Thailand: On-line

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), vrijdag 12 januari 2018

De eerste ochtend was het wegens de regen een tegenvallend broodje bij MacDonald’s. Gisteren waren het twee heerlijke tosti’s en vandaag ga ik mijn belofte inlossen om lekkere verse broodjes te halen bij de supermarkt. Ik weet de weg en omdat er veel is veranderd in twee jaar vraag ik me af of die lekkere broodjes nog wel te verkrijgen zijn.
Lang hoef ik niet op het antwoord te wachten. De broodjes, kaas, ham en roomboter liggen nog steeds op dezelfde plaats in de schappen van de supermarkt als twee jaar geleden. Dan kunnen we het over prijzen hebben maar daar heb ik een simpel antwoord op!
Ik ben op vakantie!
Ik heb net drie maanden afgezien!
Wanneer er ik trek in heb koop ik het gewoon!

Terug op de kamer besmeer en beleg ik het broodje rijkelijk. Voordat ik mijn tanden er in zet kijk ik nog even naar deze delicatesse. Het beeld wordt lichtelijk vervormt door een traan die in mijn oog welt. Voor velen zal het gewoon een broodje zijn maar voor mij is het een delicatesse waar ik zeer zeker erg van zal genieten.
Het is alweer vrijdag en vandaag wil ik een tweede poging wagen om het internet op mijn telefoon aan de gang te krijgen. Deze keer kom ik wat beter beslagen te ijs. Met mijn telefoon heb ik een foto gemaakt van het scherm van mijn MacBook. Daar staat het duidelijk zwart op wit: “NON-STOP 123” voor 123 baht per week, dan kunnen ze het vandaag moeilijk ontkennen dat deze promotie niet bestaat.
Bij de AIS winkel in Big C staan twee buitenlanders voor me die ook een maand internet voor 999 baht krijgen aangesmeerd. Even afrekenen, controleren of het internet werkt, en morgen tot de ontdekking komen dat je niet kan bellen of een SMS versturen of ontvangen. Met als resultaat dat je een nieuwe simkaart moet kopen en opnieuw die vijf en twintig euro moet betalen!
Tevreden verlaten de buitenlanders de toonbank en dan ben ik aan de beurt. De oorworm van woensdag is in geen velden of wegen te bekennen. Het is een aardige jongen die in ieder geval de moeite neemt om de foto van de promotie te bekijken. Maar hij komt er ook niet uit en presenteert na enkele minuten de geplastificeerde kaart met de internet bundels. Deze keer pak ik het anders aan! Ik blijf rustig en vriendelijk lachend tegen hem praten. Om geen gezichtsverlies te lijden bekijkt hij nog een keer de foto op mijn telefoon.
Ik voel aan mijn water dat hij me toch wil helpen en wanneer ik hem vraag of ik even op zijn telefoon de website van AIS mag opzoeken dan geeft hij zonder een moment van twijfel zijn eigen telefoon aan mij. Dat is in ieder geval een stevige stap in de goede richten. Ik haal de webpagina van AIS tevoorschijn en nu kan hij er niet meer omheen. Daar staat de promotie op zijn telefoon. “NON-STOP 123” voor 123 baht per week.
IJverig  zoekt hij naar de code die nodig is om het pakket op te starten. Maar hij kan de code ook niet vinden. Gelukkig voor mij weet hij niet van opgeven en gaat hij nog dieper op de website op zoek. Dan in een opwelling schakelt hij terug naar het Thais en daar staat de code! De code staat dus alleen op de Thaise website. Het ruikt een beetje naar de misdaad maar dat ben ik in Thailand wel gewend.

Met de zoete smaak van de overwinning toetst hij de code in en even later ontvang ik een SMS dat “NON-STOP 123” op mijn telefoon is geactiveerd. Ondertussen is de oorworm ook gearriveerd en ze kijkt me aan alsof van top tot teen onder de poep zit. Dat is het andere Thailand. Dat is het Thailand van het gezichtsverlies. Wanneer ik de jongen uitgebreid en overdreven bedank voor zijn uitstekende kennis van zaken trekt ze een gezicht alsof ze een slok azijn heeft genomen. Mijn wraak is in ieder geval zoet.
Na een klein hapje, mijn spijsvertering is nog niet helemaal de oude, en een korte rustpauze begeef ik me naar de markt. De plaats om oude vrienden en bekenden te ontmoeten. Het is beren gezellig met Jan, Peter en Huib. De grote groep is uit elkaar gevallen en de helft is verkast. Wij houden het op de markt, dat is goed genoeg voor ons.
Helaas maak ik op de terugweg de bekende cruciale fout! Ik laat me toch weer verleiden om ergens naar binnen te gaan om met een oude vriend een biertje te drinken. Het gevolg? Om half elf strompel ik met een volle tas 7-11 magnetron eten de trap op naar mijn kamer. Het smaakt me goed en ik sta voor een moment op het punt om weer naar beneden te gaan. Toch maar niet! Ik heb nog voldoende (feest)dagen te gaan.

Thailand: Oordoppen

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), donderdag 11 januari 2018

Het slapen is me toch een beetje tegen gevallen. Een combinatie van om tien uur naar bed en het drukke verkeer aan de “3rd road” ’s nacht maakten dat ik om vier uur al klaar wakker was. Dat gaan we vanavond dus anders doen! Na een uurtje internet waag ik om vijf uur nog een tweede poging om wat te slapen. En dat lukt nog ook! Drie uurtjes later  wordt ik fris wakker. Ik ben niet de enige die fris is. Zodra de schuifdeuren naar het balkon open gaan voel ik de frisse ochtendwind op mijn huid. Het is een schitterende dag in Pattaya.
Nog voordat ik mijn eerste bakkie koffie naar binnen werk leg ik mijn oordoppen, die ik altijd bij me heb, klaar. Die gaan vanavond in de oren en dan weet ik zeker dat ik prima zal slapen. Goed internet is onbetaalbaar! Ik schrijf wat, werk het een en ander op de NAS bij en surf over de digitale snelweg. Nog een koffie en voordat ik het me realiseer is het alweer bijna tien uur.
Ik zoek de spullen voor Jan bij elkaar en ga op weg naar zijn huis. Vanzelfsprekend weet ik hier goed de weg dus bij de eerste 7-11 koop ik twee tosti’s als ontbijt. Kosten samen ruim een euro en ik heb er al genoeg aan als ontbijt. Het weerzien met mijn oude vriend is hartverwarmend en onder het genot van een bakkie koffie keuvelen we wat over koetjes en kalfjes.

Na een paar uurtjes neem ik weer afscheid van Jan en ga terug naar het hotel om even wat te rusten. Bij dezelfde 7-11 koop ik een magnetronmaaltijd van vijf en zeventig eurocent. Thaise rode kerrie met rijst en een omelet. Deze magnetron maaltijd is vele malen beter dan enige maaltijd in de Filippijnen. Hoe simpel en mooi kan het leven zijn? Het smaakt me uitstekend met een koude Coke zero. Op de achtergrond speelt de Nederlandse radio, NPO2, en dat is toch wel een dankbare vrucht van de elektronische vooruitgang.
En dan is het tijd om lekker een biertje drinken met mijn maat Jan. De “Apotheek” is verleden tijd, wegens een geschil over een glas van tien baht, en we hebben een ander Chinees winkeltje in Soi Bonkot. Het bier is er ook koud en ook niet te duur. De grote flessen Leo bier smaken uitstekend! Weer een schoolvoorbeeld van de Thaise mentaliteit! Ruzie maken over tien baht en wekelijks twee duizend baht omzet mislopen.
Ik vraag me na drie dagen steeds meer af wat ik in de Filippijnen nog heb te zoeken! Het is een martelgang en eigenlijk doe ik het alleen maar voor mijn vrouw. Ik had al sterke gevoelens dat ik de Filippijnen voorlopig niet meer zal bezoeken en die gevoelens worden hier in Thailand met de minuut sterker. Over twee jaar gaan we dus hoogstwaarschijnlijk weer naar Thailand.

Na een gezellige middag koop ik op de terugweg bij de 7-11 twee magnetronmaaltijden. Ik kan gaan zoeken naar verse maaltijden maar dit is een stuk gemakkelijker en zeker zo lekker. De rijst met een pittige krapow saus (Thaise basilicum saus) en een gebakken ei is precies zoals ik me kan herinneren. De twee schaaltjes zijn dan ook in een mum van een tijd leeg.
Er is niet veel nodig om me over te halen om naar buiten te gaan en een biertje te gaan drinken. Bij een oude Hollandse vriend in zijn hotel/bar tref ik precies hetzelfde aan wat ik daar achttien jaar gelden aantrof. Het is alsof de tijd heeft stilgestaan. De gesprekken gaan nog steeds over dezelfde onderwerpen. De muziek is ook weinig veranderd en het bier smaakt nog steeds uitstekend. De avond vliegt om en in gepaste dronkenschap arriveer ik in mijn kamer. Contactlenzen uit en oordoppen in, welterusten.

Thailand: Regen

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), woensdag 10 januari 2018

Om zeven uur ben ik al klaarwakker! De bas is net begonnen met dreunen en het andere lawaai komt me bekend voor uit de Filippijnen. Grote regendruppels vallen op stalen daken. Ik schuif nog een beetje versuft de gordijnen open en ik kan mijn ogen haast niet geloven. Een gesloten grijs wolkendek waar ik het hemelse blauw had verwacht.
De regen komt in golven en tussen twee buien door loop ik snel naar gouden bogen voor een broodje en een koffie. Beide vallen me tegen! Ten eerste is er de prijs, € 4,35, dat is niet bepaald goedkoop meer te noemen! Ten tweede smaakt de koffie van geen kant en ik heb het vermoeden dat er iets niet in orde is met de machine of het is oploskoffie. Uit ervaring weet ik dat klagen niet helpt in Thailand dus laat ik het maar voor wat het is. Morgen gaan we eens een engels ontbijtje pakken voor € 2,75, dat is hier nu de gangbare prijs heb ik al gezien. Bij terugkomst in het hotel vraag ik aan de receptie of ik misschien van kamer kan wisselen.
‘We kunnen er naar kijken maar we kunnen geen garantie geven!’ is het antwoord dat ruikt naar de Thaise mentaliteit dat het ze niets kan schelen, het is gewoon teveel werk.
Het is namelijk nogal een populair hotel. De regen komt ondertussen opnieuw met bakken uit de hemel en eenmaal naakt op bed met de airconditioning op 27 graden denk ik na over het begin van de deze reis. Met de laptop in de aanslag begin ik het verhaal van gisteren te schrijven.
Ik kom tijdens het schrijven tot de conclusie dat de dreun van de bas overal in het gebouw te horen zal zijn. Ik zal er eerst mee proberen te leven. Mocht het te erg gaan storen kan ik altijd nog verkassen, Pattaya is weer leeggestroomd na de drukke feestdagen. Dat is overal goed te merken.
Het internet is en blijft een probleem. Het valt steeds weg en om de haverklap moet ik opnieuw inloggen. Een tiental keer zwaai ik mijn benen over de rand van het bed om weer in te loggen. Ik ben ingelogd op router van de begane grond omdat ik geen verbinding kan krijgen met de tweede verdieping. Het begint toch wel een beetje irritant te worden!
Ik trek alweer krom van de honger wanneer de regen eindelijk stopt en de zon voorzichtig door een dun wolkendek probeert te prikken. De zon wint gelukkig en om iets over half twee loop ik over 3rd road richting de “Big C”, een enorme winkelcentrum met winkels, restaurants en een supermarkt. Ik moet even inkopen doen, enkele zaken waren niet meer de moeite om mee te nemen, dus moet ik nieuwe kopen.
Bij de eerste 7-11 die ik passeer koop ik een flesje Coke Zero en verbaas me over de prijs, 17 baht voor een halve liter cola. In het winkelcentrum moet ik eerst een nieuwe simkaart kopen en daar heb je tegenwoordig een paspoort voor nodig. Big Brother in Thailand. Een foto van de paspoortpagina met je foto wordt naar de provider gestuurd.
Dan heb ik de eerste èchte Thaise ervaring! Op het internet heb ik gezien dat AIS een promotie heeft genaamd “NON-STOP 123”, voor 123 baht per week heb ik 1 Gb aan snel internet en gratis bellen tussen 05:00 en 17:00, en SMS en nog veel meer.
De verkoopster is niet geïnteresseerd in mijn praatjes en antwoord met het voor Thailand zo bekende: ‘No have!’
En dan kan je lullen wat je wil maar na deze opmerking zal haar antwoord nooit meer worden veranderd. Ze blijft maar wijzen naar de geplastificeerde kaart die voor haar op de toonbank ligt. Voor mij raad ze een pakket aan van 999 baht! Alleen internet voor een maand en geen bel minuten of SMS. Dat wil ik helemaal niet! Tot overmaat van ramp begint ze ook nog eens een andere klant te helpen. Op deze manier wil ze me duidelijk maken dat ze geen trek meer heeft om mij te helpen of met me te praten.
Wanneer ze dan ook nog eens een andere klant gaat helpen en mij helemaal negeert zit ons gesprek er op. Ik laat de AIS maar voor wat het is en ga terug naar mijn hotel. Nog voordat ik de straat oversteek loop ik toch maar even bij de “Boxing Roo” om te informeren of er nog kamers vrij zijn. En dan heb ik nog geluk ook! In mijn ogen de mooiste kamer is wegens een annulering plotseling vrijgekomen, en dan ook precies voor de periode die ik in Pattaya verblijf. Zonder een moment te twijfelen neem ik die kamer! Bij het “Retox Hotel” staan ze wel vreemd te kijken wanneer ik met al mijn bagage aan de receptie/bar sta! Zonder een woord reken ik twee nachten af en laat een verslagen en verbaasde receptioniste achter.

Met een gevoel van euforie leg ik de honderd vijftig meter naar de Boxing Roo af. Het is een stevige klim met volle bepakking naar de derde verdieping maar het is de moeite dubbel en dwars waard. Op het zachte bed lig ik naar het plafond te staren. Ik ben intens blij dat ik verlost ben van het gedreun van de bas!
Lang lig ik niet op bed! Ik ga nog even naar beneden om de verhuizing te vieren. Vanzelfsprekend is het beneden in de bar goed vol en gezellig. Na een gezellige avond werk ik nog twee spaghetti krapow met kip naar binnen. Voor twee euro is het buikje helemaal gevuld en val ik voldaan in slaap.