Maleisië: De romantiek is verdwenen

Cameron High Lands (Tanah Rata), Twin Pines Guest House (4)

Vandaag was het heerlijk opstaan want het was tijd om weer verder te gaan. De volgende halte is Tanah Rata in de "Cameron Highlands". Tijdens mij vorige bezoek, alweer ruim vier jaar geleden vond ik het maar niks en deze keer zal hoogstwaarschijnlijk dan ook de laatste keer zijn. Lyka wil graag naar 'Cool, cool' zoals ze dat zo mooi zegt en voor mij maakt het weinig uit. Het is gewoon een nieuwe dag in het paradijs. Mijn vriend Wiel heeft me weer een keer met de neus op de feiten gedrukt en me er op gewezen hoe goed mijn leven eigenlijk wel niet is.
In het kleine busstation van Ipoh zaten voldoende witte gezichten te wachten maar er werd niet gesproken. Rugzakken is nu net zo normaal als een Japanse maaltijd in een Hollandse supermarkt. En dan vervreemd je snel van elkaar. In de oude tijden was je blij om een ander te zien omdat dat de enige manier was om een westerling te ontmoeten. Nu hebben we Skype, email en natuurlijk kost het telefoneren naar Nederland ook weinig meer.

Voor RM 16,80 (€ 4,21) per persoon gingen we met een super VIP bus op weg naar de Cameron Highlands. De oude slingerweg is volgens mijn informatie nu afgesloten en wordt niet meer onderhouden. Alles moet over de nieuwe slingerende snelweg die van Ipoh naar Gua Musang loopt. Deze weg slingerde voldoende om een handvol Aziatische passagiers wagenziek te maken inclusief mijn kleine Lyka. Met een lijkbleek gezicht werd de maaginhoud in de door het busbedrijf verstrekte zwarte plastic tasjes gedeponeerd.
De busrit van nog geen negentig kilometer duurde een kleine twee uur en eindigde in het kleine busstation van Tanah Rata. Ik wist niet eens dat er een busstation was maar hier heeft de tijd zeker niet stil gestaan. Het is één grote bouwput vanaf de snelweg naar Tanah Rata. Ik herkende van het kleine lieve dorpje dat ik in 2000 voor het eerst bezocht heel weinig meer.

Lyka moest eerst eten en ik wilde zo snel als mogelijk proberen met mijn creditcard geld op te nemen. Het zit me niet lekker dat mijn handen financieel gebonden zijn en dat ik op mijn uitgaven moet letten. Ik hoop dat ik snel weer een werkende Rabocard in mijn portemonnee heb.
Na een Naan met een lamskerrie wilde Lyka gaan liggen omdat ze zich nog steeds niet goed voelde. Zelf ging ik lekker op het terras naast de tuin van het "Twin Pines Guest House" verhalen schrijven en foto's verwerken.

Na een korte wandeling over de interessante Pasar Malam waar ik veel nieuwe onbekende gerechten zag kozen we toch maar voor Tandoori Kip met een naan en een nasi goreng. Natuurlijk met een koud biertje om een fijn einde aan deze dag te breien.

Een episode van "Prison Break" op de iPad in bed en dan slapen. Die iPad is een ongelofelijk stukje elektronica! Ik denk dat over een jaar of twee iedereen er één heeft.

Maleisië: De laatste dag in Ipoh

Ipoh, Shangg Hotel (201)

Niet elke dag is opwindend als in een avonturenfilm. Soms hoop je dat het wel zo zou zijn maar de waarheid is natuurlijk anders.
Na de stevige wandeling van gisteren met de bijbehorende problemen vond ik het vandaag weer een prima dag om wat rustiger aan te doen. Een beetje door Ipoh slenteren, wat eten en zijdelings wat bezoeken.
Toen ik om acht uur op stond liet ik Lyka maar voor wat ze was en ging verder waar ik gisteren was opgehouden. De foto's van deze reis controleren, catalogiseren en publiceren. Verhalen over onze avonturen schrijven en nakijken. Publiceren op de weblog en de foto's die ik net heb opgeladen naar de server invoegen. En zo stonden er binnen twee uur tijd weer drie verhalen klaar om gepubliceerd te worden.
De boterhammen met chocoladepasta en pindakaas gingen er in als koek met een beker Nescafé. Ja we zijn nu bijna echte budget rugzak artiesten met de pindakaas en chocoladepasta in de rugzak. Nadat ook Lyka was opgestaan en haar ochtendtoilet had uitgevoerd was het al tijd om op pad te gaan. Eerst een lunch en dan naar het enige museum dat Ipoh rijk is.
Er werd vandaag niet geklaagd over wat en waar we gingen eten! In het eerste de beste restaurant dat ik voldoende assortiment vond hebben vielen we neer en nadat we van een gesluierde vrouw een bord witte rijst hadden gekregen konden we die zelf volscheppen. Kip, vis, garnalen en groenten, al dan niet in een lichte of zware kerriesaus. Het was verrukkelijk en ook de Coke light die ik voor deze gelegenheid uit de koelkast had genomen smaakte hemels.

Ik ben namelijk bijna helemaal gestopt met suiker en aspartaam! Deze week heb ik een artikel gelezen over de afhankelijkheid van deze twee stoffen. Onderzoeken in de USA en Canada geven sterke indicaties dat de verslaving aan zoetstoffen, al dan niet kunstmatig, sterker zou zijn dan die aan nicotine! Nu heb ik zelf nooit gerookt maar uit mijn omgeving weet ik hoe moeilijk het is om hiermee te stoppen.
Mijn drinkgewoontes waren al niet al te gezond en met suiker was ik al gestopt in verband met mijn diabetes maar de inname van aspartaam in light frisdranken was de lucht in geschoten. Dus ik probeer nu alleen nog zwarte of groene thee te drinken, warm of koud.
Op weg naar het "Darul Ridzuan Museum" wandelden we langs het "St. Michael's Institution", een imposant gebouw waar tijdens de Engelse overheersing de kinderen van de nobelen en welgestelden hun onderwijs kregen, cricket speelden en zonder twijfel van hun gin tonic in de club genoten. Gelukkig zijn zulke gebouwen gespaard gebleven voor de slopershamer.

Na een lange wandeling onder een brandende zon bij het "Darul Ridzuan Museum" aangekomen was er een kleine tegenvaller. De normale collectie was niet bezichtigen omdat er een speciale expositie was over begrafenisrituelen in Zuid-oost Azië. En toevallig heb ik die expositie al een keer in Kuala Lumpur bezocht. Voor de RM 3 (€ 0,75) entree hoefden we het niet te laten maar Lyka had toch geen interesse en zo gingen we verder richting het majestueuze treinstation van Ipoh.
En ook daar heeft de tijd niet stil gestaan. De toegang was dichtgespijkerd met houten platen en de eens zo mooie en drukbezochte ruimtes en galerijen waren niet meer toegankelijk. Ik hoop dat het voor een renovatie is maar ik hou mijn hart vast. Laat er alsjeblieft geen KFC met haar vette kipkluifjes verschijnen.
En zo zat deze dag er dan alweer bijna op zonder een hoogtepunt of zelfs een interessante ervaring. De lucht werd snel donker en we waren net voor de zware regenbui weer op de kamer. Vanaf het bed zagen we de dikke regendruppels de wereld buiten veranderen. Regen in de namiddag is heel normaal in Maleisië. Dus een echt droog seizoen bestaat er niet!
Voor het avondeten wilden we op onze laatste avond niet al te avontuurlijk zijn en de maaltijd die ons het beste was bevallen herhalen. De taugé ajam met een paar flessen bier erbij was een prima keuze. We liepen over de langzaam opdrogende weg richting de stad. Het was na de regenbui minder warm maar de drukkende luchtvochtigheid bracht je toch aan het zweten.
De kip met taugé was overheerlijk en ook de koele Carlsberg biertjes smaakten als vanouds. Ik proefde een vleugje sesam olie in de saus die over de kip was gegoten. En dit bewijst eens te meer hoe delicaat de Chinese gerechten kunnen zijn. Het waren maar drie maar drie flessen maar het was voldoende om ons samen naar huis te laten slingeren.

Welterusten Ipoh, bedankt voor de leuke dagen en tot ziens.

Maleisië: Een stevige wandeling

Ipoh, Shangg Hotel (201)

Ipoh ligt aan de rand van een gordel met kalksteen heuvels. En in één van die heuvels aan de rand van Ipoh zijn een paar Chinese tempels gebouwd. Op zich niet zo heel bijzonder want er zijn tientallen van deze tempels maar als je toch in Ipoh bent en je wilt eens wat anders bezoeken dan zijn deze tempels een goede besteding van je tijd.
Nadat we op de kamer weer ons ontbijt hadden genuttigd, we moeten nog steeds lachen om de McDonald's ontbijtsessie in Macau en Hong Kong, met een heerlijk kopje koffie en een paar boterhammen stapten we vrolijk de zon in.
Mijn GPS gaf aan dat het een kilometer of vijf wandelen naar de tempels was en ik had er zin in. Lyka had er dus direct al heel wat minder zin in! De Aziaten willen graag wit zijn en mijden de zon als de pest.
De wandeling naar de tempels op zich viel nog wel mee maar het oversteken van autowegen en autosnelwegen maken het toch een riskante onderneming. Hier in Maleisië moet je er goed aan denken dat de voetgangers helemaal onderaan de ladder staan. De armen en minder bedeelden zijn de voetgangers en daar hoeven geen voetpaden voor te worden aangelegd. Ook fietsers zijn straatarm dus die vallen onder de eerste categorie. Pas vanaf de motors, brommers kennen ze hier niet, en auto's tel je in het verkeer mee.
De eerste tempel, die ik natuurlijk al eens had bezocht, was de "Ling Sen Tong Temple". Kleurrijke fabeldieren en Boeddha's is vele vormen. China is zo enorm groot dat de verschijningsvorm van de Boeddha enkele keren is geëvolueerd. Een van de meest bekende vorm die jullie ongetwijfeld kennen is de Boeddha met de dikke buik waarop een dozijn kinderen spelen.

Naast de Boeddha staan er vaak ook oude Chinese goden of beschermheiligen in de tempels die het overzicht vaak bemoeilijken. Maar het is er niet minder indrukwekkend om!

Lyka had er ondertussen alweer flink de pee ingekregen om steeds in de brandende zon te lopen zodat ze me begon op te houden. Het was voor mij ook niet gemakkelijk om steeds weer een vrouwtje van 42 kilo op een bankje in de schaduw onder een boom te vinden. Zeker niet wanneer ze er uit ziet als de tientallen Chinezen die ook de tempel aan het bezoeken waren. Het was en bleef moeilijk om haar te entertainen.
Tijdens de korte wandeling van de "Ling Sen Tong Temple" naar de "Sam Poh Tong Temple" probeerde ze demonstratief in het smalle strookje schaduw dat de tempelmuur wierp te blijven lopen. En dat leverde waarachtig nog een mooie foto op ook!

"Sam Poh Tong" is een klooster waar tijdens de "Qing Ming", "Cheng Beng" oftewel "All Souls' Day". De gelovigen arriveren om te bidden voor hun overleden voorouders en het brengen van giften voor het gebruik in het hiernamaals. De meest bekende is natuurlijk het geld van de "Hell Bank" dat verbrandt wordt in één van de grote ovens op het tempelterrein. Maar ook hier gaan ze met de tijd mee en tegenwoordig zijn papieren iPhones en kartonnen iPads populair om naar het hiernamaals te sturen. 4 April is de datum wanneer je dit met je eigen ogen kan gaan aanschouwen.

Deze tempel is een oase van rust en een oud verweerd bord aan de ingang verteld dat het in 1993 de prijs heeft gewonnen voor de best aangelegde tuin in Perak. Je mag zelf de waarde bepalen voor deze prestigieuze prijs van Perak. Maar ik moet ook eerlijk dat dat het best een mooie plaats is om wat tijd door te brengen als je toch in Ipoh bent.

De weg volgend loop je langs een stroom waar ik uit verveling maar een paar foto's schoot. Er kwam er één, nadat ik een HDR filter had toegepast, erg goed uit!

Lyka was weer bijgedraaid en had nu geaccepteerd dat je de zon nu eenmaal niet kan laten verdwijnen. De laatste tempel van het rijtje was misschien wel de vreemdste. Ik weet ook niet zeker of het nu een tempel of een heiligdom (altaar) is, en misschien is het wel iets anders. Snel een paar foto's in de "Tokong Da Seng" en dan op de lunch aan.

Lyka kon geen enkel van de twee dozijn restaurants die we passeerden goedkeuren en ze liep demonstratief in een marstempo richting het hotel. De enige fout die ze maakte was dat de met een flinke omweg terug liep en daardoor haar martelgang alleen maar onnodig langer maakte. In stilte liep ik als een Arabier twintig meter achter mijn vrouw zonder een woord met haar te wisselen.
Ik kocht nog snel een half brood en een flesje water in een winkel die ik passeerde en toen ik weer buiten kwam was ze uit het oog verdwenen. Een kilometer verderop stond ze op de hoek van de straat in de schaduw op me te wachten.
Later vertelde ze me het verhaal wat haar dwars zat: Ik liep langs de weg en een donkere Indiase man lachte naar me. Ik lachte terug en liep gewoon door. Even later stopte de man met zijn auto naast me en riep, 'Need a ride?'
Ik keek achterom waar jij was en ik zag je niet! Ik was heel bang en ben snel doorgelopen. Daarom sta ik hier op jou te wachten. Waar was je nou?
Ik moest natuurlijk wel een beetje lachen om deze hachelijke situatie voor die kleine. Maar laat het ook meteen een les voor haar geweest dat ze niet zomaar zonder wat te zeggen en zonder op te letten van me weg moest lopen.
Helaas was de lunch er alweer bij ingeschoten en een instant noedels op de kamer met een boterham met kaas moest de grootste trek stillen. Ook het avondeten schoot er door een zware onweersbui bij in. Tussen de druppels door rende ik naar het restaurant aan de overkant van de straat om twee bakjes nasi goreng te halen.

Terwijl de regen buiten neerdaalde zaten we beiden achter onze laptops. Een interessant artikel op één van de fotoblogs die ik volg leerde me dat één van mijn favoriete objecten "Urban Decay" heet. En dat zullen jullie in de toekomst nog regelmatig tegenkomen op mijn blog.