Maleisië: Gemixte gevoelens

Malacca (Café 1511 (Laksa room))

Alles was weer goed tussen ons en we waren er samen uit dat we rekening met elkaar zouden houden. Natuurlijk was het geen optie om na het ontbijt tot zes uur in de middag op de kamer te blijven om de hitte van de middagzon te ontlopen.
En opnieuw was er een fantastisch gratis ontbijt bij de gouden bogen. Een koffie en een warme Milo moest worden afgerekend en dat was maar een schijntje.

Even terug naar de kamer en dan op stap om de "Kuil Cheng Hoon Teng Tempel" te bezichtigen. Onderweg naar de tempel kreeg ik al de eerste twijfels of het allemaal wel was doorgedrongen wat ik bedoelde met “samen op reis zijn”. Die twijfels verdwenen weer wanneer ze met veel interesse het hof van de tempel betrad.

De tempel is meer dan 400 jaar geleden gesticht en één van de parels van Malacca. Het is vreemd om te zien hoeveel overeenkomsten er nog zijn met de tempels in Taiwan.



Bij de “Xiang Lin Temple” aan de overkant van de weg bleef de kleine al buiten in een hoekje staan. Puffend in de schaduw gebaarde ze dat ik maar even alleen moest gaan kijken. En dat was dan meteen weer een minpuntje want ze wilde eigenlijk gaan winkelen.

De rest van de wandeling was een drama! Twee uur in een leeg overgekoeld winkelcentrum. De lunch schoot er bij in. Met lange gezichten moesten we met de bus terug. Ik liep een verkoudheid op in de Jusco tijdens het portemonneeloos winkelen. En het avondeten moest kip met rijst zijn en die van mij was zo slecht dat ik er niet eens een foto van schoot.

De oordoppen in en luisteren naar muziek, Lyka op de MacBook en ik wachten totdat het buiten eindelijk weer licht werd. Geen beste dag als afsluiting van onze eerste reis samen.

Maleisië: Onrust

Malacca (Café 1511 (Laksa room))

Na het leuke weekend werd het nu tijd om eens wat serieus te gaan doen. Vandaag maakten we ook voor het eerst gebruik van het inbegrepen ontbijt. En om eerlijk te zijn was dit niet slecht! Ik heb een goed gevoel bij “Café 1511”, de uitbater Colin is een fijne kerel die altijd voor je klaar staat en wel twee keer per dag vraagt of alles naar je zin is. De kamers zijn goed en als je kan leven met het feit dat de wc’s en douches achter in het gebouw zijn dan is het een prima plaats in Malacca om te verblijven.

En zo stapten we om half elf de zon in die al goed zijn best deed om zo fel mogelijk te schijnen. Lyka vond dit geen fijn gevoel en begon onmiddellijk te zeuren over de zon en haar huidskleur. Ik ben natuurlijk wel wat gewend maar vandaag stond mijn hoofd er niet echt naar. We zijn nu eenmaal in de tropen en daar kan de zon stevig schijnen.

We schoten wat foto’s rond Bukit St. Paul en na een kort gesprek begreep de kleine dat klagen geen zin had. De zon bleef nu eenmaal de zon.
Het verbaasde me echt om te zien hoeveel mensen problemen hebben met het beklimmen van de trap naar St. Paul’s Cathedral. Zuchtend en puffend haalden we hele hordes behoofddoekten veel te zware vrouwen in die plichtsgetrouw hun mannen en dikke kinderen volgden. Maleisië is zich gelukkig bewust dat het hier om een tikkende tijdbom gaat die later nog wel eens veel geld kan gaan kosten voor de gezondheidszorg.
‘Neem een schep suiker minder!’, is de slogan die dit moet gaan voorkomen.
Eenmaal op de top van de heuvel in de oude kathedraal aangekomen moet je even bijkomen van de lastige souvenir verkopers die ondanks de vele waarschuwingen elke dag weer terug komen. Het zijn allemaal Maleisiërs die zich achter het “bumiputra” verschuilen en zo de sterke arm van de wet ontlopen. Er speelde zelfs een autodidactische troubadour op een goedkope Chinese gitaar, die nog wel een paar jaar mag oefenen, liedjes van de Beatles. Maar of Paul McCarty wel zijn eigen liedje zou herkennen blijft voor altijd een vraagteken.

Tijdens de afdaling kwamen de klachten van de kleine ook weer terug en omdat we dicht een museum waren, waar ik zelf ook nog nooit naar binnen was geweest, doken we daar maar de koelte van de airconditioning in. Voor RM 2 (€ 0,46) kan je natuurlijk niet veel verwachten.
Het “People's Museum” bleek dan ook niet meer dan een bumiputra project te zijn om een paar luie Maleisiërs aan een zinloze baan te helpen. De koelte was nog het belangrijkst samen met twee nog werkende diorama’s die in het Maleis een stukje geschiedenis van Malacca vertelden.

De verdieping over Afrikaanse volkeren die zichzelf flink toetakelden om nog mooier te zijn was toch wel interessant. Tatoeages en stammen littekens ten over, maar ook met de Chinezen werd nog even de draak gestoken. Het voetbinden werd in kleuren en geuren uitgelegd aan een klein select gezelschap die de hitte buiten was ontvlucht.

Tijdens de korte wandeling hadden we een korte maar hevige woordenwisseling en door de opwinding schoot de lunch er ook nog bij in.

De rest van de dag brachten we in de koelte van onze kamer door. We kwamen alleen maar naar buiten toen de zon al bijna achter de horizon was verdwenen. Een maaltijd bij het “Garden Café” en weer terug naar de kamer. Het was geen geweldige dag geweest maar voor het slapen gaan hadden we nog wel een goed gesprek over hoe het nu verder moet.

Maleisië: Zondag is rustdag

Malacca (Café 1511 (Laksa room))

Ik kan die kater missen als kiespijn! Wat voelde ik me ongemakkelijk vanochtend toen ik om half tien opstond. Met een slakkengang kleedde ik me aan en de kleine had vanochtend veel meer leven in haar dan anders. Of leek dat maar zo en was ik veel langzamer dan normaal?
Als straf moest ik een half uur bij de MacDonald’s in de rij staan voordat ik onze gratis ontbijt had bemachtigd. Met lange tanden ging het naar binnen terwijl ik de krant voor me op de tafel las. Er stonden een paar vreemde berichten in de krant die mijn zo geliefde Maleisië in een kwaad daglicht stellen.

Het eerste bericht ging ging over een medewerkster van een kapsalon die door haar Chinese bazin verplicht werd tot het dragen van een blouse met ¾ lengte mouwen. Dit omdat bij het wassen van het haar van de klanten anders haar mouwen kletsnat zouden worden. De politie in Kota Baru, een stad in het streng islamitische Kelantan, greep meteen in en arresteerde de bazin die nu voor een sharia rechtbank moet verschijnen. De regering van het noord-oostelijke sultanaat lag al eerder onder vuur omdat het de verkoop van loten van de Maleisische staatsloterij had verboden. Zelfs de federale regering zit hiermee in hun maag omdat er nergens in de Koran staat dat het spelen in de loterij verboden is.

Het tweede bericht was nog bedenkelijker! Er zijn in Port Klang en Kuching 35.000 bijbels in beslag genomen. De bijbels zijn gedrukt in het Bahasa Malayu, één van de lokale talen en gebruiken Allah voor het woord god. Wanneer de islamitische Maleisiërs “Allah Akbar” vertalen wordt het woord Allah vertaald in god maar omgekeerd is het verboden omdat de moslims het woord Allah allen voor zichzelf opeisen. Ook hier zit de federale regering duidelijk mee in hun maag omdat er enkele jaren geleden een dure campagne is gestart met als slogan, “Één volk, één Maleisië”. Deze campagne is er geheel op gericht om de moslims (Bumiputra Maleisiërs), de Chinezen (Boeddhisten en Christenen) en de Indiërs (Hindoes en Christenen) dichter bij elkaar te brengen.

Je blijft lachen als je deze dingen leest! Het zal uiteindelijk allemaal wel meevallen maar het doet het land als vakantiebestemming geen goed wanneer dit soort berichten de buitenlandse pers haalt.

Na het eten zochten we de koelte van de kamer weer op om wat uit te rusten en het eten te laten zakken.

De warmte overvalt me hier in Malacca omdat de zon in de middag erg fel kan zijn. Toch moesten we het “1511 Café” weer verlaten voor de lunch. Omdat ik hier al zo lang kom heb ik ook een lijst van favoriete restaurants. Voor de lunch was het “Restoran Seri Sahabat” aan de beurt. Het ligt nogal uit de buurt maar het is de wandeling dubbel en dwars waard. Het eten bestaat hoofdzakelijk uit moslim vis curries en mijn favoriet is en blijft de verse sardines in tomatensaus.

Na de lunch zochten we via een omweg ons hotel weer op en tijdens deze wandeling kon je goed zien dat de ontwikkeling van Malacca in een stroomversnelling is terecht gekomen. Overal schieten nieuwe gebouwen uit de grond en het aantal guesthouses en hotels dat er in een jaar is bijgekomen is niet op twee handen te tellen.

Aan de ene kant is dit natuurlijk jammer voor dit eens zo slaperige stadje maar aan de andere kant wordt het ook beter met meer restaurants die voor een breder publiek kunnen cateren. De kleine had genoeg van al die zon en bleef maar klagen hoe zwart ze zou worden van het lopen onder deze brandende zon. Er zat dus niets anders op om de koelte van de kamer weer op te zoeken.
Heerlijk slapen en het laatste schokkende nieuws over de ramp in Japan volgen! Ik voel me een beetje anders dan anders en het lijkt er op dat ik weer ziek wordt. Dat zou dan al de derde keer op rij zijn dat ik in Malacca een griep of een zware verkoudheid oploop!
De zon verdween langzaam onder de horizon en Lyka vond het nu wel tijd om te gaan dineren. Het “Newton Foodcourt” was ook altijd een favoriet zij het niet dat het eten daar wel in kwaliteit kon wisselen. Maar eerst moest mijn iPhone nog worden opgeladen zodat het internet bleef werken. Voor € 0,50 per dag onbeperkt internet op je mobieltje hoef je ook niet zo lang na te denken natuurlijk.

Terug naar het “Newton Foodcourt”, en dat was een schok! 80% van het foodcourt was omgebouwd tot een nietszeggende en waarschijnlijk ook nietsverkopende markt van zinloze souvenirs. De verkopers probeerden de klanten te lokken met erg luide Maleisische muziek en dat maakte de ervaring zeker niet plezieriger. Stel je eens voor dat je moet gaan winkelen met je oordoppen in?
Gelukkig was er wat overgebleven en wat ik zag kon me toch nog wel bekoren. Het was de klassieker “Mee Goreng” met “Boksoi in oestersaus” en een paar blaadjes “Otak-Otak”. Dat laatste had ik veel gezien in Singapore maar nooit geprobeerd. De heel fijn vermalen vis wordt vermengt met chili pepers en specerijen. Wat voor bladeren het zijn weet ik niet maar ze worden boven een houtskool vuurtje geroosterd totdat de vis binnenin gaar is. Heerlijk! Dat probeer ik later zeker nog eens.

Met een opkomende koorts vonden we onze weg naar het Discovery Café waar we nog een paar biertjes dronken. Malacca is leuk en Malacca is goed vertoeven. Zeker morgen wanneer al de dagjesmensen weer aan het werk zijn en het minder dan half zo druk is.