Singapore: Lichtshow! Welke lichtshow?

Geylang, Amrise Hotel (209)

Voor het slapen gaan gisteren hebben we de plannen voor vandaag gemaakt. Het wordt een drukke dag met hopelijk geen of weinig regen. We mogen dan wel in een ander land wakker zijn geworden maar het zijn nog steeds de tropen en de westelijke moesson kan zeer veel water in het eten gooien.
Vanzelfsprekend begonnen we de dag met een MacDonald's ontbijttje in het Funan IT center. De Battlebox ligt in het Fort Canning Park net achter het Enorme elektronica winkelcentrum. Een goede locatie om de dag te beginnen.
Singapore is een opvallend groene stad met veel plantsoenen en parken. Elk stukje groen is een oase van rust en die ligt slechts een paar stappen van de drukke zesbaansstraten vandaan. In het park is het nog rustig en terwijl we langzaam richting de Battlebox gaan kijk ik met één oog omhoog waar zich de donkere wolken in een palet van honderden tinten verzamelen. Natuurlijk ligt Malacca hier maar tweehonderd kilometer vandaan maar de weerpatronen zijn grotendeels hetzelfde.
'Na de middag een grote kans op regen!', zou de weerman zeggen.

Singapore onderhoud zijn cultuur en historie uitstekend omdat het zich al vroeg realiseerde dat dit een bron voor de ontwikkeling van het toerisme zou worden. Het Fort Canning Cultural Center waarin een ballet en muziekschool zijn gevestigd is hier een prima voorbeeld van. Een maagdelijk wit gebouw in een smaragdgroene omgeving.
Het grasveld voor het gebouw was vroeger een begraafplaats maar daar denkt niemand meer over na. Dertig jaar geleden zijn de graven geruimd en de grafstenen die nog in redelijke of goede staat waren zijn in de muren rond de oude begraafplaats gemetseld. Een enkel groter monument voor vooraanstaande bestuurders of militaire officieren in een uithoek zijn in hun geheel gespaard.

Ik hou van begraafplaatsen omdat ze veel over de geschiedenis van een land, stad of dorp vertellen. En terwijl ik langzaam voorbij de graven loop en de namen en data lees probeer ik me voor te stellen wat voor personen daarbij zouden hebben gehoord.
"Noodlottig ongeval", "Besmettelijke ziekte" en "Overleden tijdens de bevalling" zijn vaak te lezen op de grafmonumenten. Ik wil zelf gecremeerd en in een urn bewaard worden. Net als de Chinezen! Een onbekende naam op een onbekende begraafplaats? Waar is de familie? Nee, doe mij maar op de Chinese manier. In een potje op de schoorsteen.
Bij de Battlebox is er helaas een tegenvaller, voor vandaag zijn alle rondleidingen uitverkocht. Groepen hebben de rondleidingen geboekt en dat gebeurt volgens mij wel veel vaker. De receptioniste haalt een handgeschreven briefje tevoorschijn met daarop data en tijden dat de rondleidingen voor het gewone publiek toegankelijk zijn. En dat is geen goede ontwikkeling.
Teleurgesteld zoeken we dan maar Orchard Road op. De wereldberoemde winkelstraat in Singapore. Een beetje shoppen, een nieuw shirt voor Lyka, een beetje rondkijken. Een bakkie koffie en meer van die onzinnigheden.


Lunch bij Funan IT en dan weer terug naar het hotel om te rusten. Terwijl we op de bus staan te wachten breekt de regen los. Een stortvloed van bijbelse proporties ontlaat zich over Singapore. Vanaf de bovenste verdieping van de dubbeldekker bus zien we de lege straten. Singapore gaat tijdens de regen ondergronds. Er zijn zoveel ondergrondse verbindingen in de stad dat je in deze wereld van de door de mensen aangelegde grotten gemakkelijk kan verdwalen.

Op de kamer krijg ik een email met de verontschuldigingen van de jongens. De plannen waren veranderd en dat is altijd goed mogelijk.
'Doe wat je kan doen als je onderweg bent!'
'Geen afspraak is voor honderd procent zeker want er kan altijd van alles tussen komen!'
'Leef bij het moment van een echte reiziger begrijpt je situatie!'
In onze kleine kamer maken we plannen voor de rest van de dag. Lyka wil graag naar de "boot in de lucht". Een bijnaam voor de constructie die over de drie torens van het Marina Bay Sands Hotel is gebouwd. Het is indrukwekkend om het vanaf de grond te zien maar een bezoekje aan het Sky Deck van het Marina Bay Sands Hotel is zeker aan te raden.

We kiezen, net zoals heel veel toeristen, voor de zonsondergang. Eerst een bezoek in het volle licht en dan kijken hoe langzaam de lichtjes van het financiële district van Singapore aangaan.
Het is een fantastische ervaring met enkele zaken die Singapore zo uniek maken. Een partijtje voetbal op een voetbalveld dat op een meer drijft! Een Indiaas biertje op tweehonderd meter boven het maaiveld met een schitterend uitzicht. Een uitzicht dat wekelijks veranderd omdat er steeds nieuwe wolkenkrabbers en attracties worden toegevoegd. Een paar uurtjes om nooit meer te vergeten.

Maar dan snel naar beneden omdat we de lichtshow niet willen missen. Lichtshow? Ik had er nog nooit van gehoord maar de jongens waren niet komen opdagen omdat ze naar de lichtshow aan Marina Bay waren gegaan. Wij haasten ons dus naar de overzijde van de Marina Bay en maken ons bezweet van het haasten op voor het spektakel. De camera wordt op het statief gemonteerd en alles is in gereedheid gebracht. Laat de show maar beginnen! Wij zijn er klaar voor!
Met een zacht muziekje op de achtergrond beginnen er een paar lichtbundels links en rechts te schijnen. Op het winkelcentrum golven wat kleuren licht op en neer en de lichtbundels krijgen versterking vanaf het hotel.
Wij kijken elkaar aan en denken hetzelfde, 'Is dat alles?'

Met de lichtshow aan de haven van Hong Kong in onze gedachte hadden we toch wel iets meer verwacht. Ze hebben hier nog heel wat werkt te verzetten mochten ze dezelfde kwaliteit bereiken als in Hong Kong.. Maar met mijn kennis over de mentaliteit van deze mensen weet ik zeker dat er hier over een paar jaar ook een attractie van wereldklasse te zien zal zijn. Het heeft gewoon wat tijd nodig.

Onze eerste dag zit er op en Lyka haalt haar oude witte Swatch tevoorschijn. Een nieuw horlogebandje en het horloge glas is gepolijst. Groot onderhoud heeft het in een nieuw horloge veranderd. En daar is ze erg blij mee!

Singapore: Een nieuw hotel

Geylang, Amrise Hotel (209)

Met een vreemd gevoel stonden we deze ochtend op! Aan de ene kant waren het de gevierde bieren van gisteren en aan de andere kant zou het een afscheid van Malacca worden. En vandaag was het het begin van een lang afscheid. Er is nog een kleine kans dat we hier in Augustus terugkeren maar dat is niet zeker.
Lyka vocht tegen de Guinness van gisteren maar was toch opgewekt. En ik moet er bij vermelden dat ze sinds ze het visum in haar paspoort heeft een ander persoon is geworden.

Natuurlijk was het nog te vroeg voor het ontbijt in het Café 1511 maar dat maakte ons weinig uit vandaag. Het vorige vertrek naar Singapore vanuit Malacca had ons geleerd dat we om acht moesten aanlopen om de bus van negen uur te pakken.
Het liep allemaal gesmeerd en na het eerste MacDonald's ontbijt van deze trip vonden we om iets voor negen uur de bus van Delima naar Singapore. En hier bleek dat het niet druk was met toeristen. De bus was maar voor een derde gevuld met gevolg dat iedereen die er behoefte aan had twee stoelen voor zichzelf had.

Tweehonderd vijftig kilometer voor de wielen. Na een probleemloze rit arriveerden we op een andere plaats dan gewend, maar we waren er toch bekend. De Delima bus stopte bij het City Plaza, aan Geylang Road. Bus 21 naar Geylang Lorong 13 en we stonden in een poep en een scheet in de lobby van het Amrise Hotel.
En hier waren ze niet bekend met onze reservering. Dit was nu de tweede keer in drie maanden dat we problemen hadden met onze Agoda.com boeking. Misschien was de eerste keer ook misschien een beetje onze fout maar deze keer konden we er dus echt niets aan doen.
Na een kwartiertje zoeken en niet vinden gaf de receptionist ons de laatste kamer die nog beschikbaar was. En dat konden we best een gelukje noemen. Ook toen we een half uurtje later op pad gingen om wat te eten waren de problemen nog niet geheel opgelost maar er werd ons verteld dat we niet voor de kamer hoefden te vrezen.

Op mijn beurt bood ik natuurlijk alle hulp aan en ik kon mijn betaling via de creditcard op mijn laptop laten zien.
Het eten was snel en toch goed! De grootste trek was gestild toen we voor een uurtje of twee gingen rusten. Op bed bedacht ik dat dit waarschijnlijk ook de ons laatste bezoek aan Singapore voor langere tijd is. Misschien wel twee jaar! We moeten echt van ons laatste bezoek aan één van mijn lievelingsplaatsen genieten.

We sprongen op bus 21 naar little India waar ik nog snel bij Yussoef honderd Euro wisselde. Een email van Paul had ons verbonden om elkaar om half acht voor City Hall te ontmoeten. We hadden dus nog anderhalf uur! Maar eerst een lekker koud biertje tegenover het Tai Hoe Hotel. Het hotel waar ik jaren heb verbleven totdat de prijzen te gortig werden.
Ik herinner me nog dat ik zevenenzeventig Sing Dollar voor een nachtje betaalde. Nu is het vanaf honderd en tien Sing Dollar. Het Amrise Hotel in Geylang is een koopje voor ruim vijf en vijftig Sing Dollar.
Terwijl we op het terras zaten te genieten van het koude gerstenat keek ik eens goed om me heen in het food court. Het was erg veranderd! De oude man met de Roedjak was weg. De twee oude vriendelijke Chinese serveersters waren ingeruild voor een jongere versie van het Chinese vasteland. En er waren nu zelfs Indiërs binnengeslopen met hun kerries. En met Tandoori!
Dat was een meevaller, we hadden het net besproken om een naan te gaan eten. En nu zaten we op nog geen tien meter afstand van een tandoori oven. Ik bestelde twee naan, tandoori kip en een schaaltje Daal Makhani. Ik haalde nog snel een grote fles Tiger Beer voordat het eten werd geserveerd.

Het was niet slecht maar we hadden het beter gegeten in de afgelopen vier weken. De tijd was omgevlogen en we hadden geen andere keuze dan met de MRT zo snel mogelijk naar de afgesproken plaats te gaan. En maar wachten. Om kwart voor acht was er nog geen teken van de twee en ik stelde voor om nog even bij het City Hall MRT station te gaan kijken. Maar daar was ook geen spoor van de twee te bekennen.

Onze dag zat er op en we hadden het eigenlijk wel gehad. We hebben een druk programma voor ons dus kunnen we de slaap goed gebruiken.

Maleisië: Afscheid

Malacca, Cafe 1511 Guesthouse (Popiah Room)

Wat ben ik blij als ik opsta in de wetenschap dat ik weer een werkende ATM-kaart heb. Dat hebben ze toch maar weer fantastisch voor elkaar gekregen bij de Rabobank in Zaltbommel. Hoewel de onderlinge communicatie wel wat beter had gekund.
Onze laatste dag in Malacca zal ook niet exotisch of actief zijn. We hebben genoten van onze oude en nieuwe vrienden en maken ons nu op voor de laatste etappe naar Singapore. En het is een vreemd gevoel.
Nu Lyka haar visum voor Europa heeft worden dromen misschien werkelijkheid en zullen deze bekende en beschermende plaatsen minder aandoen. Er ligt nu een hele nieuwe wereld voor ons open.
We gaan namelijk proberen om te fietsen. De eerste voorzichtige trappen op de pedalen leggen we straks in Nederland rond Zaltbommel af. Dagtochtjes van een kilometer of vijftig om te zien of we dat samen leuk vinden. Later een tocht van een weekje met de tent en dan moet het allemaal duidelijk zijn of we vanaf dat punt samen de wereld op de fiets gaan ontdekken.
Dus nu moeten we afscheid nemen van veel vrienden die we misschien een paar jaar niet meer zullen zien. En dat is niet gemakkelijk! Het is de nare kant van het reizen en ik denk dat ik er nooit aan zal wennen.

Maar voor deze ochtend heb ik de keuze op het Pulau Melaka, een kunstmatig aangelegd eiland voor de kust, laten vallen. Al jaren kijk ik naar dat eiland en huizen vanaf het vasteland en ik heb me altijd afgevraagd wat daar nu te zien is en wie daar eigenlijk wonen. Het vreemde is wel dat er in Malacca zelf nooit over het eiland wordt gesproken en dat ik er ook nog nooit iets over heb gelezen.
Ruim vier kilometer heen en dezelfde afstand, al lijkt het korter, weer terug. Naarmate we dichter bij de brug naar het eiland komen wordt de buurt armoediger. Hele blokken zijn ontdaan van de metalen kozijnen en hier en daar wappert een vaal shirt of spijkerbroek in de wind te drogen. Huizen zonder een voordeur hebben niet vaak de beter bedeelden als bewoners. Overal roestige schuifhekken en vervallen gebouwen. Een verdwaalde disco of karaoke club in een doodlopende straat.
Aan de overkant van de brug worden we begroet door een enorm reclamebord voor dit bruisende commerciële en toeristische project van de regering die al meer dan vijftig jaar onafgebroken aan de macht is. Helaas komt corruptie hier ook veel voor met vreemde gevolgen. De meeste projecten staan op de plattegrond aangegeven als "gepland"! En dat stonden ze waarschijnlijk bij de oplevering van het eiland jaren geleden ook al.

Het project is een grote mislukking en heeft slechts een zesde van het verwachtte bedrag opgebracht. Wat natuurlijk wel mooi is en goed wordt onderhouden is de door de staat betaalde Masjid Selat Melaka. Twee en een half miljoen Euro heeft dit staaltje Islamitische architectuur gekost dat elke week door minder dan honderd personen wordt bezocht. Maar het blijft mooi en het geeft werk aan een stuk of tien bumiputra's die een baantje voor het leven hebben.

Op de terugweg verbaas ik me nog steeds over de oase van rust waarin het eiland gehuld is. Je kan een half uur zonder gevaar midden op de weg gaan liggen. We hebben er tijdens onze wandeling slechts twee vrachtwagens gezien die er bouwmaterialen kwamen afleveren.
Luxe woningen met een tuin en een uitzicht op zee. Een prijsklasse die zelfs in Europa voor opgetrokken wenkbrauwen zou zorgen en een architectonisch concept uit een islamitisch Afrikaans land. De bouw gaat nu zo langzaam dat ik waarschijnlijk niet meer meemaak dat dit doodgeboren kindje weer tot leven kan worden gewekt.
Als lunch gaan we voor de eerste en tevens ook laatste keer naar het Saravanna Restoran voor een vegetarisch bananenblad. De kwaliteit is uitstekend zoals we gewend zijn en ook dit zal de laatste keer zijn voor een langere tijd. Het voelt vreemd als ik me realiseer dat we hier voorlopig niet meer terugkeren.

Het loopt al tegen drieën als we het Discovery Café opzoeken voor een gezellig samenzijn met Bob en Joe. Koude biertjes, oude verhalen. Lyka een Guinness en wij de volgende emmer met zes blikjes koud bier, Myanmar beer. Het wordt laat en we zijn vol als we afscheid nemen. Ik neem afscheid alsof we over een paar maanden weer op de stoep staan. Maar ik weet beter!
Terwijl ik daar met een brok in mijn keel sta neem ik nog één keer de omgeving en mijn vrienden in me op. Ik hoop dat het afscheid niet een vaarwel is, maar dat weet je nooit. Het kan snel veranderen, zeker wanneer je de vijftig gepasseerd bent.
Lyka en ik slingeren samen onder de paraplu terug naar het guesthouse. Ook vandaag heeft de neerdalende regen geen medelijden met ons. Het is alsof de hele wereld huilt om ons afscheid. Malacca tot ziens, verander alsjeblieft niet te veel?