Nederland: De rustgevende omgeving van de camper

Zaltbommel

Ik lig met mijn e-reader op de lange bank in de camper en onderbreek het lezen om eens goed om me heen te kijken. Ik ben overvallen door een gevoel van gelukzaligheid. Omringt door alleen het hoognodige dat een modern mens nodig denkt te hebben. Nog geen zes vierkante meter per persoon geluk. Een andere omgeving dan de enorme appartementen die vandaag de dag voor starters en bejaarden worden gebouwd. Ver van de consumptie maatschappij met keukens vol met laden, planken en kastjes gevuld met apparatuur en gereedschappen die schitterend in zo’n mooie dure keuken staan maar die weinig nut hebben bij het bereiden van een stoommaaltijd van de Albert Heijn in de magnetron.
Mijn hoofd op een kussen zonder kussensloop, dat zit in de was en we hebben er maar een per hoofdkussen, en “Mont Ventoux” op de ereader. Radio 2 zachtjes op de achtergrond, vergeten plaatjes uit de jaren tachtig. Mijn voeten liggen aan de lage kant, de camper helt wat naar voren zodat er niemand uit bed rolt, om het bloed niet naar mijn hoofd te laten stijgen. Buiten daalt de regen zachtjes neer op deze woensdag. Het kan me niet deren en niets schelen. De kachel brandt! De oude gaskachel geeft langzaam een comfortabele en gemoedelijke warmte af, voor een moment denk ik aan de keuken 45 jaar geleden in mijn geboortehuis aan de Nonnenstraat. Hout en kolen, een petroleumkan aan de linkerzijde om het vuur weer aan te maken wanneer het was gedoofd.
De camper vult zich met de geur van koffie. Ouderwetse koffie, uit zo’n aluminium espresso apparaat voor op het gas. Simpel, doelmatig en milieubewust. Dat kun je van al die senseo’s die dagelijks worden verkocht niet zeggen. De koffie smaakt me prima! Euroshopper 6 schepjes geeft een heerlijke sterke koffie die bijna naar chocolade smaakt zonder bitter te worden. Een belangrijke toevoeging aan de heerlijke beleving van de vrijheid van de camper, ook zònder elektriciteit.

Net na de lunch arriveert de 700 Watt magnetron die wat gemak gaat toevoegen aan het verblijf in de camper. De Koreaanse magnetron valt als een munt in een betaalautomaat op zijn plaats. Hij staat meteen muurvast op zijn plaats! Ik moet alleen wat rubber doppen aanbrengen om de trillingen op te vangen. Da’s echt een gelukje van de bovenste plank voor nog geen € 65,-.

De regen wordt heftiger en ik vindt het eigenlijk niet eens regen. In de tropen, daar heb je regen! Een muur van water die binnen een mum van tijd de straten en wegen blank zet. Dit is meer een vette motregen, maar de regen is vandaag wel welkom. Met mijn zaklantaarn controleer ik de naden van de opbouw van de camper op lekken. Na een kwartier ben ik klaar en ik ben blij dat ik kan zeggen dat ik geen enkele druppel water heb kunnen ontdekken. En dat is toch wel heel belangrijk!
Ik maak tijdens de regenuren een lijst van taken die ik nog moet verrichten om de camper te controleren en helemaal naar mijn zin te maken. Een plankje hier en een oogje daar, en meer van die kleine dingen. Ik vindt het enorm leuk om de camper langzaam te zien veranderen in een  voertuig waar we volgend jaar heel Europa mee gaan doorkruizen. De plannen gaan al van Gibraltar naar de Noordkaap. Een ritje van ruim 10.000 Kilometer! 200 dagen? Alleen het plannen en dromen is al leuk. Ik kan het zelf soms nog niet bevatten dat ik nu de eigenaar ben van deze camper.

Nederland: Wat is een leven zonder spektakel?

Zaltbommel

Vandaag stond in het teken van mentale moeheid, niet metaalmoeheid! Ik heb super slecht geslapen. Terwijl mijn vrouw de koorts toeschrijft aan de LIDL biertjes ben ik ervan overtuigd dat ik een kou heb opgelopen door geheel naakt en verschoond van het gebruik van het dekbed te slapen. Lyka eist in haar slaap bijna het hele dekbek op met gevolg dat er voor mij weinig of niets meer overblijft. Gedane zaken nemen geen keer dus de koorts heerste de afgelopen nacht in mijn lichaam. Fleece absorbeert minder water dan een rots dus werd ik in een onaangename omgeving wakker. Natte koude fleece, jakkes! Ik kijk uit het kleine raam van de alkoof en zie een paar konijntjes zorgeloos rondhuppelen. Konijn? Ik ken mensen die er graag een zouden verorberen maar geef mij maar een kip. Zonder een papieren zakje ingebracht in het diepgevroren lichaam.
Zodra de zon een weg omhoog aan het firmament vind wordt het aangenamer en de dag kan voor mij beginnen. Eerst naar het toilet, bijna 500 meter lopen (heen en terug), en dan een koffie. Het blijken de laatste twee Senseo pads van de HEMA te zijn. Vijf dagen op stap met de camper is dus 5 x 6 = 30 en er zitten maar 20 pads in een pak. Een typisch voorbeeld van niet goed nadenken! Ik kan wel janken!
Het krediet voor de elektriciteit is volledige opgebruikt en de paal vraagt om een volgende euro om de camper met 220 volt te vullen.
‘Wat is een ochtend zonder koffie?’
‘Als een dag zonder zonsopkomst!’
Dus de euro verdwijnt in de gleuf van de paal en in de camper komt de Senseo tot leven om me te voorzien van de eerste doses cafeïne van de dag. Na deze eerste kop is er nog steeds geen teken van leven boven in de alkoof dus ga ik de kampwinkel maar eens met een bezoek vereren op zoek naar koffiepads.
Iedereen die ooit zo’n kampwinkel heeft bezocht weet dat hij wordt genaaid maar de hoge nood rechtvaardigt de commerciële misdaad. Bij de tweede kop koffie wordt mijn vrouw wakker en ik besef meteen dat het één van die dagen zal gaan worden. Haar periode komt langzaam dichterbij en haar humeur veranderd naar de omgangsrituelen met bloeddorstige zombies. Wat ik in haar ogen zie is geen liefde of verdraagzaamheid, op een dag als deze verheft mijn vrouw het egoïsme naar een hoger platform. Een absolutisme naar een vleselijk lichaam dat bloed. Er zijn godsdiensten die dit als onrein beschouwen maar elders is het een einde van een cyclus. Als de lege, kale en donkere akkers van de winter waar een paar maanden later in de herfst weer het jonge groen wortel zal schieten en een nieuwe generatie het levenslicht ziet.
Ik hoor het bloed door mijn hersenen stromen en ik probeer als een aangeslagen bebloede generaal, die net een aanval van een vijand heeft afgeslagen, de schade op te nemen. De aanval is de beste verdediging, maar ik zie geen enkele twijfel bij mijn tegenstander. Nee, de uitslag is al bekend voordat deze slag is begonnen.
Zwijgen als een politicus is de beste oplossing en hopen dat in het geval van een meningsverschil het kwartje jouw kant opvalt. De lunch slaan we over want de twee frikadellen in de koelkast zijn te oud. Er zit dus niets anders op dan in te pakken en de camper gereed te maken voor het vertrek. Mijn gedachten zijn elders en mijn instincten controleren mijn lichaam. Zodra we klaar zijn verlaten we in een ijzige stilte tussen ons de “Eurocamping Vessem”. Een hele leuke plaats, wanneer je met kinderen en een meegaande vrouw bent. De radio blijft uit!
Net voordat we bij “de Kampeermarkt” arriveren voelt de camper plotseling vreemd aan. Ik kan het gevoel niet omschrijven, maar er klopt iets niet! Lyka ziet na het uitstappen het lege achterwiel en mijn ongeluksdag is meteen compleet. Een lekke band in je eerste week met de camper, is het een slecht voorteken? Is dit hoe de toekomst er uit gaat zien?  Ik stoot twee keer binnen vijf minuten mijn hoofd en nu doet heel mijn lichaam pijn. Ben ik echt wel klaar voor al die tegenwind?
Een paar slokken cola light, ik spuug op de grond tussen mijn flip-flops en ik weet dat dit gewoon een andere test is die de Lord Boeddha op mij loslaat om mijn beloftes te testen. Denken, rustig nadenken! Een leeg en fris hoofd brengt bijna altijd de juiste oplossingen voor je problemen.
“Con te Partiro” van Andrea Bocelli schalt ondertussen uit de radio en ik weet meteen dat het allemaal goed komt.

Het eerst telefoontje met een gerenommeerd bandenbedrijf laat mijn vertrouwen in de Nederlandse klantvriendelijkheid tot een ongekend dieptepunt zakken. Ook bij het tweede telefoontje met de ANWB heb ik mijn bedenkingen. Dit het het moment om het heft in eigen hand te nemen! In moeilijke tijden kan je alleen op je eigen kracht vertrouwen.
Allereerst probeer ik met de stabilisatievoet de kamper hoog genoeg te krijgen zodat ik het wiel kan afnemen van de as. Het pisbakkenstaal is niet opgewassen tegen de 2500 kilo die de camper waarschijnlijk weegt. Ook de bijgeleverde schaarkrik, met een geadviseerde belasting van 2500 Kg, buigt als een reep chocolade in de brandende zomerzon. Ik ben op dit moment aan het einde van mijn mogelijkheden!
Diep in mijn herinneren vindt ik dat er een stukje verderop een vrachtwagengarage gevestigd was. Misschien bestaat die nog wel en kunnen zij me helpen. Vanaf het moment dat ik binnenstap lacht het geluk me toe. Ik krijg een hydraulische krik mee maar met mijn beperkte kennis krijg ik de krik niet hoog genoeg. Ik voel me dom en hulpeloos tegelijk. En al die tijd voel ik de ogen van mijn vrouw in mijn rug prikken met een kracht dat het allemaal mijn schuld is! Terneergeslagen en vol met schaamte meld ik me weer bij de garage dat ik te dom ben om de camper op te krikken en een wiel los te maken.
Een monteur hoort mijn verhaal aan en loopt zonder te klagen met me mee naar de kreupele camper. Hij verzet de krik en binnen een minuut is het wiel vrij! Wat voel ik me hulpeloos en dom tegelijk terwijl die ogen maar blijven prikken in mijn rug. Ik sta daar met het wiel en kijk eens goed om me heen. Een boodschappenkarretje van de kampeermarkt helpt me voor een euro leengeld uit de problemen!

Ik duw het karretje met het wiel erin voor me uit terwijl een ieder me me passeert in zichzelf zit te lachen. De Boeddha test je af en toe en dan hoor je niet te vragen waarom! Bij EMA binnen moeten ze in de werkplaats ook wel een beetje om me lachen. Mijn shirt is met zweet doorweekt en vertoont grote donkere plekken. Ik moet er best een beetje paniekerig hebben uitgezien toen ik de eerste keer de werkplaats binnenstapte. Ik meld me met het karretje bij de monteur en daarna bij Fred aan de receptie. Voordat Fred de werkbon aan de monteur heeft overhandigt is mijn band al klaar.

We kijken rond, we kijken elkaar aan voor wat we waard zijn, en ik kan u melden dat ik niets te klagen heb over de hulp en begrip. Daarom adviseer ik u. Wanneer u pech heeft met uw camper met dieselmotor of problemen met uw banden in de buurt van Eindhoven neem dan contact op met EMA (040-2562243), ik weet zeker dat u goed en vakkundig wordt geholpen!

Met de gerepareerde band in het winkelkarretje ga ik weer richting de gehandicapte camper. Het wiel zit er zo weer onder en nadat ik de hydraulische pomp weer heb teruggebracht kunnen we eindelijk bij de kampeermarkt naar binnen voor de zaken waarvoor we naar Eindhoven zijn gekomen. Een kleine ladder om in bed te komen, twee aluminium klapstoeltjes en een kleine tafel. We kunnen weer verder richting Zaltbommel.
Het gebrek aan communicatie tussen mijn vrouw en mezelf levert de vreemdste misverstanden op! Ik kan zo vijf vragen stellen zonder dat ik ook maar een antwoord krijg. Eerst wil ze geen lunch want alles is “kaput” in de koelbox en dan maakt ze ruzie dat ik over een mooie binnenweg door het Brabantse landschap rijdt. De autosnelweg naar Den Bosch doemt voor me op en de verlossing komt snel dichterbij. Ik volg de langzaam teruglopende klok op mijn GPS terwijl mijn vrouw in alle stilte naast me zit te mokken en me te vervloeken.
Ik kan het zelf bijna niet geloven maar ik ben blij dat ik weer thuis ben. Internet en Facebook voor mijn vrouw terwijl ik gedesillusioneerd alleen in de camper achterblijf en maar meteen begin te klussen om het voor me zelf dragelijker te maken. Het vertrek van mijn vrouw voelt als een bevrijding en dat is niet goed. Ik eet en slaap vanavond in de camper verlost van alle negativiteit die me vandaag heeft omringt.

Nederland: De laatste halte van onze maidentrip

Vessem (Eurocamping Vessem (€ 9,-)

De laatste dag, of beter gezegd, de laatste nacht in de kamper licht alweer voor ons. Ik ben om kwart voor zeven uit bed en buiten is de hele camping nog in een diepe slaap gedompeld. Ik ga op zoek naar mijn fleecetrui en fleecebroek want het is fris vanochtend. Er heeft zich zelfs condens gevormd op de voorruit van onze camper.
Terwijl de koffie uit de Senseo druppelt snel ik naar het toilettenblok om de druk van mijn blaas te krijgen. Pffff, dat lucht op! Terwijl ik langzaam naar onze camper terug loop kijk ik eens goed in het rond. Voor bijna elke voortent bij de caravans staan tafeltjes en stoelen aangevuld met lege of volle flesjes bier. Het zal wel een feest zijn geweest gisteren. Ben ik nu zo oud geworden dat ik me daar niet meer bij wil voegen? Wat is er in hemelsnaam gebeurd? Vroeger schoof ik als een van de eerste aan om gezellig te kletsen en een paar biertjes te drinken. Socializing was mijn middelste naam! Het zal de stress en de onzekerheid van de eerste reis met de camper wel zijn!
Terwijl Lyka nog ligt te ronken probeer ik de rit voor vandaag op een andere manier op mijn  Garmin Nuvi te plannen. Wat ik namelijk niet begrijp is dat mijn oude manier van werken, zoals met de Garmin Oregon 400t, op de nieuwe Garmin Nuvi 2797LM niet meer gaat. Vroeger maakte ik een route met Garmin Basecamp en op de Oregon 400t volgde ik die route naar het einddoel. De nieuwe Nuvi 2797LM lijkt de routes of paden niet meer te af te beelden. Ik denk wel dat ze naar het geheugen gaan maar ik kan ze niet meer vinden. Daar moet ik dus nog eens even induiken en de gebruiksaanwijzing hierop naslaan. Nu heb ik een serie van waypoints gemaakt die ik op nummer volg. Wel omslachtig maar het werkt wel.
Terwijl wij weer aan de broodjes gebakken ontbijtspek met ei zitten liggen tegenover ons de soldaten van het uitgaansleger nog voor pampus onder de luifel voor de oude Mercedes camper. Een Breugeliaans gezicht in een moderne tijd. Ik zal wel te oud zijn geworden om dat nog te kunnen waarderen.

Zodra ik de 2.500 cc dieselmotor tot leven wek komen de hoofden een voor een omhoog. Ik denk dat ze het geknor van de motor niet zo kunnen waarderen. Het zal wel een beetje bonken in die jonge hoofden. In de eerste versnelling laat ik de camper rustig richting de uitgang rollen. 5 Km/U schreeuwt een groot bord langs het pad! Een laatste groet naar de receptie bij de ingang van de camping als teken dat de slagboom omhoog kan en wij vertrekken. Dat was het dus, wij komen hier in ieder geval honderd procent zeker nooit meer terug.
Het systeem dat ik gisteren voor de GPS heb bedacht lijkt te werken. De GPS stuurt me punt na punt naar de lunchplaats in Mill, onder een oude molen. We moeten wel goed kijken want het is me niet helemaal duidelijk of we hier wel mogen staan. Maar aan de andere kant staan we gewoon op de openbare weg en we staan niemand in de weg. Dat we een broodje frikadel eten kan toch niet verboden zijn!

Na de lunch gaat het meteen mis met een enorme omleiding, uiteindelijk schakel ik de GPS maar uit zodat de elektronische stem me niet meer verteld om om te draaien en terug te keren. De moderne hulpmiddelen hebben ook hun beperkingen en ik ga maar verder op mijn intuïtie. Bij aankomst op de plaats die ik vanochtend heb gekozen schrikt het bord “Familie Camping” me meteen af. Nee, niet weer! Ik stop een stukje verder langs de weg  om het boek èn de NKC app op de iPhone te raadplegen. Die laatste is het beste en ik kies voor de “Eurocamping Vessem”, € 9,-- volgens de app maar ik hou een slag om de arm. Bij aankomst zien we meteen dat het goed is. Op een veldtje voor de ingang naar de camping staan een stuk of vijftien campers broederlijk naast elkaar. Ik zoek een plaatsje niet al te ver van een elektriciteitspaal en ga me melden bij de receptie.

‘Dat is dan € 9,-- voor de nacht. Een fijn verblijf en als u nog vragen heeft, wij zijn hier tot negen uur’, verteld de receptioniste.
Eurocamping Vessem is een heerlijke plaats naast een speelweide met een zwembad. Lyka is teleurgesteld dat ze haar bikini niet heeft meegebracht. Ondanks mijn herhaalde adviezen. Aziatische vrouwen zijn nu eenmaal graag wit en gedragen zich daarom het liefst als nachtdieren om zo blootstelling aan het minste geringste zonlicht te vermijden. Het grote relaxen kan beginnen en het internet brengt bij Lyka een grote glimlach op haar gezicht. Maar dat geluk is niet van lange duur! Vijf euro per dag schrikt zelfs de zwaarste verslaafde af. Ik neem het schrijfblok voor me op tafel en maak een lijstje wat we tekort komen, wat ik moet nakijken, aanpassen of verwijderen in de camper. Een paar dagen op reis geeft je een prima beeld over je voertuig.

De laatste avondmaaltijd van deze korte reis is een van mijn favorieten. Shoarma met gebakken aardappelen en salade. Die tweede ben ik nu wel zat dus de volgende keer neem ik wel de rijstkoker mee. Het eten in de camper smaakt me prima maar Lyka is het campingvoedsel nu spuugzat. Ze klaagt onafgebroken over van alles en nog wat, en dat is niet bevorderlijk voor mijn humeur en geluksbeleving. Het moet toch niet zo moeilijk zijn om je een beetje aan te passen wanneer je uit de Filipijnen komt?
De koorts kruipt weer langzaam mijn lichaam in en ik voel me met de minuut slechter. We kijken samen nog een film totdat ik het echt niet meer hou en het bed opzoek. Voor mijn vrouw is dat een uitstekend moment om ruzie te gaan maken over het bed. Ik sluit me af van de wereld der ontwaakten en probeer zo snel als mogelijk naar dromenland te komen. Met de camper naar Spanje en Portugal zou een mooie droom zijn. Maar zal het ooit zo ver komen of zal de camper in de komende maanden weer worden verkocht? Met een tegenwerkende vrouw is het niet leuk om op reis te zijn.