België: Het wordt kouder!

Veurne (aan de jachthaven)

Met de verduisteringsgordijnen dicht scheelt het veel aan warmteverlies tijdens de nacht maar het heeft ook een nadeel. Het blijft pikkedonker in de camper en het daglicht kan je niet verleiden om vroeg op te staan! Dus om iets voor acht wekt mijn gevulde blaas mijn verstand met de mededeling dat verder slapen wel eens een natte bedoeling kan worden. De Bavaria 8.6 verlaat geraffineerd mijn lichaam in de oude thermoskan die even later in de berm van de parkeerplaats wordt geleegd.

Ik ben wakker, ik ben leeg en ik heb trek in koffie. Gezien de lengte van de nacht is Lyka ook redelijk vroeg wakker en kunnen we aan het ontbijt beginnen. Een dubbele bruine boterham met een dikke plak ham, nogmaals bedankt Jess en Kris, met een gebakken ei moet voldoende zijn om de eerste activiteit van energie te voorzien.

We staan namelijk aan de rand van een domein met een kasteel en een uitgebreid netwerk van wandelpaden. Ik laat het helemaal aan Lyka over of ze met me meegaat. het is een frisse windstille ochtend in de uiterste zuidwest hoek van Vlaanderen. We kleden ons dik aan en gaan gewapend met een fles thee en wat koekjes op pad.

De langste wandeling is 9600 meter en die laten we maar aan ons voorbij gaan. Het is een mooie wandeling maar een drassig modderig veld oversteken is net iets teveel van het goede voor ons. De tijd werkt ook niet in ons voordeel dus volgen we het pad een stukje terug totdat we op een splitsing komen en zo een rondje kunnen maken dat ons weer bij de parkeerplaats terug brengt.

Het is een heerlijke wandeling in herfstsferen. De geur van de rottende bladeren en paddestoelen die overal uit de grond schieten. De wind steekt op en de koude bijt in je neus. Je haar waait om je hoofd en witte vlokken jagen langs een blauwe hemel. Je hele lichaam heeft baat bij zo’n wandeling, inclusief je geest want wandelen is ook heel goed voor de innerlijke mens. De sluimerende problemen vallen van je af of waaien weg met de koude wind.
Hoewel we een camper vol met voedsel hebben moet er toch nog wat worden ingekocht. Net voor de lunch passeren we een LIDL in Diksmuide waar ik snel nog even wat inkopen doe. Voor € 0,29 p/st kan ik de verse pistolets niet laten liggen en ook de Pecan notenbroodjes gaan in een zak. Een snack voor bij de thee later deze middag.

Als een buitenaardse obelisk torent het kruis boven Diksmuide uit. Een poort en de ruïne van de oude toren zijn zeker zo indrukwekkend. Tijdens de lunch, de gisteren gekochte paté is hemels, hebben we vanuit de camper aan de overkant van “de IJzer” een mooi uitzicht op deze imposante monumenten.

Deze monumenten vertellen naast een verhaal van de grote oorlog ook nog het verhaal van de tweede wereldoorlog die Europa in een tijdsbestek van vijf en twintig jaar trof. Opnieuw vielen er miljoenen slachtoffers aan beide zijden. Oorlog heeft geen overwinnaars doch slechts verliezers. Toch denken er nog steeds mensen dat ze wat kunnen winnen met dood en verderf.

De oorspronkelijke toren werd door de “verliezers” van de eerste wereldoorlog in de tweede wereldoorlog opgeblazen. Gevaarlijk patriottisme waar ook Geert Wilders in Nederland van wordt beschuldigt. Het grote verschil met Nazi-Duitsland is dat Geert het op eigen bodem voert en niet in een bezet gebied. Of zijn er ècht Nederlanders die denken dat Geert Wilders straks de Nederlandse pantservoertuigen rond Europa stuurt om andere landen te bezetten en in Polen geheime concentratiekampen bouwt om moslims te vergassen? Zonder het onderwerp van de Nederlandse politiek op te zoeken wil ik wel met u delen dat het in mijn beleving linkse socialistische populistische uitspraken zijn.

We zijn al haast aan het einde van onze dag en op weg naar Veurne, waar we de nacht zullen doorbrengen, passeren we nog een ander museum, “De Dodengang”. Een stuk loopgraven op de originele lokatie is hier nagebouwd zodat iedereen kan ervaren hoe het leven tussen 1914 en 1918 was.
Misschien is het jullie al opgevallen maar wij betreden niet veel musea of toeristische attracties. Wij blijven meestal aan de buitenkant om foto’s te maken. De reden hiervoor is erg simpel. Het zou ons namelijk veel teveel geld kosten! Dertig à veertig euro per dag per persoon zou geen uitzondering zijn. We kunnen dat geld beter voor andere zaken gebruiken.
Het is nog vroeg wanneer we onze plaats voor de nacht innemen op de kade aan de jachthaven in Veurne. Niet veel later begint er een miezerige regen die langzaam overgaat in een echte regen. Langzaam vult de camper zich met het geluid van de op het dak stervende regendruppels. Binnen brand te kachel, het is knus, Lyka is bezig op de Samsung tablet en ik op mijn MacBook. Foto’s en verhalen van gisteren en vandaag. Op de achtergrond speelt de radio oude deuntjes afgewisseld door een presentator met een zacht Vlaams accent. Backpacken 2.0!

We zijn nog steeds bezig met het opeten van de van huis meegebrachte etenswaren. Vanavond staan er aardappelen met bloemkool en een varkenskarbonade op het menu. We zijn zuinig met de elektriciteit en de lantaarns buiten aan de kade geven genoeg licht, ook door de gordijnen heen, dus zitten we in het schemer. Tijdens het aardappelschillen moet ik even hard lachen om de mensen die dertig kilo aardappels meenemen achter in de caravan wanneer ze naar Spanje gaan, nu hebben we zelf vijf kilo in het toilet staan.
De zware wintermaaltijd smaakt ons goed. De kou draagt daar zeker ook aan bij. Het klinkt misschien vreemd maar de camper geeft in de herfst met haar lage temperaturen misschien wel meer plezier dan in de zomer met haar hoge temperaturen. Het is knus en buiten zingt de wind om de “oude dame”.
We hebben nog maar net voldoende ampères om een film te kijken. De eerste avondvullende hoofdfilm van deze reis is “Fargo”, een waar gebeurd verhaal over een in scene gezette ontvoering die gruwelijk uit de hand loopt. Vooral de scene met het onderbeen en de sok die uit een hout versnipperaar steekt zal me altijd bij blijven.

België: De eerste sporen van de grote oorlog (1914-1918)

Diksmuide (De Blankaart natuurgebied)

Met een voorzichtige klop op het grote zijraam meld Jess dat de koffie klaar staat. Ik ben zelf ook pas een tiental minuten uit bed. De nacht naast de doorgaande weg kan ik een mager zesje geven. Het was rustig genoeg maar als een haas onder een lantaarnpaal in een open veld voelde ik me toch wel erg bloot. Het voordeel is dat er hoogstwaarschijnlijk ook niemand tegen je zal aanrijden.
Om half zes kwam het werkverkeer op gang. Met elk voertuig dat passeerde bewoog de verplaatste lucht de zware camper in haar vering alsof we met een roeiboot op de golven dansten. De onrustige slaap wordt mede veroorzaakt door een onwennige slaapplaats in combinatie met te weinig vermoeidheid. Met de komende dag gaat de vermoeidheid toenemen en wij beter slapen. Het is gewoon nog wat onwennig!
Heerlijke kleine zoete broodjes, vers gebakken in de oven, en een bakkie koffie maken mijn start van de dag in ieder geval goed. Lyka soest nog wat na onder de dekens in de frisse camper. Buiten is het negen graden en binnen blijft het kwik s’nachts rond de zestien graden hangen.
Helaas heeft Kris deze ochtend maar weinig tijd om afscheid van ons te nemen maar we spreken af om op de terugweg een weekend bij ze te blijven zodat Kris ook niet naar zijn werk hoeft. Lyka verschijnt fris en met een grote glimlach, ze heeft het ook heel erg naar haar zin in de camper. De kleine ongemakken neemt ze voor lief. Het avontuur en de ontdekkingstocht over een continent waar ze nog maar zo weinig van weet stemt haar gelukkig. Nog een bakkie koffie en een paar broodjes en we zijn onderweg.
Richting Roeselare raken we de beslagen ramen kwijt en warmt de motor zich op. Nog voordat we op een doorgaande weg richting het zuiden rijden is het aangenaam warm in de cabine. Ik hoop dat het ingevoerde waypoint het juiste is. We proberen op een route uit het WOMO boekje te komen en die te volgen tot aan de zee.
Zodra we de stad uit zijn zoek ik een geschikte plaats om te stoppen en even wat te reorganiseren, wat op te ruimen en spullen te zoeken waarvan ik haast zeker weet dat ze in de camper liggen maar die ik sinds Schotland niet meer heb gezien.
Die eerste halte is Moorslede. Zodra we daar arriveren kan ik het niet laten om wat foto’s te maken in het mooie. Een oud gebouw op de hoek van de doorgaande weg laat me bij de eerste mogelijkheid stoppen. Lyka is druk met haar telefoon dus ga ik even alleen een frisse neus halen en de beentjes strekken.

Er is ook een kasteel met een fraaie tuin. “De pompeschitter” valt me op en bevalt me wel, je ziet nu eenmaal niet vaak een standbeeld met de broek op de knieën. Het andere beeld is, hoe kan het ook anders in het historisch bewogen Vlaanderen, van een ridder die vroeger in het kasteel heeft gewoond.
Voor mij wordt het tijd om een thermisch T-shirt op te zoeken want de combinatie van bovenkleding die ik nu draag voldoet niet meer aan de eisen van het Vlaamse herfstweer.

Een klein halfuurtje verder komen we in Zonnebeke, het Polygoonbos, om precies te zijn. Hier leeft de historie van “de grote oorlog 1914-1918” nog voort, de eerste wereldoorlog zoals wij die in Nederland noemen en waar ons op lagere en middelbare school helemaal niets over is verteld.
We zijn aan een van de ontelbare frontlinies beland rond Ieper, er zijn in dit gebied meer dan 1.000.000 (één miljoen) soldaten gesneuveld in de meest onzinnige oorlog van de 20ste eeuw! Ondanks dat het al honderd jaar geleden is dat hier hevig werd gevochten hangt er toch nog altijd een onzichtbare sluier van de dood over deze velden. Op dit mooie rustige plekje omringt door de bossen drinken we eerst nog maar een bakkie koffie voordat we onze eerste echte wandeling van deze reis gaan maken.

Alles om je heen is verheven tot historisch punt met een toeristische waarde. Soms iets teveel van de “De grote oorlog = inkomen” gedachte. Er liggen hier tientallen begraafplaatsen om de Ieper en haast iedereen die in de buurt van een begraafplaats woont probeert er een slaatje uit te slaan.

Na een aangename wandeling komen we bij de eerste begraafplaats. Deze is voor de jonge Nieuw-Zeelandse mannen die ver van huis hun leven in een nutteloze oorlog gaven. Waarvoor? Verteld u het me maar?

Een omgeving als deze maakt je stil en respectvol. Helaas worden jonge kinderen nooit naar deze plaatsen gebracht om hun op jonge leeftijd al respect en waarden bij te brengen. Vrijheid wordt vandaag de dag als vanzelfsprekend gezien. De nieuwe kruistochten zullen daar voor de jongste generaties verandering in brengen. De vrije opvoeding van de jaren zeventig en tachtig heeft twee generaties Tokkies opgeleverd met een instelling die de maatschappij nog maar moeilijk kan corrigeren.

Een stuk verder tussen de honderd jaar oude bomen ligt een oude betonnen constructie half onder de grond. Een van de eerste experimenten met beton. Een idee over de bescherming van de soldaten tegen de ontelbare Duitse granaten die dag in en dag uit op de Nieuw-Zeelandse manschappen neerdaalden. De bunker is geboren en zal in de volgende dertig jaar tot een geducht verdedigingswerk worden geperfectioneerd.

Nog voordat we Zonnebeke verlaten neem ik nog enkele foto’s van het monument voor de Schotse Highlanders, het “Black Watch” regiment waarvan ik regelmatig de kleuren draag. Mijn kilt is een “Black Watch” en vanaf vandaag zal ik hem met nòg meer trots en respect dragen.

Route 8 uit het Womo boekje nummer 45 (België en Luxemburg) brengt ons nu naar Ieper waar we een parkeerplaats naast het nieuwe station vinden. In Ieper is “De Menenpoort” de belichaming van de grote oorlog. Een enorm monument met op de wanden ontelbare namen van hen die vielen in het marmer en graniet gegraveerd. Een plaats om stil van te worden! Èn onbegrijpelijk dat het verkeer er gewoon doorheen kan rijden. Op de terugweg naar de camper koop ik nog wat souvenirs in een van de vele souvenirwinkels die de binnenstad rijk is. Met twee flessen Ypra bier en een flink stuk paté slenter ik terug naar het station. Die gaan we morgen soldaat maken!
We zijn bijna aan het einde van de dag. De slaapplaats die ik op het oog had blijkt € 12,- per nacht te kosten en ligt honderd meter van een varkensstal. De buitenlucht kan bij een stedeling oergevoelens oproepen maar voor een jongen van het platteland is het een onaangename stank. Dat gaat dus over.

Zo komen we bij het “De Blankaart” natuurpark terecht. Er is een mooi plaatsje achter op de parkeerplaats vrij. Dit gaat het worden, hier blijven we overnachten. Lyka gaat lezen en ik ga schrijven, foto’s verwerken en eindelijk eens kijken of dat onbeperkt internet (128 Kb/s) voor € 7,50 van de KPN ook in deze uithoek van Vlaanderen wil werken.

De snelheid valt me wel wat tegen, maar voor die prijs kun je eigenlijk niet klagen, dus ga ik maar aan het avondeten beginnen. Ik kan de wokolie nergens vinden dus moeten we met vloeibare margarine aan de slag. Het varkensvlees in zwarte peper saus met gebakken bloemkool en paprika smaakt anders dan normaal maar honger maakt rauwe bonen zoet. Onze eerste echte dag op reis zit er op!

België: Lekker hè, de herfst?

Roeselare (Bij Jess en Kris)

Met pijn ik mijn buik en vol met onzekerheden start ik op deze ochtend de camper. Achter me is onze kleine mobiele woning voor de komende tijd gepakt en ik kan alleen maar hopen dat we niets, of in ieder geval zeer weinig, vergeten zijn.

De eerste foto die ik op deze reis neem is een bekend plaatje en een van een afscheid van ons geliefde Zaltbommel. Wat zijn de oude verdedigingswerken met haar grachten en wallen toch mooi in de herfst. De eeuwenoude St Maartens toren toornt als een baken boven de in hun goudbruine herfsttooi gestoken kastanjebomen uit.
Onze eerste halte is niet al te ver van huis. Ik wil nog even bij de Jumbo in Gameren stoppen om enkele halve liter blikken Leffe Blond in te slaan. Er staan al voldoende blikken met een  alcohol houdende vloeistof onder de tafel maar wat extra blikken speciaal bier kunnen er nog wel bij! We gaan tenslotte richting de wijnlanden en laten de bierlanden met elke dag die verstrijkt verder achter ons.

Na de aankomst van de “Dreamchef Oven” uit Engeland heb ik meteen gedacht aan de aankoop van een pizzasteen. Een (diepvries) pizza vinden wij beiden een heerlijke lunch. En om eerlijk te zijn vindt ik het best een gemis om maanden zonder pizza te gaan. Een verse kopen bij een afhaalpunt is ook een optie maar die laatste in België was zo slecht dat we dat ten aller tijde willen vermijden. We rijden richting Kaatsheuvel waar ik even naar zo’n steen wil kijken.
Met mijn handen aan het stuur en de ogen strak op de weg loop ik in gedachten enkele lijstjes in mijn hoofd na. Niet dat het enig verschil zal maken want omkeren is nu geen optie meer. Ik denk zelf dat het de mens Jielus is. Die piekert nu eenmaal bij elk vertrek en vreest dat het mis zal gaan. Ik heb ook een beetje pijn in mijn buik en maak me zorgen dat we deze reis opnieuw zullen moeten afbreken wegens een of ander mechanische pech. Ondanks dat onze vaste garage het rollend en het motorisch gedeelte goed heeft bevonden kan het noodlot altijd toeslaan. Onze oude dame is tenslotte al zesentwintig jaar op de weg.

Zodra we de grens bij Baarle-Nassau hebben gepasseerd is het tijd voor een bakkie koffie. We zijn onderweg en al in het buitenland! Het voelt erg vreemd aan omdat de camper nog erg vol is met alles wat er nog in de koelkast en in de voorraadkast stond. Ze voelt ook zwaar aan. We zweven zonder al te veel bewegingen over het ongelijke beton van de Vlaamse binnenwegen. We hebben hier zelf voor gekozen omdat we zoveel mogelijk snelwegen, en tolwegen, willen mijden. De zon en de regen wisselen elkaar steeds af. Zwetend van de brandende herfstzon probeer ik de juiste temperatuur voor de cabine te regelen. En dat is moeilijker dan het lijkt. Het is een smalle lijn tussen te warm en te koud.

We onderbreken onze lange 279 kilometer lange rit voor een koffie en een toiletstop. Ik pis in een oude thermosfles die ik dan gelijk met een glad gestreken gezicht en met een brede glimlach in de dichtstbijzijnde straatkolk leeg. Slappe dampende thee is wat de passanten zien. Vooroordelen kunnen ook in je voordeel werken!

Naast een oude Vlaamse kerk eten we de lunch, een salade met noedels en garnalen, het wordt te koud voor deze gerechten, buiten regent het opnieuw. Het zal dan waarschijnlijk ook de laatste zijn en soep in veel verschillende smaken en vormen zal veelvuldig op het lunchmenu staan.
De regen en het late uur gooien de wandeling rond Westmalle letterlijk in het water. Het is al half twee in de middag en we moeten nog een kleine 180 kilometer rijden om op onze bestemming te komen. Dat zal nog een hele klus worden om dat in vier uur te doen!
We slingeren oven smalle binnenwegen en door kleine Vlaamse dorpen. De snelheden verwarring is hier nog groter dan in Nederland. Op stukken van minder dan een kilometer zie je de borden van maximaal 30, 50, 70 en 90 Km/u allemaal voorbij komen. Ik probeer me zo goed als mogelijk aan de snelheden te houden en dat is niet gemakkelijk. De tijd gaat sneller dan de camper rijdt en de duisternis komt snel dichterbij. Ik heb een hekel aan het rijden in het donker omdat ik last heb van nachtblindheid.
We moeten verder! We hebben geen keuze, alleen voor vandaag staat onze eindbestemming vast! Ruim een half uur later dan gepland staan we letterlijk bij Jess en Kris op de stoep. Het is alweer ruim twee jaar geleden dat we ze voor het laatst hebben gezien. Nu is onze hereniging eindelijk een feit!
Na vijf en een half uur onafgebroken heerlijk eten, Belgische bieren en het ophalen van oude herinneringen van onze reis in China zoek ik het alkoofbed in de koude camper op. Sneller als een haas klim ik de smalle trap op en kruip in het bed, onder het dikke frisse, dekbed dat Lyka al heeft opgewarmd. Het was heel bijzonder en heel leuk om onze oude vrienden weer terug te zien. Op de terugweg gaan we hier zeker weer langs!