vrijdag 27 mei 2011

Maleisië: Een handvol taken met een Chinees einde

Kuala Lumpur (Equatorial Hotel (1215))

De eerste dag in Kuala Lumpur is een drukke en zoals de titel al zegt hebben we een lijstje met taken af te handelen in deze wereldstad. De plaatsen waar we moeten zijn liggen niet naast elkaar dus zullen we best een beetje snelheid moeten maken om ze in één dag af te handelen.
Als we om zeven uur door het geluid van mijn iPhone worden gewekt ben ik opvallend fris. Met Lyka is het anders gesteld, ze slaapt graag uit. Dus ik laat haar maar wat langer liggen en terwijl ik de waterkoker aanzet kijk ik naar buiten. Het lijkt dat er wat druppels vallen maar dat kan soms de hele dag zo langzaam doorgaan. Maar vaker is het de aankondiging van een flinke bui die na een uurtje wel verleden tijd is.
De koffie smaakt me goed en ook Lyka neemt een kopje, de boterhammen van krentenbrood met kaas gaan zonder problemen naar binnen. Het satelliet kanaal op de tv begint te haperen en dat is meestal een gevolg van zware regen. En ja hoor, buiten regent het zo hard dat de auto’s op Jalan Sultan Ismael meer op speedboten lijken.

Er zit dus niets anders op dan te wachten tot het weer droog is en die tijd breng ik door met de laptop op schoot om de foto’s te verwerken en nog een stukje te schrijven.
Wanneer het dan eindelijk droog is vertrekken we voor de eerste taak. Een tweede sim-kaart moet worden gekocht zodat ook Lyka internet kan ontvangen op haar Apple MacBook. Digi is de goedkoopste en tevens een goede provider. Voor RM 25 (€ 5,80) krijg je een sim-kaart met een tegoed voor vijf dagen onbeperkt internet via G3 of EDGE. De snelheid is OK en ook de dekking heeft me tot nu toe nooit een probleem gegeven.
De tweede taak is voor mij persoonlijk een belangrijke! Het is weer tijd voor mijn halfjaarlijkse onderhoud aan mijn Nikon D700. Nakijken en schoonmaken, en vooral het schoonmaken van mijn sensor. Sinds Canada heb ik weer een paar donkere plekken op mijn foto’s en ik heb echt geen idee waar dat vuil vandaan zou moeten komen. Ik verwissel nu eenmaal niet zo heel vaak mijn lenzen. Maar toch komt er vuil binnen dat moet worden verwijderd.
Ik betaal graag de RM 30 (€ 6,95) omdat hetzelfde karwei me in Nederland zeker het tienvoudige zou kosten en daar bovenop zou ik de camera waarschijnlijk ook nog een weekje moeten missen. Na mijn bezoek aan YL Camera neem ik de tijd om een BBQ Pork Pau met een kopje zwarte thee te nuttigen. Een heerlijkheid in het Chinese theehuis net naast de roltrappen!

Twee gedaan en nog twee te gaan! En de laatste twee adressen zijn in het Midvalley Shopping Center. Na een rit met Monorail en de KTM stappen we het enorme winkelcentrum binnen. Maar voordat we gaan winkelen is het eerst tijd voor de lunch!
Gisteren hadden we in de KL Ekspress gezien dat er bij Pizza Hut elke dag aanbiedingen zijn met 50% korting. Vandaag op vrijdag was het de Tagliatelle Carbonara voor RM 5,45 (€ 1,26). En dat gerecht is nu juist één van de favorieten van Lyka. Natuurlijk moest ik hieraan gehoor geven en zelf ook een keertje afzien van een Maleis gerecht. En om eerlijk te zijn smaakte het me goed. De laatste restjes saus veegde ik met het knoflookbrood van mijn bord.

Nu op zoek naar Teva sandalen voor mijn peanut! Het mag vreemd klinken maar ze leveren maar twee modellen en dan ook nog bijna alleen in de Bata. Helaas hadden ze niet de goede maat en dat betekende dat er aan het einde van de dag nog een bestemming niet al te ver van ons hotel zou worden toegevoegd.
De vierde taak schoof een plaatsje door en werd nu de derde taak op mijn lijstje. Lyka vond het een prima idee om ook een Osprey zijtas te gaan gebruiken. Mijn trouwe blauwe tot cameratas omgedoopte zijtas is één van de beste dingen die ik de laatste tijd aan mijn uitrusting heb toegevoegd.
Op weg naar de outdoor winkel liepen in in het hart van het winkelcentrum tegen een levensgrote reclame voor de film “Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides” aan. Een piratenschip en kisten vol met juwelen en goud stonden uitgesteld.

Het liep al tegen vier uur en moesten nog op zoek naar de sandalen. Een stukje met de overvolle KTM van Midvalley naar KL Sentral en dan met de Putra LRT van KL Sentral naar KLLC. Een doodgewone trip voor ons, ik moet dit in de afgelopen jaren al tientallen keren hebben gedaan.
De sandalen lagen letterlijk al voor ons klaar en binnen tien minuten stonden we alweer buiten. Het was een geslaagde dag die na een kort bezoek aan onze kamer en een douche ook nog een mooi vervolg kreeg.
We gingen op deze mooie en droge zomeravond lekker een biertje drinken en Chinees eten bij Petaling Street.

Om half elf waren we gelukkig en doodvermoeid. Na een korte rit met de taxi stopten we niet ver van ons hotel. Onze eerste dag zat er op en morgen zou deze mooie dag zeker een goed vervolg krijgen.

donderdag 26 mei 2011

Maleisië: Een regelaar op de bus

Kuala Lumpur (Equatorial Hotel (1215))

Net toen ik dacht dat ik alles al had meegemaakt werden we in alle vroegte in de bus getrakteerd op een Australiër, dat dacht ik aan zijn accent te horen, die alles wel eens even zou regelen in de bus naar de luchthaven. Wij kregen meteen de wind van voren omdat wij onze rugzakken mee de cabine in hadden genomen en de bagage hoort nu eenmaal volgens de voorschriften onder in de bus. Die rugzakken zouden een obstakel vormen wanneer er een noodsituatie zou ontstaan!
Na de paar uur draaien in mijn bed was ik niet echt klaar voor zo’n preek en ik schudde met mijn hoofd en ging zitten op de stoelen naast hem aan de andere kant van het gangpad.
Maar hij was nog niet klaar! Er kwamen nog meer preken over dat ik de Indiër voor ons gevraagd had om de stoel niet geheel neer te klappen, maar een beetje rekening te houden met de passagier achter hem. De Australiër begon opnieuw over de bagage en dat het onze eigen schuld was dat we zo krap zaten. Ik wilde nog wat terug zeggen maar in plaats van woorden schudde ik opnieuw mijn hoofd terwijl ik hem recht in de ogen keek.
Er was een schittering van overwinning in zijn ogen toen hij naar de lege stoel naast hem keek. Maar die schittering verdween heel snel toen er een mollige Thaise vrouw naast hem ging zitten. Hij keek nog over zijn schouder om te kijken of er misschien nog stoelen achter hem vrij waren maar hij kon plotseling geen woorden meer vinden en accepteerde zijn lot. Onderweg heb ik hem niet meer gehoord.
Als laatsten verlieten we de bus en begaven ons eerst naar de counter voor de bussen naar Pattaya. Op het internet waren er tegenstrijdige berichten over de vertrektijden van de bussen vanaf de Suvarnabhumi naar Pattaya. Het misverstand werd snel uitgelegd en er waren dus wel duidelijk meer bussen toegevoegd aan het schema. Vroeger was 19:00 de laatste bus maar er zijn nu ook bussen toegevoegd om 20:00, 21:00 en zelfs 22:00. Het is maar dat jullie het weten.
Het uurtje wachten was zo voorbij onder het genot van een flinke beker koffie en een langzame internet sessie met de stick van 12Call.

Bij Gate G1 was het een drukte van jewelste. Er stond een half leger Indiërs te wachten op de groepsleider zodat ze met z’n allen tegelijk aan boord konden gaan. Natuurlijk is dat onmogelijk met een enorme oploop als gevolg! De eerste hindernis kon ik zonder problemen omzeilen. Met een flinke dosis bluf liepen we zonder problemen als eerste naar het vliegtuig. De medewerker van AirAsia was toch te druk om de Indiërs van zich af te houden!
Een vlucht met Indiërs is als een schoolreisje met een groep kinderen van een jaar of tien. Zodra het voertuig zich in beweging zet springt bijna iedereen van opwinding van zijn stoel omhoog en wil door het vliegtuig gaan rennen. De cabincrew, die natuurlijk in de minderheid is, heeft de grootste problemen om iedereen weer aangesnoerd in zijn stoel te krijgen. Vol ongeloof kijken we stil toe.
Bij de korte beltoon die aangeeft dat de veiligheidsgordels weer los mogen vliegt iedereen op en maakt een korte sprint naar één van de drie toiletten aan boord van de Airbus A320. Je moet thuis natuurlijk tegen iedereen kunnen vertellen dat je hoog in de lucht naar een echt toilet bent geweest.
Ik sluit mijn ogen en mijn gedachten drijven af naar Kolkata, maar vijf maanden geleden en toch lijkt het alweer een eeuwigheid! Ik sluit opnieuw mijn ogen en stop met het vechten tegen mijn vermoeidheid. Ik dommel weg en wordt af en toe gewekt door een passant die zijn kont lomp tegen me aan perst.
We zijn blij als we op een natgeregend LCCT in Kuala Lumpur landden, het baart me geen zorgen want het weer veranderd hier snel.

De trein heeft het voor mij gewonnen van de bus als ik van KLIA/LCCT naar de stad moet. Het is ietsje duurder maar de busreis is wel veel comfortabeler.

Na de KLIA Ekspress nemen we nu ook in plaats van de monorail de LRT naar KLCC. Een simpele rekensom geeft als resultaat dat we zo minder hoeven te lopen.
Een kamer aan de voorkant van het Equatorial Hotel deze keer en wederom geen internet. Dat is het enige wat er mis is met dit hotel en ook meteen de reden waarom we niet meer terugkomen in het “Equatorial Hotel”. De volgende keer gaan we slapen voor minder dan de helft van de prijs maar inclusief Wifi én ontbijt. De kamers zullen waarschijnlijk wel wat minder zijn!

Het is al kwart over vier wanneer we de eerste maaltijd van de dag tot ons nemen. Laat maar niet te laat! De noedels met kokkels zijn heerlijk en vliegen letterlijk naar binnen. Vol en voldaan kopen we een sim-kaart voor het internet en slenteren terug naar het hotel met een boodschappentas vol met krentenbrood, kaas en een grote fles 100+. Het is tijd om te rusten om plannen voor de komende dagen te maken.

Lyka doet nog een dutje en om half acht gaan we alweer op pad voor de tweede maaltijd van de dag. Ik heb er honderden keren over geschreven maar de schoonheid van de Petronas Twin Towers is onbeschrijfelijk.

De Japanse bento daartegen is maar van discutabele kwaliteit. Het vlees is koud en er is teveel saus gebruikt. Ik eet het maar ik weet zeker dat het meteen ook de laatste keer is dat ik daar eten bestel.

De avond zit er voor ons op en doodvermoeid zoeken we de beschutting van onze kamer op en duiken onder het dekbed.

Welterusten en tot morgen.

woensdag 25 mei 2011

Thailand: Met z’n tweeën op pad

Pattaya (Boxing Roo (8)), 25 mei 2011

Tijdens het laden van de micro-SD kaart in mijn Garmin GPS zag ik de afstand die ik sinds mijn laatste vertrek uit Thailand, in een kleine drie maanden heb 37257 Km afgelegd!! En dat is niet niets!
Ik kan me herinneren dat ik ooit een poging heb ondernomen om de afgelegde kilometers van mijn totale reizen uit te rekenen. Erg ver ben ik niet gekomen, want dat zou een monnikenwerk zijn geweest.
Met de Lonely Planet van Indonesië op mijn buik en de paarse leesbril op mijn neus , liggend op mijn bed onder het genot van de airconditioning, besef ik hoe groot Indonesië wel niet is. Het land heb ik al een keer bezocht dus het is geen nieuwe bestemming, maar dan toch. Terwijl ik een denkbeeldige rechte lijn van Jakarta naar Surakarta (Solo) trek wordt ik afgeleid door de omringende eilanden.
Sumatra, Sulawesi en de groep Lombok, Sumbawa en Flores zouden alweer drie hele mooie reizen op zich zelf zijn. Één per jaar zou zeker niet vervelen en ook geen aanslag op mijn bankrekening betekenen.
Snel kijk ik nog naar de prijzen voor een ticket Kuala Lumpur naar Medan, en het is prijzenfestival bij AirAsia! Binnen een uur, het is heel druk op de website, heb ik de tickets voor Lyka en mezelf geboekt.
Sumatra in februari 2012 voor de fantastische prijs van € 113,- per persoon. Van Bangkok naar Kuala Lumpur en verder naar Medan met het vliegtuig. Van Medan naar Singapore over land en dan terug naar Bangkok met AirAsia. Wat kan het leven toch mooi zijn.
En nu weer terug naar West-Java. De afstand zal niet zo heel groot zijn die we gaan afleggen maar het openbaar vervoer gaat nu eenmaal niet zo heel snel in Indonesië. De 850 Km zullen we hoogstwaarschijnlijk zoveel mogelijk per trein afleggen. Heerlijk rustig en relaxed met zo’n 60 Km/u door de rijstvelden en langs hoge vulkanen.

Nu kan ik wel weer een setje foto’s downloaden en laten zien wat de steden en dorpen te bieden hebben maar deze keer laat ik maar wat landschappen zien. Weer eens wat anders!

26 mei Kuala Lumpur 5 nachten (Equatorial Hotel)


31 mei Jakarta 7 nachten (Batavia Hotel)


07 juni Bogor 3 nachten


10 juni Bandung 4 nachten

14 juni Garut 2 nachten


16 juni Pangandaran 2 nachten


18 juni Cilacap 3 nachten


21 juni Yogyakarta 4 nachten


25 juni Surakarta 3 nachten (The Sunan Hotel)


28 juni weer naar Thailand!

En als alles goed gaat zijn we dan weer in één stuk en gezond terug in Thailand waar we heerlijk gaan uitrusten en plezier maken in afwachting van onze volgende reis naar de Filippijnen.
Copyright/Disclaimer