Maleisië: En toch de voorspelde regen

Kuala Lumpur (Hotel Equatorial)

Vanochtend toen ik om acht uur de gordijnen van kamer 1301 openschoof was het buiten bedompt weer. Grijs en de voorspelde regen hing in de lucht. Dat was meteen ook het signaal om maar rustig aan te doen en het één en ander op de computer bij te werken nu ik het internet via de iPhone had ontdekt. Een kopje koffie op de kamer met een paar boterhammen met tonijn (om de kosten te drukken en de restjes op te maken).
Het klinkt misschien vreemd maar het is best moeilijk om voor twee personen te budgetteren. Ik ben tenslotte zo lang alleen onderweg geweest dat ik in 99% van de gevallen altijd wel rond kon komen van het papiergeld dat ik in mijn zak had gestopt. Natuurlijk is het nu allemaal anders en vooral bij attracties hakt het er wel in als je bijvoorbeeld € 20,- moet aftikken om naar binnen te kunnen. Dat neemt natuurlijk niet weg dat we veel plezier hebben en dat we toch nog zoveel mogelijk proberen te doen.
We keken wat TV en ik speelde wat met mijn foto’s en werkte verhalen over deze trip bij. Af en toe keek ik naar de grijze wereld buiten en zag dat de regen nog steeds neerdaalde. We konden gewoonweg niets doen vandaag en om eerlijk te zijn was het best lekker om zo te rusten.

Tegen het middaguur moesten we wel op pad door de regen! Het was wel afgezwakt tot een zware miezer regen maar dat kon ons niet weerstaan om naar het KLCC te gaan waar we een lunchafspraak hadden met KK, een goede fotograaf en vriend die ik vorig jaar voor het eerst had ontmoet. Sindsdien zijn we vrienden en als ik in Kuala Lumpur ben dan moeten we natuurlijk lunchen samen. We hadden gekozen voor “Madam Kwan’s” omdat we beiden vinden dat het eten er perfect is en de lokatie komt voor ons beiden erg goed uit.

Bij terugkomst in het hotel schrok ik van de beelden van de aardbeving en tsunami in Japan. Een paar dagen heb ik nog geschreven over het drama in Christchurch, Nieuw Zeeland. En nu dit weer! En ook hier zijn er mensen net als jullie en ik die van reizen houden het slachtoffer van het noodlot geworden.
‘Je kan je lot nu eenmaal niet ontlopen!’

Na een korte maar indrukwekkende pauze voor de TV gingen we op pad om voor Lyka een internet-SIM te kopen in het nieuwe shopping center “Fahrenheit 88” waar de komende Formule 1 race van Maleisië op Sepang al volop werd gepromoot.

Daarna wilde de kleine een beetje te shoppen in het Sungei Wang Plaza. Ze keek haar ogen uit en ze keek mij weg. Ik werd gewoon naar een koffietent in de kelder gestuurd om daar maar te gaan zitten wachten totdat ze klaar was.
Anderhalf uur later werd ik toch wel wat ongerust omdat het een enorm complex is met ontelbare uitgangen op een stuk of zes verdiepingen. Mijn koffie met appelgebak was ondertussen als verteerd en uit wanhoop ging ik toch maar eens kijken of ze niet in de winkel was waar ik haar het laatst had gezien. Nee dus! Dan nog maar een keer terug en hopen dat je beneden op me zit te wachten. En op weg naar beneden zag ik haar in een winkel staan. Ze keek me onschuldig aan en keek daarna op haar nieuwe horloge. In plaats van serieus te kijken schoot ze in de lach en gebaarde dat ze bijna klaar was.
‘Vrouwen en winkelen!’, ik zal daar nog aan moeten wennen.
Onze avond in Chinatown was dus letterlijk in het water gevallen en we kozen om maar Indiaas in het LCCT te gaan eten, lekker dichtbij het hotel en dan zouden we vroeg op bed liggen.

Maleisië: Naar grote hoogten

Kuala Lumpur (Hotel Equatorial)

Wel beter geslapen maar het was nog steeds niet optimaal geweest. Vandaag genoten we een paar boterhammen met tonijn als ontbijt op de kamer. Niet dat het te duur is, RM 26 (€ 6,50) per persoon, voor een ontbijt op de kamer maar we moeten nu eenmaal keuzes maken en voor dat geld kunnen we heerlijk avondeten. Samen met een kopje koffie smaakte het ons uitstekend en zo konden we plannen voor vandaag. Het mooie was dat Lyka in ieder geval begrijpt dat we niet alle bezienswaardigheden in de eerste week hoeven te bezichtigen.
‘We komen hier toch nog vaak genoeg!’, was haar redenering en dat klopt als een bus.
Kuala Lumpur is nu eenmaal een aangename stad om op elk moment van het jaar te bezoeken. Er is altijd wel wat te doen, al is het alleen maar lekker eten en een beetje shoppen. Omdat we een uurtje later dan normaal waren opgestaan was het al over half tien toen we het hotel uitstapten.

Het doel voor de ochtend was de “Menara KL” die met haar 421 mtr en op een heuvel gebouwd boven de “Petronas Torens” uitsteekt. De wandeling er naar toe is best vermoeiend maar wel de moeite waard omdat het je steeds een ander beeld van dit indrukwekkende bouwwerk geeft. (Ik heb sinds kort een plug-in aan mijn Lightroom3 toegevoegd die zogenaamde HDR (High Dynamic Range) foto’s regenereert. Schitterend om mee te werken en om net dat kleine beetje andere foto’s te creëren. Niet om foto’s te verbeteren, want daar begin ik niet aan!) Het was ook goed om te zien dat Lyka genoot van wat ze allemaal zag en dat ze ook intensief aan het fotograferen is geslagen. Ze maakt soms zelfs een betere foto dan ik!

(Met en zonder HDR)

Voor RM 38 (€ 9,50) per persoon kun je met de lift omhoog. En hier ontdekte ik wat vreemds! Groepen kregen vandaag, en misschien ook wel vanaf nu af aan, voorrang. Wij stonden daar dus als vijf onafhankelijke bezoekers te wachten totdat er een buslading luide Chinezen en een buslading verveelde Maleisische huisvrouwen voor ons met de lift omhoog waren gegaan. Ik bespeurde zelfs wat ongemak bij het personeel die het waarschijnlijk ook niet zo leuk vinden en er regelmatig op worden aangesproken. Voordat we eindelijk de lift in mochten kregen we eerst nog een korte uitleg over het spiegelplafond dat een kopie was uit een Iraanse moskee die als één van de mooiste in de Islamitische wereld werd beschouwd. Vooral de prijs van het ultieme kitsch werk werd twee keer en heel langzaam herhaald.

Boven was het natuurlijk erg druk en Lyka gaf de gratis audio gids al na twee minuten weer terug. Ik kon haar ook wel vertellen wat er allemaal te zien was. Maar het belangrijkste bleef natuurlijk het hotel waar we sliepen en de “Petronas Towers”

Op weg naar China Town liepen we nog even bij de “St. John’s Cathedral” binnen. Deze is goed afgeschermd en wordt natuurlijk nergens aangegeven in deze Islamitische wereld. Maar ik had hem vanaf de toren gezien en om eerlijk te zijn was het voor mij ook de eerste keer dat ik de kerk bezocht.

We werden lui en Lyka wilde ook nog wel wat shoppen. Dan maar met de LRT en de KTM naar het enorme “Midvalley” winkelcomplex. Eenmaal binnen keek Lyka haar ogen maar kon ook niets van haar gading vinden. Het was allemaal net te prijzig. Gelukkig konden we wel wat te eten vinden en de gebakken mie met een paar popia’s smaakten me uitstekend. Maar het beste was nog de vier coupons die recht geven op een gratis ontbijt voor twee bij MacDonald’s! Zo kun je nog een paar centen besparen.

Op de terugweg namen we de LRT van KL Sentral naar KLCC om in de supermarkt nog wat te eten te kopen.
Bij de SWATCH winkel bleef Lyka opeens stokstijf staan en brabbelde, ‘I like white!’
Ik keek haar verbaasd aan en ze wees naar een wit horloge in de vitrine. Tijden geleden had ik haar al een horloge beloofd en nu ze er één naar haar gading zag moest ik woord bij daad leggen. Apentrots liep ze met haar nieuwe SWATCH de winkel uit.

Ze was zo vermoeid van al dat wandelen en winkelen dat ze even tussen de lakens kroop terwijl ik door de foto’s van vandaag ging.

Het is dat we er nog uit moesten voor het avondeten want anders waren we op de kamer gebleven. De wandeling was wel aangenaam maar er hing regen in de lucht. Na het eten bij het Pavilion zochten we snel de kamer op om heerlijk bij een film te relaxen en te genieten van een kopje thee.


Nog één HDR foto van een oud gebouw.

Maleisië: Het bezoek aan een klassieker

Kuala Lumpur (Hotel Equatorial)

Na de geslaagde reisdag en een moeilijke maar goede nachtrust werd ik om zeven uur door de wekker gewekt. Helaas is de “Peanut” niet uit bed te branden en voor mij persoonlijk is er maar heel weinig nodig om wat langer te blijven liggen. Het was al over half negen toen we tussen de lakens vandaan kwamen. Een snelle douche en dan naar het simpele maar effectieve MacDonald’s ontbijt.

Tijdens het eten van het broodje ei met een kippenburger veranderden de plannen om de vijf minuten en toen we klaar waren gingen we op pad naar de “Batu Caves”, een oude klassieker. Hoeveel keer ik hier al ben geweest is niet te tellen maar ik wel zeggen dat ik het altijd weer leuk vind om mensen hier voor de eerste keer mee naar toe te nemen. Ik weet zeker dat een aantal van jullie het bezoek samen met mij nog goed kunnen herinneren.

De bus was altijd de beste manier om er te komen, bus nr. 11 vanuit Chinatown zet je precies voor de poort van deze hindoe tempel af. Bij aankomst viel het me meteen op dat het drukker was dan voorheen en er was een groot contingent Russen en Chinezen aanwezig. Het was wel grappig om te zien hoe die twee verschillende volken naar elkaar keken en dan luid in hun moerstaal de anderen van de groep er op attent maakten wat er gaande was. Ze zijn allemaal luid en een beetje ongemanierd naar onze maatstaven!

Voordat we de 272 treden naar de grot beklommen bezochten we natuurlijk eerst het grote groene beeld van de “Monkee God”. Lyka bleef maar lachen om de troep makaken die op elke manier probeerden aan voedsel te komen. En het was heel grappig om te zien als er weer een paar ik de kliko doken om even later tevoorschijn te komen met een halve banaan of een kokosnoot.

Onderaan de trap kreeg ik van Lyka te horen, ‘Kom op ouwe!’
Het duurde niet lang of ik passeerde haar en met iets meer moeite dan de vorige keer liep ik in één keer de 272 treden op. Tijdens het uithijgen op een reling boven aan de trap zag ik de kleine langzaam omhoog komen. Ze had er meer moeite mee dan ze had verwacht maar onderweg had ze ook een paar foto’s gemaakt.
‘A Monkey with big Bollocks’, riep ze luid terwijl ze naar de makaak die voor me zat wees en iedereen naar mij keek.

De grotten zijn weer gerenoveerd en opgeschilderd en een paar van de opdringerige verkopers waren verdwenen of hadden een vrije dag. Na een kort verblijf gingen we weer op de stad aan want het werd tijd voor de lunch. Het kleine stalletje waar we altijd op de bus wachtte was er nog wel maar de bus komt hier niet meer langs. Sinds de aanleg van de nieuwe spoorlijn slaat de bus eerder af en dat zal deze aardige man zeker een flinke duit aan inkomsten schelen. Voor mij was de komst van de trein een goede reden om die maar eens te proberen. Het nieuwe station is tenslotte maar net om de hoek van de oude bushalte.

De treinen zouden nieuw moeten zijn maar onze trein had al flinke schade opgelopen in de korte tijd dat ze in dienst was. Ook de “alleen voor vrouwen” was een beetje vreemd, in Japan had ik hier niet van opgekeken maar in Maleisië dat in het algemeen niet erg vrouwvriendelijk is het een vreemde verschijning. Op het oude station van Kuala Lumpur stapten we uit en de RM 2 waren goed besteed. De volgende keer als we weer de “Batu Caves” gaan bezoeken nemen we zeker de trein!

De weersverwachting was niet al te best geweest voor de komende week maar gisteren hadden we geen drop regen gezien, maar nu voelden we water uit de hemel neerdalen terwijl de straat niet eens net werd.

De lunch was bij “Yussoof Restoran”, goed en niet al te duur. Twee gebakken mee met een stuk kip en een kip kerrie, een gebakken ei en twee drankjes voor ons samen RM 18,10 (€ 4,25).

We vonden het allebei een goed idee om wat te gaan rusten want de wandeling van vandaag in combinatie met de laatste restjes vermoeidheid van gisteren zaten flink in onze benen.

Na een paar flinke donderslagen van een naderend onweer kropen we weer tussen de lakens om naar de tropische regen, die overigens niet kwam, te kijken. Een hazenslaapje en dan weer op pad om in het Suria-KLCC te gaan eten. “Mixed Rice” is ook een oude bekende die tijdens elk verblijf in Kuala Lumpur minstens één keer wordt bezocht.

Een ijsje op de trappen achter de torens en dan weer op terug naar het hotel. Een kopje thee, een film op HBO en een korte internet sessie met een tergend langzaam EDGE modem. Morgen gaan we naar grote hoogten en misschien naar een museum.