USA: Heksenjacht

Boston (H.I. Boston Downtown (209))

Het was koud en guur, het hield niet over en ik kon af en toe een druppel hemelwater op mijn gezicht voelen. In volledig wintertenue ging ik op pad! Met de muts op en mijn handen diep weggestoken in mijn zakken legde ik de eerste meters af richting het station van de ondergrondse.
Vandaag ging ik op pad naar Salem. Een uitstapte naar een plaats ten noorden van Boston waar aan het einde van de zeventiende eeuw gruwelijke heksenvervolgingen hebben plaatsgevonden. Natuurlijk speelde het verhaal van het boek “Salem’s Lot” van “Stephen King” zich ook af in deze plaats.
Ik ging een dagtocht maken omdat ik in mijn achterhoofd wel wist dat ik waarschijnlijk nog wel een keer in Boston terecht zou komen. Boston is een leuke vriendelijke stad waar veel te doen is en om dan te gaan haasten om zoveel mogelijk te zien zit me niet in het bloed.
Na een treinreis van een half uurtje (USD 5,25) was het weer niet beter geworden. De regendruppels leken wel te hebben afgenomen. Het leken er veel minder dan een uur geleden toen ik het hostel verliet. Een snelle wandeling naar de toeristen informatie en een sanitaire stop en met een kaart van Salem met de belangrijkste bezienswaardigheden ging ik weer op pad. Kerken met oude graven en het enige bewaard gebleven huis dat iets met de heksenvervolgingen te doen had. Vreemd genoeg wordt dit huis nu het “The Witch House” genoemd maar het was het huis waar één van de rechters woonde.

Ik zal het verhaal in het kort uitleggen: New England was het doel van veel puriteinse Engelse afscheidingen van de kerk. Hun visies op het geloof en het dienen onder God en Jezus Christus ging veel verder dan van het Europa in de middeleeuwen. De jacht op de heksen ging dan ook eigenlijk over heksen zoals wij die kennen uit de sprookjes die ons als kinderen werden verteld. Maar het ging over mensen die de duivel aanbaden en het toeval was dat deze mensen de Christelijke tegenhangers en meteen ook mededingers waren voor de weinige grondstoffen die deze kille en donkere onbekende wereld te bieden hadden. Het ging dus meer om een poging tot economische genocide dan om een jacht op echte heksen.
In het “Witch History Museum” worden de onterechte processen door middel van een groep grote diorama’s in beeld gebracht. Het is wel het enige museum dat ik heb bezocht maar ik vond het erg interessant en het werd er levendig uitgebeeld.

Direct na het museumbezoek ging ik op weg naar een ander monument in Salem. “Red's Sandwich Shop” werd me in Boston door Casey aangeraden en ik kon het natuurlijk niet overslaan. Het eten was gewoonweg hemels. Het moet de beste lunch van het laatste jaar zijn geweest. De tonijn gepaneerd in witte en zwarte sesamzaadjes geserveerd met groente julienne, wasabisaus en frietjes waren ook een lust voor het oog.

Dit zijn de andere speciale lunchgerechten die voor USD 6,95 + tax worden geserveerd.

Met een warm gevoel van binnen ging ik op pad voor de laatste drie bezienswaardigheden. Naast het kerkhof waar de oudste graven van Salem zijn bezocht ik ook het “Salem Witch Trials Memorial”, het is lang geleden maar de onrecht die de slachtoffers is aangedaan is van alle tijden.

Nu nog naar de haven en naar “House Of The Seven Gables”, een huis dat het middelpunt is in een boek uit de Amerikaanse literatuur.

Op de terugweg naar het station schoot ik links en rechts nog een paar foto’s van de karakteristieke huizen in deze buurt en van een politie signaal box. Mooie zaken en mooie plaatjes.

Mijn dag zat er in ieder geval op net als mijn bezoek aan Boston. Een paar koude biertjes, die overigens verboden bleken in het hostel, en de gratis lasagne maakte de avond kompleet.

Het lijkt er op dat ik vanavond de kamer voor mezelf alleen heb zodat ik uitgerust op pad kan naar Montpelier waar ik drie avonden bij goede vrienden zal doorbrengen.

USA: John F. Kennedy

Boston (H.I. Boston Downtown (209))

Donker weer is april is hier heel normaal. Terwijl ik jaloers de weersverwachting uit Nederland lees tikken hier de regendruppels langzaam op de ruiten. Zonnig, regen, zonnig, regen enz. enz. Ja kan er niets aan veranderen dus zal ik het programma een beetje moeten aanpassen voor deze ochtend en hopen dat het weer snel beter wordt.
De tram is hier ondergronds en het is erg vreemd dat je zomaar op de rails kan stappen. De omgeroepen berichten van de machinist zijn meestal niet zo vriendelijk en dat is op zich ook vreemd omdat iedereen hier erg vriendelijk tegen de toeristen is.
Van de groene lijn ging ik over op de rode lijn en zo kwam ik ergens in het zuiden van het centrum weer boven de grond. Een onbekend monument voor de gevallen soldaten van de Vietnamoorlog was mijn eerste bestemming van de dag. Het was op zich niet zo bijzonder maar je kon er de schaamte en de pijn voor het Amerikaanse volk wel goed voelen. Na het vertrek in 1975 uit Saigon ruim 35 jaar geleden is het nog steeds niet vergeten.

De wandeling naar het “JFK Museum and Library” was ondanks de lichte regen toch aangenaam. Écht Hollands weer zoals ik dat al lang niet meer heb gevoeld maar nog steeds een beetje mis. Zonnig weer is heerlijk maar elke dag dertig graden gaat op een bepaald moment ook vervelen. De brede asfaltweg is omlijst met vlaggen van over heel de wereld en natuurlijk hing de Nederlandse vlag op zijn kop. Blauw, wit rood over alle wereldzeeën. Wanneer wij de Amerikaanse vlag op zijn kop zouden hangen zou de wereld te klein zijn en een derde wereldoorlog aanstaande.
Een oud en vervallen gebouw trok mijn aandacht. Ik kon er niets van maken wat het moest zijn of beter, wat het doel van dit gebouw zou zijn geweest. De wildste fantasieën over spoken, brand en ontelbare slachtoffers schoten door mijn hoofd.

Ik schudde de regendruppels van mijn jas en betrad het ultra moderne gebouw. Ik kon niet meteen beslissen of ik het een mooi of lelijk gebouw vond. Het trok me wel aan maar aan de andere kant was het ook een kil en zakelijk gebouw.

Eenmaal binnen werd het leven en de moordaanslag op John Fitzgerald Kennedy in de belangrijkste fases verteld. Natuurlijk is de man een legende geworden en hij stond voor veel waar de Amerikanen nu nog voor staan.

Het presidentieel debat van november 1959 wordt er non-stop vertoond in een nagebouwde tv-studio en het is hilarisch om te zien hoe Richard Nixon keer op keer met zijn mond vol tanden staat.

Hier nog enkele foto’s om een indruk van het museum te geven.

Van verder wandelen kwam er niet van omdat de regen was aangezwollen tot een echte bui en het zelfs zo hard regende dat ik de gratis shuttlebus naar het dichtstbijzijnde treinstation moest nemen. Vandaag was een ingelaste museumdag en tijdens het wachten op mijn trein bladerde ik door de toeristische bezienswaardigheden en stuitte op het “Boston Fire Museum”. IK had geen idee wat te verwachten maar ik ging er van uit dat het over de brandweer van Boston zou gaan. En daar had ik gelijk in.

In het kleine maar bijzondere museum staan een paar brandweerwagens zoals wij die van de tv kennen. Een oudere man, die waarschijnlijk een deel van zijn verstand was verloren tijdens een bluspartij, volgde me als een puppy door de garage en probeerde me van alles te vertellen. Helaas ging hij steeds voor mijn camera staan zodat het onmogelijk was om foto’s te nemen. Hij keek dan ook heel verbaasd toe ik voor de tweede keer een ronde door het gebouw ging maken, en deze keer natuurlijk alleen.

Aan mijn dag was er om twee uur een einde aan gebreid en de regen was weer minder geworden zodat ik rustig terug slenterde. In mijn achterhoofd speelde nog steeds de iPad 2. Ik heb ze nu een paar keer bewonderd en het zijn toch slimme machientjes! Ik weet alleen nog niet voor de volle honderd procent zeker of ik er wel werk voor heb onderweg.
Enfin, ik werd wreed uit mijn gedachten gerukt toen ik op automatische piloot een kerk binnen liep. De gebrandschilderde ramen zagen er van buitenaf fantastisch uit en ik wilde het lichtspel aan de binnenkant wel eens zien.
‘Seven Dollars’, zei de dikke vrouw met een nors gezicht.
‘Eh’, antwoordde ik verbaasd.
‘Seven Dollars’, herhaalde de vrouw terwijl ze naar een bord naast haar op de muur wees.
Nog steeds verbaasd las ik het bord waar de vrouw naar wees. En inderdaad, je moet hier in de “Trinity Church” entreegeld betalen om de kerk te mogen betreden.
Nog steeds niet uit het veld geslagen probeerde ik het nog een keer, ‘Ik ga morgenvroeg op reis en ik wil nog even bidden voor een behouden reis en thuiskomst!’
De vrouw hoorde mijn verhaal aan en haar antwoord verschilde niets van haar twee vorige.
‘Seven Dollars’, zei ze opnieuw en in al die tijd was er geen spoortje van een glimlach te bekennen geweest.
‘Nou, val dan maar dood!’, dacht ik in mezelf.
‘Als je nu al moet betalen om in de kerk te mogen dan is het hek van de dam!’

En zo eindigde deze dinsdag een beetje in mineur. Eenmaal terug op mijn kamer kon ik er wel om lachen. Na een korte oogjes toe haalde ik weer een paar blikken bier en een maaltijd bij “Boston Market”. De platte gehaktballen die ze hier zo mooi meatloaf noemen. En het was opnieuw heerlijk.

Rugzakartiesten zijn van natuur zuinig maar wat deze in de koelkast had achter gelaten voor morgen sloeg werkelijk alles.



Dit toepasselijke bericht stond vandaag in de krant:

di 19 apr 2011, 15:58

Moest JFK dood om interesse in UFO's?

AMSTERDAM -  Werd John F. Kennedy vermoord vanwege zijn interesse in buitenaards leven? Een geheime memo van de Amerikaanse CIA maakt duidelijk dat de omgelegde president tien dagen voor zijn dood om inzage vroeg in UFO-documenten.
Uit een brief geadresseerd aan het hoofd van de CIA vroeg Kennedy tien dagen voor zijn dood om vertrouwelijke documenten over UFO's en het bestaan van buitenaards leven. De memo is een van de twee brieven aan de Amerikaanse geheime dienst waarin Kennedy om opheldering vraagt, meldden Amerikaanse media.
De interesse van de president in UFO's en aliens, zo kort voor zijn dood, strookt met complottheorieën over de moord. Verhalen dat Kennedy zou zijn omgelegd uit angst dat hij achter 'de waarheid' over het bestaan van aliens kwam, worden bevestigd met het uitlekken van de geheime brieven.

JFK Museum and Library