Notre-Dame-de-Bliquetuit (naast een park), dinsdag 20 november 2018Het eerste dat me opvalt op deze ochtend is dat het een stuk warmer is in de leefruimte van de camper. Dat is niet omdat het buiten een stuk zachter is geworden maar omdat de wind nu geen vrij spel meer heeft op de ventilatie openingen en spleten aan de achterkant van de camper. Als het goed is zullen we dat ook merken bij de volgende keer dat we LPG-gas tanken. De kachel hoeft namelijk ook niet meer zo hard te werken om het binnen enigszins comfortabel te houden.
Het tweede dat me opvalt is dat het onder de tafel nu onaangenaam koud is. Relatief koud maar toch een punt waar ik naar moeten kijken. Twee jaar geleden hebben we een goedkoop kleed in Spanje gekocht wat we meteen op maat hebben gesneden. Deze keer wil ik eens naar stroken kurk kijken! Alle isolatie is welkom, al wordt het harde PUR-schuim platen die ik op maat maak.
De oven gaat op het vuur en voor de eerste keer deze reis ga ik proberen baguettes zelf (af) te bakken. Een zoet frans ontbijt met honing en abrikozen confiture. En daar blijft het niet bij! Een tijdje geleden heb ik in een opwelling een pot appelstroop gekocht. En laat die nu net de andacht van Lyka trekken. Zelf keek ik er eerlijk gezegd ook wel naar uit, appelstroop is een lang gekoesterde jeugdherinnering. “Oud voedsel” pleeg ik het met veel liefde te noemen.
Na het ontbijt pakken we in en nemen afscheid van onze gastheer. Jérôme is een beetje verlegen en blijft refereren aan zijn vrouw die de zaken rond het campers regelt. Ik geef niet op totdat hij het geld voor de afgelopen nacht en de uitstekende service heeft aangenomen. Hij beantwoord mijn vraag positief wanneer ik hem vraag of ik ze mag aanbevelen op deze weblog. Dus bij deze: Marie en Jérôme op hun boerderij, 49°40'32" N 0°25'11" E, een prima plaats op weg naar het zuiden in Normandië.
Dan starten we “de Oude Dame” en we gaan landinwaarts. Het duurt niet lang voordat we de eerste bemande barricade’s passeren, hoewel ik begrip heb voor hun protest begint het me ook wel een beetje te irriteren. Gelukkig heb ik Lyka kunnen interesseren in het navigeren met het routeboekje. En dat gaat haar verrassend goed af. Ze heeft al snel begrepen waar er langs de route leuke en bezienswaardige plaatsen liggen.
Zo komt ze met als eerste stop bij een boomhuis naast een kerk. Het een heeft onlosmakelijk met het ander te maken. Deze boom zal best ook wel heilig zijn met het Mariabeeld in het hart van de stam maar ik heb er zo snel niets over kunnen vinden.
Wat ons meer zorgen baart zijn de eerste vlokken sneeuw! We kunnen onze ogen niet geloven maar het is echt sneeuw, en dat terwijl het voor mijn gevoel niet ècht koud is. De sneeuw verdwijnt weer net zo snel als ze is gekomen en wij staan al snel vast bij een andere barricade, nu voor een belangrijke brug over de Seine bij “Caudebecquet”. We staan zeker vijftien minuten voor Jan met de korte achternaam voor de “Pont de Brotonne” wanneer ik besluit om om te draaien en een alternatieve route te zoeken. Even later staan we op een parkeerplaats bij “l'Abbaye Saint-Wandrille de Fontenelle”. Het is echt mooi hier alleen is de motregen spelbreker om de abdij te gaan bezoeken.
Bij de “Jumièges Abbey” maken we nog een stop. Hier zien we de stilte en de rust van het Franse platteland in levende lijve. De toegang tot de ruïnes van de eeuwenoude abdij is tussen de middag van half één tot half drie gesloten. Ik maak foto’s door de afgesloten poorten terwijl de motregen weer aanzwelt. Ook hier is de aanblik van buiten de poort voldoende. € 13,- voor twee personen entree is aardig geld wanneer we dat vergelijken met ons budget voor bijvoorbeeld onze maaltijden per dag. Het is niet moeilijk om je voor te stellen dat wanneer je alles bezoekt dat je onderweg tegenkomt het aardig in de papieren kan lopen. En dat laat ons budget helaas niet toe! We zouden ook al snel zo overladen worden met indrukken dat we de rest van onze reis niet eens meer in ons zouden opnemen.
Vanaf de abdij volgen we een toeristische route langs de Seine. Ons belangrijkste doel is nu om aan de overkant van de rivier te komen na de barricade van de brug. Een veerpont opent nieuwe mogelijkheden! Terwijl wij voorop de rij staan te wachten bekijk ik het grote bord waarop de eisen staan waaraan een voertuig moet voldoen om een overtocht te mogen maken. We voldoen aan alle eisen dus voorzie ik geen problemen. De wachtende vrouw achter mij verteld me dat de overtocht gratis is dus dat zou ook geen hindernis moeten zijn.
Ons gelukzalig gevoel duurt niet lang! Direct na het aanmeren van de veerpont stapt een matroos zelfverzekerd op ons af en in een waterval van plat frans verteld hij ons, waarschijnlijk, dat de veerpont ons niet kan overzetten. Uit zijn gebaren kan ik opmaken dat het waarschijnlijk met de lengte van onze camper te maken heeft. Teleurgesteld trekken we een nieuw plan. We rijden gewoon verder omdat er over ongeveer twintig kilometer een mooie gratis slaapplaats op ons wacht.
Zover komt het echter niet! Ongeveer tien kilometer verderop in “Duclair” zien we vanaf de weg een tweede veerpont opdoemen. We kijken elkaar aan en zonder een woord te wisselen besluiten we om tegen beter weten in deze maar te proberen. De veerpont heeft zeker de dubbele afmetingen van de eerste veerpont. We worden al snel opgemerkt door een matroos aan de wal en zonder enige reactie bekijkt hij vanaf een afstand onze camper van voor naar achter. De veerpont meert aan, haar lading rijd langzaam de kade op en de walmatroos gebaard dat we aan boord kunnen. Opgelucht varen we naar de overkant van de Seine en we zijn blij dat we niet door de chaos en de barricades van Rouen hoeven te rijden om richting ons doel voor deze week te rijden.
Vanaf hier is het een toeristische route door de fruitgaarden langs de Seine. Heel veel appels, zou dit ook het cider gebied zijn? Enkele momenten twijfelen we aan de route die we rijden, of het nu de GPS is òf wij zelf zijn, want de weg is soms wel heel erg smal. Elke tegenligger zou een serieus probleem betekenen! De regen gaat over van motregen naar echte neerslag. In de cabine is het warm en er klinken Franse chansons uit de autoradio, mooier kan een reis met een oude camper niet zijn.
Het Womo-boekje geeft twee mogelijkheden om te overnachten. De eerste is een betaalde parkeerplaats speciaal voor campers terwijl het hele stadje gratis parkeren is en verboden te parkeren voor campers. Ik kan daar zo moe van worden, zeker in de herfst en winter! Dus we rijden door naar een parkeerplaats aan de ingang van een wandelgebied.
Het weerbericht bij de aankomst zegt genoeg! De kachel snort en wij genieten van een mok thee met een abrikozen taartje. Ieder een helft want we willen niet te dik worden met al die beschikbare heerlijkheden. Met voldoende Gb’s van de KPN is het luisteren naar de Nederlandse radio geen probleem en daar zijn we heel blij mee.
Dit koude weer vraagt om winterkost en wij kiezen vanavond voor Rode kool met verse worst en gekookte aardappels. Het smaakt ons uitstekend!
Na de afwas, dat is een taak van Lyka, kijken we de laatste twee afleveringen van “Castle Rock” en om eerlijk te zijn zijn ze een beetje verwarrend. Misschien moet ik het eerste seizoen nog een keer kijken want voor de eerste keer is het mij een beetje te ingewikkeld. Om elf uur kruip ik onder het dekbed en zit ook deze mooie dag er weer op. Morgen weer een verplaatsing en donderdag hope we een hele dag excursies te doen. De weerverwachting is goed voor komende donderdag dus laten we maar hopen dat de weerman het bij het rechte eind heeft.
