Thailand: Winkelen?

Bangkok (Prince Palace Hotel)

Het geld brandde in de portemonnee van mijn vriendin en vandaag zouden we dus de ondertussen wereldberoemde Chatuchak Markt bezoeken. Vandaag staat geheel in het teken van winkelen. Kan je dat eigenlijk wel zo noemen als je op een markt bent?
Vandaag was ook meteen rustdag voor mijn vermoeide camera. Ik kan nu eenmaal niet veel plaatjes schieten van de handelswaar. Het moet uitzonderlijk zijn of passen in de hoofdfoto van mijn weblog. Ik betrap me er steeds vaker op dat ik naar een scène kijk en alleen maar een balk zie. Zeg maar een ultra brede foto.
We dronken al vroeg een kopje koffie tegen de stress omdat de taxi chauffeur niet wist waar hij heen moest óf opzettelijk verkeerd reed. Laat ik mijn cynische mening maar niet geven! Nadat ik hem er op had gewezen dat we in tegenovergestelde richting reden was hij erg verbaasd. Wij ook, de meter stond al op 52 Baht toen we langs ons hotel reden.
‘Rustig blijven en diep ademhalen!’, anger management (woedebeheersing) was nu belangrijk om deze dag al niet heel vroeg te verpesten.
Een tweede geval van grote verbazing zat naast mij op een houten krukje. Eerst besteld ze een ice-tea, geeft hem na twee halen aan het rietje terug en zegt dat ze geen suiker in de thee wil. De serveerster maakt zonder tegen te stribbelen een nieuwe zonder suiker die ze na twee halen aan het rietje van zich afschuift. Verbaasd volg ik het tafereel en het wordt nog gekker als ze een krakend vers briefje van duizend Baht tevoorschijn haalt. De eigenaar kijkt van de serveerster naar mij en ik haal onschuldig mijn schouders op. Ze zit wel aan mijn tafel maar ik ken haar niet!
Een minuut of tien, en een dozijn kleine stalletjes, later komt de eigenaar met het wisselgeld terug. De vrouw neemt het zonder iets te zeggen aan, staat op en loopt weg. De eigenaar kijkt mij opnieuw aan en ik haal opnieuw mijn schouders op. Communicatie in lichaamstaal is grenzeloos.
Wij gaan verder en kopen genoeg kleding om een muilezel door zijn knieën te laten gaan.

Op weg terug naar het hotel eten we nog wat Thais, 90 Baht inclusief een flesje water! Wat hou ik veel van het echte Thailand!

Skytrain naar Silom en een ijsje voor meisje bij MacDonald’s, een koffie uit het McCafé voor mij en de dag wordt steeds lomer. Na deze drie dagen in Bangkok worden we lui van de vermoeidheid. Nog een ritje op de veerboot over de Chao Phraya rivier waar we een biertje drinken bij het oude vertrouwde Merry V. Guest House. Twaalf jaar geleden zat ik hier ook, de tijd vliegt!

Na nog wat Thais eten blijven we de avond lekker op de kamer. Wat snacks, koud bier, Nederlands tv-kanaal en elkaar. Wat een heerlijke afsluiting van deze korte trip naar Bangkok

Thailand: The Better (Beatles cover band)

Bangkok (Prince Palace Hotel)

Met het fantastische weer dat januari en februari met zich meebrengt als steun begonnen we na een kopje koffie in de suite hoog boven Bangkok aan het ontbijt. Het verhaal voor vandaag was niet anders! Wat wel anders was was dat we besloten om toch maar geen gebruik te maken van het zwembad. Er was voldoende activiteit in de vorm van het klaarleggen van de handdoeken door de Russen voor als je later op de dag weer terug komt naar het hotel.
Vandaag was het wandelen en sightseeing! Het is de eerste keer dat ik Lyka meeneem naar Bangkok en ze heeft dus nog niets gezien. Als eerste stond de “Byoke II Tower” op het programma. Deze 309 meter hoge toren is het hoogste hotel ter wereld en het hoogste gebouw van Thailand.

Op de top heb je een 360 graden uitzicht over Bangkok.

Natuurlijk dronken we wat onder het genot van het uitzicht.

Na deze eerste bestemming werd de lunch, onbedoeld, wegens een communicatie-storing overgeslagen. En zo gingen we op weg naar de grote liggende Boeddha van Bangkok, Wat Po. Het werk is alweer enkele jaren in volle gang en ik kan niet wachten om het weer eens zonder steigers te zien. Een late lunch voor mijn “Peanut” bij MacDonald’s, ik nam een Pineapple cake. Ik had geen trek in MacDonald’s!

Nadat ik met een paar taxi’s en Tuk tuk chauffeurs had gevochten vond ik eindelijk een Tuk tuk die me voor een redelijk bedrag naar Silom kon brengen. Normaal zijn de taxi’s geen probleem meer in Bangkok maar in de buurt van dit grote hotel weten ze dat de Russen gemakkelijk geld trekken en daar moeten wij dan ook onder lijden. We waren op weg naar “The Better”, een Beatles coverband op Silom Road. Volgens Lyka bespeelde "Jackie Chan" één van de gitaren!

Het eten is door de jaren in de O’Reillys Irish Pub alleen maar slechter geworden. Het is dus voor de laatste keer dat we hier hebben gegeten. De “Irish Stew full witch chuncks of juicy Lamb” was niet meer dan een vette jus vol met aardappelen, wortelen en drie stukjes vlees.

Na een gezellige avond en een taxirit waarna de chauffeur niet eens een tip wilde dronk in nog één biertje op de kamer. Morgen naar het shopping paradijs van “Chatuchak Market”. Mijn meisje heeft een flinke financiële injectie gekregen om haar garderobe aan te vullen.

The Better in de O'Reillys Irish Pub

Thailand: Een nieuw paspoort

Bangkok (Prince Palace Hotel)

Het was heerlijk wakker worden in dit vier sterren hotel! Maar bij het ontbijtbuffet was het wat minder. Hordes Russen en Chinezen met volgeladen borden op zoek naar een zitplaats. Natuurlijk bleef het grootste gedeelte van het ontbijt op de borden achter maar de “ik heb er toch voor betaald” mentaliteit van de nieuwe lichting toeristen was duidelijk aanwezig. Ook de klaargelegde handdoeken op de zonnebedden aan het verlaten zwembad voorspelde weinig goeds.

Dus ruim op tijd te voet richting de Nederlandse Ambassade. Heerlijk wandelen in een langzaam opwarmend Bangkok.

Over de afhandeling van de aanvraag voor mijn nieuwe paspoort door de ambassade kan ik alleen maar lof uitspreken. Regelmatig heb ik slechte verhalen gehoord over het personeel en de behandeling van de Nederlandse onderdanen, maar in mijn geval kan ik alleen maar positief zijn.
Tijdens het wachten op mijn beurt werd ik door een man uit Hua Hin aangesproken die mijn belevenissen en reisverhalen al een tijdje op het internet volgt.
‘Nu ontmoet ik je eens in het echt!’, is een zin die ik steeds vaker hoor en om eerlijk te zijn erg trots ben dat ik zoveel lezers krijg die ook regelmatig terugkeren voor mijn verhalen en foto’s.
En dan maar weer terug langs Sukhomvit Road om te lunchen bij Oishi. En voor de eerste keer in tig jaren viel dit erg tegen. De “Black Cod Tom Yam” smaakte nergens naar en de stukjes vis hadden de structuur van kauwgom. Dit is dus niet voor herhaling vatbaar! Het was wel leuk om overal in de stad de grote konijnen te zien dit het “jaar van het konijn” in de Chinese dierenriem aankondigen.

Na een korte rust in de fantastische suite gingen we te voet weer op pad naar een park aan de rivier. Twaalf jaar geleden zaten we hier ook en dronken we ijskoude biertjes uit de supermarkt. Mijn gedachten dreven door de afgelopen twaalf jaar in Bangkok en in mijn gedachten ontmoette ik weer oude vrienden van mijn ontelbare reizen in Thailand en natuurlijk in Bangkok.

Na voldoende koude blikjes Beer Leo was het tijd voor het avondeten! Een afwisseling na de Shoarma met patat was de heerlijke geroosterde vis met rijst. We hadden zo’n trek dat we niet op de vis konden wachten en maar meteen een kippenpoot als voorafje bestelden.

En zo kwam er een einde aan een belangrijke en mooi dag in Bangkok.