Canada: Hangover!

Toronto (HI-Toronto (404))

Wat een volgeladen laatste dag in Toronto had moeten worden veranderde in een lange wandeling in de door de wind en met de laatste regendruppels geteisterde straten van een ijskoude stad.
Ik kan er dus niet meer zo goed tegen! Laat naar bed en dan vroeg opstaan was moeilijker dan ik ooit had kunnen bedenken. Lui in bed wachtte ik rustig tot de twee dikke vrouwen klaar waren met het douchen, omkleden en opmaken. Dertig tot vijfenveertig minuten per persoon. Maar het maakte me niets uit en ik stak mijn hoofd weer onder het dekbed en dacht aan mijn meisje.
De Braziliaanse is OK, maar ze is op reis omdat ze denkt dat ze op reis moet. Erg contactloos en eenzaam in het hostel. In zo’n geval moet je juist naar beneden gaan en met zoveel mogelijk mensen praten, misschien is het haar angst en het gebrekkige Engels dat haar weerhoud? De Duitse berg snurkt als een echte mijnwerker en als ik ze op de trap zou tegenkomen zou ik haar niet eens herkennen. Ze lag al te slapen toen ik thuis kwam en ze was vertrokken toen ik om tien uur opstond.
Het Engelse ontbijt was redelijk voor de prijs en de vettige hap smaakte me goed. Met elke hap voelde ik de kater minder worden en werd ik klaargestoomd voor de wandeling die voor me lag.

Om half één was er nog geen spoor van Gary te bekennen en ik ging maar op pad omdat ik geen hoop meer had dat hij nog zou verschijnen. Buiten regende het zachtjes en mijn doel was een huis waar een goede kennis van me had gewoond. Ik zou dat voor iedereen heel gewone huis gaan fotograferen.
Er stond een straffe wind tussen de hoogbouw van het financiële district. De wegen en straten van de stad zijn strikt op een oost-west en noord-zuid raster gebouwd zodat je bij elke kruising bijna uit je jas werd geblazen. Het was nat en koud maar ik genoot van elke stap. Bijna was ik de trouwdag van William en Kate vergeten! Twee “Royal Guards” stonden naast de deuropening van een winkel in Bloor Street.

Het huis was snel gevonden en ik schoot de beloofde foto’s.

En weer terug naar het hostel want ik had het gevoel dat ik alweer genoeg had gedaan. Bij aankomst stond er ietsje meer dan zeven kilometer op de teller en ik warmde me aan een paar koppen thee op. Mijn vingers ratelden op het toetsenbord en de verhalen over de laatste twee dagen stonden snel op het beeldscherm. Zo, dat was dat en nu op weg naar de slijterij om wat bier te halen en op de terugweg een pizza.
Maar nog voordat ik bij de slijterij was zag ik op nog geen honderd meter een winkel genaamd “M&M Meatshop”. Er stonden allerlei maaltijden in de vriezer en de koelkast. Een korte blik op het assortiment deed de pizza van mijn boodschappenlijstje verdwijnen en op de terugweg zou ik hier nog even binnen lopen.
Acht blikken Bavaria bier en twee diepvries maaltijden! Twee maaltijden want ik wist niet hoeveel ik zou eten. Mijn lichaam protesteerde nog steeds tegen het voedsel dat ik tot me wilde nemen.

Gary verscheen, ook vechtend met zijn kater, en we raakten aan de praat met twee meisjes aan een andere tafel. We lachten en dronken. Een paar biertjes en enkele uren verder had ik een mooie afsluiting van mijn reis naar Canada en de USA.

Elke, Jielus, Gary en Mimi.

Canada: Ga terug naar start, U ontvangt geen € 200

Toronto (HI-Toronto (404))

De gast die ik vannacht op de kamer had was zo stil als een kerkmuis geweest. Hij had al gepakt en was verdwenen voordat ik het in de gaten had. Met één oog open had ik hem rond zijn weekendtas zien scharrelen. Er was voor mij geen reden om haast te maken vanochtend. De VIA Rail trein met nummer 55 zou pas om 09:50 uit Montreal vertrekken. Het Centraal Station was misschien tien minuten lopen en eten en wat te drinken voor onderweg zou ik in het station wel kopen.
Tijdens het inpakken van mijn rugzak dacht ik aan mijn meisje. Ik heb genoten van Canada en Amerika maar het was zeker veel leuker geweest als ze er bij was geweest. Maar helaas kon het niet deze keer. In gedachte zag ik haar op me wachten.

In één soepele beweging checkte ik uit, gooide de lakens en handdoek in de wasmand en ging op weg naar het treinstation. Opnieuw een McDonald’s ontbijtje met als extra een tweede broodje want de treinreis zou ruim zeven uur duren.
De trein naar Toronto was ruim en comfortabel. Ik zocht een plekje ergens voorin en installeerde mijn elektronica. In gedachten verzonken liet ik de afgelopen twee weken nog eens de revue passeren. Met een schok kwam de trein in beweging en reed het enorme station uit. Buiten mistte het hevig en dat maakte het vertrek uit Montreal speciaal.

Eenmaal buiten de stad trok de mist op en werd het uitzicht heel eentonig Het werd tijd om de computer te voorschijn te halen. Een stopcontact onder de stoel en gratis Wifi, net als in de bus. Daar kunnen ze in Nederland nog heel wat van leren! Tijdens de stop in Ottawa had ik geluk. Ik mocht blijven zitten terwijl de wagon was omgedoopt tot business class.

Maar het geluk was nog niet op. De serveerster kwam met het karretje langs en vroeg of ik misschien wat te drinken wilde. Ik vond het moeilijk om te bekennen dat mijn Canadese geld bijna op was en dat ik alleen met mijn creditcard kon betalen. En dat bleek in de trein niet mogelijk. Ze wreef over haar hart en schonk een gratis beker koffie voor me in.
De tijd vloog om terwijl ik aan mijn reisverhalen en foto’s werkte. Het was zo half twee en het was tijd om mijn afgeprijsde lunch naar binnen te werken. De kikkererwten salade was zo lekker dat ik eens goed keek hoe ze dit in elkaar geknutseld hadden. Ik wil dit in de toekomst waarschijnlijk zelf wel een keertje maken.

En plotseling was daar het wijde water! Lake Ontario is een enorme plas water dat me eigenlijk meteen aan een zee deed denken. De trein gleed met 152 Kilometer per uur door het steeds dichter bebouwde landschap. Aan de horizon werd de lucht zwarter dan de nacht. Er hing een flinke storm in de lucht richting Toronto. Ik kon alleen maar hopen dat de storm voorbij zou zijn wanneer het station in Toronto zouden binnen rijden.

En ook hier viel ik in de prijzen. De wolken waren al leeg geregend en alleen de straat was nog hier en daar nat. Twee weken geleden had ik het hostel al gezien dus ik wist precies waar ik heen moest lopen.

In het hostel viel ik opnieuw in de prijzen! Ik kreeg een bed in een drie persoon dorm zonder stapelbedden. En dat was heel welkom!

Zonder na te denken kleedde ik me uit om te gaan douchen toen er plotseling een vrouwelijke kamergenoot uit Brazilië binnen kwam. Ik stond poedelnaakt voor de verbaasde vrouw. Ik verontschuldigde me en deed snel mijn handdoek om. Ze kon er gelukkig wel om lachen! De derde kamergenoot bleek ook een vrouw te zijn en zij kwam uit Duitsland.
Niet belangrijk want je gebruikt de kamer sowieso alleen maar om te slapen. Natuurlijk was ik in de haast vergeten om het internet wachtwoord te vragen. Ik hoorde stemmen op de gang en zo snel als mijn voeten me konden dragen rende ik met de handdoek om de gang op.
De jongens gaven me het wachtwoord en daar stond ook Gary weer voor me. Twee weken na de leuke avond in Canadiana Backpackers Inn waren we weer herenigd. En dat moest natuurlijk gevierd worden! Maar niet voordat ik had gegeten want ik trok nu echt wel krom van de honger. De tonijn sandwich met salade was heerlijk en toen alles van mijn bordje verdwenen was gingen we snel op weg naar de slijter.

De zes blikken Bavaria gleden naar binnen terwijl we met een bont gezelschap in de commonroom van het hotel een praatje maakten. Het werd nog leuker toen de derde bekende zich bij ons voegde. De in Duitsland wonende Fransman was aan zijn laatste avond in Canada en zou morgen weer naar Frankfurt vliegen.

Rond twaalf uur lagen de meeste gasten van het hostel al op één oor terwijl wij er over nadachten om nog een biertje in de bar te gaan drinken. Natuurlijk gingen we op stap en belandden in een bar genaamd “Scotland Yard” waar we iets te diep in het glaasje keken. Het maakte weinig uit want morgen is de laatste dag en dan zit ook deze mooie trip er weer op.

In de zeventien dagen heb ik ongeveer 2500 Km afgelegd met de trein, bus en het vliegtuig. Dat klink misschien veel en als je op de kaart de route ziet dan wordt dat gevoel alleen maar versterkt.

Maar als je het op de hele kaart van Noord-Amerika ziet dan besef je pas hoe groot dit continent eigenlijk is.

We hadden een prima avond en het was een mooie afsluiting van mijn reis in Noord-Amerika.

Canada: Slecht weer

Montreal (HI-Montréal (214))

Reizen in de lente kan je mooie en slechte dagen geven. En vandaag was het een hele slechte! Het was al over negen toen ik de bar van het hostel binnen liep om te kijken wat het ontbijt dat hier wordt verkocht er uit zou zien. Er lag niet veel van mijn gading en een croissant met boter voor vijf Euro is me toch wel te gortig.
Door een neerdalende regen en met mijn hoofd diep in mijn kraag ging ik weer naar de McDonald’s. Ik weet het! Maar ik kan nu eenmaal niets anders vinden waar ik een simpel en redelijk geprijsd ontbijt kan eten.


Maar wat ik hier zag zette me wel tot nadenken!

Tegenover mij aan een andere tafel zat een kleine ongeschoren man in wat ranzige kleding. Het ontbijt smaakte hem net zo goed als het mijne maar nadat hij klaar was nam hij een laatste slok van zijn koffie en inspecteerde of de beker ook daadwerkelijk leeg was.
Hij trok zijn jas aan en met de beker in zijn hand verliet hij het restaurant om even later weer onder een luifel naast mijn raam in mijn beeld te verschijnen. Hij hield zijn beker omhoog en binnen een mum van een tijd vielen de eerste kwartjes in de lege beker. En het ging goed! Binnen een half uur waren er zeker twintig muntjes in de koffiebeker gevallen. Wat het meeste opviel was dat de voorbijgangers haast als robots of beter gezegd, als gehypnotiseerd het geld in de beker gooiden. Er was nooit oogcontact tussen de gever en de kleine man en voor zover ik kon zien werden er ook nooit enkele woorden gewisseld.
De man probeerde de muntjes in de beker te tellen en het moeten er waarschijnlijk genoeg zijn geweest van de muntjes verdwenen via de linker handpalm in de linker zak van de jas. Hij verdween weer uit mijn beeld en na een minuut of tien stapte hij opnieuw de McDonald’s binnen.
Er werd weer wat te eten besteld en hij nam plaats op dezelfde plaats en ging verder met de krant die hij een drie kwartier geleden had laten liggen. Het broodje en de hashbrown verdwenen in zijn maag en hij stapte weer op om op dezelfde plaats opnieuw zijn koffiebeker tevoorschijn te halen. Althans, dat dacht ik. Maar nee, hij haalde een nieuw pakje sigaretten tevoorschijn en stak er één op die hij met veel smaak oprookte. Bij elke trek werd de rook recht omhoog geblazen als bewijs dat het het erg goed deed.
Nu neem ik aan dat een dakloze zwerver wel andere dingen aan zijn hoofd heeft dan het kopen van dure sigaretten.
Na de sigaret kwam de nu bekende koffiebeker tevoorschijn en die vulde zich automatisch alsof het een kleine waterval van muntjes was. Deze zwervers moeten zeker vijftig Dollar per dag ophalen! Naast de gratis maaltijd en een gratis bed is dat een aanzienlijk bedrag. Ik heb dan ook zeker geen medelijden met deze figuren.

Ik had ondertussen mijn tweede kopje is gratis koffie op en de regen daalde nog steeds neer alsof het een stormachtige herfstdag in Zaltbommel betrof.
De middag in het hostel vloog om omdat ik wat verhalen kon schrijven en met mijn foto’s aan de slag kon. Helaas zegde Maggie af om samen naar de ijshockeywedstrijd te gaan kijken. Onder het genot van een schaal kippenvleugels weggespoeld met drie verschillende soorten bier zag ik de “Montreal Canadiens” met 2-1 winnen van de “Boston Bruins”. Wedstrijd nummer zeven was afgedwongen en de winnaar van deze wedstrijd zal verder gaan naar de volgende ronde.

Mijn tijd in Montreal zit er gelukkig weer op en ik kijk uit naar mijn laatste dag in Toronto. Laten we maar hopen dat we droog weer hebben.