Maleisië: In herhaling

Kuala Lumpur (Equatorial Hotel (1215))

Ik kom natuurlijk al enkele jaren meerdere malen in Kuala Lumpur en dan is het te begrijpen dat je in herhaling gaat vervallen. Zo dus ook vandaag wanneer ik voor de eerste keer mijn Lyka mee naar de “Thean Hou Temple” neem.
We zijn vandaag weer te laat opgestaan en ik probeer het maar onder de noemer van het uitrusten onder te brengen. Natuurlijk weet ik beter! Het is al tegen half één wanneer we boven aan de heuvel op de parkeerplaats van de tempel aankomen. Het zweet gutst van mijn voorhoofd omdat we op het heetst van de dag onder een brandende zon op pad zijn gegaan.

We zijn zelfs zo laat dat ik niet eens meer wacht totdat we in de “Brick Fields” zijn gearriveerd om mijn noedels te eten. Koude noedels met koude groenten en een stuk koude kip. Het smaakt veel beter dan dat het klinkt!

Nadat we wandeling door de tempel hebben gemaakt gaan we op pad naar de “Brickfields” en het geklaag van Lyka wordt me uiteindelijk teveel.

Linea directa naar de airconditioning van het KLCC. Een kip saté chapati als snack en dan weer naar de koelte van de kamer.

En die koelte wordt alleen nog verlaten om in het Pavilion een Koreaanse maaltijd te eten die van discutabele kwaliteit is! En dat valt me erg tegen! Het was een paar jaar geleden fantastisch en nu ik ook heb gezien dat de noedels zijn vervangen door instant noedels weet ik in mijn hart dat dit de laatste keer is dat ik hier heb gegeten.

Stripfiguren als reclame voor een vakantiebestemming, ik krijg alleen niet mee waar deze plaats in Azië is. Dat maakt ook weinig uit want ik ben toch niet van plan om daar naar toe te gaan.

Maleisië: Geheimen van de Islam

Kuala Lumpur (Equatorial Hotel (1215))

De wekker werd vanochtend uitgezet en pas om tien uur opende ik weer mijn ogen. Dat veel slapen van de afgelopen dagen zou best zijn oorsprong kunnen hebben gehad in de overvloedige biertjes die ik heb genuttigd!
Een koffie met krentenbrood en nog een kop koffie. De douche deed ook zijn werk en pas om tien over twaalf stapten we de comfortabele temperatuur van ons hotel uit. De zon brandde op onze hoofden maar de stevige wind koelde ons ook af.
Het is natuurlijk geen goed moment om aan de dag te beginnen net wanneer het het heetste moment van de middag is. Maar toch! De peanut begon meteen te klagen en nadat ik het haar had uitgelegd waarom het zo warm was werd het toch niet minder. Via een omweg zouden we vanmiddag de koelte van een museum opzoeken.
Het tijdstip en mijn maag gaven aan dat het tijd was voor de lunch, en dat terwijl we nog niets hadden gedaan vandaag! Het Lotus Restaurant, onder het gelijknamige hotel, zag er goed uit en om eerlijk te zijn ken ik persoonlijk weinig slechte Indiase restaurants in Maleisië. Rijst plus kerrie zal ik het maar noemen. Natuurlijk wilde ik alle uitgestalde heerlijkheden wel proberen maar ik moest me voor mijn gevoel toch maar inhouden en vier bijgerechten zouden voldoende moeten zijn. De inktvis is kerriesaus was de minste, de groene bonen met wortel waren precies wat ik me ervan had voorgesteld, het gestoomde lamsvlees was hemels maar de topper was een nieuwe creatie voor mij. Komkommer in een zoete saus met geraspte pinda's. Een frisse en heerlijke knapperige combinatie!

Na het eten vervolgde we onze weg langzamer dan in het begin langs het “Padaran Merdaka”, het “Sultan Abdul Samad gebouw” is natuurlijk het meest in het oog springende bouwwerk aan het plein. Het zou zo uit een plaatje van “Anton Pieck” of een sprookje uit “Duizend en één nacht” kunnen komen.

Een stukje verder passeren we de “Masjid Negara”. Ik weet niet of het een broodje aap verhaal is maar het verhaal doet de ronde dat niet moslims absoluut niet welkom zijn in de “Masjid Negara”. En dat is natuurlijk niet aan mij besteed om het uit te proberen want ik zou sowieso niet weten wat ik in de moskee zou moeten bekijken. Beelden zijn er niet en de kleurrijke mozaieken van duizenden kleine tegeltjes kan je overal bekijken.

Om de hoek komen we dan bij het “Islamic Arts Museum Malaysia” aan. De vorige keer heb ik dit museum ook bezocht en om eerlijk te zijn was ik onder de indruk van de twee extra exposities in dit mooie witgewassen moderne gebouw. De € 3,- entree is natuurlijk ook geen struikelblok en het is goed voor je ontwikkeling als je ook eens de Islam van de andere kant bekijkt.

Deze keer heb ik geleerd dat er in de Koran staat dat iedereen zijn eigen godsdienst mag uitoefenen. Dat was tot het midden van de vorige eeuw ook nergens in de islamitische wereld een probleem mits daar een forse belasting tegenover stond.
Een andere grappige ontdekking is dat de Maleisische moslims net als hun Indonesische broeders het niet zo nauw nemen met de regels uit de Koran. Zo is het aanbidden van natuurgeesten en de angst voor boze geesten in alle lagen van de bevolking aanwezig. De wetten worden voorgeschreven door de imams die de Koran nauwkeurig bestuderen en er dan hun eigen interpretatie door drukken.
Maar als het om kunst gaat hebben de moslims natuurlijk ook hele mooie dingen achter gelaten!

Natuurlijk trok ik wel mijn wenkbrauwen op toen ik las dat er een geleerde in het oude Iran was die ruim zeshonderd jaar voor “Leonardo da Vinci” een vliegtuig had gebouw en pogingen had ondernomen om met het ding op te stijgen. Maar je weet nu eenmaal nooit en de volgende keer zal ik me zeker in deze materie verdiepen.
Ook de miniatuur “Taj Mahal” tussen de grote moskeeën van de wereld was een vreemd gezicht! Zover ik weet is het gebouwd als mausoleum voor een overleden vrouw van een mogul in India .

Natuurlijk zijn dit allemaal maar ondergeschikte zaken want aan het einde van het bezoek konden we terug kijken op een leuke middag. En die middag werd alleen nog maar leuker toen we in de restauratie van het oude station van Kuala Lumpur, ook een pareltje van architectuur, plaats namen om onze kelen nat te maken.
En daar verscheen een ober met een klein dienblad gevuld met een “Roti Canai”. Sinds mijn eerste kennismaking met deze snack, zo’n twaalf jaar geleden, heb ik er zelf al tientallen verorberd. Voor een kwartje, ja zo’n vijfentwintig Eurocent, heb je een heerlijke snelle en vullende snack voor je staan. (Kris zal nu wel trek krijgen!)

En zo liep deze dag al vroeg op een einde. We deden niets meer dan uitrusten in de luxe van ons hotel dat we alleen nog verlieten om een Big Mac met patat te gaan eten.

Maleisië: Een handvol taken met een Chinees einde

Kuala Lumpur (Equatorial Hotel (1215))

De eerste dag in Kuala Lumpur is een drukke en zoals de titel al zegt hebben we een lijstje met taken af te handelen in deze wereldstad. De plaatsen waar we moeten zijn liggen niet naast elkaar dus zullen we best een beetje snelheid moeten maken om ze in één dag af te handelen.
Als we om zeven uur door het geluid van mijn iPhone worden gewekt ben ik opvallend fris. Met Lyka is het anders gesteld, ze slaapt graag uit. Dus ik laat haar maar wat langer liggen en terwijl ik de waterkoker aanzet kijk ik naar buiten. Het lijkt dat er wat druppels vallen maar dat kan soms de hele dag zo langzaam doorgaan. Maar vaker is het de aankondiging van een flinke bui die na een uurtje wel verleden tijd is.
De koffie smaakt me goed en ook Lyka neemt een kopje, de boterhammen van krentenbrood met kaas gaan zonder problemen naar binnen. Het satelliet kanaal op de tv begint te haperen en dat is meestal een gevolg van zware regen. En ja hoor, buiten regent het zo hard dat de auto’s op Jalan Sultan Ismael meer op speedboten lijken.

Er zit dus niets anders op dan te wachten tot het weer droog is en die tijd breng ik door met de laptop op schoot om de foto’s te verwerken en nog een stukje te schrijven.
Wanneer het dan eindelijk droog is vertrekken we voor de eerste taak. Een tweede sim-kaart moet worden gekocht zodat ook Lyka internet kan ontvangen op haar Apple MacBook. Digi is de goedkoopste en tevens een goede provider. Voor RM 25 (€ 5,80) krijg je een sim-kaart met een tegoed voor vijf dagen onbeperkt internet via G3 of EDGE. De snelheid is OK en ook de dekking heeft me tot nu toe nooit een probleem gegeven.
De tweede taak is voor mij persoonlijk een belangrijke! Het is weer tijd voor mijn halfjaarlijkse onderhoud aan mijn Nikon D700. Nakijken en schoonmaken, en vooral het schoonmaken van mijn sensor. Sinds Canada heb ik weer een paar donkere plekken op mijn foto’s en ik heb echt geen idee waar dat vuil vandaan zou moeten komen. Ik verwissel nu eenmaal niet zo heel vaak mijn lenzen. Maar toch komt er vuil binnen dat moet worden verwijderd.
Ik betaal graag de RM 30 (€ 6,95) omdat hetzelfde karwei me in Nederland zeker het tienvoudige zou kosten en daar bovenop zou ik de camera waarschijnlijk ook nog een weekje moeten missen. Na mijn bezoek aan YL Camera neem ik de tijd om een BBQ Pork Pau met een kopje zwarte thee te nuttigen. Een heerlijkheid in het Chinese theehuis net naast de roltrappen!

Twee gedaan en nog twee te gaan! En de laatste twee adressen zijn in het Midvalley Shopping Center. Na een rit met Monorail en de KTM stappen we het enorme winkelcentrum binnen. Maar voordat we gaan winkelen is het eerst tijd voor de lunch!
Gisteren hadden we in de KL Ekspress gezien dat er bij Pizza Hut elke dag aanbiedingen zijn met 50% korting. Vandaag op vrijdag was het de Tagliatelle Carbonara voor RM 5,45 (€ 1,26). En dat gerecht is nu juist één van de favorieten van Lyka. Natuurlijk moest ik hieraan gehoor geven en zelf ook een keertje afzien van een Maleis gerecht. En om eerlijk te zijn smaakte het me goed. De laatste restjes saus veegde ik met het knoflookbrood van mijn bord.

Nu op zoek naar Teva sandalen voor mijn peanut! Het mag vreemd klinken maar ze leveren maar twee modellen en dan ook nog bijna alleen in de Bata. Helaas hadden ze niet de goede maat en dat betekende dat er aan het einde van de dag nog een bestemming niet al te ver van ons hotel zou worden toegevoegd.
De vierde taak schoof een plaatsje door en werd nu de derde taak op mijn lijstje. Lyka vond het een prima idee om ook een Osprey zijtas te gaan gebruiken. Mijn trouwe blauwe tot cameratas omgedoopte zijtas is één van de beste dingen die ik de laatste tijd aan mijn uitrusting heb toegevoegd.
Op weg naar de outdoor winkel liepen in in het hart van het winkelcentrum tegen een levensgrote reclame voor de film “Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides” aan. Een piratenschip en kisten vol met juwelen en goud stonden uitgesteld.

Het liep al tegen vier uur en moesten nog op zoek naar de sandalen. Een stukje met de overvolle KTM van Midvalley naar KL Sentral en dan met de Putra LRT van KL Sentral naar KLLC. Een doodgewone trip voor ons, ik moet dit in de afgelopen jaren al tientallen keren hebben gedaan.
De sandalen lagen letterlijk al voor ons klaar en binnen tien minuten stonden we alweer buiten. Het was een geslaagde dag die na een kort bezoek aan onze kamer en een douche ook nog een mooi vervolg kreeg.
We gingen op deze mooie en droge zomeravond lekker een biertje drinken en Chinees eten bij Petaling Street.

Om half elf waren we gelukkig en doodvermoeid. Na een korte rit met de taxi stopten we niet ver van ons hotel. Onze eerste dag zat er op en morgen zou deze mooie dag zeker een goed vervolg krijgen.