Tja, de vuile was, dat moet nu eenmaal onderweg ook geburen! Ik ben twaalf dagen op weg en het is tijd om de was te doen. Met de minimale bagage in mijn rugzak is het de tijd om zoveel mogelijk vuil wasgoed tegelijkertijd te doen. Het is een flinke zak vol wanneer ik in mijn oranje omslagdoek, onderweg gekocht voor vier euro, om half zeven de trap af kom. De eigenaar begroet me met een bezorgt gezicht. Hij wil niet over zijn problemen praten terwijl ik mijn wasje naast de wasmachine zet.
Bij de eerste kop koffie van de dag presenteert de oorzaak van zijn bezorgdheid zich aan mij in de vorm van een wat oudere engelse dame die in mijn ogen een beetje de weg kwijt is. Ze went zich zonder enige reden tot mij en begint met een lijst van klachten over het verblijf in Apple Guesthouse die in mijn ogen kant nog wal raken.
‘De schoonmaakster gluurt de hele tijd door het raam naar mij!’
‘De prullenbak in de kamer was niet leeg!’
‘Ze begrijpen er hier niets van wat ik vraag!’
‘Waarom kan ik hier geen fiets huren?’
‘Waarom spreken ze hier geen engels?’, en dat alles in een onaangename hoge stem die net niet tegen schreeuwen aan zit.
De dochter van de eigenaar is duidelijk in paniek en aangeslagen, ze heeft haar telefoon met een vertaal applicatie in de hand, door het gedrag en geschreeuw van de vrouw en smeekt me zonder een woord te zeggen, haar ogen spreken boekdelen, om hulp.
‘Nee, jij moet de vertaling lezen! Dan weet je wat ik bedoel!’
Diplomatiek als ik ben stap ik tussen de beide partijen in om de zaak te sussen.
‘Kan ik u misschien helpen?’, vraag ik haar rustig en op een gedempte toon.
De vrouw kijkt me minachtend aan en negeert me omdat ze waarschijnlijk in het meisje een meer kwetsbaarder slachtoffer ziet dan in mij.
Opnieuw stap ik tussen de twee in en vraag; ‘Kan ik u misschien helpen?’
Verbaasd kijkt ze me aan en vraagt arrogant; ‘Wat heeft u met dit guesthouse te maken? Bent u misschien de eigenaar?’
Zonder een moment te twijfelen antwoord ik haar; ‘Ik kom hier al meer dan vijftien jaar en altijd met veel plezier. Deze mensen zijn zo ondertussen haast familie van me geworden!’
Ze twijfelt voor een moment en de dochter van de eigenaar heeft voor het eerst op deze ochtend een glimlach op haar gezicht. Ze voelt dat ik de situatie naar mijn hand kan zetten. De lijst met vragen en opmerkingen van de gefrustreerde vrouw komt opnieuw voorbij terwijl ik haar onbegrijpend aankijk.
‘Zo, u heeft het punt gemaakt, de mensen begrijpen het en hoe gaan we nu verder?’, is mijn antwoord.
Verbaasd en aangeslagen door mijn onverwachte tegenspraak kijkt ze me aan.
‘Een stukje verderop in een goed hotel voor duizend baht per nacht waar u alle luxe vindt die u zoekt en verwacht. U zoekt een vijfsterren accommodatie voor een nul sterren prijs! Helaas kan dat niet voor de tweehonderd baht (€ 4,70) die u nu per nacht betaald in dit, overigens uitstekende, guesthouse.’
Ze staat daar als een aangeslagen zombie voor me. Ze twijfelt een moment, stapt opzij, en begint dan weer tegen het meisje. Meteen stap ik tussen de twee vrouwen in om zo het meisje in bescherming te nemen.
‘Mevrouw! U bent vrij om te vertrekken en wanneer u al voor een verder verblijf hier heeft betaald zullen ze met veel plezier u het geld teruggeven zodat de rust, die hier normaal gesproken heerst, kan terugkeren!’
Ze bindt in en vraagt opnieuw naar een fiets met versnellingen. Ze wil namelijk naar het Pha Taem NP om de wandschilderingen en watervallen te bekijken.
Tussen haar normale conversatie door sputtert ze steeds tegen met opmerkingen als, ‘jij weet niet hoe het is als een vrouw alleen door Azië te reizen. Jij bent een man en dan is alles anders hier in Azië!’
Ik vraag aan het meisje of er misschien een fiets te huur is in de buurt en dat is dus niet het geval. Het is hier nogal heuvelachtig en je zou haast een professional moeten zijn om in deze temperaturen te gaan fietsen. Maar ze houd vol en wil nu een mountainbike met achttien versnellingen! Dit is Thailand! Dit is de Isaan! Je moet al blij zijn als je een fiets van Chinese makelij kan bemachtigen met een boodschappenmandje voorop en een terugtraprem.
Dan wil ze plotseling een brommer! Voor een brommer moet ze ergens anders zijn maar ze heeft maar weinig ervaring op een brommer dus ze twijfelt hardop of dat wel een goed idee is. Ik probeer haar te helpen door een uitgebreide uitleg over het openbaar vervoer te geven, maar door haar opmerkingen en antwoorden begrijp ik al snel dat ze nog niet zo lang in Thailand is want anders zou ze de meest elementaire bouwstenen van het openbaar vervoer op het platteland van Thailand wel kennen.
‘Wat gaat u doen vandaag?’, vraagt ze alsof ze met voorbedachte rade hierop aangestuurd heeft.
‘Ik ga op mijn motor naar het Pha Taem NP om de muurschilderingen te bekijken!’, antwoord ik haar zonder een moment te twijfelen.
‘Dan kan ik toch wel met jou meerijden!’
‘Nee!’, dat korte antwoord is niet genoeg voor haar.
‘Waarom niet?’
‘Beste mevrouw, vroeger ging ik wel met andere mensen op pad en regelde zelfs vliegtickets, hotelovernachtingen en nog veel meer. Mijn ervaringen zijn de laatste jaren dat je altijd stank voor dank krijgt en dat wanneer het fout gaat het altijd jouw schuld is. En daarom heb ik besloten, een enkele uitzondering daargelaten, om alleen nog met mijn eigen vrouw of alleen op reis te gaan.
Bovendien, ik ken u niet en u bent in mijn ogen een naar persoon. De gedachte om een uur met u op de motor door te brengen zou me abrupt laten besluiten om zelf niet naar het Pha Taem NP te gaan. En ten tweede ben ik aan u helemaal geen verdere uitleg verschuldigd. Met andere woorden, U bent de levende reden waarom ik graag alleen op reis ben!’
Ze slaat haar ogen neer en zonder een woord te zeggen gaat ze terug naar haar kamer, sluit de deur en met zijn vieren horen we hoe ze de deur met de schuif, aan de binnenkant van de deur, demonstratief vergrendeld.
We lachen naar elkaar en maken wegwerp gebaren terwijl de schoonmaakster nog een kop koffie voor me maakt. Dat probleem lijkt tenminste ook weer opgelost!
Terwijl mijn was in de opkomende ochtendzon hangt te drogen schrijf ik een verhaal en luister naar de stilte die uit de kamer van de lastige vrouw onder mij komt. Niets, helemaal niets, geen enkele kik hoor ik. Ze zal wel depressief en verslagen op haar bed liggen!
Mijn kleding is allemaal snel drogend, met uitzondering van de wollen sokken, dus het duurt niet erg lang voordat ik mijn schone broek en overhemd weer aan kan trekken.
Even langs de 7-11 voor de gebruikelijke tosti’s en ik ben op weg naar het Pha Taem NP.
Ook hier flitsen de herinneringen door mijn hoofd. Met behulp van een snelle minibus ben ik snel langs de kassa gereden en heb dus ook die 200 baht in mijn zak gehouden! De hoofdweg, de weg naar het park en de eerste halte komen me allemaal bekend voor.
Eenmaal beneden aan de voet van de meer dan honderd meter hoge rotswand verbaas ik me, precies als bijna veertien jaar geleden, over het universele voorstellingsvermogen van de oermens verspreid over de aarde. De golfjes die het water voorstellen, een symbool dat we nu nog gebruiken! Ik kan verder weinig zeggen over de drieduizend jaar oude muurschilderingen. Maar bekijk de foto’s op ware grootte om zo de details beter te kunnen zien?
Het is net na elf uur wanneer mijn dag er alweer opzit. Heerlijk zo’n rustdag. Ik geniet van het rijden over de lege en verlaten wegen van de Isaan. Dit is het ultieme gevoel van vrijheid!
Op de terugweg, net voor Khong Chiam passeer ik een tempel die ik wel wat nader wil bekijken. Na twaalf dagen gaan er ook voor mij dertien tempels in een dozijn! Maar heel af en toe zie je wat bijzonders aan een tempel en dan is het mooi om in de rust van die religieuze plaats een paar foto’s te schieten. Het verhaal of idee achter de tempel ontgaat me meestal maar de rust en schoonheid zijn genoeg.
De vrouw is ondertussen, zonder een woord te zeggen, verdwenen. Het meisje en de schoonmaakster zijn zichtbaar opgelucht dat ze is weggegaan. De schoonmaakster komt meteen met een kop zwarte koffie aangelopen om haar dankbaarheid te tonen. De mensen hebben hier maar weinig te makken maar toch zijn ze nog steeds in staat om hun dankbaarheid te tonen. Mijn was hangt ondertussen boven op de veranda voor mijn kamerdeur.
Het is tijd voor de lunch en een korte verkenning, in de vorm van een wandeling, van het kleine plaatsje. Gewapend met de camera loop ik vanzelfsprekend langs de Mekong rivier die mijn doel voor deze dagen is. Het plan is om de Mekong vanaf Khong Chiam tot aan het einde in Thailand te volgen. Dan een stuk bergen en dan weer een blik op de Mekong waar ze voor de eerste keer Thailand raakt. Maar dat komt vanzelf aan bod in de komende verhalen.
Er is niet veel bijzonders te zien. Het Pha Taem NP is en blijft de hoofdattractie voor een bezoek aan Khong Chiam. De houten tempelbel is wel bijzonder.
En dan loop ik zomaar tegen een oud chinees winkelpand aan met de Franse en Vietnamese invloeden duidelijk zichtbaar.
Ik weersta de honden op het erf en inspecteer het meer dan honderd jaar oude gebouw. Het stemt me treurig om te weten dat dit in de toekomst tegen de vlakte gaat en plaats maakt voor een betonnen kolos. Alles in de naam van de onstopbare vooruitgang.
Mijn blijdschap is groot wanneer ik op het menu van een klein restaurant “Pittig Koreaans Varkensvlees met rijst” zie staan! In gedachten zie ik de kommen weer voor me staan in Korea.
Helaas komt het gerecht niet eens in de buurt van het originele gerecht. Eigenlijk is het gewoon een Pad Krapow Moo met grote stukken vlees. Maar dat neemt niet weg dat het me prima smaakt en dat ik me voorneem in een grotere stad in Thailand maar eens op zoek te gaan naar een Koreaans restaurant.
Morgen heb ik weer een flinke rit voor de boeg en van een nachtleven is er hier in Khong Chiam geen sprake! Ik geniet van een ijskoude bier Leo op de oever van de Mekong rivier terwijl het daglicht plaats maakt voor de duisternis van de nacht. Khong Chiam is en blijft een magische plaats aan de Mekong rivier.
Het avondeten vindt ik in een Thais restaurant waar het redelijk druk is en dat is vaak een goed teken dat je hier lekker kan eten. Thai zijn kieskeurig als het op het eten aankomt, wanneer een restaurant niet goed is dan is het gedoemd een snelle dood te sterven. Een beperkte menukaart in engels is voldoende.
Varkensvlees gebakken met knoflook en peper, aangevuld met een gebakken groente. Heerlijk met een paar koude flessen bier. Mijn bezoek aan Khong Chiam zit er bijna op maar ik wil jullie het plaatje van een schoon Thais toilet niet onthouden. De meeste toeristen, die georganiseerd rondreizen door Thailand, zullen dit niet vaak meer zien!
Pattaya - Chantaburi - Watthana Nakhon - Buriram - Bua Yai - Surin - Si Saket - Khong Chiam - rond Khong Chiam - 1.344 + 55 = 1399 Km
