België: Recycling

Hamont-Achel (achter het parochiehuis), zondag 20 mei 2018

Een modern, modieus en ook heel complex probleem, zeker in een kleine beperkte ruimte als een camper. Toch is het mij opgevallen dat ik onbewust het afval in enkele verschillende plastic tasjes scheid. De plastic drinkflesjes en blikjes gaan samen, het restafval gaat samen en het zeer weinige, composteerbare groen en voedselafval gaat op onopvallende plaatsen in de bosjes van de bebouwde kom. We mogen dan wel met een acht en twintig jaar oude diesel onderweg zijn maar we proberen toch ook ons steentje bij te dragen aan het milieu.
Zoals we vorige week ook in Duitsland al hebben geconstateerd is het in België niet veel beter: vuilnisbakken zijn zeldzamer geworden dan dertig jaar oude maagden. Wij zijn dus volledig aangewezen op de kleine afvalbakken die we soms langs de wegen, bij bushaltes en openbare gebouwen, of straten aantreffen. Steeds vaker hebben ze ook een sticker dat het dumpen van huishoudelijk afval streng zal worden bestraft. Maar hoe bekijken ze dat? Wat is nu precies huishoudelijk afval?
Na ons traditionele ontbijt voor de zondag ochtend, croissants met gerookte zalm, maken we de camper weer klaar om verder te gaan. Vastsjorren en opruimen, een noodstop is een potentiële nachtmerrie! Vliegende onderdelen die samenkomen in de cabine. Als eerste moeten we onderweg LPG tanken zodat de reserve gasfles weer dicht kan tot een volgend noodgeval. Ik heb al een tijdje twijfels aan de werking van de 80% klep in onze LPG fles. Dat is dan ook de reden dat ik de fles volledig leeg wil stoken zodat ik kan zien bij hoeveel liter de klep dicht gaat. Dat zal zo rond de 24 à 25 liter moeten zijn! Is het minder is het ook goed, is het meer dan zal ik eens moeten kijken of ik die klep kan vervangen.
Na een benzinestation of vijf geef ik het op omdat het in België verboden lijkt om LPG te verkopen bij een zelfbediening. De controle op het vullen van gasflessen ligt waarschijnlijk bij de pompstations. We rijden dus maar door naar Hamont-Achel in de wetenschap dat vanavond de kachel aan kan en de shoarma kan worden gebakken op de inhoud van de noodgasfles. En ja hoor, gelukkig zijn er ook nog hardwerkende mensen met gezond verstand die gewoon op een zondag achter de kassa zitten van een pompstation. Helaas gaat het fout en ik schiet na een liter of zestien met mijn hand van de grote blauwe knop. De test is dus fout gegaan en moet ik de komende week het probleem op een andere manier benaderen.

De wandeling die ik voor vandaag heb gepland begint voor op de parkeerplaats naast de kerk. Volledig voorbereid beginnen we aan de acht en halve kilometer, een kleine twee uur. Al na een kilometer heb ik het gevoel hoe het gaat eindigen. Jammer genoeg krijg ik voor het vijf kilometer punt het gelijk al aan mijn zijde. Het is een wandeling door een nietszeggend bos dat overgaat in dure bebouwing. Wanneer je van exclusieve villa’s houdt en inspiratie wil opdoen voor je eigen villa kan ik je deze wandeling aanbevelen!
We moeten volgens de stem uit de iPhone de provinciale weg oversteken om nog meer villa’s te bekijken. ‘Walking around the stars with Stephen Hawking’, schiet er door mijn hoofd. Zo klinkt de stem in ieder geval voor mijn gevoel. We laten het erbij en lopen over het fietspad richting de parkeerplaats waar onze volgende taak is om te bepalen waar we de nacht gaan doorbrengen.

Na een uurtje voetbal en wielrennen op NPO1, via internet radio, loop ik even een rondje om het blok en ontdek een schitterend plaatsje voor de nacht. Naast een speelplaats en in de luwte voor het lawaai van het passerende verkeer op de provinciale weg. Lyka is er ook blij mee en neemt direct plaats op een van de schommels. Nu kan eindelijk de koekast open voor een overheerlijk blik witbier. Mijn dag als chauffeur/reisleider zit er op en ik kan gaan ontspannen tot morgen. Morgen gaan we alweer naar huis!

Veel mensen vragen het zich af en er wordt me regelmatig gevraagd wat dat nu zo kost om met een (oude) camper op pad te zijn. Niet alles is in geld uit te drukken maar ik zal proberen om toch een tipje van de sluier optillen.
Het afgelopen weekend heeft ons ongeveer vijftig euro gekost! Onze grootste kostenpost is de brandstof. Wij rijden ongeveer 250 Km per weekend dus dat is voor ongeveer € 35,- diesel. Verzekering en wegenbelasting zijn vaste onkosten en die zijn samen ongeveer € 2,- p/d. Vandaar dat ik een hele week vaste kosten optel bij de brandstof. Onderhoud en reparaties zijn niet in geld uit te drukken omdat je niet weet wanneer ze komen en weer gaan. Zijn de benodigde materialen nieuw of gebruikt? Allemaal variabelen waar je op voorhand niets van kan zeggen maar wel dat het onderhoud met liefde wordt uitgevoerd. Wat ik met zekerheid kan zeggen is dat de aankoop van een gebruikte remklauw thuis zorgt voor een goedkoper, vaak ook vegetarisch, weekmenu. Wanneer het niet uit de lengte kan komen dan zal het uit de breedte moeten komen.
Drie heerlijke dagen en fijne nachten op nieuwe vreemde plaatsen. Van onschatbare waarde!


Muziek en een beetje lezen en schrijven, met een wijntje en een biertje binnen handbereik, totdat de lege magen beginnen te klagen. Voor vanavond heb ik ook een klassieker op het menu staan! Tortilla’s met Shoarma. Een zeer gemakkelijk en zeer smakelijk gerecht. Bijna alles kun je tegelijk bereiden behalve de tortilla’s. Ze smaken in ieder geval uitstekend. Koffie en ijs toe!
Dan beginnen we aan de laatste sessie van “The Terror”. Buiten heeft de zon plaatsgemaakt voor zware onweersbuien. Onregelmatig vallen er dikke druppels op het dak van de camper. De dakluiken gaan dicht en ook mijn ogen vallen steeds dicht. Ik mis, cruciale, stukjes van de aflevering en besluit om er maar een einde aan te maken. Morgen kijken we wel opnieuw! Nog voor tien uur schuif ik het gordijn van de alkoof dicht, het is buiten nog niet eens geheel donker.
Morgen gaan we dus alweer richting huis maar op de terugweg naar Zaltbommel stoppen we bij de IKEA in Eindhoven om onze uitrusting voor de camper, en ook onze uitrusting voor thuis, aan te vullen.

België: Het kasteel van Vorselaar

Bevel (naast de bibliotheek), zaterdag 19 mei 2018

Het was inderdaad een rustige nacht. Een nacht vol met dromen waarvan ik me, na enkele minuten daglicht in mijn ogen, helemaal niets meer kan herinneren. Op deze stille ochtend in de camper besef ik pas hoelang het nieuwe koffiezetten in beslag neemt! Bijna twintig minuten voordat ik de eerste slok van de warme verkwikkende vloeistof naar binnen voel glijden! Het is niet anders, dat zal ik moeten accepteren, want het resultaat is toch wel heel erg welkom. Dit weekend komt alle koffie die we drinken van de zelf gemalen koffiebonen. De koffiemolen uit China via AliExpress werkt prima. Het is zelfs een beetje ochtendgymnastiek om de bonen zelf te malen. Mijn armen en schouders schreeuwen bij de laatste koffieboontjes om snel te stoppen. Die koffiebonen zijn haast overal in Europa te verkrijgen dus hoeven we op lange (winter)reizen naar het zuiden geen grote voorraad koffie meer mee te nemen. Elke kilo die de oude diesel moet meeslepen kost tenslotte brandstof die ook nog eens met de dag duurder word.

Mijn drinkebroers van gisterenavond vroegen of we vandaag ook het kasteel hadden bezocht. Ik keek verbaasd op want wij zijn niet bekend met het feit dat hier een kasteel zou moeten zijn. “Het kasteel van Vorselaar” heb ik deze ochtend opgezocht, en gevonden, op het world wide web!
Met mijn richtingsgevoel en wat hulp van Openstreetmaps zet ik direct een wandeling voor ons uit. ’Dan zijn we tenminste niet voor niets naar Vorselaar gekomen.’, moet je maar denken. Mijn stoelgang roept na de tweede kop koffie en ik ga meteen op zoek naar een toilet. Op een sportpark zal dat niet al te moeilijk moeten zijn. De conciërge van de sporthal begroet me en heeft gelukkig geen bezwaar dat ik gebruik maak van zijn sanitaire voorzieningen. Het blijkt een gemakkelijke bevalling!
Op de terugweg naar de camper daalt er een lichte motregen neer uit de asgrijze hemel. Ik kan de regen ruiken! Ik vindt het nog steeds vreemd dat je de motregen kan ruiken zodra ze de grond raakt. Die motregen mag dan wel licht zijn maar mijn fleece is toch aardig vochtig wanneer ik de warme camper betreed. Met regen in de lucht gaan we vandaag zeker niet wandelen en laten we het kasteel voor wat ze is!
Lyka opent de gordijnen en snuift de geur van de verse koffie op. Eerst de troepen inspecteren, Clash of Clans, en dan aanvallen! Ook het tweede spel wordt opgestart maar daar heb ik wel iets op tegen! Laten we eerst maar ontbijten en dan zien we wel verder. Gebakken eieren met ham en kaas op dubbel volkorenbrood. Een hemels ontbijt dat wordt weggespoeld met overheerlijke zelf gemalen en vers gezette koffie. Wat is het camperleven toch mooi! Nog voordat Lyka aan de afwas begint is het buiten weer droog en loopt de temperatuur wat op. Het is nog fris maar de zon vecht om door het dikke wolkendek te breken. Het is een mooie zaterdagochtend om te wandelen!
Het is moeilijk in te schatten hoe lang de wandeling zal zijn maar ik denk een kilometer of vier, misschien iets langer. Dat hou ik natuurlijk voor Lyka verborgen want anders heeft ze al geen zin meer voordat we zijn vertrokken.
Als eerste staan we stil bij “de Diamantschool” van Vorselaar. Het bord in de tuin van de voormalige school geeft een duidelijke uitleg over de geschiedenis van de diamant industrie in het dorp Vorselaar in de vorige eeuw. De cijfers liegen er niet om! In de jaren vijftig werkte maar liefst 40% van de bevolking in “de Steentjes”. 80% van de kinderen die school verlieten zochten een baan in “de Steentjes” en in de hoogtijdagen werkte er in elk gezin wel minimaal een persoon in de diamant industrie, vaak ook de moeders die het huishouden combineerden met het snijden van de diamanten. Die diamanten werden vanzelfsprekend in Antwerpen verhandeld.

Het eerste stuk van de geïmproviseerde wandeling gaat nog langs een redelijk rustige provinciale weg maar dan slaan we linksaf de rust in richting het enorme domein dat er nog om het kasteel ligt. Deze wandeling is een schot in de roos, en dan te bedenken dat ik hem zelf het uitgezet. Als eerste naderen we een schitterende oude volledig gerestaureerde schuur. De rode bakstenen steken af tegen het groen van het landschap. In vervlogen tijden moest alles worden opgeslagen voor de winter.

Na een haag van purper, volgens mij rododendron’s, zien we een project dat nog vol aan de gang is. Ik kan alleen maar raden wie hier vroeger woonden en naar de beoogde bewoners van dit prachtige oude huis. De hoofdopziener? Al het hofpersoneel? Het doet er ook niet toe, hier wordt tenminste geschiedenis op een goede manier veilig gesteld.

En dan is daar het kasteel! Het is privé bezit en ook nog eens in gebruik als woning door de eigenaar. Bezichtigen is daardoor niet mogelijk, je kan het kasteel alleen bekijken van buiten de gracht die ook goed onderhouden is. Grote hagen van de paars bebloemde struiken langs de gracht zorgen voor de belangrijke privacy.

Het domein wordt doorkruist met enorme door loofbomen omzoomde lanen. Het is er heerlijk rustig en heerlijk om te wandelen. Een verdwaalde hardloper verstoort de rust. We gaan tegen de klok in om het kasteel en ontdekken aan de achterkant een opening in de haag waar we leuke foto’s kunnen maken. Ik denk dat die opening opzettelijk is gemaakt om te voorkomen dat de bezoekers de begroeiing overal verstoren. We zijn beiden blij dat we ervoor gekozen hebben om naar het kasteel te wandelen.

Op de terugweg wil ik nog even naar de kerk. Er zou een graf zijn van een van de oude bewoners van het kasteel. De deuren zijn open omdat er net een uitvaart is geweest. We hebben de groep op het plaatselijke kerkhof afscheid zien nemen. Hoewel de kerk in de huidige vorm niet oud lijkt staat er toch al sinds de 12e eeuw een godshuis op deze plek. Er loopt ook een kaarsrechte laan van het kasteel naar de ingang van de kerk!
De verschillende altaren zijn van een grote schoonheid, het zilver glanst en Jezus laat een traan aan het kruis, de pastoor gaat ons voor. Ik heb niets met het geloof van de westerse werelden maar de schoonheid van de religieuze kunst in universeel. Behalve in de moslimwereld, daar is het aanbidden van beelden ten aller tijden ongewenst.
Na ruim vijf en een halve kilometer zijn we weer terug bij de camper. We hebben een stevige trek gekregen door de wandeling en ook de lage temperatuur zal er ongetwijfeld aan hebben bijgedragen. De Lidl is de volgende stap om proviand in te slaan voor vandaag en morgen! Na een korte wandeling door de winkel zijn we voorzien en gaan op zoek naar een mooi plaatsje om te lunchen. Het vreemde is dat ook de wandeling die ik voor vanmiddag had bedacht niet te bereiken lijkt. Mijn app geeft aan dat de dichtstbijzijnde parkeerplaats drie kilometer verwijderd is van de start van de wandeling. Wat???? Dan zou die wandeling in totaal dus 14 Km lang zijn. Doei, we gaan snel verder.

We vinden een plekje naast de kerk in Bevel. De salade komt op tafel en terwijl ik de kleine chiabatta’s bak kijkt Lyka naar het sprookjeshuwelijk van Harry en Megan. Tijdens de lunch zijn haar ogen op het kleine beeldscherm gericht. Het is toch al te laat voor een tweede wandeling dus laat ik het maar wat het is. We staan op een leuk plaatsje maar de kermis achter de kerk geeft me toch wel twijfels. Lawaai en opgeschoten jeugd? Nee, laten we maar een stukje verder rijden.

Nog geen drie honderd meter verder zien een schitterend plaatsje tussen het groen naast de bibliotheek. Dat wordt het dan, en deze plaats om te overnachten is wel honderd keer beter dan de camperplaats die we een uurtje geleden zijn gepasseerd. Onze ervaring is dat zodra een plaatsje op een lijst of een app wordt vermeld de stroom grote witte campers niet meer te stoppen is. En laat dat nu net zijn wat wij niet zoeken! Wij staan het liefst alleen tussen het stedelijke groen.

Varkensvlees in kerrie met de rest van de zak verse boontjes op rijst. Een koningsmaal!

Na het eten, om Lyka rustig de camper te laten opruimen en de afwas te doen, maak ik nog een korte wandeling door dit vriendelijke dorpje in de Kempen. De kermis blijkt nog gesloten en ik twijfel of die vanavond nog wel open gaat. Het verkeer op de doorgaande weg wordt langzaam minder. Een opgedirkte jonge vrouw zwaait verlegen naar me vanuit haar kleine Japanner. Zij gaat vanavond uit. Dat station ben ik jaren geleden al gepasseerd. Met de jaren komen andere geneugten! Ik heb zin in een koude witbier en een aflevering van de serie “The Terror”. De zon zakt langzaam weg naar achter de horizon en wordt met de seconde roder. Als een enorme sinaasappel hangt ze boven de weg naar het westen.
Het tikken van de automatische ontsteker haalt ons uit de spannende serie! Dat kan maar een ding betekenen: Het gas is op! De kachel brand niet meer en morgen is er geen warme koffie! Gelukkig heb ik dit voorzien en heb nog een kleinere gasfles voor dit soort gevallen onder in de camper staan. Ik schakel van de hoofd naar nood gasfles en start de kachel opnieuw.
Ondertussen leg ik aan Lyka uit dat het opzet is om de fles helemaal leeg te maken. Ik heb namelijk twijfels bij de 80% afsluiter in de LPG-gasdampfles. Die afsluiter is het verschil tussen veilig òf met een bom rond te rijden. Morgen gaan we dus als eerste op zoek naar een LPG pomp die ons gas wil leveren.

België: Een valse start

Vorselaar (bij het sportpark), vrijdag 18 mei 2018

We hadden ook gisteren al kunnen vertrekken maar omdat we ook de pinkstermaandag in het komende weekend extra hebben kiezen we er voor om op vrijdagochtend te vertrekken. Het afgelopen weekend en de afgelopen week heb ik alweer veel aangeschaft speciaal voor in de camper zodat we niet zo heel veel hebben te verhuizen. Het grootste gedeelte is eigenlijk het voedsel dat is aangebroken of bederfelijk uit de koelkast. En natuurlijk de blikken overheerlijk witbier!
Na een weekend in Duitsland gaan we nu richting het zuiden. Gepakt en gezakt, vol goede moed gaan we richting België, wel met een kleine omweg want we moeten nog even langs de Lidl in Kerkdriel. Het komende weekend is niet helemaal gepland met dagelijkse bezigheden maar we gebruiken de wandelingen van Route.nl als leidraad. Vandaag hopen we te eindigen in Vorselaar (provincie Antwerpen) waar een boswandeling van een kleine zes kilometer op ons wacht.
De koelkast is goed gevuld en de Garmin is ingesteld. Zodra we Vught zijn gepasseerd komen we in de buurt van een populaire parkeerplaats. Dat is de plaats waar we meteen maar lunchen. Het is een heerlijke ruime, en tegelijk ook, rustige parkeerplaats. Vorig weekend zijn we op maaltijdsalades uitgekomen als ideale lunch voor ons tweeën. Met een vers belegd broodje en een kop koffie is het precies genoeg voor ons beiden. Na de lunch rijden we richting onze bestemming voor vandaag.
Zodra we Nederland verlaten veranderd de omgeving. We hebben zelfs enkele kasseien stroken door kerkdorpen in Vlaanderen! Ook het landschap veranderd snel, van akkerbouw naar bossen met akkerbouw er tussen door. Aangekomen in Vorselaar storten onze plannen als een kaartenhuis in elkaar! De Garmin leid ons via zandwegen naar een punt aan het einde van een doodlopende weg. Er is geen enkele mogelijkheid om te parkeren en/of te overnachten. Na de wegen in de omgeving nog eens goed te hebben bestudeert doe ik een tweede poging om langs de wandeling een parkeerplaats te vinden. Het is hetzelfde verhaal! Een tweede doodlopende weg met ook hier gelukkig de mogelijkheid om gemakkelijk te keren.
Dan maar naar Vorselaar! Wat een dorp! Wat een overvloed aan enorme villa’s! Hier zit veel geld, dat kun je wel zien aan de auto’s op de opritten. Wij gaan zoeken naar het kerkhof of het sportpark. Een eerste parkeerplaats heeft vreemde aanduidingen die voor ons in de categorie puzzels thuishoren. We lezen samen hardop de tekst nog een keer en komen tot dezelfde conclusie. Een parkeerplaats met verboden te parkeren met uitzondering van voertuigen met een bewonerskaart. Pas vrijdag na 18:00 mogen anderen hier parkeren met een maximale parkeertijd van een uur.

Bij het sportpark, ook nog eens aan een doodlopende weg, vinden we een plaatsje dat veel potentieel heeft. Het is alleen de vraag of het hier vannacht ook rustig is. We weten natuurlijk niet of er op vrijdagavonden wat te doen is op het sportpark. Het is wel opvallend fris zo aan het einde van de middag, de zon schijnt maar de fleece moet wel aan om enigszins warm te blijven.
Nu vandaag de middagwandeling is weggevallen zoek ik op de website van Route.nl naar een wandeling voor morgen. Lyka is druk met Spotify op haar iPhone  en geeft geen antwoord op mijn vragen. Wanneer ik de mogelijkheden voor de wandelingen voor morgen opnoem reageert ze meteen bij het horen van de veertien kilometer. Dat vind ze wel een beetje teveel van het goede. Vier kilometer vind ik weer te weinig dus komen we uit op een compromis in de vorm van een wandeling van ruim acht kilometer in de buurt van Herenthout.

Na een middag van relaxen en lezen begin ik aan het avondeten. Dat is het moment van de dag dat ik me helemaal kan ontspannen. Rustig op mijn gemak met een leuk muziekje op de achtergrond een maaltijd bereiden. Het is eenvoudige en gezonde maaltijd, de boontjes zijn vers en de rest wordt gebakken in olijfolie. Met smaak gaan beide borden helemaal leeg. Ik weet niet of het de lage temperatuur is of de inspanning die het lichaam laat snakken naar het voedsel. De kop van dit weekend België is er alweer af en morgen wordt het hopelijk weer wat beter. Wel na een koude nacht, zes graden is de voorspelling, dus de kachel zal vannacht waarschijnlijk wel aanblijven.
Terwijl ik buiten nog enkele zaken aan de camper inspecteer raak ik in gesprek met een gezette dame waarvan ik haar kledingkeuze maar moeilijk kan classificeren. Onder het eten is het blaffen van honden begonnen en dat duurt na het eten ook nog voort. We blijken naast een baan te staan waar politie honden worden getraind. Erg interessant en ik wordt meteen uitgenodigd om later een kijkje te komen nemen.
Na de koffie neem ik afscheid van Lyka, die haar favoriete tv-serie kijkt, en ga op zoek naar het clubhuis van de hondensport vereniging. Het is een klein clubhuis met een grote hout gestookte kachel in het midden waarvan de gehele gemeenteraad van Utrecht vreselijke nachtmerries van zou krijgen! Fijnstof is hier nog een exotische term. Van een overheerlijke Duvel voor twee euro kan ik alleen maar dromen.
De drie mannen die vanachter het glas naar de rennende, springende en bijtende honden zitten te kijken hebben een accent dat zo zwaar is dat ik er maar weinig van kan maken. Een begrijpelijk gesprek met elkaar voeren wordt dan ook heel moeilijk. Toch lukt het ons enigszins om over bier en eten te praten. De eerste Duvel wordt gevolgd door een tweede, een mens kan tenslotte niet op een been staan, en de klok loopt langzaam richting tien uur.
Ik voel aan de ogen die ombeurten van mijn glas naar de klok gaan dat het tijd is om op te stappen. Het was een leerzame en onderhoudende avond met de lokale bevolking van Vorselaar. Nu nog wat tv kijken, vanaf een memory stick, en dan lekker onder het dekbed. Er is niets zo vermoeiend als met de camper onderweg zijn!