Filipijnen: Een kerkhof

Manila (Slouch Hat (205))

Met oog op het slechte weer waren we vandaag niet afgereisd naar “Corrigodor Island”. Maar helaas was het weer vandaag wel beter dan gisteren en hier en daar zagen we zelfs stukken blauwe lucht. Het was nu eenmaal niet anders en vandaag zou ook een mooie dag kunnen worden vol onverwachte ontmoetingen met onbekende zaken en mensen.
Natuurlijk gingen we te voet en doorkruisten de oostkant van Intramuros, de oude stad. Over het vestingwerk lopende kregen we weer een heel ander beeld van Manila. Hier zo hoog boven het straatpeil zie je weinig van de armoede. De meeste bedelaars houden zich op in buurten waar ze een toerist of een rijke Filippijn tegen het lijf kunnen lopen. Ik voelde me vandaag echt een gids omdat ik alles al een keer gezien had. Ik kreeg ook erg het gevoel dat ik hier voor de laatste keer was, er was namelijk niets meer te zien dat me kon boeien.

Nog voordat we in Binondo (China Town) waren vond ik het tijd om een kleinigheidje te eten en wat te drinken. Wat Henk meteen opviel was dat er in China Town bijna geen bedelaars rondliepen. Misschien omdat de Chinezen hun buurt zelf schoon houden? Een broodje Ba Pao met een vulling van pittig varkensvlees en een Coke Zero. Een goede vulling voor de vijf kilometer wandeling die nog voor ons lag.
“Binonde Cathedral” was de eerste bezienswaardigheid.

Binnen namen we plaats in de koele kerk en keken naar de zondagse handelingen van de katholieken. Lyka brandde twee kaarsjes voor haar vader die vorig jaar was overleden.

Het blijft vreemd voor me maar al die religieuze handelingen maar door al mijn reizen zie ik ook meer overeenkomsten. Ik ben er nog steeds niet uit of al die verschillende religies wel het beste met je voor hebben. De schrijnende armoede in de katholieke wereld. De onderdrukking in de islamitische wereld en het totaal onderschatten van gevaar in de Boeddhistische denkwijze van de Thais.
Met al die gedachten in mijn hoofd kwamen we via een omweg bij de grootste Boeddhistische tempel van Manila aan. De buitenzijde van de “Seng Guan Temple” was niet de moeite waard om een foto van te maken en binnen was het veel van wat ik al gezien had. De opwinding van mijn twee reisgenoten was voldoende om me toch een goed gevoel te geven.

Met mijn GPS als leidraad gingen we op het doel voor deze middag aan!

De afstand was aanzienlijk en toen we eindelijk onder de verhoogde spoorweg arriveerde vond ik het wel tijd om weer wat te eten. Deze keer was het dus wel bij JolliBee. Een dubbele hamburger met champignonsaus en rijst. Fastfood met een exotische draai!
De Chinese begraafplaats is een Necropolis zoals ik die nog nooit gezien heb. Graven in de vorm van huizen en soms zelfs zo groot als een villa, inclusief toilet en douche. Volgens de verhalen worden hier soms graven/huizen verkocht voor € 500.000 en meer. En dat is dan weer een schrijnend tegenovergestelde van de armoede aan de andere kant van de muur. Maar het is en blijft erg indrukwekkend.

(Op een nog leeg graf staat vaak dit symbool, het betekend "Blijdschap en geluk")

We nemen de trein weer terug richting het hotel want de regen heeft ons nu ook ingehaald. En dat is natuurlijk jammer maar het was ook wel te verwachten.

De laatste uurtjes van de dag brengen we op de kamer door. Henk is in zijn nopjes met zijn iPad en de koude flesjes San Miguel smaken me uitstekend. Ook de avondmaaltijd die bestaat uit Pork Adobo en Pinoy Beefsteak glijd er in als koek.

We maken het niet te laat want morgen staat er om zes uur een taxi voor ons klaar die ons naar de luchthaven zal brengen. Een nieuw hoofdstuk in ons Filipijns avontuur.

Filipijnen: De oude stad “Intramuros”

Manila (Slouch Hat (205))

De eerste echte dag in Manila gaan we op zoek naar de bezienswaardigheden van deze stad. En die zijn helaas dun gezaaid!
Manila was de meest verwoeste stad na de tweede wereldoorlog. De “slag om Manila” tussen de Amerikaanse en Filipijnse troepen aan de ene kant en de Japanners aan de andere luidde het begin van het einde van de tweede wereldoorlog in de Pacific in.
Mijn herinneringen van Manila waren nog precies zoals de stad erbij lag. Misschien waren er hier en daar nieuwe torenflats opgetrokken maar wat ik zag lag er net zo bij als twee en een half jaar geleden. Het was droog en de zon probeerde door het dikke wolkendek heen te dringen. Dikke donkergrijze wolken die hier en daar naar het zwarte neigden kondigden de komende regen aan.
Het is geen goed moment om in de Filipijnen te zijn! Vanaf juni tot en met oktober is het tyfoon seizoen, gemiddeld twintig tyfoons teisteren het land vanaf alle kanten en met honderden miljoenen Euro’s schade. Ik hoopte dat het allemaal wel mee zou vallen vandaag en met goede hoop arriveerden we bij het “Rizal Monument”. Een monument voor de vader van de Filipijnen die zeker niet had verwacht dat zijn droom tot deze nachtmerrie zou zijn uitgegroeid.

Na een paar plaatjes gaan we door het Rizal Park op weg naar de executie plaats van deze volksheld. Jammer genoeg zijn de bulldozers en arbeiders druk bezig deze attractie op te poetsen en te verbouwen met als doel om de entreeprijs voor toeristen stevig te verhogen. Ja, ook hier in de Filipijnen worden twee verschillende prijzen gehanteerd. En dat maakt het meteen een derde wereld land.
We lopen door de “Chinese Garden” en daar voelen we de eerste spetters regen op ons gezicht. We konden het verwachten! Met een korte sprint staan we aan de poort van “Intramuros”. En dat is een vreemd gezicht! Een Europees bastion omgeven door kokospalmen en bananenbomen.
Precies op tijd stappen we de “Pintu Real” binnen om aan de ene kant een gesloten ijzeren hek en aan de andere kant een hevige regenbui als obstakel te vinden. Er zit dus niets anders op dan te wachten dat het weer droog is.

Het is al later dan we dachten en met een omweg en een stuk over de stadsmuren van de oude stad arriveren we bij de Manila Cathedral.

Een paar foto’s en verder naar het “Fort Santiago” aan de rivier dat natuurlijk bol staat van de geschiedenis over Jose Rizal en de tweede wereldoorlog.

Met horten en stoten, onderbroken door hevige regenbuien, bezoeken we de uithoeken van het kleine fort aan de rivier.

Door al die vertragingen en onderbrekingen is het al aardig laat als we gaan eten bij “Chow King”. Tot Henk zijn grote opluchting zit het restaurant op de tweede verdieping van het gebouw zodat er geen straatkinderen naar zijn bord gaan staan staren.

Met de laatste zware regendruppels op onze hoofden en een plastic tasje met vier flesjes San Miguel bier in mijn hand gaan we op het hotel aan. We hebben voldoende regen gezien en besluiten om deze avond ook maar in ons hotel te eten.

Één blik buiten de deur is voor Henk voldoende om vanavond niet op stap te gaan. Na een paar biertjes vallen we neer op onze bedden. Henk zijn iPad is een grote aanwinst!

Morgen naar China Town!

Filipijnen: Op weg naar het zuiden

Manila (Slouch Hat (205))

De rustige dagen in Angeles kwamen tot een einde. De regen die soms uitbundig neerdaalde uit het gesloten wolkendek bepaalde de indeling van de dagen. Lekker spaghetti eten en door een dichtbevolkt winkelcentrum lopen.

Maar deze vrijdag werd het dus tijd om naar het zuiden te verkassen. Van mijn vorige bezoek aan Manila wist ik een plaats om te slapen waar er een familie kamer was. Een tweepersoonsbed en een stapelbed stonden in een kamer met een kleine bar en een aanrecht. Én dat was nu precies wat we nodig hadden! Zo konden we de kosten een beetje drukken door met z’n drieën een kamer te delen. Een hostel zoals ik al jaren gewend ben. Maar eerst met de bus naar Manila.

We werden precies op tijd opgehaald en de bus was, én bleef, beangstigend leeg. Henk vroeg me om de reden en was niet bevredigd met mijn antwoord dat het regen en tyfoon seizoen was.
‘Mensen die hier echt niets te zoeken hadden zaten nu op een andere exotische lokatie!’

Het landschap veranderde langzaam en het bleef natuurlijk niet opgemerkt dat we de buitenwijken van Manila binnen reden. Manila is ook weer anders dan de andere grote steden in de opkomende economieën in Azië. De armoede is er schrijnend en zet aan tot criminaliteit. Maar deze criminaliteit is niets anders dan de wil om te overleven. Zelfs vergeleken met Jakarta en Calcutta is het hier heel armoedig.
Een tropische regenbui brak los en het verkeer stond al snel muurvast. Dit omdat de nutsvoorzieningen zijn achtergebleven bij de snelle groei van de buitenwijken. Braak liggend land veranderd in krottenwijken die op hun beurt weer veranderen in baksteen en beton. Onder de grond veranderd er niets! Een dunne rioleringspijp kan het overvloedige water niet meer aan en bij de eerste de beste regenbui staat een hele wijk blank.
Via een omweg arriveerden we bij de “Swagman” en om de hoek lag het “Slouch Hat Hotel”. Onze kamer was klaar en was ook nog precies zoals ik me de kamer herinnerde. We moesten wel met z’n allen hard lachen om Henk in het stapelbed.
Veel tijd besteden we niet op de kamer want er moest eerst wat worden gegeten. Ik wist nog een winkelcentrum niet ver van ons hotel waar een overvloed aan goedkope restaurants was. Maar het begon natuurlijk weer hard te regenen. Een voor mij onbekend restaurant in een nieuwe woontoren schuin tegenover het hotel was voor ons voldoende.

Het was schrijnend om de armoede aan de andere kant van het glas te zien terwijl wij ons te goed deden aan spiesen met varkensvlees. Henk kon het niet langer verdragen en rolde zijn overgebleven rijst weer terug in het bananenblad en gaf het aan een naakt kind die buiten voor de regen stond te schuilen.
Het kind keek Henk aan alsof hij de paashaas in een rood pak van de kerstman voorbij zag komen. Hij at er in ieder geval niet van en ik vraag me af wat er met de rijst is gebeurd.

Door de regen liepen we snel weer terug naar het hotel dat we vandaag niet meer verlieten. We dronken een paar biertjes aan de bar en aten ons diner in het kleine restaurant. Pork Adobo en Philippine Beef Steak stonden deze avond op het men. En het smaakte ons uitstekend!