De Filippijnen, dunne poep

Manila (Slouch Hat Inn)

De eerste tekenen van een verstoorde spijsvertering in combinatie met een paar flessen bier en het overslaan van het avondeten was geen goed idee geweest! Afgelopen nacht ben ik zeker een keer of zeven uit bed geweest om mijn darmen te legen. Water en nog eens water vloeide uit mijn darmen en dat moest ik aanvullen met meer water om zeker niet uit te drogen. Ik vroeg me af wat dit had veroorzaakt. Één van die gerechten in de straattentjes was waarschijnlijk niet in orde geweest!

Ik had niet echt trek maar besloot om toch maar een klein hapje te eten. Al was het maar om samen met de anti poeppillen een kurk in mijn darmen te vormen. Wes kwam ook op tijd voor het ontbijt en na mijn verhaal over Corregidor had hij ook wel interesse om morgen met me mee te gaan. Dus na het ontbijt gingen ik weer precies dezelfde weg als gisteren alleen nu met Wes.
Er waren nog voldoende kaarten aanwezig en ik vroeg me af hoe dat verhaal van maximaal twintig personen in elkaar zat. Lang dacht ik er niet over na! We zouden het morgen wel zien. Een exacte kopie was nu ook weer de spaghetti lunch bij sbarro. Het kan raar lopen! Zo eet ik in geen maanden pasta en zo eet ik het elke dag voor de lunch.
De oude stad, Intramuros, werd pas om drie uur betreden. Ik geef toe, een beetje laat maar er stond niet veel meer op het programma. We wilden vanmiddag alleen nog een kerk en het “Fort Santiago” bezichtigen. Mijn darmen waren leeg en ik voelde me week. Één ding stond als een paal boven water. Het Filippijnse straatvoedsel zou deze reis aan de kant blijven.

We slenterden een beetje over de oude stadsmuren en Wes kon het niet laten om een kaarsje te branden in één van de vele kapelletjes die je binnen de stadsmuren vindt.

De Manila Cathedral was het eerst aan de beurt en op zich was die niet zo erg bijzonder. Het godshuis was al vele malen ver woest en daarna weer opgebouwd. Van de originele kerk uit 1592 was niets meer over. De Christelijke tempel die we te zien kregen was tussen 1954 en 1958 gebouwd. Erg modern dus! Hier las ik ook in de Rough Guide dat Manila in de tweede wereldoorlog de op één na meest verwoeste stad was na de oorlog, Warschau staat volgens de guide op nummer één.

Het “Fort Santiago” in de noordelijke hoek was een wel heel aangename verrassing in de oude binnenstad. Alles staat er natuurlijk in het teken van Jose Rizal, zijn gevangenschap en zijn executie. Het was hartverwarmend om te zien dat de Filippijnse bevolking zelf ook heel veel interesse heeft voor zijn geschiedenis.

We waren moe en hadden dorst, natuurlijk sloten we de dag weer af in het Casa Manila. De koude biertjes smaakten me uitstekend en na een maaltijd van Filippijnse biefstuk met patat in de Slouch Hat zocht ik mijn bed op. De jongens, Mick had zich ondertussen ook bij ons gevoegd, bleven hangen en genoten van de live muziek. Ik drukte Wes nog even op zijn hart dat ik morgen om tien voor zeven voor zijn hotel zou staan. Morgen dus naar “Corrigedor”, een lange interessante dag.

De Filippijnen, Intramuros

Manila (Slouch Hat Inn)

Vandaag was mijn eerste echte dag in de Filippijnen. Ik kon de dag invullen naar mijn eigen wensen. Natuurlijk was ik al vroeg wakker en in de kamer naast me lagen Kees en Roxanne nog op één oor. Zij hadden weinig anders te doen dan wachten totdat de nachtbus naar Sorsogon zou vertrekken. Mijn rugzak was heel snel gepakt en met een goed humeur was ik op weg naar mijn nieuwe kamer in de “Slouch hat”.
“Goodmorning”, klonk het vriendelijk vanachter de bar toen ik het restaurant/receptie van het kleine hotel binnen stapte.
De sleutel van kamer 205 lag al klaar en werd me overhandigd. Ik liep maar meteen door naar boven om mijn rugzak voor mijn ontbijt in de kamer te leggen. En deze kamer was inderdaad een stuk beter dan waar ik de afgelopen twee nachten had geslapen. Een kingsize bed en een stapelbed stonden tegenover elkaar in de familyroom en ik had zelf de keuze waar ik wilde slapen. Ik had zelfs de bunkhouse optie van een backpackers! Er was ook een kleine keuken waar ik ‘s morgens een kopje koffie kon maken en een flinke douche waar verschrikkelijk heet water uit de kraan kwam. Ik zou hier dus vijf nachten met plezier blijven.

Mijn gebruikelijke ontbijt van eieren met spek en worstjes smaakte me uitstekend. Het vroeg naar bed gaan en vroeg opstaan was ook een goed plan. Mick voegde zich om half elf bij me aan tafel en bestelde ook een flink ontbijt. Nadat we de borden hadden geleegd gingen we samen op pad naar Intramuros, maar wel met een flinke omweg! Terwijl ik gisterenavond door de “Rough Guide” van de Filippijnen ging viel het me meteen op dat bijna alle toeristische bezienswaardigheden in Manila op maandag gesloten zijn. Komende maandag zou dus de ideale dag zijn om “Corregidor” te bezoeken.
Ik had gisteravond aan de bar uiteenlopende informatie gekregen van verschillen bezoekers. Allemaal in de trant van “ik heb gehoord” en “er is mij verteld”. Er zat dus niets anders op om gewoon zelf naar het kantoor van de reisorganisatie te lopen en een kaartje te kopen voor maandag.
Samen met Mick struinde ik over de smerige boulevard langs de baai van Manila. Het is hier niet echt gevaarlijk maar gewoon smerig en je wordt vooral lastig gevallen door bedelaars. Zelf kijk ik gewoon door ze heen en meestal geven ze het dan ook meteen op. Het is te begrijpen dat mensen zich onveilig voelen door het aandringen van deze bedelaars. Aangekomen bij het kantoor van Sun Cruises bleken er nog voldoende plaatsen te zijn en Mick vond de prijs van 1900 Peso een beetje te gortig. Kan ik me wel voorstellen maar ik kom nu eenmaal niet elke week in Manila en dit was iets dat ik zeker niet wilde missen.
Mijn zaken waren gedaan en nu moesten we de vier kilometer weer terug lopen om via het Rizal Park in Intramuros te komen. We keken elkaar aan en wisten meteen dat we niet weer langs de bedelaars wilden lopen en kozen voor een pad door de drukke straten van Manila. En dat bleek gelukkig een goed idee want na een half uurtje begonnen mijn darmen te rommelen. Normaal kan ik het nu weer een tijdje ophouden maar deze keer liep de druk wel erg snel op! Een modern winkelcentrum bracht uitkomst. De toiletten waren niet helemaal standaard maar ik heb ze wel eens slechter gezien. Mijn darmen vloeiden leeg en het zien van de bruine vloeistof stemde me niet blij! Ik was wel blij dat ik zelf toiletpapier bij me had want daar ontbreekt het meestal aan in Azië.
Na een lunch van spaghetti met kipfilet bij sbarro gingen we dan dus eindelijk de oude binnenstad van Manila bekijken. Het was een aangename verrassing om een mooi groen park te betreden naast Ermita en midden in de luchtvervuiling.

Het was er erg druk en gezellig. Dit park is opgedragen aan “José Protasio Rizal Mercado y Alonso Realonda” zeg maar de “vader van de Filippijnen”. Mooi groen en bezaaid met beelden. Aan de grens van het park liggen ook nog een paar bijzondere tuinen. Zo is de plaats waar José Rizal is gefusilleerd omgetoverd tot een monument met een schitterende bronzen beeldengroep.
Er zijn ook nog een paar vreemde tuinen aangelegd, wij bezochten de Chinese tuin die we voor 5 Peso konden bezoeken (1 Euro = 60 Peso). Voor deze kleine prijs konden we het natuurlijk niet laten. En we hadden geluk! Er was een kleine groep bezig met een amateur film op te nemen. De held was erg interessant maar wat veel mooier was was het kleine meisje dat belaagd zou worden door de schurk. Natuurlijk mocht ik een paar foto’s schieten van de helden. Mick vond het prachtig en moest op de foto met de hoofdschurk.

Het werd al redelijk laat toen we eindelijk aankwamen bij het hoofddoel van deze dag. Intramuros! Bij het zien van de muur en de oude gebouwen moest ik meteen aan Macau denken. Je bent in Azië maar met zuid-Europese gebouwen. Heel vreemd! Via smalle straten kwamen we boven op de muur terecht en kregen een goed uitzicht op de omgeving. In 1898 kwamen de Filippijnen in handen van de Verenigde Staten van Amerika via de Spaans-Amerikaanse oorlog. Zelf wist ik niet dat het had bestaan maar zo waren de Amerikanen dus in de Filippijnen beland. De stadsgracht werd dichtgegooid en wat was de juiste bestemming voor de mooie open plaats midden in de stad? Juist, er werd een golfbaan aangelegd die nu nog steeds in gebruik is.
Mick had best wel zin om nog een balletje te gaan slaan maar mijn doel was de San Agustine kerk met het bijbehoren klooster. Mick merkte grappig op dat hij nerveus werd bij dingen die ouder dan tweehonderd jaar zijn. Dat zit in het bloed van de Australiërs. Hij was niet zo cultuur man maar na kort aandringen vond hij dat de kerk toch maar een kans moest krijgen. Na onze rondgang was hij blij dat hij mee naar binnen was gegaan. Natuurlijk heeft de katholieke kerk ook hier veel rijkdommen temidden van al die armoede. Al die spirituele kunst in donkere zalen maakt wel indruk op je.

De dag werd afgesloten met een paar biertjes in de Casa Manila. Het was een mooie dag geweest. Het avondeten schoot erbij in en ik lag al vroeg op bed. Er was wel een nieuwe bezoeker bij de ploeg gekomen. Wes Brown uit Buffalo, New York. Morgen ga ik met hem op pad in de wereldstad Manila.

De Filippijnen, Manila een wereldstad

Manila (Slouch Hat Inn)

Kwart over zes was wel een beetje vroeg voor deze ochtend maar het was ook heel erg belangrijk dat we al vroeg op pad gingen. Vandaag moesten we vroeg op om op tijd bij de Thaise ambassade zijn om een visum voor Roxanne te regelen.
Ik stond al naast mijn bed toen Roxanne om half zeven op de deur klopte om te zien of ik al wakker was. Op tijd is op tijd! En dat is voor mij ‘s morgens nooit een probleem. Zeker niet na het zien van mijn kamer gisterenavond. Bij terugkeer in het hotel schakelde ik het licht aan en tot mijn afgrijzen waren de muren bevolkt met kakkerlakken. Niet van die hele grote maar toch voldoende om me een onbehagelijk gevoel te geven.
“Nog maar twee nachtjes”, dacht ik bij mezelf en wist ook meteen dat ik in dit hotel nooit meer zou terugkeren.
Het ontbijt van gebakken eieren met dunne toast en slappe koffie begon me nu tegen te staan. Mijn McDonald’s ontbijt was altijd beter dan dit en ik zou eens gaan kijken of er hier niet één in de buurt zat.
De angst voor de langste weg van de taxi was nu niet aanwezig omdat Kees een vaste prijs had afgesproken. Met z’n drieën gingen we op pad door het ontwakende Manila. Na een ritje van een kwartier of drie stonden we om acht uur op de stoep van de Thaise ambassade. Het bronzen bord naast de deur vermelde dat de ambassade om half tien open zou gaan. Wat te doen?
“Starbucks”!
Natuurlijk, want daar kon ik een fatsoenlijke kop koffie met een scone kopen.
Makati is het business district van Manila met veel westerse eethuizen en luxe winkels. De Starbucks was dan ook maar vijf minuten lopen. Met een goede kop koffie en een bananen-kaneel scone viel ik in de zachte fauteuil naast het raam. Gratis internet en een iPhone, de tijd vloog om. Kees en Roxanne hadden geen behoefte aan een opkikker die strak stond van de cafeïne. Zij waren zenuwachtig over wat ze te wachten stond bij de aanvraag voor een visum.
Bij terugkeer in de ambassade waren we de enige gasten. We hadden toch wel enkele bezoekers verwacht maar het was en bleef eng leeg. Er moest natuurlijk heel wat worden nagevraagd want ze waren op zoek naar de goedkoopste oplossing. Uiteindelijk werd het een single entry toeristen visum dat voor twee maanden geldig was. Opgelucht stapten we het warmer wordende Manila in.
Kees opperde het idee om onze buskaartjes te gaan kopen want je wist nooit hoe druk het zou zijn op de dag van vertrek. Dat was een goed idee! Zelf koos ik er voor om wat te gaan lopen en wat van de stad te gaan zien. Na een half uur waren mijn reisgenoten het zat en wisten de weg niet in deze wereldstad. Ook Roxanne was niet bekend met de buurt waar we ons in bevonden.
Het had me niets uitgemaakt om met een taxi of met de trein te gaan maar persoonlijk genoot ik van wat ik allemaal te zien kreeg. Het hoe of waarom niet is me nog steeds niet duidelijk maar na een hele lange wandeling kwamen we uiteindelijk bij het busstation aan.
Hier veranderde onze plannen. Kees en Roxanne wilden zo snel mogelijk naar Sorsogon terwijl ik nog wel zeker een dag in Manila wilde blijven. Ik had er geen problemen mee dat Kees verder ging en mij achter liet. Ik zou me wel redden. Zij kozen voor de dagbus die morgenvroeg, zaterdagochtend, zou vertrekken.
Dat was dus geregeld en ik wist nu ook waar ik aan toe was. Met de trein gingen we terug naar Ermita waar de twee totaal aangeslagen hun bed opzochten. Ik ging op zoek naar wat te eten in een groot winkelcentrum aan de rand van Malate. De spaghetti smaakte me uitstekend en ik keek alweer uit naar de Filippijnse maaltijd die ik vanavond zou nuttigen.

Bij terugkomst in het hotel bleken de plannen alweer gewijzigd. De dagbus was omgewisseld voor de dagbus en ze zouden nu aan het einde van de middag naar Sorsogon vertrekken. Ik wist het ondertussen ook 100% zeker. Ik zou morgen naar de “Slouch Hat” verkassen. Ik had ook meteen van deze mogelijkheid gebruik gemaakt om een nieuwe kamer te boeken. De kamer 205 in de “Slouch Hat” was dan wel twee keer zo duur maar hij was zeker drie keer zo goed.
De avond brachten we opnieuw door in de “Slouch Hat” en daar liep ik een kleine Australiër genaamd Mick tegen het lijf. De afspraak was snel gemaakt, morgen zouden we het oude stadscentrum, “Intramuros”, gaan ontdekken. Morgen ontbijten, verkassen en afscheid nemen.