Thailand: Op de brommer

Kanchanaburi (Mr Tee Guesthouse), zaterdag 6 januari 2007

Dit is dan eindelijk onze eerste èchte actieve dag. Het is voor mij ook erg lang geleden dat ik zo vroeg ben opgestaan zodat ik mezelf ook een beetje onwennig voel op dit vroege tijdstip. Henk is een persoon die alles op de klok doet! Vroeg of op tijd opstaan werkt alleen als je alle drie het zelfde schema aanhoud. De een heeft ’s morgens een half uur nodig en een ander is na vijf minuten klaar om te vertrekken. De regel vanaf deze ochtend is dat iedereen zelf zorgt voor een wekker om op tijd te zijn! We zijn niet op schoolreis zodat ik de anderen moet wekken. We hebben dus gekozen voor het tijdstip dat je word geacht aan de ontbijttafel te zitten. Dat is het gemakkelijkst en ook het leukst, het heeft tenslotte geen nut om alleen op je kamer te blijven zitten totdat het tijd is.

Half acht aan het ontbijt is afgesproken zodat we het meeste van de dag kunnen maken. In alle rust zoeken ik een plaatsje aan een tafel op het ponton dat in de rivier de Kwai drijft. Wat is dit toch een schitterende omgeving. Dean is er als eerst en ik heb het idee dat ik niet veel later ben. Er staat namelijk nog geen thee of koffie op tafel. Zodra ik me bij Dean voeg komt, de nog half slapende, kok vragen wat we willen eten. Ik heb nog niet op de kaart gekeken maar ik weet uit mijn hoofd wat ze in 90% van de restaurants aan toeristen als ontbijt voorzetten. Twee koffie en twee breakfast sunny side up, “spiegeleieren”.
Dean kijkt me verbaasd aan en voordat hij wat kan zeggen geef ik hem al antwoord: ‘Ik heb al besteld voordat Henk er is omdat ik weet dat de kok de bestellingen een voor een bereid. In Thailand moet je meteen aan het eten beginnen wanneer het wordt geserveerd, je weet namelijk nooit wanneer het gerecht van je tafelgenoten arriveert.’
Zoals verwacht komen de twee ontbijtjes een voor een. Wij zijn al halverwege wanneer Henk gekreukeld aan tafel verschijnt. Voor een moment twijfel ik of hij vannacht nog op stap is geweest. Een dronken buitenlander op een brommer is een gevaar in het verkeer waar ik niet de verantwoordelijkheid voor wil hebben! Maar nee, nog voordat hij aan tafel zit begint zijn klaagzang.
Het bed is te hard, het water is te koud, hij weet nog niet zeker of hij een brommer wil, enz, enz. Dean en ik laten hem maar uitrazen! Persoonlijk weet ik wel er aan de hand is. Henk heeft een jetlag van het nachtbraken in Pattaya. De enorme verschuiving in de tijden van naar bed gaan en opstaan, in combinatie met een zeer lage alcohol inname, speelt hem duidelijk parten. Zodra ons ontbijt wordt geserveerd kijkt hij vreemd naar mij en de kok dat hij niets krijgt. Hij is meteen van slag! Ik moet hem zelfs aansporen om de weglopende ober te roepen om ook een ontbijt te bestellen. Zonder een woord wijst Henk naar mijn bord terwijl hij de kok aankijkt.
‘Tea!’, zegt hij kortaf.
De kok loopt zachtjes hoofdschuddend van de tafel weg. Het is in ieder geval een stroef begin van de dag.
Tijdens het ontbijt is het opvallend stil aan onze tafel. Het zou toch niet zijn om het simpele ontbijt of de beperkte keuze? Ik eet alleen omdat ik weet dat ik moet eten en omdat ik niet weet wanneer ik weer kan eten! Welkom op het platteland van Thailand. Mijn bordje gaat schoon leeg en wanneer Henk zijn eieren worden geserveerd bestel ik nog snel twee koffie. We gaan snel aan deze dag beginnen want we hebben ruim 160 Km voor de wielen. Een detail dat ik voor Henk maar achterwege laat want anders stort hij misschien helemaal in!
We hebben met Marcel om acht uur afgesproken en hij zou betrouwbare brommers voor ons regelen. We waren dan ook bijna klaar met het ontbijt toen hij om tien voor acht arriveerde. Een brommer met zijspan kwam ons drieën bij het GH ophalen. Er werd vreemd gekeken door mijn reisgenoten! Marcel voorop en twee in het bakje en ik zelf achterop bij de chauffeur. Het was gelukkig niet al te ver rijden.
Eenmaal aangekomen bij de verhuur wordt het een beetje vreemd, ik moet mijn rijbewijs achterlaten als borg voor de brommers. Ik ben het hier niet mee eens omdat nu eenmaal een Thai rijbewijs bij een probleem de oplossing kan zijn. Na veel problemen en gepraat, Marcel stelt mij gerust dat ik de vreemde man kan vertrouwen, stem ik er uiteindelijk maar mee in. Er staan namelijk nog twee jongens op mij te wachten. Een uur later dan gepland rijden wij, na de nodige instructies over de brommer, richting het pompstation om de brommers met benzine te vullen.
Het is voor Henk meer dan dertig jaar geleden dat hij op een brommer gereden heeft en we moeten rustig aan doen totdat hij zijn angst heeft overwonnen en daarmee zaak onder controle heeft. Ik rij voorop, Henk in het midden en Dean controleert dat Henk niets vreemds doet. Opvallend snel went Henk aan de onbekende brommer, binnen dertig minuten rijden we rustig en ontspant over de 323 langs het zich snel opwarmende Thaise platteland.
We zijn op weg gaan naar de “Hellfire Pass”, het meest beruchte stuk van de Birma spoorlijn. Tijdens de drie uur durende rit wordt er regelmatig gestopt om de billen wat rust te geven, de zadels zijn harder dan je denkt. De plastic toplaag zorgt ervoor dat je zweet niet weg kan en binnen tien minuten heb je een natte plek achter in he broek.

De Thai zien een zwangere vrouw op haar rug in deze bergketen

Tijdens de pauzes maken we vanzelfsprekend ook foto’s en video-opnamen. Henk krijgt het steeds beter naar zijn zin en zijn serieuze blik is veranderd langzaam in een zuinige glimlach. Dean en ik genieten in ieder geval met volle teugen van het geboden avontuur.

Aangekomen bij de legerbasis waar zich de “Hellevuur Kloof” (Hellfire Pass) nu in bevindt realiseer ik mij hoeveel geluk wij hebben. Er staan geen bussen! Geen hordes toeristen die door je foto’s heen draven! We kunnen de pas waarschijnlijk in alle rust met zijn drieën bezichtigen.

Het kleine indrukwekkende museum geeft een goed beeld wat er hier voor menselijk drama heeft afgespeeld. De oorsprong van alle ellende ligt in het feit dat Japan pas op 21 april 1953 de Geneefse Conventie ondertekende. Daar ligt de reden dat de keizerlijke troepen zo wreed waren. Zij kenden alleen een ander cultuur en andere spelregels in de oorlog. Jezelf overgeven was het toppunt van lafheid! De dood, eventueel door zelfmoord, is zeer eervol. De geallieerde krijgsgevangenen waren voor de Japanners niet anders dan een zooitje lafaards die geen enkele eerbied verdienden.

Nadat wij het kleine bijbehorende museum hebben bezocht dalen we langs de trappen af waar ruim 60 jaar geleden zoveel menselijk leed is veroorzaakt. Maar ja, de geschiedenis wordt nu eenmaal altijd geschreven door de overwinnaars. Langzaam lopen we over het rotsachtige spoorbed naar het gat in de bergwand dat in de massieve steenharde rots is uitgehouwen door een leger van verzwakte, zieke krijgsgevangenen en politieke gevangenen.
Dat Henk daar gaat staan te pissen vind ik niet gepast en getuigd volgens mij dan ook van geen of weinig respect voor wat hier gebeurd is en de slachtoffers van die gebeurtenissen. Dean en ik kijken elkaar voor de zoveelste keer aan sinds we zijn vertrokken. We wisten dat Henk anders was, maar dit slaat, tot nu toe, alles! In stilte lopen we door de kloof en kijken we naar de monumenten en overblijfselen van deze gitzwarte bladzijde in de geschiedenis.

De tijd is zo snel gegaan, en we hebben onderweg ook wel eens een beetje getreuzeld, dat we helaas geen tijd meer over hebben voor de andere twee bezienswaardigheden die ik ook nog op het programma heb staan. We moeten minimaal twee en maximaal drie uur rekenen voor de rit terug naar Kanchanaburi. De snelheid waarmee we terugrijden ligt hoger dan op de heenweg. Henk rijdt zelfs lange tijd op kop en zijn schouderschuddende bewegingen maken duidelijk dat hij het goed naar zijn zin heeft.
We zijn net Kanchanaburi binnen gereden wanneer ik een lekke band krijg. Het beste wat je in zo’n geval kan doen is direct de verhuurder waarschuwen. De nieuwe band moet je toch betalen maar de schade die een reparatie kan veroorzaken heb je dan tenminste niet zelf veroorzaakt. Ik rij snel op Dean zijn brommer naar het huis van de verhuurder die vreemd opkijkt omdat ik alleen ben. Zijn blikken gaan langs mij heen terwijl zijn gezichtsuitdrukking steeds ernstiger wordt. Nadat ik hem langzaam en in duidelijk engels verteld heb wat er aan de hand is roept hij naar achter. Een klein mannetje verschijnt die meteen op een gereedstaande brommer springt en achter mij aanrijd naar de plaats van de onheil. Dean en Henk staan in stilte te wachten bij het manke vervoermiddel. Ook nu krijg ik weer het idee dat Dean en Henk weinig met elkaar gemeen hebben en dat ik het vliegwiel ben dat de relaties tussen ons drieën aan de gang moet houden.
Met zijn Thaise kennis van complexe machines als een brommer komt hij binnen vijf minuten tot de conclusie dat ik een lekke band heb! Aan zijn glimlach te zien is hij bijzonder trots op zijn kennis van motorvoertuigen en zo ook over de snelle diagnose. die hij heeft gesteld. Het enige probleem is dat hij in zijn geheel geen engels spreekt en mijn kolen Thai maar met mondjes maat begrijpt. In Thailand heb je namelijk niet alleen heel veel zware dialecten maar ook veel andere talen. Hoe dichter je bij een landsgrens komt des te groter is de kans dat niemand je meer verstaat.
Armen en benen, lossen woorden kolen Thai en veel glimlachen. Uiteindelijk begrijpt hij dat ik niet meer op de brommer met de lekke band wil rijden. Het schijnt niet zo ver te zijn naar de reparateur maar ik heb toch de voorkeur dat hij op de brommer met de lekke band rijd.
Hij springt op de manke brommer, start de motor en stuift weg tussen het drukke verkeer van de vierbaans 323 provinciale weg. Hij rijdt sneller op de brommer met de lekke band dan ik op zijn brommer, die trouwens maar over heel weinig remkracht beschikt. Ik heb het nu erg zwaar! De man voor me is moeilijk bij te houden en Dean en Henk achter me in de gaten houden is haast onmogelijk. Ik hoop dat ze onze afspraak niet vergeten zijn!
“Wanneer we elkaar kwijtraken dan ga je terug naar de plaats waar we elkaar voor het laatst gezien hebben. Blijf daar wachten totdat ik je weer kom ophalen!”
Gelukkig is het niet nodig! Enkele minuten nadat de kleine man en ik bij de fietsenmaker zijn gearriveerd komen Henk en Dean aangereden. De binnenband wordt voor twee euro vervangen en over de drie gebroken spaken, waarvan er één zich door de binnenband had geboord, word er niet gesproken. Snel de brommer gaan inleveren en maken dat we wegkomen!
Zodra alles betaald is en we uitbundig en uitgebreid afscheid van de monteur hebben genomen rijden we met zijn vieren terug naar de verhuurder. Die zit al met een grijns op zijn gezicht te wachten en ik zie de zware bui al hangen. Gelukkig heb ik me vergist! De man staat op loopt om elke brommer heen terwijl hij goedkeurend naar me knikt. Voor een moment ben ik bang dat Henk de verhuurder erop gaat wijzen dat er drie spaken zijn verwijderd, maar gelukkig laat Henk dit achterwege en we lopen goed geluimd, met onze bagage in de hand, terug naar het Mr Tee Guesthouse.

Ik kan me niet aan het idee onttrekken dat deze korte rondreis toch nog een succes kan worden. Henk lacht zelfs wanneer hij naar zijn bungalow loopt. De deur gaat zonder een woord tegen ons te zeggen weer achter hem dicht en Dean en ik blijven verbaasd achter. Na zo’n mooie dag is het tijd voor een verfrissend biertje. We hebben tenslotte vakantie! Met een ijskoude fles Singha in de hand genieten we van de rust langs het water.
De deur blijft maar dicht en Henk blijft maar weg. Wanneer hij er geen zin in heeft om bij ons te zijn dan is dat zijn goed recht. Maar ik krijg er wel een naar gevoel bij. De zon verdwijnt achter de horizon en een volgende fles bier verdwijnt in onze dorstige kelen. Tijdens Henk zijn afwezigheid besluiten de meerderheid dat we ook vanavond weer hier blijven eten. We hebben geen zin om een eind te gaan lopen voor een maaltijd en een koude fles bier wanneer we hier alles binnen handbereik hebben voor een redelijke prijs.
Met de vouwen in zijn gezicht verschijnt er plotseling een verbaasde Henk aan tafel, hij kan niet begrijpen dat het al donker is. Met alle schijn tegen hem blijft hij volhouden dat hij niet heeft geslapen. Hij heeft zijn foto’s en zijn films zitten kijken! Het maakt ons weinig uit, we gaan eten. Op deze mooie zomeravond begrijpt Henk direct dat we vanavond ook niet op stap gaan en hij kan zijn teleurstelling maar moeilijk onderdrukken. Het is nog stiller aan tafel dan vanochtend bij het ontbijt. Van een gezellige maaltijd is nu geen sprake meer. Het enige dat we eigenlijk met z’n drieën bespreken is wat we morgen gaan doen. Een compromis is snel gesloten, we gaan morgen verder met de bus naar de culturele, oude hoofdstad van Thailand, Ayuthaya.

Thailand: De trein

Kanchanaburi (Mr Tee Guesthouse), vrijdag 5 januari 2007

Afgelopen nacht was het even wennen met drie volwassen kerels op een kamer in éénpersoonsbedden. Snurken, scheten, draaien en natuurlijk slecht slapen. Een mooier begin van deze korte rondreis door Thailand kan haast niet! Maar alles is beter dan de 52 persoons slaapzaal waar ik in Ayer’s Rock (Australië) enkele nachten heb doorgebracht. We hebben slecht geslapen omdat we gewoonweg nog niet moe genoeg zijn, dat zal de komende dagen wel veranderen. De geuren van onze voeten en onze adem heeft zich in de nachtelijke uren goed vermengd tot een bouquet die als martel instrument zou kunnen worden gebruikt. Als eerste gaat de airconditioning uit, die zullen vanaf nu hoogstwaarschijnlijk niet meer gebruiken. Als tweede gaat het kleine raam van onze kamer open en niet lang daarna de deur van onze kamer. Een frisse zucht Bangkok wind trekt door de kamer van opening naar opening. Een mengeling van geuren die je je moeilijk kan voorstellen wanneer je niet in Thailand bent geweest. Geroosterde kip, kruiden en specerijen vermengt met een vleugje riool.
Zodra de wekker voor de tweede keer afloopt, zo rond kwart voor zes, worden de andere twee ook langzaam wakker. Snel om de beurt in de “warme” douche, dat zal voorlopig wel de laatste zijn, en snel aankleden. Tijd is de belangrijkste factor in Thailand wanneer er een bus of trein gehaald moet worden. Het kan voorkomen dat er maar twee of drie vertrekken per dag zijn en dan wil je die natuurlijk niet missen.
Het gaat gelukkig snel genoeg en geen van beiden heeft een ochtendhumeur. Ondanks dat Henk zich op dit vroege uur als een eskimo in de woestijn voelt. Meer dan de toiletartikelen heeft onze rugzakken niet verlaten. Het inpakken gaat snel en in alle stilte. De schoonmaakster steekt een hoofd om de deur en verteld me dat ik de sleutel in de deur kan achterlaten. Ze gaat aan de slag zodra we om kwart over zes het Merry V Guesthouse verlaten op weg naar de pont over de rivier.
Het is op dit vroege tijdstip al aardig druk op straat! Bangkok slaapt nooit. Toeristen vertrekken en arriveren van en naar alle uithoeken van Thailand. Tropische stranden òf ruige bergketens, Thailand heeft het allemaal. Na al die jaren kijk ik nog steeds met veel verbazing naar de vreemde mêlee van jonge en oude reizigers die aan ons voorbij trekken. Het is en blijft een schitterende omgeving dat Khaosan Road.
Vanzelfsprekend heb ik wat reserve tijd ingebouwd om niet in de problemen te komen. We zijn zelfs te vroeg voor de veerboot en het hek naar de pier is nog op slot. “Maak altijd het beste van je tijd!’, is een boerenwijsheid die elke rugzakartiest heel snel leert. Wij maken gebruik van deze onverwachte extra tijd om nog even snel naar een 7-11 winkel te lopen om wat broodjes en een kop koffie te scoren. Mijn medereizigers zijn opvallend stil, waarschijnlijk in de afwachting van èn onzekerheid wat er allemaal gaat komen.
Als een moeder hen loop ik natuurlijk voorop, Dean en Henk volgen. Dit zal de rest van de rondreis ook wel zo blijven omdat ik nu eenmaal “de weg” weet. Deze tocht met de trein van Bangkok naar Nam Tok is een van de eerste tochten in Thailand die ik zelf heb gedaan in Thailand, alweer acht jaar geleden samen met mijn Vlaamse vriend Kris, en na een keer of tien vind ik de dagreis met de trein naar Nam Tok nog steeds mooi. Het wordt voor ons drieën dus weer een hele dag genieten.
Met twijfelachtige, belegd met mierzoete mayonaise, witbrood sandwiches en een veel te hete beker oploskoffie in de hand wagen we voor de tweede keer een poging om op de veerboot te komen. Een kleine man lacht ons vriendelijk toe en met zijn rammelende bos sleutels opent hij het oude hangslot. De roestige ketting rammelt tussen de tralies en de pier is geopend.
Binnen enkele minuten arriveert de eerste veerboot in de juiste richting en voor de zekerheid vraag in aan de conducteur, die op de drijvende ponton is gestapt: ‘Satani Bangkok Noi?’, de vrouw kijkt me verbaasd van top tot teen aan dat ik de term “Treinstation Bangkok Klein” gebruik en knikt met een brede glimlach. Wij springen op de boot, de vrouw blaast op haar fluitje en in een dikke wolk zwarte dieselrook varen we naar de overkant. De verwarring is begrijpelijk want de reisgidsen en haast alle toeristen praten over het “Thonburi treinstation”
Al tijdens het van de veerboot afstappen voelt Bangkok heel anders aan. Hier zijn maar heel weinig toeristen! De treinreis die wij gaan doen is voor de echte die-hards. Een hele dag in de trein om een wereldberoemde brug te zien.

We zijn ruim op tijd, Henk en Dean zoeken een plaatsje op het perron terwijl ik even de kaartjes ga kopen. Treinkaartjes zijn in Thailand altijd enkele reis dus dat maakt het een stuk gemakkelijker omdat we op de terugweg in Kanchanaburi uitstappen. In alle stilte nemen we de eerste indrukken van een ander, een onbekend, Thailand in ons op en wachten wij op de trein.

De derde klas trein rijdt langzaam schommelend door het landschap. Dean en Henk genieten van de reis en het landschap dat langzaam veranderde van een vlakte naar een berglandschap. Des te dichter je bij de beroemde brug komt des te drukker het wordt met toeristen die door de honderden toeristenbussen, groot en klein, op de stations voor de brug worden afgezet en na de brug weer worden opgepikt. Ook deze keer verschijnen de toeristen weer enkele stations vroeger in de hoop ze een plaatsje aan het raam kunnen bemachtigen.

Elke dwarsligger is een mensenleven wordt er altijd over de dodenspoorweg verteld! Het zijn niet alleen krijgsgevangen die hier zijn omgekomen maar ook slaven en tegenstanders van de Thaise regering. Die regering gaf de Japanners vrij spel zolang zo ook alle tegenstanders van de zittende Thaise regering om de zeep hielpen. Een duistere periode in de Thaise geschiedenis. Het meest vreemde is nog dat een Japanse investeerder een enorm resort heeft gebouwd met uitzicht op de dodenspoorweg. Hier heeft de tweede wereldoorlog al veel van haar waardevolle lessen verloren!
Aan het einde van de spoorlijn is er helaas geen tijd om uit stappen en wat rond te kijken, hedendaags stopt de trein slechts tien minuten aan het einde van de spoorlijn, net genoeg tijd om de oude diesel/elektrische locomotief van de achterkant weer naar de voorkant te rangeren. In die tien minuten verlaten hele kudde’s toeristen de trein en maken plaats voor de volgende kudde toeristen die naast het spoor staan te wachten in de hoop ook een plaatsje aan het raam te bemachtigen.
Elke keer wanneer ik hier kom wordt het drukker en ik kan me niet aan de gedachte onttrekken dat het hier over tien jaar een complete chaos zal zijn. Ik stuur Dean op pad om voor ons drieën nieuwe kaartjes naar Kanchanaburi te kopen Zelf ga ik op pad voor enkele geroosterde kippenpoten met kleefrijst voor de late lunch. Henk blijft achter met de belangrijkste taak om onze plaatsen bezet te houden.
Bij terugkomst kijken enkele toeristen ons vreemd aan. Henk heeft zijn taak goed uitgevoerd en wij hebben onze plaatsen aan het raam behouden. Ik deel de kippenpoten en de kleefrijst uit. Na een korte uitleg hoe je het moet eten slaan Dean en ik aan het schrokken, Henk onderzoekt de kippenpoot als een chirurg. Met enige terughoudendheid zet hij zijn tanden in het vlees van de dode vogel. Dean en ik volgen het tafereel met veel interesse. Waarschijnlijk wordt hier al de toon gezet voor Henk zijn voorkeur voor zijn eten.
Op het station in Kanchanaburi stappen we uit en gaan meteen op weg naar het beoogde guesthouse. Henk klaagt dat hij eerst foto’s wil maken en ook de brug filmen. Mijn uitleg dat we hier over een drie kwartier weer zijn valt op doveman’s oren. Ik ben de precieze lokatie van het vorige guesthouse vergeten. Het klagen gaat maar door en nu is de afstand die we moeten lopen het leidend voorwerp. Om de vijftig meter probeer ik me te oriënteren maar het lukt me niet, ondanks een paar bekende gebouwen, het guesthouse te lokaliseren. Met elke stap die zetten wordt het klaagzang minder.
Uiteindelijk kies ik maar voor een ander guesthouse. Slaapplaatsen komen en gaan, maken plaats voor hotels en restaurants, snel geld is de taal die vandaag de dag in Thailand gesproken wordt. Het Mr Tee Guesthouse is niet slechter dan het guesthouse uit mijn herinnering. Het is maar voor twee nachten dus moet het maar. Het is even wennen voor de nieuwe backpackers wanneer ze hun slaapplaatsen voor de komende twee nachten aanschouwen, in stilte aanvaarden ze mijn suggestie. Een steenhard bed met alleen een oude deken en een koude douche in een ruimte die de titel badkamer nauwelijks kan dragen. Maar wat kan je verwachten voor € 4,50 per kamer per nacht? Ik ben allang blij dat niemand het idee oppert om een kamer te delen!

Na een korte installatie in de bungalow en de andere officiële handelingen aan de receptie lopen we rustig terug naar de brug. Nu is er alle tijd om foto’s en films te maken! Midden op de brug toasten we met een paar Singha biertjes, ondanks volgens Henk het veel te vroege tijdstip, op de goede start van deze korte rondreis. We zijn vol goede moed en het gaat gelukkig allemaal vlotjes.
Het schemert al wanneer we bij het guesthouse terug komen. Het laatste stuk ging niet zo snel omdat onze Thaise grasparkieten jager bij elk verlicht huis langs de weg bleef staan om te zien wat er binnen allemaal word aangeboden. Weinig dus, en dat heeft hij nu zelf ook wel in de gaten!
De meerderheid van onze beslist dat we vanavond bij het guesthouse zullen blijven voor het avondeten. Maar eerst nog een koud biertje! De Thaise menukaart heeft alle bekende toeristen favorieten en Dean stelt voor om mij een viertal gerechten te laten bestellen en dan gewoon de rekening te delen. Een paar ogen aan onze tafel scant de menukaart naar een gerecht dat ook op elke Hollandse camping in Spanje zou worden geserveerd. Uiteindelijk kiest hij voor spaghetti Bolognese, een van zijn grootste favorieten zoals hij het enthousiast aan ons laat weten.
De rijst en onze drie gerechten worden geserveerd terwijl we genieten van het uitzicht op de brug over “de River Kwai” en natuurlijk de rivier zelf. De spaghetti blijft wel heel erg lang weg en terwijl wij al aan onze tweede grote fles bier beginnen is het voor Henk zijn neus nog steeds leeg. Zonder een woord te zeggen en met trouwe hondenogen zit hij mij te smeken om eens te gaan vragen waar de spaghetti blijft. Zodra de derde grote fles Singha wordt geserveerd vraag ik in mijn beste Thai wat er met de spaghetti is gebeurd. Het is het meest verstandige om Henk maar niet in te lichten wat het antwoord was.
Mijn, ‘Het is bijna klaar!’, is voldoende om een magere glimlach op zijn gezicht te brengen.
Nog voordat de spaghetti is geserveerd zitten Dean en ik bij een Nederlandse jongen aan tafel genaamd Marcel. Hij woont al een paar jaar in Kanchanaburi en komt hier bij het guesthouse twee keer per week kaarten. Kaarten om geld welteverstaan, de meeste Thai zijn ook niet vies van een gokje. Marcel zal ook moeten wachten tot de kok klaar is met de spaghetti voor Henk!
Marcel helpt ons in ieder geval goed op weg. Hij zorgt ervoor dat er morgen drie brommers voor ons klaar staan. Dean en ik waren het er over eens dat we brommers voor een dag zouden huren. Het is voor Henk ruim dertig jaar geleden dat hij brommer heeft gereden, dat word morgen dus lachen! Ik heb geen trek om de hele dag met hem achterop rond te rijden, zoals in Pattaya. Het is dus zelf rijden òf in Kanchanaburi blijven en jezelf vermaken.
Henk heeft zijn spaghetti ondertussen genuttigd en begint voorzichtig te hengelen hoe laat we op stap gaan. Hij hoort de Thaise Grasparkieten zingen. Op stap? We staan morgen om zeven uur op en zijn de hele dag op de brommer onderweg. Wanneer hij op stap wil dan gaat hij maar, hij heeft een sleutelhanger met de naam van het guesthouse er op dus zal hij vannacht niet verdwalen.

Thailand: Een nieuwe start

Bangkok (Merry V Guesthouse), donderdag 4 januari 2007

Mijn laptop is helaas nog niet gerepareerd en dus moet ik nu de verhalen op de ouderwetse manier met pen en papier schrijven. Dat is een beetje jammer want op deze manier gaan er toch wel heel wat indrukken verloren. Het neemt ook duidelijk meer tijd in beslag, tijd die ik liever op een andere manier had ingevuld. Terwijl ik schrijf kijk ik op het kleine beeldscherm achter op mijn nieuwe camera de foto’s. Dat zijn de digitaal vastgelegde herinnering die als een kralensnoer aan elkaar rijg tot een verhaal.
Na de westerse feestdagen, die we uitbundig hebben gevierd, is het eindelijk tijd om er met de jongens op uit te trekken. We hebben Henk gevraagd of hij misschien een dagje eerder, gisteren dus, wilde vertrekken, nee dus! Hij mist zijn Thaise grasparkieten al voordat we zijn vertrokken, maar hij wil ook niets missen en later spijt hebben dat hij niet is meegegaan. We nemen hem mee uit beleefdheid maar Dean en ik zijn bang dat Henk niet in het team zal passen. Hij heeft tenslotte heel andere interesses dan Dean en ik.
Op deze donderdagochtend kijken Dean en ik elkaar vragend aan terwijl we nippen van onze oploskoffie. Zal Henk wel verschijnen? We hebben onze twijfels, Henk heeft het opperbest naar zijn zin hier in Pattaya en kan maar heel moeilijk afscheid nemen. Vroeg naar bed zit er helemaal niet; ‘Allemaal verloren tijd!’, predikt hij van zijn kansel. Hij kan het nog steeds niet bevatten dat er meisjes in Pattaya zijn die tegen hem praten. Hij schuimt tot diep in de nacht de straten van Pattaya af en draait virtuele nachtdiensten terwijl Dean en ik al vroeg op pad zijn om zoveel mogelijk van de dag te maken en zoveel als mogelijk te kunnen bezichtigen.
Gelukkig is Henk op tijd en de taxi een paar minuten te laat. In een vlotte rit zoeven we in stilte naar Bangkok waar we de eerste nacht zullen doorbrengen. Het is onderweg stil in de taxi. Henk haalt slaap in en wij kijken elkaar (on)begrijpend aan. Als dat maar goed gaat?
Het Merry V. Guest House, waar ik al honderden nachten heb doorgebracht wordt door mij aangeraden als eerste stop. Dean, die voor de eerste keer in Thailand is, heeft alleen mijn verhalen aangehoord over het backpacken. Hij heeft geen enkele ervaring en heeft maar een flauw idee over wat hem de komende dagen te wachten staat. Ik heb een korte rondreis door het westen van Thailand uitgestippeld die we naar believen enkele dagen kunnen inkorten of langer maken.
Henk die al veel vaker in Thailand is geweest is nooit verder gekomen dan een paar nachten in Bangkok in een klein hotel. We hebben steeds een kamer gedeeld zodat Henk zoveel mogelijk geld kon besparen. Het met zijn drieën een kamer delen was dan ook de eerste ervaring die de boys te verwerken kregen. Het gebrek aan privacy bracht bij Henk het zweet op zijn voorhoofd. Het delen is deze keer niet om geld uit sparen maar om er zeker van te zijn dat er niemand te laat opstaat en de anderen laat wachten. Een trein later bestaat deze keer niet! Er zijn maar twee treinen per dag van Bangkok naar Nam Tok.

We zijn al vroeg in Bangkok, de gesprekken tussen ons willen niet echt los komen en wanneer er dan toch een gesprek ontstaat dan duurt deze nooit lang. Binnen twee minuten is het gesprek weer in Pattaya bij de grasparkieten. Ook NIVO-Sparta kan ons niet bekoren als onderwerp voor een gesprek. Een van ons drieën is nogal kort van stof en de andere twee hebben geen interesse over verhalen van Thaise grasparkieten.

Dus trekken maar de stad in om wat rond te slenteren. China Town verveeld tenslotte nooit, dus dat word onze bestemming. Er is hier voldoende te zien op nog geen half uur van ons guesthouse. Henk filmt er op los en verwisseld zijn videocamera regelmatig met zijn fotocamera. Hij lijkt zijn gedachten nu eindelijk verzet te hebben van Pattaya naar onze korte rondreis.
Aan het einde van de toch wel lang durende middag drinken we een paar biertjes op een van de honderden terrasjes die je rond Khaosan Road kan vinden. Hoewel er klachten zijn dat het nog wel erg vroeg is om bier te drinken genieten Dean en ik van het koele gerstenat. Het is erg vreemd dat geen van tweeën me ook maar een vraag heeft gesteld over wat we de komende dagen gaan doen. Ik denk dat ze het maar over zich heen willen laten komen! De leiding uit handen geven is natuurlijk de gemakkelijkste oplossing.
Op het platteland is westers eten, en dat is wat Henk prefereert, zeldzaam dus als afscheidsmaaltijd in de bewoonde wereld gaan we shoarma eten bij het Shoshana Restaurant. Gelukkig smaakt het mijn beide gasten net zo goed als het mij smaakt. De bierconsumptie staat op een laag pitje want we moeten morgen om half zes op. Om een uur of elf stel ik voor om naar bed te gaan. Onze nachtbraker kijkt een tiental keren op zijn horloge en kan het maar moeilijk geloven dat hij op een tijdstip naar bed moet waarop hij normaal in Pattaya pas op stap gaat. Misschien twijfelt hij dat hij beter in Pattaya had kunnen blijven?
Na enig tegenstribbelen accepteert hij met tegenzin mijn advies om te gaan slapen. Hij mag van mij best op stap gaan maar dan moet hij eerst zijn spullen pakken en op zoek gaan naar een andere kamer. Wij hebben er geen trek ik om midden in de nacht wakker te worden gemaakt om een dronken Henk binnen te laten en naar zijn bed te begeleiden. Om kwart over elf liggen we in onze kistjes, morgen om half zes op (de tweede ervaring) om de boot naar Bangkok Noi (Rot fai) te nemen. De trein vertrekt om 10 over half acht. Onderweg naar de trein moeten we ook nog wat te eten zien te kopen want het is een lange zit.