven?’
Een volmondig en dubbel ‘Nee!’ is het antwoord van ons beide.
We moeten zelf enkele gegevens invullen, ondertekenen en onze paspoorten laten zien. En dat was het! We krijgen een bewijs dat we de aanvraag hebben ingediend en er moet nog een nieuw biometrisch profiel van Lyka worden aangemaakt. Binnen een half uur staan we weer buiten in de zonnige kou en zijn opgelucht dat het zo gemakkelijk is gegaan. Een high five en snel verder, het is best fris wanneer je twee dagen geleden nog in de tropische temperaturen verbleef.
Na de schoenen, bezoek aan de Indische Toko en een telefoonwinkel kunnen we weer naar huis. Mijn nieuwe schoenen voelen goed aan en de slechte schoenen zijn bij Scapino achtergebleven omdat ik daar nog tien euro voor terug kreeg.

Dat van de carnaval was vreemd! Ik had geen zin, Lyka had geen zin, en dat was meteen het einde van dit volksfeest voor ons. Na veertien jaar geen carnaval te hebben gezien ben ik bang dat ik dat punt nu voorgoed ben gepasseerd. Volgend jaar naar het warmere zuiden!

Maandag stond in het teken van het ophalen van de camper uit de winteropslag. En dat was gelukkig een positieve ervaring! Martin haalde me net na middag op, hij was redelijk opgedroogd van de carnaval, en eenmaal in de opslag startte de motor, na enkele onwennige omwentelingen, zonder problemen. Goed warm laten lopen en een stukje omrijden om alles goed door te smeren en op te warmen. Er zongen wel wat onwennige mechanische geluiden door de cabine maar dat is normaal na zes maanden stil te hebben gestaan. Terwijl ik door een miezerige regen door de Bommelerwaard reed kreeg ik langzaam het campergevoel terug. Ik hoop echt dat we een prima tijd tegemoet kunnen zien met ons oude Fordtje!

Dinsdag werd het klussen! Enkele provisorisch gerepareerde problemen werden vandaag goed en degelijk gerepareerd en/of gemodificeerd. De kapotte boiler is vorig jaar uit de camper gehaald en Lyka en ik bespreken nog steeds of we een warmwater voorziening nodig hebben. Lyka vindt van wel maar ik ben er nog niet zo zeker van. Een boiler op gas kost meer dan 10% van de aanschafprijs van de camper! Dus dat zie ik niet zo zitten, dat geld kan ik beter voor een grotere huishoudaccu gebruiken. Een elektrische boiler is veel goedkoper maar die werkt alleen maar wanneer je aan een elektriciteitspaal op een camperplaats kan staan. Tijdens het wild parkeren zal je daar geen warm water van hebben. We blijven hierover nadenken!

Woensdag kwamen de bestelde LPG gasdampflessen van Witkamp aan. Gelijk in de camper naar een benzinestation om de flessen met LPG te vullen. Zeventien kilo in twee flessen voor nog geen € 26,-, de flessen mogen de eerste keer niet helemaal gevuld worden i.v.m. het bevriezen van de 80% klep in de gasfles.
Dat is toch wel anders dan € 35,- voor een vulling van elf kilo propaan! Een fles werd meteen aangekoppeld in de caravan en de andere ging in de wacht voor morgen. De woensdag was omgevlogen en het werd buiten al donker.

Donderdag bezocht ik “de Schutskooi” in Kerkdriel voor onderdelen om de LPG fles in de camper aan te sluiten. In die winkel was alles te vinden wat ik nu direct nodig heb en ook veel spullen die ik later wel kan gebruiken. Maar eerst die gasfles aansluiten!
In een ver verleden ben ik ook nog een blauwe maandag loodgieter geweest dus dat met dat gas ging wel. Natuurlijk was er wat angst dat er lekkage zou kunnen zijn maar gezond verstand en secuur werken voorkomt veel problemen.
Met enige trots controleer ik voor de laatste keer mijn werk en koppel ik de gasfles aan, de kraan van de gasfles wordt geopend en het gas stroomt voor het eerst uit de stalen tank de gasleiding in. Geen gaslucht en geen gesis waar ik ongerust van zou moeten worden. De andere twee veiligheidskranen gaan open, veiligheid boven alles, en nog steeds lijkt alles in orde. Klik, klik, klik, druk ik op de ontsteking en in de kachel komt de waakvlam tot leven, ik hoor het gas door de sproeier stromen.
Met een zachte plof geeft de waakvlam het vuur door aan de brander. Het geluid wordt sterker en de warmte stijgt op uit de kachel, ik ben blij dat het allemaal goed gaat. Toch wil ik de kachel later nog laten controleren omdat de thermostaat volgens mij niet goed werkt, maar dat is voor later. Ook de branders van het fornuis werken prima dus het hoofdstuk gas lijkt goed te werken. Vanavond laat ik de kachel in de camper aan want ik ben benieuwd wat de temperatuur na zo’n koude nacht in de camper is.

Vrijdag ben ik al erg vroeg wakker. Door de kou en onder een staalblauwe lucht loop ik naar de camper om de kachel te controleren. De camper is niet afgebrand en dat is een goed teken. Binnen is het heerlijk warm en de thermometer geeft 25 graden aan, buiten is het 4 graden! Dat werkt dus perfect en tijdens het voorjaar zullen we niet omkomen van de kou. In de ruimte waar de gasfles staat is het ijskoud! Het verdampen van het gas neemt warmte weg uit de omgeving van de gasfles. Maar belangrijker is dat ik geen gas ruik! Toch wil ik volgende week nog even een professional de installatie laten besnuffelen om er echt zeker van te zijn dat alles in orde is.
De camper en wij zijn klaar om dit weekend een korte rit te maken om eens echt te proberen hoe het is, en om wat het inhoud, om met een camper onderweg te zijn. Vanzelfsprekend kunnen jullie onze verhalen en ervaringen op “Travels and Troubles” lezen.

Nederland: We zijn weer thuis

Zaltbommel

Toen Lyka en ik, op acht oktober van het vorige jaar, op het station van Zaltbommel op de trein naar Schiphol zaten te wachten had ik al een voorgevoel dat dit voorlopig de laatste keer zou zijn. Het reizen zou aan een einde zijn gekomen en een ander, nieuw en misschien wel beter, leven zou ervoor in de plaats komen.
Lyka slaagde in februari 2013 voor haar examen inburgering in Bangkok en toen ze twee maanden later haar Nederlandse verblijfsvergunning kreeg lag het voor de hand dat onze toekomst in Nederland ligt. Het is niet dat we stoppen met reizen, ik hoop dat we een beetje geluk hebben met de camper, maar het reizen gaat wel veranderen. Niet meer zo ver en exotisch maar dichterbij huis. Het zal ook wel heel erg mooi zijn om met Lyka langs bekende en onbekende plaatsen in Europa te reizen!

We hadden al snel ons plaatsje gevonden in het vliegtuig en bij de eerste controle voor de veiligheidsgordels vroeg ik de stewardess of ze misschien een snack voor me had in verband met mijn diabetes. Dat wachten in de file had onze tijd op de luchthaven dusdanig ingekort dat ik niets had kunnen eten. Het was acht uur geleden dat ik voor het laatst wat had gegeten. Zoals ik verwachtte van Etihad was dat geen probleem en toen de stewardess voor de tweede keer langs kwam om de veiligheidsgordels te controleren kreeg ik een klein pakketje met drie sandwiches toegestopt met een bekertje water. Dat was genoeg om me in leven te houden en mijn bloedsuikerspiegel te verhogen.
Het gebrek aan suiker in mijn bloed maakt me prikkelbaar en ook mijn geheugen werkt dan niet goed meer. Maar ik kon me wel het stel herinneren die beide asociaal dwars over de stoelen in de wachtruimte lagen en daardoor moesten veel passagiers omlopen. Ik liet het maar voor wat het was maar toen onze ogen elkaar vonden begreep de man al snel dat ik hun verachtte om deze houding. En laat het nu precies die twee versleten hippies met slechte manieren zijn die achter ons zouden zitten. Ik had de klep van het bagage compartiment boven mijn hoofd al dichtgedaan als teken dat het compartiment vol was. Eigenlijk was alles zo kort voor het vertrek, ze kwamen als allerlaatste demonstratief de cabine binnen gesloft, al vol.
De man met het groezelige baardje en korte paardenstaartje opende de klep boven mijn hoofd. Ik stond op om hem behulpzaam te zijn en vertelde hem dat het compartiment vol was. Daar leek hij geen genoegen mee te nemen. Dus ik vertel hem netjes dat er in Lyka’s rugzak erg breekbaar special gebak uit de Filippijnen zit dat erg breekbaar is. Zijn antwoord dat hij daar geen moer mee te maken had schoot meteen in mijn verkeerde keelgat. Het dialect van zijn antwoord in het engels verraadde dat hij uit Duitsland kwam waarna ik meteen in mijn Duits overschakelde wat een verbaasde blik op zijn gezicht, en een moment uit balans, bracht.
De omgeving in de cabine van het vliegtuig had ons probleem ondertussen opgemerkt waarna we een flink publiek hadden die vol verwachting zaten te wachten wat er nu zou gaan gebeuren. Wachten is nooit leuk en elke afleiding is welkom. We trokken wat heen en weer aan elkaar en precies op het moment dat hij zijn armen omhoog had, net als ik overigens, en iedereen in de cabine dat goed kon zien, gaf ik hem een elleboogstoot op zijn ribbenkast. En dat was meteen het einde van ons geschil! Een steward, die waarschijnlijk de hele voorstelling van een afstand had gevolgd, verscheen op het toneel en verplaatste de bagage van de aangeslagen Duitser naar een ander compartiment enkele rijen verder naar voren.
Maar dat was nog niet alles, hij wilde meer! Hij wilde me uitlokken!
‘Dat jouw vrouw dat toelaat!’, siste hij me verbolgen toe.
‘Dat is geen probleem’, antwoordde ik, ‘wanneer onze kinderen in de wachtkamer zouden gaan liggen zoals U met uw vriendin daar juist hebben gelegen zou mijn vrouw ze een flink pak slaag geven want zo zijn wij niet opgevoed!’
Alles in goed verstaanbaar Duits en luid genoeg om de omgeving mee te laten genieten van het tweede deel van deze klucht. Mijn opmerkingen kregen bijval in de vorm van brede glimlachen op de gezichten van veel passagiers om ons heen, enkelen hadden willen applaudisseren maar hielden zich zichtbaar in. De aangeslagen Duitser had zelf meer bijval verwacht van zijn landgenoten maar het door gebrek daar aan zeeg hij snel neer in zijn stoel en begon geïrriteerd in het Tax-Free magazine te lezen.
Zelf had ik nog een deel drie te gaan. Ik wilde nog even aan de steward uitleggen wat er precies was gebeurd. De toelichting bleek niet nodig, hij had ook gezien wat er was gebeurd en hoewel hij mijn optreden officieel niet kon goedkeuren was hij het er duidelijk wel mee eens. De enkele woorden Arabisch die ik machtig ben hebben me waarschijnlijk daarbij ook geholpen.
Deel vier was eigenlijk nog de mooiste en die bracht het publiek haast op de stoelen! Openlijk je excuses aanbieden terwijl je niet fout was. Politiek op zijn smalst om de laatste twijfelaars over de streep te brengen. Ik verontschuldigde me uitgebreid, en onderdanig, in haast foutloos Duits. Enkele malen achter elkaar maar mijn verontschuldigingen werden door de, van woede kokende Duitser, niet geaccepteerd. Vriendelijke en goedkeurende gezichten keken me van alle kanten aan. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zoiets in een vliegtuig heb meegemaakt, laat staan dat ik een hoofdrol in een klucht vervulde.
Vliegtuigeten, je kan ervan zeggen wat je wil, de ene haat het en de ander zit verlekkerd naar de restjes op het dienblad van de passagier naast hem te kijken. Persoonlijk heb ik zeer slecht, British Airways, en zeer goed, Cathay Pacific, meegemaakt en alles er tussen in, maar over het algemeen is het van redelijke kwaliteit.

Het ontbijt dat we kregen was niet slecht. Gewoon een fabrieksomelet, een knakworstje met wat fruit, een blokje kaas en een klein wit bolletje. Een vliegtuig mag dan wel groot zijn maar eigenlijk is het als koken in een vouwwagen op de camping. Ik vond het prima en het was voldoende om de tijd op de Luchthaven van Abu Dhabi door te komen.
Daar ging het deze keer beter dan op de heenreis. Er waren maar weinig rijen bij de röntgenkasten om de bagage te controleren en hoewel we weer met een bus naar de terminal werden gereden waren we deze keer veel dichter bij terminal 3 waarvan ons vliegtuig naar Amsterdam zou vertrekken. Gelukkig vonden we deze keer snel een stoel om te genieten van een koffie en een uit het vliegtuig meegenomen chocolademuffin.
En wie komt daar langs gelopen? Ik kan mijn ogen niet geloven! Een legende, een levende legende die naar het voetbal trainersvak is overgestapt. Na een moment getwijfeld te hebben vraag ik hem in het Nederlands, dat hij ongetwijfeld niet vergeten is, of hij samen met me op de foto wil. Da’s geen probleem!
‘Zondag AJAX -Feyenoord?’, vraagt hij.
‘Feyenoord - AJAX!’, verbeter ik hem.
‘Wel winnen!’, zegt hij met een brede glimlach.
Ik neem weer plaats en geef hem de privacy die hem toekomt.

Michael Laudrup, een voetbal legende die maar een jaar in Amsterdam heeft gespeeld.

We zoeken de vertrekruimte naar ons vliegtuig weer op voor de etappe van Abi Dhabi naar Amsterdam dat, wegens een probleem met een KLM vlucht twaalf uur eerder, afgeladen vol is. Het is een probleemloze vlucht die zoals elke vlucht onderbroken wordt door een maaltijd om de tijd te doden.

De rijst met kip is al snel allemaal weg dus nemen we ieder een ander van de overgebleven gerechten. Mijn tortellini met spinazie, en ook Lyka’s rundvlees is van prima kwaliteit en ik moet eerlijk zijn dat rijst ook mijn eerste keuze was. Maar na de eerste hap geniet ik van de tortellini, een gerecht dat niet echt bekend is dus ook niet zo wordt gewaardeerd.

De tijd kruipt langzaam voorbij en onderweg zien we de besneeuwde bergtoppen van de Kaukasus, dat is een teken dat we steeds dichterbij huis en dichterbij de kou komen. Dichterbij het einde van onze reis en dichterbij de carnaval. Dichterbij de camper en dichterbij de lente. Dichterbij onze familie en kennissen. Dichterbij ons nieuwe leven en dichterbij onze gezamelijke toekomst.
Wanneer de gezagvoerder ons via de intercom laat weten dat we de daling naar de luchthaven Schiphol elk moment kunnen gaan inzetten krijg ik weer de zenuwen, en waanbeelden, over koffers die we open moeten gaan maken. Vier kleine koffers en twee rugzakken zijn toch wel erg veel bagage voor twee rugzakartiesten? Ik probeer de negatieve gevoelens zo goed als mogelijk te onderdrukken. Negatieve gedachten zijn slecht en wakkeren een depressie aan, een depressie waar ik ècht niet op zit te wachten!
Het stukje door de slurf en naar de immigratie onderdruk ik in stilte deze gevoelens. Lyka lijkt ook gespannen! Zodra Lyka, zonder ook maar een vreemde vraag en binnen twintig seconden, door de immigratie is vergeet ik al snel de bagage. Ik heb heb namelijk een ander probleem! De simkaart van mijn telefoon werkt niet en daar begrijp ik dus echt niets van! Om eerlijk te zijn begrijp ik al heel weinig meer van al die vreemde systemen in de mobiele telefonie die zijn bedacht om ons het geld uit de zak te kloppen! Maar zonder telefoon kan ik niet met Martin bellen die ons straks komt ophalen.
Het wachten op de bagage duurt zo lang dat ik uiteindelijk maar besluit om een tweede poging met mijn simkaart te wagen. In mijn rode etui zit het zakje “telecom diversen” met daarin een handvol simkaarten uit verschillende landen. De roze kleur van T-mobile valt me meteen op. Waarom heb ik twee van die kaartjes? Heb ik dan de verkeerde in mijn iPhone zitten?
Even verwisselen en ik heb verbinding, ook met Martin die al op weg naar Schiphol is. Met kloppende slapen loop ik zo onopvallend als mogelijk door het groene kanaal van de douane, die hebben het te druk met elkaars problemen om ons te zien. Ik blijf erbij dat een directe vlucht uit Bangkok verdachter is dan een onderbroken vlucht ergens in de Arabische wereld. En wanneer we in de verre toekomst weer eens richting Azië gaan dan vliegen we haast zeker weer met Etihad of met Emirates.

Na een klein halfuurtje wachten in de frisse lucht verschijnt Martin met zijn bus en dat is een groot gemak voor ons. Slepen met bagage, een ieder met drie stuks, daar had ik echt tegenop gekeken om zo in de trein te stappen. Een hartelijke begroeting en we zijn al snel weer op weg. Het is zo gezellig dat Martin de eerste afslag mist en we een eindje moeten omrijden.
Zaltbommel, ons Zaltbommel, kondigt zich al een kilometer of vijf van te voren aan. Over de groene weilanden van Waardenburg zien we in de verte de beroemde toren van Zaltbommel opdoemen. Er is over gezongen en over gedicht, maar het is ons thuis en we zijn bijna thuis.

Na een mooie reis stappen we weer over onze drempel, een rugzak vol met mooie herinneringen en een toekomst, hopelijk, vol met mooie reizen met onze camper.

Dit is dan het laatste verhaal over onze reis naar Azië, maar de carnaval staat voor de deur en later een rondje Nederland dat ik al aan het plannen ben!