Om tien voor vijf kruip ik uit bed. Helemaal verkreukeld en helemaal leeg als een uitgeknepen spons, er is geen greintje energie meer in mijn lichaam over. De bezigheden van het afgelopen weekend hebben alle energie en levenslust opgesoupeerd. Ik ben er nu eindelijk klaar mee! Vandaag begint het laatste bedrijf van de klucht met de Gemeente Zaltbommel die meer dan vijftien jaar heeft geduurd. Eindelijk zijn ze aan de Hogeweg zo ver dat we aan het laatste bedrijf kunnen beginnen. Het einde lijkt nu in zicht maar dat weet je maar nooit met ambtenaren! Die werken en denken nu eenmaal anders.
Enkele koppen koffie, en enkele wijzigingen en verbeteringen aan mijn beroepschrift, verder verlaat ik in stilte om iets over half negen ons huis om deze belangrijke brief persoonlijk op het gemeentehuis af te geven. Lyka kijkt me geluidloos na, ook zij heeft blijvende littekens overgehouden aan dit slepende conflict. Onze relatie heeft meerdere keren onder hoogspanning gestaan door de problemen met de gemeente.
Onderweg denk ik diep na over het slepende conflict waar, ondanks de duidelijke bewijzen, maar geen einde aan wil komen. De receptioniste van het gemeentehuis heeft al een bewijs van afgifte voor haar liggen wanneer de laatste glazen schuifdeur tussen mij en mijn tegenstander geruisloos openschuift. De glimlach die me tegemoet komt geeft me toch nog enige hoop dat het hier op het gemeentehuis uiteindelijk wel goed zal komen. Op de terugweg is mijn hoofd leeg en de zaak alweer haast vergeten. Dat moet ook wel want ik kan er nu niets meer aan doen, de bal ligt bij de burgemeester en wethouders, tenminste, zo zou het moeten zijn.
Eenmaal thuis gaan we na het ontbijt meteen aan de slag. De camper moet worden geladen want we gaan een paar dagen Duitsland in. Iets nieuws! De camper heeft met ons achter de voorruit nog nooit de Duitse bodem betreden. Als er een ding is waar ik een vreselijke hekel aan heb is om noodzakelijke dagelijkse attributen tussen de keuken en de camper heen en weer slepen. We nemen ons dan ook eendrachtig voor dat dat niet meer zal gebeuren! Alles wat we in de camper missen wordt opgeschreven en bij de eerste zich voordoende mogelijkheid gekocht voor in de camper en alles wat we thuis missen wordt ook meteen in Zaltbommel gekocht en blijft in huis. Het grote voordeel is dat je weinig tot niets meer vergeet bij het inpakken!
Met een zak verse kaiser broodjes van de Jumbo, zes voor een euro, en een volle koelkast vertrekken we richting Nijmegen want achter die stad begint Duitsland. Door de instellingen van de GPS verlaten we ergens onderweg de Van Heemstraweg en gaan een heel stuk binnendoor, ook de binnenstad van Nijmegen word vereerd met een kort bezoek.
Zodra we weer langs de Rijn rijden wordt het echt tijd voor de lunch. Het is al een uur, mijn hoofd wordt met de minuut frisser en mijn trek groter. Een groene salade met olijven, gerookte makreel en vers brood, koude thee en een flesje bronwater met bubbels. Een mens in een camper heeft niet veel nodig om een gelukzalig gevoel te krijgen. Zeker niet na de moeilijke jaren, maanden, dagen die achter me liggen. Het is moeilijk voor me te bevatten dat er waarschijnlijk nu een einde in zicht is en dat ik deze zaak voorgoed achter me kan laten. Ik voel een maagzweer broeien dus ik moet de komende dagen maar eens goed ontspannen.
Zodra we bij Milligen aan de Rijn Nederland verlaten is het vakantie gevoel nog groter. De wegen zijn anders, de huizen zijn anders, de auto’s zijn anders en zelfs het rivierlandschap lijkt anders. Slechts een paar kilometer verder in Duitsland sla ik van de provinciale weg af en parkeer op de “Gemeinde Platz” in het dorpje Düffelward”. Lyka kijkt me verbaasd aan. Zonder een woord te wisselen weet ze dat we op de plaats staan waar we vannacht hoogstwaarschijnlijk zullen slapen. Düffelward is een heel rustig dorp verscholen in het stroomgebied van de rijn. Aan de overkant van de Rijn is het zelfs nog Nederland! Voor mij is het genoeg voor vandaag ik wil rusten en ontspannen. Het is nu gewoon afwachten. Ervaring leert dat wanneer er om zes uur nog niemand is geweest om te informeren er vanavond ook niemand meer zal komen.
Tijdens de gebruikelijke korte oriëntatie wandeling rondom de slaapplek komen we op een dijk terecht die tegen het water van een kleine zijstroom van de Rijn beschermd. Het is een schitterende omgeving en erg rustig. Volgens de regels die ik bij de NKC heb gelezen mag je overal met je camper 24 uur zonder problemen op een officiële parkeerplaats overnachten. Daar hoeven we ons dus geen zorgen over te maken! Ons plan is altijd om de volgende dag verder te gaan, al is het maar tien kilometer. De enige beperking die we hebben is de energie in de huishoudaccu. Die is namelijk hoofdzakelijk om de koelkast draaiende te houden om het bier te koelen en ons eten vers te houden.
Ook de agressors uit de wereldgeschiedenis kennen slachtoffers! Niet elke soldaat onder de Duitse adelaar ging vorige eeuw met plezier en fluitend naar het front! Ook in Duitsland weenden vaders, moeders, grootouders, vrouwen en vriendinnen om de gevallen soldaten. Vergeet niet dat er ook heel veel gevallenen nooit meer naar Duitse bodem zijn teruggekeerd. Wat alleen nog kan worden herinnerd is een naam die toebehoort aan de resten in vreemde bodem aan een front in een ver vreemd land.
Helaas zijn er heden ten dage hele stromingen binnen onze maatschappij die de wereldgeschiedenis willen herschrijven om hun eigen ego’s te strelen of om hun eigen problemen te rechtvaardigen. Mijn mening? Ik ventileer hem voor de laatste keer! Binnen de islam zijn er zoveel stromingen dat er wel een wereldoorlog binnen hun eigen gelederen moet uitbreken. Syrië is nog maar het begin! Wanneer deze oorlog om het geloof uitbreekt zal het van epische proporties zijn en het conflict in Noord-Ierland degraderen tot een kinderfeestje! Geen politiek meer.
Het eerste waar ik aan moet wennen, zodra we onderweg zijn, is dat de inhoud van de koelkast in de camper minder dan de helft is dan van dat monster thuis in de keuken. Elke maaltijd moet zijn overwogen en er wordt niets tot zeer weinig weinig gegooid. Je kan ook nooit meer inkopen dan dat je opeet want dan is de koelkast al snel te vol.
Geen foto’s van de eenvoudige mediterrane maaltijd! Kaas, salami, brood en olijven, witte wijn en koel bier. Allemaal restjes uit de koelkast thuis. De klok tikt en een koele bries blaast door het woongedeelte van de camper. De radio gaat ook weer aan, dat is op zich vreemd te noemen dat we nu al geen zin in tv hebben. Ook het internet detox gaat op rolletjes. De laptop staat aan maar ik maak geen verbinding met het internet. Al dat dwangmatige inloggen en gebruiken van nutteloze applicaties om te zien dat hondjes salto’s maken en berichten van vage kennissen die Facebook je vrienden laat noemen zijn plotsklaps niet meer belangrijk. Dat is een audio/visuele drug die gratis verspreid lijkt te worden maar waarvoor later een stevige rekening voor moet worden betaald. Gelukkig ben ik al bijna helemaal afgekickt.
Koffie en later op de avond nog een borrel, een borrel voor mijn maat die er helaas niet meer is, een borrel voor mijn maat Ben die nooit zal worden vergeten.
