zondag 17 april 2011

USA: De 100.000ste bezoeker

Buffalo (New York)



Na de 25.000ste bezoeker kijk je nog wel naar de teller maar een jubileum lijkt zo ver weg dat je er niet meer aan denkt. En nu is de 100.000ste bezoeker dan toch langs geweest.
Dat geeft meteen ook wat tijd om een eenvoudige analyse van de bezoekers aantallen te maken.

Na 1609 dagen heeft mijn weblog deze mijlpaal bereikt. Ik heb 1014 verhalen gepubliceerd, en dat is 1 verhaal per 2 dagen. Gemiddeld waren het 434 bezoekers per week.
Er zijn tot nu toe bezoekers geweest uit 81 verschillende landen. Een kleine 80% komt uit Nederland en België, aangevuld met Nederlandstaligen in Thailand.

Ik ben erg blij dat ik zo'n breed publiek kan boeien met mijn verhalen en foto's en ik hoop dat het in de toekomst alleen nog maar meer wordt. Ik heb voorlopig nog geen zin om te stoppen met reizen en ik hoop dat ik hier nog heel lang mee kan doorgaan.

Nogmaals bedankt voor uw bezoeken en ik hoop u nog vaak te mogen begroeten op mijn weblog.

zaterdag 16 april 2011

USA: Opnieuw de regen

Buffalo

Ik heb tot nu toe niet hoeven te klagen maar het weer van vandaag was nog slechter dan mijn eerste dag in Toronto. Het regende zelfs zo hard dat er in twee van de appartementen van mijn vriend een lekkage ontstond en dat was in het laatste jaar niet meer voorgekomen.
Gisteren hadden we plannen gemaakt die nu allemaal, letterlijk en figuurlijk, in het water waren gevallen. We konden dus echt de hele dag niets doen!

Het hoogtepunt was een echte lekkernij uit Buffalo (NY) en omgeving. Het broodje heet “Beef on Weck”. Het is het lekkerste broodje rosbief dat je je maar kan voorstellen en het gezouten broodje met kummelzaad is ook heel apart. Als een echte uitzondering dronk ik een flink glas bier bij deze delicatesse.

De rest van de dag hebben we een beetje rondgehangen en ik heb nog een iPod Nano gekocht die straks als horloge dienst moet gaan doen.
‘s Avonds gingen we natuurlijk een biertje drinken en met de “Buffalo Sabres” in de play-offs can de NHL stonden alle tv’s op het ijshocky kanaal. Helaas werd er met 5-4 verloren maar dat mocht de pret niet drukken. Morgen ga ik weer verder en na de trein is nu het vliegtuig aan de beurt.
‘Boston here I come!’
Het weer is wisselvallig maar misschien heb ik deze week meer geluk.

vrijdag 15 april 2011

USA: Niagara Falls

Buffalo (New York)

Zoals verwacht was het een absolute shit nacht! Twee van de drie kamer genoten waren imbecielen. De Hollandse jongen was zo eenzaam dat hij midden in de nacht tegen je begon te praten als je jezelf in je slaap omdraaide. De Japanner was nog vreemder. Hij lag op zijn bed toen ik gedwongen in de kamer verhuisde en kwam alleen maar omhoog om te pissen en een bak instant noedels te eten. Voor de rest lag hij met zijn enorme Acer laptop op bed eindeloos rond te surfen. Winterslaap in een land om zoveel mogelijk de kosten te drukken en een huilende ventilator in zijn laptop als achtergrond geluid..
Met heel weinig slaap achter de ogen stond ik om zes uur al naast mijn bed. Natuurlijk klikte ik meteen het licht aan want het kon me nu echt geen moer meer schelen. Ik was binnen tien minuten in gepakt en bij de receptie deed ik nog één keer mijn beklag. Ik blijf erbij dat wat er gisteren gebeurd is niet goed is en dat het echt mijn verblijf in de Canadiana Backpackers Inn veel beter was geweest als ik niet gedwongen had hoeven verhuizen.
Om half zeven stapte ik de koude van de nacht binnen terwijl aan de oostzijde van Kings Street de zon de lucht oranje kleurde. Er was geen wolkje aan de hemel en dat stemde me goed. Om de hoek was ik meteen alweer vergeten wat me gisteren was overkomen. Maar ik ben wel blij dat ik niet meer naar de Canadiana Backpackers Inn terug hoef.
Na een ontbijt bij de gouden bogen met een beker ultra slappe koffie kon ik richting het perron waarvan ik zou vertrekken. Ik wordt nu zo langzamerhand doodziek van die tweetalige borden en oproepen. Het is het slechtste voorbeeld van politieke correctheid dat ik me kan herinneren.
Perron 16 was klaar voor het vertrek en net als bij het vertrek per vliegtuig wordt alles gecontroleerd voordat je ook maar in de buurt van de trein kan komen. Foto’s maken was onmogelijk want je werd door een VIA beambte meteen de wagon in geloodst.
Heerlijk met de trein stilletjes door het dorre landschap glijden. Er was niet echt veel te zien maar ik kon zo een beetje rusten. Slapen doe ik natuurlijk niet, dan komt vannacht wel. Bij het oversteken van de Niagara rivier kon ik de eerste en meteen ook laatste foto van mijn treinreis maken.

De controle van de immigratie en douane was erg streng. Het van tevoren aangeschafte immigratie document was niets waard en dat terwijl ik de website wel tien keer had doorgelezen. Tien Euro weggegooid en zes dollar extra kosten. We stonden daar meer dan anderhalf uur stil wat natuurlijk verloren tijd is.
Mijn vriend Wes stond al op me te wachten vanmiddag zouden we niets anders doen dan een beetje rondkijken. Dat we elkaar weer zagen na bijna een jaar was al de moeite waard.
Buffalo is een mooie oude stad waar het lijkt dat de tijd heeft stilgestaan. Er staan nog veel oude houten gebouwen overeind en in het centrum staan een dozijn mooie oude stenen gebouwen uit het begin van de vorige eeuw. Deze torens en kantoorgebouwen zijn gebouwd met het geld dat een bloeiende economie opleverde. Voor het bedrag dat “Casa Loma” heeft gekost zijn hier hoge torens verrezen in de “Art Deco” stijl.

Ik moest nu wel wat eten! En als je in Amerika bent dan is er natuurlijk altijd de pizza, met de beroemde “Buffalo Wings”. Kippenkluifjes met een speciale pittige zure saus erover. En ze waren heerlijk.

Na een paar zaken te hebben afgehandeld maakten we een korte reis langs de belangrijkste gebouwen en monumenten in Buffalo. En het was een fijne ervaring om te beleven hoe vriendelijk de mensen hier zijn. We konden overal zonder problemen naar binnen en foto’s maken. Vaak was er ook wel iemand aanwezig die ons nog kleine wetenswaardigheden over het gebouw en haar geschiedenis kon vertellen.

Maar nu werd het tijd om naar één van de grootste trekpleisters van deze omgeving te gaan. De “Niagara Falls” liggen op de grens van Canada en de USA en het water valt maar een zestig meter naar beneden. Maar mede door het ijs en de koude was het een mooi spektakel om deze enorme watervallen te zien.

Een paar biertjes en een maaltijd, frietjes met Buffalo wings aangevuld met een paar biertjes. De reisdag zat er alweer op en laten we hopen dat het morgen droog is. De weersvoorspellingen zijn namelijk niet zo goed.
Copyright/Disclaimer