Voor al onze volgers en lezers over de hele wereld:
zondag 1 januari 2017
zaterdag 31 december 2016
Spanje: De laatste dag van het jaar
Córdoba (Compramostucoche Córdoba), zaterdag 31 december 2016
We nemen het er vandaag van! Voor het eerst sinds een lage tijd sta ik pas na acht uur op. Ik heb heerlijk geslapen nu het probleem met de muis eindelijk is opgelost. De camper is opgeruimder nu er van alles onder de banken is weggestopt. Ik laat Lyka nog lekker slapen zodat ik, sinds een week, eindelijk weer eens wat foto’s kan bewerken en opladen naar de servers van Flickr. Ook wordt er weer een verhaal geschreven! Na een week zijn de scherpe kanten van je herinneringen en ervaringen verdwenen en hoe langer je wacht des te moeilijker het wordt om de details te herinneren. Vooral van de dagen dat je veel hebt gereden en weinig bezichtigd. Dagen met slechts twee òf drie foto’s, een daarvan is de avondmaaltijd, zijn daarbij geen uitzondering.
Het plan voor vandaag is even simpel als complex. We rijden wat later dan normaal weg en gaan zo vroeg mogelijk een mooi plaatsje zoeken. Deze laatste dag van het jaar 2016 is een rustdag, een dag van bezinning, een dag om een slecht jaar af te sluiten. Niet zo’n slecht jaar als 2015 maar toch ook zeker geen al te best jaar. We hebben genoeg tegenslagen en ellende achter de rug. Zoals 2017 er nu voor staat laten we hopelijk alle problemen achter ons en krijgen we weer wat wind in de zeilen.
Mijn plan voor vandaag is eigenlijk simpel. In Spanje is vuurwerk niet gebruikelijk voor het vieren van her arriveren van het nieuwe jaar dus zoeken we een plaatsje voor de nacht in een klein stadje voor Córdoba. Het eerste stadje blijkt een misrekening van de buitengewone categorie. De tweede is nog erger! We wijken lichtjes af van de route op de GPS en voordat we het weten zitten we in een smalle straat die al stevig omhoog loopt! Achteruit gaat niet meer want er staat een auto achter me.
Voor de zekerheid vraag ik aan een passant die net zijn hond aan het uitlaten is of we onze weg kunnen vervolgen. Zonder enige twijfel knikt hij ja en zijn de grootste twijfels bij me weggenomen. Gelukkig weet ik op dat moment niet wat ons te wachten staat!
De straat wordt smaller en steiler. Mijn hart klopt sneller en de motor huilt in de eerste versnelling. Helling trekken zijn we allang gepasseerd! Stil gaan staan is zèker geen optie! Ik kijk voor een kort moment naar de nieuwe Jezus op het dashboard. Er is geen weg meer terug. De straat wordt nog steiler en is nu op het punt dat zelfs een bergwandelaar zou gaan twijfelen om deze helling te nemen! Mijn hartslag gaat richting de 150 plus en de bloeddruk loopt op. Ik voel de aders op mijn slapen kloppen. Ik kan alleen maar hopen, hopen en nog eens hopen. En dan staan we ineens weer vlak.
We hebben het gered! mijn hartslag loopt langzaam terug totdat we aan de afdaling moeten beginnen. We kijken in een afgrond met als enig voordeel dat het eenrichtingsverkeer is. Onze uitlaat schraapt over het asfalt van de straat. Op de compressie van de motor èn de voet op de rem gaan we de afgrond in. Een zucht van verlichting wanneer we weer op de doorgaande weg zitten. Dit gaan we dus nooit meer doen! We gaan nu richting Córdoba om daar oudejaarsavond door te brengen.
Op een parkeerplaats langs de weg naar Córdoba eet ik mijn appelflap van gisteren en overdenk mijn zonden door niet naar de GPS te luisteren. Het was dom, heel dom, en dat moet ik dus niet meer doen! Nog een slok koude thee en we gaan verder om de plaats voor de nacht te zoeken. De eerste plaats op de parkeerplaats van de dierentuin van Córdoba laat ik voor wat het is. Er lijkt wel verlichting te zijn maar de grote parkeerplaats is nogal afgelegen en geheel verlaten. Alleen in het donker staan kan ik nog mee leven maar alleen op een afgelegen parkeerplaats in een grote Spaanse stad roept wel enorme vraagtekens bij me op.
Uiteindelijk belandden we op een betaalde parkeerplaats, met nog een dozijn campers, naast het oude stadscentrum van Córdoba. Wij staan èn blijven staan, desnoods tot volgend jaar! We maken ons op voor de jaarwisseling en als laatste maaltijd van 2016 eten we onze geliefde saté met friet en sla. Dan komt het bier op tafel en voor Lyka open ik de eerste fles champagne. De gordijnen blijven open voor het raam met wat uitzicht. Buiten springt het verkeerslicht op rood en dan weer op groen. Verder gebeurt er weinig. De brandweer rukt uit en een ambulance schreeuwt door de nacht. De andere, veelal Spaanse campers, zijn lichtdicht en vertonen zeer weinig activiteit. We kijken naar de laatste twee afleveringen van het tweede seizoen van “The man in the High Castle” en zijn haast klaar voor het vuurwerk.
Om drie voor twaalf stappen de de koude heldere nacht in. Klokken luiden naast de parkeerplaats en in de verte gaan wat vuurpijlen de lucht in. Dat is het dan! 2017 is begonnen en om tien over twaalf ligt iedereen om ons heen in zijn camper te slapen. Wij drinken de fles champagne leeg en genieten van de rust. Een laatste gedachte aan 2016. Een jaar geleden zaten we aan de andere kant van de wereld. Het zit er op en tegelijk is er een nieuw begin.
We nemen het er vandaag van! Voor het eerst sinds een lage tijd sta ik pas na acht uur op. Ik heb heerlijk geslapen nu het probleem met de muis eindelijk is opgelost. De camper is opgeruimder nu er van alles onder de banken is weggestopt. Ik laat Lyka nog lekker slapen zodat ik, sinds een week, eindelijk weer eens wat foto’s kan bewerken en opladen naar de servers van Flickr. Ook wordt er weer een verhaal geschreven! Na een week zijn de scherpe kanten van je herinneringen en ervaringen verdwenen en hoe langer je wacht des te moeilijker het wordt om de details te herinneren. Vooral van de dagen dat je veel hebt gereden en weinig bezichtigd. Dagen met slechts twee òf drie foto’s, een daarvan is de avondmaaltijd, zijn daarbij geen uitzondering.
Het plan voor vandaag is even simpel als complex. We rijden wat later dan normaal weg en gaan zo vroeg mogelijk een mooi plaatsje zoeken. Deze laatste dag van het jaar 2016 is een rustdag, een dag van bezinning, een dag om een slecht jaar af te sluiten. Niet zo’n slecht jaar als 2015 maar toch ook zeker geen al te best jaar. We hebben genoeg tegenslagen en ellende achter de rug. Zoals 2017 er nu voor staat laten we hopelijk alle problemen achter ons en krijgen we weer wat wind in de zeilen.
Mijn plan voor vandaag is eigenlijk simpel. In Spanje is vuurwerk niet gebruikelijk voor het vieren van her arriveren van het nieuwe jaar dus zoeken we een plaatsje voor de nacht in een klein stadje voor Córdoba. Het eerste stadje blijkt een misrekening van de buitengewone categorie. De tweede is nog erger! We wijken lichtjes af van de route op de GPS en voordat we het weten zitten we in een smalle straat die al stevig omhoog loopt! Achteruit gaat niet meer want er staat een auto achter me.
Voor de zekerheid vraag ik aan een passant die net zijn hond aan het uitlaten is of we onze weg kunnen vervolgen. Zonder enige twijfel knikt hij ja en zijn de grootste twijfels bij me weggenomen. Gelukkig weet ik op dat moment niet wat ons te wachten staat!
De straat wordt smaller en steiler. Mijn hart klopt sneller en de motor huilt in de eerste versnelling. Helling trekken zijn we allang gepasseerd! Stil gaan staan is zèker geen optie! Ik kijk voor een kort moment naar de nieuwe Jezus op het dashboard. Er is geen weg meer terug. De straat wordt nog steiler en is nu op het punt dat zelfs een bergwandelaar zou gaan twijfelen om deze helling te nemen! Mijn hartslag gaat richting de 150 plus en de bloeddruk loopt op. Ik voel de aders op mijn slapen kloppen. Ik kan alleen maar hopen, hopen en nog eens hopen. En dan staan we ineens weer vlak.
We hebben het gered! mijn hartslag loopt langzaam terug totdat we aan de afdaling moeten beginnen. We kijken in een afgrond met als enig voordeel dat het eenrichtingsverkeer is. Onze uitlaat schraapt over het asfalt van de straat. Op de compressie van de motor èn de voet op de rem gaan we de afgrond in. Een zucht van verlichting wanneer we weer op de doorgaande weg zitten. Dit gaan we dus nooit meer doen! We gaan nu richting Córdoba om daar oudejaarsavond door te brengen.
Op een parkeerplaats langs de weg naar Córdoba eet ik mijn appelflap van gisteren en overdenk mijn zonden door niet naar de GPS te luisteren. Het was dom, heel dom, en dat moet ik dus niet meer doen! Nog een slok koude thee en we gaan verder om de plaats voor de nacht te zoeken. De eerste plaats op de parkeerplaats van de dierentuin van Córdoba laat ik voor wat het is. Er lijkt wel verlichting te zijn maar de grote parkeerplaats is nogal afgelegen en geheel verlaten. Alleen in het donker staan kan ik nog mee leven maar alleen op een afgelegen parkeerplaats in een grote Spaanse stad roept wel enorme vraagtekens bij me op.
Uiteindelijk belandden we op een betaalde parkeerplaats, met nog een dozijn campers, naast het oude stadscentrum van Córdoba. Wij staan èn blijven staan, desnoods tot volgend jaar! We maken ons op voor de jaarwisseling en als laatste maaltijd van 2016 eten we onze geliefde saté met friet en sla. Dan komt het bier op tafel en voor Lyka open ik de eerste fles champagne. De gordijnen blijven open voor het raam met wat uitzicht. Buiten springt het verkeerslicht op rood en dan weer op groen. Verder gebeurt er weinig. De brandweer rukt uit en een ambulance schreeuwt door de nacht. De andere, veelal Spaanse campers, zijn lichtdicht en vertonen zeer weinig activiteit. We kijken naar de laatste twee afleveringen van het tweede seizoen van “The man in the High Castle” en zijn haast klaar voor het vuurwerk.
Om drie voor twaalf stappen de de koude heldere nacht in. Klokken luiden naast de parkeerplaats en in de verte gaan wat vuurpijlen de lucht in. Dat is het dan! 2017 is begonnen en om tien over twaalf ligt iedereen om ons heen in zijn camper te slapen. Wij drinken de fles champagne leeg en genieten van de rust. Een laatste gedachte aan 2016. Een jaar geleden zaten we aan de andere kant van de wereld. Het zit er op en tegelijk is er een nieuw begin.
vrijdag 30 december 2016
Spanje: De muis is verslagen!
La Carlota (Camping Carlos III)
Om half twee moet ik helaas het bed verlaten omdat mijn blaas weer te vol is. Daar heb je met wijn geen last van! Nog voordat ik onder aan de trap bent roept Lyka in haar slaap.
‘De muis is gevangen! Ik hoorde de val dichtklappen!’
Verdoofd en versuft door de slaap loop ik naar onze pispot en werp automatisch een blik op de twee muizenvallen, een met pindakaas en een met oud Amsterdam. En ja hoor! De oud Amsterdam was onweerstaanbaar voor onze indringer. Het stukje pittige oude kaas heeft hem letterlijk en figuurlijk zijn kop gekost! Met een tevreden en opgelucht gevoel klim ik weer in bed.
s’ Morgens ben ik weer net zo verbaasd als de afgelopen nacht. Versuft van de slaap heeft mijn geheugen de ervaring van afgelopen nacht niet geheel goed opgeslagen. Ik ben er niet minder blij om! De muis is verslagen en de tas koffie die in de camper hangt kan weer op zijn plaats onder de langsbank.
De afgelopen avond is er nog een Duitse camper op de camperplaats komen staan. Niet de mooiste plaats maar zeker een goede plaats. In korte broek en mijn bekende rode fleece trek ik er op uit om een stokbrood te halen. Ver hoef in niet te gaan! Een paar honderd meter van de camper, wel bergopwaarts, is een Café en de ervaring heeft me geleerd dat hier dan ook stokbroden worden verkocht. Je betaald iets meer maar dat is te verwaarlozen. Ik trek veel bekijks in mijn korte broek van de in dikke winterkleding gestoken Spanjaarden. Oké, het is fris, maar het is zeker niet koud nu de zon het Spaanse platteland begint op te warmen.
Na de gebakken eieren met worstjes en witte bonen in tomatensaus, ik zal jullie de foto besparen, pakken we in en gaan weer op weg. Er is wat veranderd in de manier waarop we het reizen aanpakken. De routes uit het WOMO-boekje zijn wat minder belangrijk geworden. Het neemt zo weinig tijd in beslag om een waypoint in de Garmin te zetten dat ik nu niet alle punten meer programmeer op mijn MacBook maar gewoon punt voor punt in de Garmin zet.
Het eerste punt voor vandaag is “Ermita de Virgen de la Sierra”. Van verre zien we de bergtop waar we op moeten rijden. Het is ook maar een goede twintig kilometer rijden dus het duurt ook niet al te lang. In de tweede, en af en toe de derde, versnelling laat ik “de Oude Dame” rustig de berg op rijden. Af en toe denk ik nog wel eens terug aan het probleem van enkele weken geleden toen de motor er plotseling mee op hield, dat lijkt alweer zo lang geleden. “De tijd is elastisch!”, dat heb ik al heel lang geleden ontdekt tijdens mijn eerste grote reis in Azië.
Zonder al te grote verwachtingen belandden we weer bij een pareltje van religieuze kunst. Opnieuw een Madonna in een opzichtige jurk met het kindje Jezus op de arm. Hoeveel van die poppen zouden er niet zijn in het diepgelovige Spanje? We hoeven er niet elke dag een te bezoeken maar af en toe genieten we wel van de kapellen en/of kerken die deze mooie beelden huizen.
Vanaf de top van de berg worden we ook schitterende vergezichten van Andalusia voorgetoverd.
We gaan weer verder en in Cabra bezoeken we de Lidl. Het oorspronkelijke plan was om het morgen te doen maar nu we er toch zijn slaan we meteen maar voor het hele weekend in. We hebben tenslotte geen enkel idee waar we vanavond of morgen zullen zijn. Wat we wel weten is dat we vanavond op een camping zullen staan. We hebben tenslotte alweer drie nachten vrij gestaan.
We gaan op weg naar de picknickplaats bij “Doña Mencía” om te lunchen. Hier in de omgeving liggen opvallend veel goed en mooi aangelegde fietspaden en wandelpaden. Het is aan ons niet besteed! Wij rijden over de smalle binnenwegen totdat we eindelijk de oorzaak vinden van het geluid dat we tot nu toe afdeden als een kettingzaag.
Een groep landarbeiders is bezig met de olijfoogst en van wat wij de afgelopen dagen gezien hebben zullen ze nog wel even bezig zijn. Een door een kleine benzinemotor aangedreven apparaat schud de volbehangen takken olijven krachtig heen en weer terwijl twee andere mannen met lange stokken de hardnekkige olijven van de takken slaan. Het is een interessant gezicht bedenkend dat de Romeinen hier tweeduizend jaar geleden al olijven oogsten voor de olie.
Het is vandaag weer zo’n dag dat we de (te) zware lunchgerechten rechts laten liggen. Gewoon brood met een uitgebreid assortiment van kazen, vleeswaren, olijven en zuur. Stukken brood afbreken en een hapje van dit en een hapje van dat. Alles met een kop dampende thee van Douwe Egberts!
Na het eten rijden we op een camping aan. In de winter zijn er niet zoveel campings geopend op het platteland. Op de iPhone app van de NKC kiezen we de dichtstbijzijnde camping. Dat is toch nog acht en vijftig kilometer, ruim een uur rijden. Het is een schitterende verlaten weg door olijfgaarden èn, ja hoor, de eerste wijnranken duiken weer op! Bij “Camping La Campiña” aangekomen schiet me de moed in de schoenen. De camping is gesloten!
Lyka kijkt me verbaasd aan terwijl ik naarstig naar een oplossing zoek. Er zijn niet veel campings in de buurt! Èn deze zou open zijn en blijkt nu toch gesloten, wat en wie kunnen we nog vertrouwen? De volgende camping is nog eens acht en zestig kilometer naar het zuiden rijden! En wat verzekerd me dat die camping wel open is? Lyka stelt voor om nog maar een nachtje vrij te gaan staan. Voor mij is dat onbespreekbaar en zonder na te denken raadpleeg ik een andere app op mijn iPhone. “Park4Free” geeft ons nog een camping dertien kilometer verderop. De keuze tussen dertien en acht en zestig kilometer is snel gemaakt! Op hoop van zegen rijden we naar “La Carlota (Camping Carlos III)”. Onze gebeden zijn gehoord en de camping is open. Het is wel de duurste camping van deze reis tot nu toe maar daar hoor je ons niet over klagen.
We blijken op de camping ook nog eens omringt door Nederlanders en terwijl Lyka al onder de douche staat bekijk ik met verwondering hun Volkswagen T5 camper. Het is mooi maar het zou voor mij persoonlijk niets zijn. Te klein voor mijn behoeften. Onder het leuke gesprek probeer ik ook nog even een elektriciteitskabel te repareren maar na enkele pogingen geef ik maar op. De kabel is dusdanig mishandelt dat er waarschijnlijk meerdere kabelbreuken zijn ontstaan.
Nog voor het avondeten stap ik ook onder de lauwe douche. Het water tintelt op mijn huid. Twee keer in de week douchen is voor mij voldoende èn goed voor het milieu, zo draag ik mijn eigen steentje bij aan de koolzuurvoetstap. Ik kan me nog goed herinneren dt ik met mijn oom in Den Helder naar het badhuis ging. De hygiëne hype en het gevecht tegen de bacteriën heeft meer verliezers dan winnaars opgeleverd!
Een klassieker! Varkensvlees in zwarte pepersaus. Morgen staat er weer een klassieker op het programma, de kip ligt al in de koelkast te marineren.
We gaan weer verder met “The Man in the High Castle” seizoen 2. Het blijft leuk, een samenzwering in een moderne fantasie samenleving.
Om half twee moet ik helaas het bed verlaten omdat mijn blaas weer te vol is. Daar heb je met wijn geen last van! Nog voordat ik onder aan de trap bent roept Lyka in haar slaap.
‘De muis is gevangen! Ik hoorde de val dichtklappen!’
Verdoofd en versuft door de slaap loop ik naar onze pispot en werp automatisch een blik op de twee muizenvallen, een met pindakaas en een met oud Amsterdam. En ja hoor! De oud Amsterdam was onweerstaanbaar voor onze indringer. Het stukje pittige oude kaas heeft hem letterlijk en figuurlijk zijn kop gekost! Met een tevreden en opgelucht gevoel klim ik weer in bed.
s’ Morgens ben ik weer net zo verbaasd als de afgelopen nacht. Versuft van de slaap heeft mijn geheugen de ervaring van afgelopen nacht niet geheel goed opgeslagen. Ik ben er niet minder blij om! De muis is verslagen en de tas koffie die in de camper hangt kan weer op zijn plaats onder de langsbank.
De afgelopen avond is er nog een Duitse camper op de camperplaats komen staan. Niet de mooiste plaats maar zeker een goede plaats. In korte broek en mijn bekende rode fleece trek ik er op uit om een stokbrood te halen. Ver hoef in niet te gaan! Een paar honderd meter van de camper, wel bergopwaarts, is een Café en de ervaring heeft me geleerd dat hier dan ook stokbroden worden verkocht. Je betaald iets meer maar dat is te verwaarlozen. Ik trek veel bekijks in mijn korte broek van de in dikke winterkleding gestoken Spanjaarden. Oké, het is fris, maar het is zeker niet koud nu de zon het Spaanse platteland begint op te warmen.
Na de gebakken eieren met worstjes en witte bonen in tomatensaus, ik zal jullie de foto besparen, pakken we in en gaan weer op weg. Er is wat veranderd in de manier waarop we het reizen aanpakken. De routes uit het WOMO-boekje zijn wat minder belangrijk geworden. Het neemt zo weinig tijd in beslag om een waypoint in de Garmin te zetten dat ik nu niet alle punten meer programmeer op mijn MacBook maar gewoon punt voor punt in de Garmin zet.
Het eerste punt voor vandaag is “Ermita de Virgen de la Sierra”. Van verre zien we de bergtop waar we op moeten rijden. Het is ook maar een goede twintig kilometer rijden dus het duurt ook niet al te lang. In de tweede, en af en toe de derde, versnelling laat ik “de Oude Dame” rustig de berg op rijden. Af en toe denk ik nog wel eens terug aan het probleem van enkele weken geleden toen de motor er plotseling mee op hield, dat lijkt alweer zo lang geleden. “De tijd is elastisch!”, dat heb ik al heel lang geleden ontdekt tijdens mijn eerste grote reis in Azië.
Zonder al te grote verwachtingen belandden we weer bij een pareltje van religieuze kunst. Opnieuw een Madonna in een opzichtige jurk met het kindje Jezus op de arm. Hoeveel van die poppen zouden er niet zijn in het diepgelovige Spanje? We hoeven er niet elke dag een te bezoeken maar af en toe genieten we wel van de kapellen en/of kerken die deze mooie beelden huizen.
Vanaf de top van de berg worden we ook schitterende vergezichten van Andalusia voorgetoverd.
We gaan weer verder en in Cabra bezoeken we de Lidl. Het oorspronkelijke plan was om het morgen te doen maar nu we er toch zijn slaan we meteen maar voor het hele weekend in. We hebben tenslotte geen enkel idee waar we vanavond of morgen zullen zijn. Wat we wel weten is dat we vanavond op een camping zullen staan. We hebben tenslotte alweer drie nachten vrij gestaan.
We gaan op weg naar de picknickplaats bij “Doña Mencía” om te lunchen. Hier in de omgeving liggen opvallend veel goed en mooi aangelegde fietspaden en wandelpaden. Het is aan ons niet besteed! Wij rijden over de smalle binnenwegen totdat we eindelijk de oorzaak vinden van het geluid dat we tot nu toe afdeden als een kettingzaag.
Een groep landarbeiders is bezig met de olijfoogst en van wat wij de afgelopen dagen gezien hebben zullen ze nog wel even bezig zijn. Een door een kleine benzinemotor aangedreven apparaat schud de volbehangen takken olijven krachtig heen en weer terwijl twee andere mannen met lange stokken de hardnekkige olijven van de takken slaan. Het is een interessant gezicht bedenkend dat de Romeinen hier tweeduizend jaar geleden al olijven oogsten voor de olie.
Het is vandaag weer zo’n dag dat we de (te) zware lunchgerechten rechts laten liggen. Gewoon brood met een uitgebreid assortiment van kazen, vleeswaren, olijven en zuur. Stukken brood afbreken en een hapje van dit en een hapje van dat. Alles met een kop dampende thee van Douwe Egberts!
Na het eten rijden we op een camping aan. In de winter zijn er niet zoveel campings geopend op het platteland. Op de iPhone app van de NKC kiezen we de dichtstbijzijnde camping. Dat is toch nog acht en vijftig kilometer, ruim een uur rijden. Het is een schitterende verlaten weg door olijfgaarden èn, ja hoor, de eerste wijnranken duiken weer op! Bij “Camping La Campiña” aangekomen schiet me de moed in de schoenen. De camping is gesloten!
Lyka kijkt me verbaasd aan terwijl ik naarstig naar een oplossing zoek. Er zijn niet veel campings in de buurt! Èn deze zou open zijn en blijkt nu toch gesloten, wat en wie kunnen we nog vertrouwen? De volgende camping is nog eens acht en zestig kilometer naar het zuiden rijden! En wat verzekerd me dat die camping wel open is? Lyka stelt voor om nog maar een nachtje vrij te gaan staan. Voor mij is dat onbespreekbaar en zonder na te denken raadpleeg ik een andere app op mijn iPhone. “Park4Free” geeft ons nog een camping dertien kilometer verderop. De keuze tussen dertien en acht en zestig kilometer is snel gemaakt! Op hoop van zegen rijden we naar “La Carlota (Camping Carlos III)”. Onze gebeden zijn gehoord en de camping is open. Het is wel de duurste camping van deze reis tot nu toe maar daar hoor je ons niet over klagen.
We blijken op de camping ook nog eens omringt door Nederlanders en terwijl Lyka al onder de douche staat bekijk ik met verwondering hun Volkswagen T5 camper. Het is mooi maar het zou voor mij persoonlijk niets zijn. Te klein voor mijn behoeften. Onder het leuke gesprek probeer ik ook nog even een elektriciteitskabel te repareren maar na enkele pogingen geef ik maar op. De kabel is dusdanig mishandelt dat er waarschijnlijk meerdere kabelbreuken zijn ontstaan.
Nog voor het avondeten stap ik ook onder de lauwe douche. Het water tintelt op mijn huid. Twee keer in de week douchen is voor mij voldoende èn goed voor het milieu, zo draag ik mijn eigen steentje bij aan de koolzuurvoetstap. Ik kan me nog goed herinneren dt ik met mijn oom in Den Helder naar het badhuis ging. De hygiëne hype en het gevecht tegen de bacteriën heeft meer verliezers dan winnaars opgeleverd!
Een klassieker! Varkensvlees in zwarte pepersaus. Morgen staat er weer een klassieker op het programma, de kip ligt al in de koelkast te marineren.
We gaan weer verder met “The Man in the High Castle” seizoen 2. Het blijft leuk, een samenzwering in een moderne fantasie samenleving.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
