Spanje: Korte broekenweer

Sant Feliu de Guíxols (langs de kustweg)

Lyka ligt nog op èèn oor wanneer ik het kleine stadskasteel van Ullastret betreed op zoek naar vers brood. Het is ook een mooi stadje maar niet veel anders dan het stadje dat we gisteren hebben bezocht. Bij de plaatselijke bakker/slager/kruidenier koop ik voor een euro een vers stokbrood voor ons ontbijt. Op de terugweg brand de zon op mijn lichaam. De warmte sijpelt door mijn huid mijn lichaam binnen. Dit is het moment om de broekspijpen los te ritsen en vanaf vandaag in een korte broek door het leven te gaan.
‘Freedom!’

Het is een feestontbijt! Roereieren met gerookte zalm, vers knapperig stokbrood met roomboter en een kop verse koffie. Vanuit het raam kijken we over de voor de winter gereedgemaakte braakliggende akkers. Spanje is een agrarisch land, net als Frankrijk overigens, en daarom zal Spanje nooit de rijkdom vergaren die komt met de industriële productie. De Spaanse maffia zal daar ook wel een muur stenen aan bijdragen!
Voordat we vertrekken heb ik nog wel het een en ander te doen. Ik controleer de stand van de motorolie en andere belangrijke vloeistoffen van het voertuig. Maar het belangrijkste is wel het invoeren van nieuwe coördinaten. Die routes komen namelijk niet vanzelf. Elk waypoint wordt uit het WOMO boekje overgenomen en met de hand in “Garmin Basecamp” ingevoerd. We zitten nu in route zeven van de oostkust van Spanje en rijden de route in tegenovergestelde richting. M.a.w., we lezen de route van achter naar voren. Dat maakt het soms aardig ingewikkeld, zeker wanneer het ook nog in het Duits is!

Voor het vertrek maak ik nog snel een foto van Ullastret met de St Nicolaas pop die voor de hoge stadsmuur staat. De betekenis daarvan is me onbekend. Voor een moment schiet de onzinnige zwarte Piet discussie in Nederland door mijn hoofd. We zijn met z’n allen veel te ver doorgeschoten in tolerantie!
De motor van de Oude Dame komt snel tot leven en terwijl er wat warmte in de aandrijfbron komt maken we de camper gereed voor het vertrek. Na het zien van route zeven kom ik al snel tot de conclusie dat we Gerona niet zullen bezoeken. Ik heb geen zin in steden, althans, nog geen zin in grote steden. Grote steden zijn poelen van criminaliteit, Afrikanen uit alle windstreken roven en stelen alsof het een lopend buffet is!
We rijden om een bergrug heen en de houden een koffiestop bij het dorpje “Pubol”. Ook weer zo’n klein stadskasteel maar deze heeft een bijzondere band met Salvador Dali. Dat staat in Catalonië altijd garant voor extra inkomsten! Maar niet voor ons. Ik ben niet bekend met de details maar ik weet zeker dat jullie dat wel op het internet kunnen vinden. Voor mij persoonlijk is Pubol belangrijk om de smetteloos schone toiletten naast de parkeerplaats voor de bezoekers van dit gehucht. Wij gebruiken namelijk het toilet niet, oftewel zo min mogelijk, in de camper. Wij maken hoofdzakelijk gebruik van de openbare toiletten die je veelvuldig aantreft rond Spanje.
We gaan verder en laten Gerona links, nou ja, eigenlijk rechts voor ons, liggen. We gaan weer richting de kust en worden een stukje van de hoofdweg afgeleid. Eindelijk weer rustige wegen. We slingeren door de heuvels die opvallen door bomen waarvan de onderste helft van de stam chocolade bruin is. Het is Lyka ook opgevallen en het duurt niet lang voordat ze met de vraag komt. Ik kan deze niet beantwoorden maar ik heb wel een idee.
Bij de eerste de beste mogelijkheid om te stoppen parkeer ik de kamper langs de weg en leeg mijn blaas. Een dieper onderzoek naar de vreemde staat van de vele bomen langs de weg maakt veel duidelijk. Het zijn kurkeiken waarvan de bast, het kurk, is verwijderd. Geïnteresseerd bekijkt Lyka de vreemde bomen. Voor haar is het helemaal een ontdekkingsreis in een andere wereld!
We komen weer aan de Middellandse Zee met haar ontelbare badplaatsen. Voor ons is dit ook de tijd om weer een plaatsje voor de nacht te zoeken. Op een rustige slingerweg, hoog boven de, op de rotsen brekende, golven stop ik de camper op een stevige parkeerplaats langs de weg. Ik denk dat deze plaats is voor verkeer met pech maar zelfs zoals wij hier nu staan kan er gemakkelijk een vrachtwagen met oplegger bij. Er is enige twijfel.

Dit wordt het! Worden we voor het donker weggestuurd dan vertrekken we gewoon. We zien in een uur maar drie of vier personenauto’s voorbij komen dus daar ben ik niet bang voor. Met een koud biertje in de hand zie ik de zon in de Middellandse Zee zakken.
Reizen op zijn best. Met elke minuut dat de zon dieper achter de horizon zakt wordt het buiten kouder. In de zon is het heerlijk warm maar zodra die verdwijnt slaat de kou weer toe.

Gyros met sla en patat maken een einde aan de middag. De gyros van de Aldi is niet slecht en volgens Lyka kunnen we die nog wel een keer kopen.
De film voor vanavond is “Altered States” uit 1980. Een cultfilm volgens de critici. Nou, dat kan ik na 105 minuten bevestigen. Ik kan zelfs na een paar glazen wijn aan het hele verhaal geen touw vastknopen en deze film wordt zeker van de draagbare harde schijf gewist. Ik hoef hem in ieder geval nooit meer te zien!

Spanje: Planten voor de ramen

Ullastret (parkeerplaats)

Met lood in de schoenen slenter ik naar de cabine. Het probleem met de motor zit me nog steeds een beetje in de weg. Ik heb in ieder geval goed geslapen na die twee slechte nachten maar het vertrouwen in de Oude Dame heeft wel een flinke knauw opgelopen. Gelukkig start ze na enkele seconden nadat ik de sleutel in het stopcontact heb omgedraaid.
Vandaag wordt de eerste èchte test want we gaan weer verder naar het zuiden. Het regent miezerend en aan de wolken te zien zal de zon vandaag wel de hele dag verborgen blijven. We nemen nog drinkwater in en lachen om de negen meter Duitse camper die door de  bejaarde bestuurder alleen maar vooruit en achteruit kan worden gereden. De blinde achterkant bevat maar liefst drie camera’s en is zo breed en hoog als die van een flinke touringcar.
We rijden langs de kust richting het zuiden. De laatste inkopen bij de Lidl voor twee dagen vrij staan en een snelle stop bij een grote “Asian Bazar”. Een enorme winkel die we al een paar keer zijn tegengekomen. Het is geen winkelketen of zo maar er zit wel enige lijn in het assortiment dus ik denk dat de Chinese eigenaren toch wel wat met elkaar te maken hebben, al is het maar de gezamenlijke inkoop. Het lijkt nog het meest op een soort van “Super Action” waar je van alles en nog wat van twijfelachtige Chinese kwaliteit kan kopen. Schuursponsjes, documentklemmen, een spatdeksel voor de koekenpan en voor Lyka vallen er nog twee kledingstukken in het mandje. Nu snel verder naar het warmere zuiden!

Bij L’Estartit vinden we een schitterende parkeerplaats aan het strand. Het is jammer dat we vandaag verder naar het zuiden willen maar dit was zeker een bijzonder mooi en rustig plekje voor de nacht geweest. De twee campers die er al staan zijn zeker ook heel bijzonder. De ene is een oude omgebouwde Ford Transit MK3 bus met een hoog dak, hetzelfde onderstel als onze camper. Alleen is deze er nog slechter aan toe en de inrichting laat me meer denken aan die van de opslag van een bouwvakker als die van een camper. Vooral de houten deurgreep van de grote schuifdeur valt meteen op.
De tweede is een oude grote Mercedes bestelbus. Ik ben niet zo goed met die type aanduidingen dus laat ik dat maar achterwege. Deze bus, bewoond door twee jonge alternatieve Duitse meiden, zal wel niet zoveel van de plaats komen. We moeten hard lachen om de planten voor de ramen. Dat is wel heel oubollig! Zeker in een oude camper maar hier is het tegelijker tijd ook heel grappig. Het ultieme thuisgevoel in de camper zijn planten voor de ramen!
Helaas is het museum van de Romeinse nederzetting gesloten en gaan we onverrichter zaken weer verder. Misschien dat we op de terugweg hier nog een nachtje kunnen staan. Misschien! Niemand weet namelijk hoe, waar en wat, wanneer je met een camper onderweg bent. Volgens de planning hadden we nu aan de Noord-oostkust van Spanje moeten zijn. We verlaten de kust en gaan nu enkele dagen de binnenlanden in.

En zo belandden we in “Peratallada”. Een klassiek voorbeeld van een vroeg middeleeuws stadskasteel zoals er vroeger honderden waren in deze buurt. Helaas heeft de vooruitgaan de meesten ingehaald maar “Peratallada” is haast onaangeroerd gebleven.

We slenteren door de smalle straatjes en over de kleine pleintjes. Alles en iedereen in dit stadje is horeca of kunst. Ateliers en restaurants houden dit imposante monument in leven. Gelukkig is het hier in de winter muisstil! Mij bevalt dat wel, ik moet er niet aan denken om hier in de bouwvakvakantie met 35 graden in de zon met honderden anderen rond te lopen. Die rust van de winter bevalt me wel!
We rijden terug naar de oninteressante kust met haar lelijke hotels en schreeuwende fastfood restaurants. Zodra we aan de linkerhand de zee met het strand hebben zien we rechts “Worst van Horst” en “Friet van Piet”. Hoewel het in deze moderne tijd een onderdeel is van de consumptie cultuur zijn wij daar niet voor naar Spanje gekomen. We zijn blij wanneer de Garmin GPS ons weer het binnenland in leid.

De route met nummer acht eindigt op het strand en daar willen vannacht niet blijven. We maken al een begin aan route zeven, we rijden de routes in tegengestelde richting, ik programmeer maar een waypoint. Daar slapen we! Zo komen we terecht bij het vroeg middeleeuwse stadskasteel van “Ullastret”. Voor de poort naar de stad ligt een enorme parkeerplaats waar ’s zomers ongetwijfeld de grote touringcars met toeristen zullen parkeren. Wij zijn vandaag alleen dus neem ik een plaatsje in zo ver mogelijk van de doorgaande weg en rotonde in. Het is al laat dus van schrijven en foto’s verwerken komt niets meer. Een lekker rood wijntje en relaxen.

Lyka kan het niet meer houden en haalt de kerstboom tevoorschijn die we bij een Chinese bazaar hebben gekocht. Met de kerstverlichting rond het interieur van de camper en de kleine kerstboom op haar plaats moeten we samen heel hard lachen. ‘Felice Navidad’, roepen we luidkeels terwijl we met de plastic glazen goedkope rode wijn toasten.
De Oude Dame heeft vandaag geen krimp gegeven en het vertrouwen is bij ons beiden weer bijna helemaal terug. De schrik zat er toch wel even goed in maar het feit dat we niet in paniek zijn geraakt zegt veel. Na vier weken kan deze reis voor ons al niet meer kapot en we zijn verknocht aan het reizen met een camper. Het is ècht “Backpacken 2.0”!

Vanavond is het voor het eerst van deze reis restjes avond! Met het restje van de spaghettisaus, verse paprika en een blik AH Chilibonen staat er een dampende pan “Chili con Carnaval” op tafel. Zo noemen wij dat in ieder geval. Volgens Lyka is de combinatie met aardappelpuree niet ideaal dus gaan we de volgende keer voor rijst.
De rechtbankserie “Goliath” komt aan een einde en helaas is het einde niet zo sterk als ik had gehoopt. Toch is het een prima serie. Ik kijk nog een keer tussen de gordijnen door naar de verlaten parkeerplaats. Niets en niemand op dit donkere Spaanse platteland, welterusten.

Spanje: Opnieuw een rustdag

Roses (Camping Joncar Mar)

De hele nacht heb ik liggen blauwbekken en liggen dromen over onneembare hindernissen. Ontelbare keren stond ik op het punt om op te staan om te zien of de motor wil starten. De kou en Lyka hielden me onder het dekbek. Wanneer het eindelijk zeven uur is sta ik meteen op en het eerste wat ik zie is de oorzaak van het blauwbekken. We zijn vergeten het achterste dakluik, die stond open tijdens het koken gisterenavond, voor het slapen te sluiten.

De kachel gaat aan en nog voordat de warmte in het leefgedeelte van de camper voelbaar is draait de motor van de Oude Dame als een zonnetje! Stroom loopt weer naar de accu zodat de koelkast kan koelen en de laptop weer wordt opgeladen. Eieren met spek op zwaar bruin brood, koffie en thee. We zijn in opperbeste stemming. Wegens mijn vermoeidheid besluiten we om op dezelfde camping als drie dagen geleden te overnachten. “Camping Joncar Mar” is niet de gezelligste camping maar het opperbeste sanitair en de rustige ligging maken veel goed.
Ik weet niet wat het is maar ik lijk af en toe gas te ruiken sinds we de eerste keer in Spanje LPG hebben getankt. Ik heb alle koppelingen onder het aanrecht nagelopen, en twee koppelingen een beetje aangetrokken, en toch komt af en toe dat idee van gas ruiken terug. Dit puntje gaat ook op de lijst voor onderhoud wanneer we weer in Zaltbommel zijn. Net als een andere kachel! Ik speel nu met het idee om een goede gebruikte, misschien zelfs wel een nieuwe in te bouwen. Die paar honderd euro moet je gewoon afschrijven over twee jaar plezier en dan valt de prijs best wel mee.
Voordat we de heuvel gaan nemen rijden we voor de zekerheid nog een rondje langs de parkeerplaats voor het dorp. Grote borden met verboden voor campers! Het zal hier zomers wel een zooitje zijn.
Niet alle bewoners van campers hebben een groen hart! Wij hebben zelf ook al het een en ander gezien. Het is niet zo dat wij alles scheiden en in de bakken gooien voor hergebruik maar wij gooien nooit rotzooi op straat, en gekker nog, ik ruim vaak rond de camper op wanneer we een plaatsje voor de nacht hebben gevonden.
De motor loopt als vanouds en zonder een enkele hapering klimmen we over de bergpas heen. Eerlijkheid gebied te zeggen dat ik wel mijn hart vast, en mijn adem in, heb gehouden terwijl we steeds hoger klommen.
Het is negen dagen geleden dat we gas hebben getankt dus gaan we eerst maar eens kijken wat het verbruik is geweest nu het ’s nachts buiten wat minder koud is. Bij een Repsol pompstation vraag ik bij de kassa om de vulnippel en vul onze gasdampfles. De pomp komt veel eerder dan verwacht tot een stop en ik kan mijn ogen niet geloven. € 7,92? Dat is slechts een kleine dertien liter! Da’s wel heel weinig voor de afgelopen negen dagen.
Onder het tanken denk ik na over het gas dat in de gasdampfles verdwijnt. Wat voor mengsel zou het zijn hier in Spanje? Mijn gevoel zegt dat er veel butaan in het mengsel zit. De vlam brand namelijk anders en de verbrandingsgassen ruiken ook anders voor mijn gevoel. Misschien moet ik dat maar een keer opzoeken op het internet?

Rond elf uur staan we op onze bekende plaats op “Camping Joncar Mar” en voor de lunch maken we eerst een wandeling naar de stad. Nu beseffen we pas dat het toch wel een unieke camping is. We staan ongeveer 100 meter van het brede strand van de Baai van Roses.
De wind is wat frisser hier aan het grote open water dus een jas was beter op zijn plaats geweest. Maar we gaan door om te zien of we wat geld kunnen pinnen en of er nog iets te ontdekken valt van de herinneringen van ruim twee en dertig jaar geleden. Ik herken het plein, het “Mar y Sol Hotel” maar de disco in de kelder is verdwenen. Van “Habitaciones Rex” is geen spoor meer te herkennen en van het restaurant met het terras waar we “Gin Fizz” dronken is ook geen spoor meer te herkennen. Alles wat er nog van over is zijn onze mooie herinneringen en verhalen!

Voor de lunch verwen ik mezelf met de Hollande Culinaire grootheid die de culturele erfgoed status van UNESCO verdient, “Frikadel Speciaal”. Niet één maar twéé zelfs! Ze smaken uitstekend en na de lunch wordt het tijd voor schoonmaken en ander onderhoud, herinrichten en verplaatsen. Een uurtje later zijn we klaar en nemen plaats op de bank om te rusten. Deze dag zit er al heel vroeg op.

Een eenvoudige pasta maaltijd kan geen kwaad op deze rustige dag. Na het eten begin ik weer aan “Goliath”. Je moet van rechtbankseries houden om deze te kunnen waarderen. Maar ik vindt het tot nu toe een zeer goede serie en een aanrader.