USA: Opnieuw de regen

Buffalo

Ik heb tot nu toe niet hoeven te klagen maar het weer van vandaag was nog slechter dan mijn eerste dag in Toronto. Het regende zelfs zo hard dat er in twee van de appartementen van mijn vriend een lekkage ontstond en dat was in het laatste jaar niet meer voorgekomen.
Gisteren hadden we plannen gemaakt die nu allemaal, letterlijk en figuurlijk, in het water waren gevallen. We konden dus echt de hele dag niets doen!

Het hoogtepunt was een echte lekkernij uit Buffalo (NY) en omgeving. Het broodje heet “Beef on Weck”. Het is het lekkerste broodje rosbief dat je je maar kan voorstellen en het gezouten broodje met kummelzaad is ook heel apart. Als een echte uitzondering dronk ik een flink glas bier bij deze delicatesse.

De rest van de dag hebben we een beetje rondgehangen en ik heb nog een iPod Nano gekocht die straks als horloge dienst moet gaan doen.
‘s Avonds gingen we natuurlijk een biertje drinken en met de “Buffalo Sabres” in de play-offs can de NHL stonden alle tv’s op het ijshocky kanaal. Helaas werd er met 5-4 verloren maar dat mocht de pret niet drukken. Morgen ga ik weer verder en na de trein is nu het vliegtuig aan de beurt.
‘Boston here I come!’
Het weer is wisselvallig maar misschien heb ik deze week meer geluk.

USA: Niagara Falls

Buffalo (New York)

Zoals verwacht was het een absolute shit nacht! Twee van de drie kamer genoten waren imbecielen. De Hollandse jongen was zo eenzaam dat hij midden in de nacht tegen je begon te praten als je jezelf in je slaap omdraaide. De Japanner was nog vreemder. Hij lag op zijn bed toen ik gedwongen in de kamer verhuisde en kwam alleen maar omhoog om te pissen en een bak instant noedels te eten. Voor de rest lag hij met zijn enorme Acer laptop op bed eindeloos rond te surfen. Winterslaap in een land om zoveel mogelijk de kosten te drukken en een huilende ventilator in zijn laptop als achtergrond geluid..
Met heel weinig slaap achter de ogen stond ik om zes uur al naast mijn bed. Natuurlijk klikte ik meteen het licht aan want het kon me nu echt geen moer meer schelen. Ik was binnen tien minuten in gepakt en bij de receptie deed ik nog één keer mijn beklag. Ik blijf erbij dat wat er gisteren gebeurd is niet goed is en dat het echt mijn verblijf in de Canadiana Backpackers Inn veel beter was geweest als ik niet gedwongen had hoeven verhuizen.
Om half zeven stapte ik de koude van de nacht binnen terwijl aan de oostzijde van Kings Street de zon de lucht oranje kleurde. Er was geen wolkje aan de hemel en dat stemde me goed. Om de hoek was ik meteen alweer vergeten wat me gisteren was overkomen. Maar ik ben wel blij dat ik niet meer naar de Canadiana Backpackers Inn terug hoef.
Na een ontbijt bij de gouden bogen met een beker ultra slappe koffie kon ik richting het perron waarvan ik zou vertrekken. Ik wordt nu zo langzamerhand doodziek van die tweetalige borden en oproepen. Het is het slechtste voorbeeld van politieke correctheid dat ik me kan herinneren.
Perron 16 was klaar voor het vertrek en net als bij het vertrek per vliegtuig wordt alles gecontroleerd voordat je ook maar in de buurt van de trein kan komen. Foto’s maken was onmogelijk want je werd door een VIA beambte meteen de wagon in geloodst.
Heerlijk met de trein stilletjes door het dorre landschap glijden. Er was niet echt veel te zien maar ik kon zo een beetje rusten. Slapen doe ik natuurlijk niet, dan komt vannacht wel. Bij het oversteken van de Niagara rivier kon ik de eerste en meteen ook laatste foto van mijn treinreis maken.

De controle van de immigratie en douane was erg streng. Het van tevoren aangeschafte immigratie document was niets waard en dat terwijl ik de website wel tien keer had doorgelezen. Tien Euro weggegooid en zes dollar extra kosten. We stonden daar meer dan anderhalf uur stil wat natuurlijk verloren tijd is.
Mijn vriend Wes stond al op me te wachten vanmiddag zouden we niets anders doen dan een beetje rondkijken. Dat we elkaar weer zagen na bijna een jaar was al de moeite waard.
Buffalo is een mooie oude stad waar het lijkt dat de tijd heeft stilgestaan. Er staan nog veel oude houten gebouwen overeind en in het centrum staan een dozijn mooie oude stenen gebouwen uit het begin van de vorige eeuw. Deze torens en kantoorgebouwen zijn gebouwd met het geld dat een bloeiende economie opleverde. Voor het bedrag dat “Casa Loma” heeft gekost zijn hier hoge torens verrezen in de “Art Deco” stijl.

Ik moest nu wel wat eten! En als je in Amerika bent dan is er natuurlijk altijd de pizza, met de beroemde “Buffalo Wings”. Kippenkluifjes met een speciale pittige zure saus erover. En ze waren heerlijk.

Na een paar zaken te hebben afgehandeld maakten we een korte reis langs de belangrijkste gebouwen en monumenten in Buffalo. En het was een fijne ervaring om te beleven hoe vriendelijk de mensen hier zijn. We konden overal zonder problemen naar binnen en foto’s maken. Vaak was er ook wel iemand aanwezig die ons nog kleine wetenswaardigheden over het gebouw en haar geschiedenis kon vertellen.

Maar nu werd het tijd om naar één van de grootste trekpleisters van deze omgeving te gaan. De “Niagara Falls” liggen op de grens van Canada en de USA en het water valt maar een zestig meter naar beneden. Maar mede door het ijs en de koude was het een mooi spektakel om deze enorme watervallen te zien.

Een paar biertjes en een maaltijd, frietjes met Buffalo wings aangevuld met een paar biertjes. De reisdag zat er alweer op en laten we hopen dat het morgen droog is. De weersvoorspellingen zijn namelijk niet zo goed.

Canada: Het tegenovergestelde weer

Toronto (Canadiana Backpackers Inn (485))

Het was koud maar zonnig en ik had een hele goede nachtrust gehad. Daar waar ik gisteren nog werd gehinderd door het weer kon ik vandaag een hele lijst maken wat ik wilde gaan bezichtigen. Ik zou vandaag wel gaan lopen want mijn benen voelde nog steeds strak aan van de lange zit in het vliegtuig.
Gisterenavond voor het slapen gaan had ik een lijstje gemaakt van wat ik wilde gaan doen vandaag en na de gratis pannenkoeken stond de CN Tower als eerste op het programma.
De CN Tower is het iconische teken van Toronto en misschien wel Canada. De ruim 553 meter hoge toren mocht natuurlijk niet op mijn lijstje ontbreken. In de loop der jaren ben ik al op handjevol hoge gebouwen geweest en de fascinatie is alleen maar gegroeid en ik moet zeker binnenkort maar eens een keer in Dubai gaan kijken.
Maar nu terug naar de CN Tower. Het is mooi maar in het geheel is het maar een kale ervaring voor de CAN$ 23,-. Beneden is er al weinig te zien of te doen terwijl een kleine expositie over de bouw toch niet al te ingewikkeld zou zijn.
Eenmaal boven is het wel een teleurstelling! Op het observatiedek is tevens een restaurant gevestigd waar je als bezoeker natuurlijk niet naar binnen mag want het is alleen voor de gasten van het restaurant. Je kan dus maar 180 graden van het uitzicht op Toronto zien.



Weer een verdieping lager kan je naar buiten waar je wel een 360 graden uitzicht hebt maar waar je geen foto’s kan maken omdat het stalen gaas zo fijn is dat het alle foto’s verpest. Snel weg hier en op weg naar de volgende en historische bezienswaardigheid van Toronto!

Casa Loma is de grootste uitbarsting van kitsch en uiterlijke vertoon die ik ooit in mijn leven heb gezien! Sir Henry Pellatt bouwt met zijn flair en zijn vermogen een kasteel dat zo in het Engelse landschap zou kunnen hebben gestaan. Voor C$ 3.500.000 wordt er in de komende jaren door 300 arbeiders een droom verwezenlijkt voor een excentrieke zakenman die voor honderden anderen in een nachtmerrie eindigt! Drie miljoen voor de bouw wordt geleend van twee banken in Toronto die jaren later kort na elkaar failliet gaan. Honderden hardwerkende mensen verliezen al hun spaargeld voor een zorgeloze oude dag dat aan de banken was toevertrouwd.
Sir Henry Pellatt moet gedwongen kleiner gaan wonen en probeert met een gok het weinige geld dat hij nog over heeft te verdubbelen. Maar helaas moet hij weer gaan verhuizen naar een kleinere woning. Hij blijft berooid achter terwijl zijn droom de tand des tijds wel zal overleven.
Het is een klassiek verhaal dat een mooi gebouw heeft achter gelaten.

Na de Casa Loma ga ik naar mijn laatste bestemming, het ROM (Royal Ontario Museum). Maar niet voordat ik een heerlijke hamburger heb verorbert!

Het Royal Ontario Museum is een mooi museum over de natuur en volkeren van de wereld. Mijn voeten deden van de zestien kilometer wandelen wel pijn. Om half vijf zat mijn dag er dan ook op. Ik was moe, voldaan en ik had een fijne dag achter de rug en ik zou morgen na een goede nachtrust Toronto weer verlaten.


HOE ANDERS ZOU HET LOPEN!

Bij aankomst in het hostel waren de lakens van mijn bed verdwenen maar mijn spullen lagen er nog. Ik vond dat vreemd en was in de veronderstelling dat er een ergens fout was gemaakt.
Maar nee!, ik kreeg de mededeling dat ik moest verhuizen naar een andere kamer en ze waren niet echt blij want ik had twee mededelingen van het management genegeerd. Nou zeker niet! Maar toch begon ik licht te twijfelen, later werd door mijn oude kamergenoot bevestigd dat er geen briefjes op de deur hadden gezeten.
Erg moe en met een verpest humeur pakte ik mijn spullen om naar een andere kamer te verhuizen. Een drama! Ik had meteen gezien dat hier iets mis was en dat er maar één fatsoenlijke gast aanwezig was. De Hollander en de Japanner leken meteen als geestelijk niet volwaardig. Ik kon hier niets meer aan veranderen maar ik voelde aan mijn theewater dat het een slechte afsluiting van mijn bezoek aan Toronto zou worden.

Ik dronk maar een paar blikken bier en had een gezellige avond in de koffiekamer, de Ier bleek veel humor te hebben en na een paar blikken gingen we over in de slappe lach terwijl we korte stukjes van ‘Allo ‘Allo en Only fools and horses aan een Duitser en een Fransman lieten zien.
Met lood in de schoenen ging ik om iets voor twaalf naar mijn kamer. Morgen dus naar de US of A.