Manila (Slouch Hat Inn)
In de receptie van het “Walkabout Hotel” wachtten Lyka en ik samen op de bus die ons naar Manila zou brengen. Een minibus zou het worden en ik was niet zeker of we nog wel over zouden stappen. Maar de minibus ging richting het “Swagman Resort” en dat luchtte wel op!
Na een kort moment in de koelte van de minibus verscheen de grote vertrouwde krakende bus van de “Swagman”. Een grotere overgang was haast niet mogelijk! De zachte stoffen bekleding van de minibus werd verruild voor een stoffen interieur overtrokken met een hard en dik transparant plastic. Binnen drie minuten plakten mijn billen door mijn korte broek aan het plastic en de rug van mijn jungleshirt was kletsnat.
Het duurde niet lang voordat de bus in beweging kwam en wij ontsnapten uit “Angeles City”, het “Sodom en Gomorra” van de Filippijnen. Veel van de reis heb ik niet gemerkt! Ik viel al snel in het grijze gebied tussen de slaap en het wakker zijn. De twee uur waren zo om en de laatste twintig minuten in Manila brachten weer mooie herinneringen bij me boven.
Ik was hier nu voor de vierde keer en eigenlijk was het helemaal niet zo slecht geweest. Ik had me een dag geleden voorgenomen om nooit meer naar de Filippijnen terug te keren maar het zien van de bekende stad bracht een gevoel van weemoed bij me teweeg. Er lagen hier mooie momenten met Wes Brown, Henk en Micky de taxichauffeur.
Alles leek bekend hier! Het kleine park, de taxi’s en de lastige zonnebril verkopers, die ook maar een paar centen probeerden te verdienen. Om de hoek was de “Slouch Hat Inn” waar ik hoopte op een goedkope kamer voor een paar uur op de kop te tikken. En dat was gelukkig geen probleem! Na het tyfoon seizoen is het hier ook niet druk en misschien kunnen jullie de beelden van de Roxas Boulevard in Manila op het nieuws nog wel herinneren?
Duizend Peso voor de kamer tot vier uur! En wel een kamer met airconditioning want ik de hitte van de stad zou ik sowieso niet kunnen slapen. Ik was vermoeid en opnieuw dreef ik weg naar het grijze gebied tussen slapen en wakker zijn. Ik dreef op een wolk van problemen die één voor één moesten worden opgelost. Er was ook een strakke volgorde en als in een moeilijke puzzel moest ik eerst een probleem oplossen voordat ik naar het volgende probleem kon gaan.
Om drie uur schoot ik wakker en voelde instinctief naast me. En daar lag Lyka te ronken alsof er geen wolkje aan de lucht was.
‘En misschien was dat ook wel zo?’
Het waren tenslotte mijn problemen en voor het eerst voelde ik een goddelijke hand die me deze moeilijke opdrachten voorlegde om me voor te bereiden op mijn verdere leven.
Een snelle maaltijd van “Filippijnse biefstuk” met wat friet en rijst moest onze magen vullen om de grootste trek weg te nemen.
De zenuwen gierden door mijn keel en de onzekerheid of we wel konden vertrekken en wat ons te wachten stond werd me bijna teveel. In de taxi dacht ik diep na over de hindernissen die me nog op de luchthaven te wachten stonden.
