Na al dat wandelen vonden we het tijd om Calcutta eens vanuit een oude tram te bekijken. Het kon nooit veel kosten en we zouden heerlijk rustig het leven in de wereldstad Calcutta aan ons voorbij zien trekken.
Er was een tram remise op ongeveer drie kilometer van ons hotel en dat was dan ook meteen het doel van deze korte wandeling. Onderweg zagen we hoe er op een straathoek voedsel werd uitgedeeld aan de kinderen van Calcutta. Armoede wordt waarschijnlijk door het kastensysteem in stand gehouden.
Langzaam maar zeker kwamen we in een steeds betere buurt. We verlieten de drukke en overbevolkte binnenstad en kwamen zelfs een franchise van een koffie en sandwich winkels tegen. Een heerlijke geroosterde sandwich met pittige kip en een echte kop verse koffie! Dit is het echte leven en we waren wel aan een sneetje brood toe. We genoten met volle teugen en voor een moment vergaten we de tijd. Ik vergat zelfs een plaatje te schieten
Maar nu was het wel echt tijd om weer verder te gaan. En zo kwamen we bij de remise waar we de eerste passagiers op de tram waren. Laten hoorden we dat de bevolking van Calcutta niet zo gek is op de tram. Hij is in hun ogen te langzaam. Voor ons niet! We zagen langzaam het echte leven in Calcutta aan ons voorbij trekken.
En zo kwamen we bij ons eindstation, “Howraw Bridge”. Aan de andere kant van deze bijzondere brug op de oever van de Hooghly rivier ligt het Howrah Train Station. Daar zouden we morgen vertrekken met de trein naar Bhubaneswar. En het is natuurlijk nooit slecht om even te controleren vanwaar en wanneer de trein werkelijk vertrekt.
Op weg naar de brug liepen we over de “Mullik Ghat flower market”. Een mierenhoop van mensen die de miljoenen gele en oranje bloemen aan de man brengen en vervoeren naar de duizenden tempels in Calcutta. En ook hier hing een doordringende urinelucht zoals we nu gewend zijn van India.
Wandelen op de 457 meter lange brug is een bijzondere ervaring. Er zijn geen dragende elementen in de rivier dus de brug kan vrij bewegen in het midden. Ondanks zijn lengte is hij toch heel stabiel en vanaf de brug zie je een ander Calcutta.
In het treinstation moesten we van terminal 1 naar terminal 2 en daar stond op een groot bord aan de muur onze trein, de 12073 Jan Shatabd, aangegeven en bij de perronmeester kregen we bevestigd dat we om 13:35 zouden vertrekken. Dat was een pak van ons hart en zelfverzekerd gingen we naar het “Eastern Railways Railway Museum”. Onderweg slalomden we door horden pelgrims die op een treinkaartje naar huis wachtten. Ze hadden hele kampen opgeslagen naast het station.
Het “Eastern Railways Railway Museum” is niet het beste wat ik ooit gezien heb maar het is wel de moeite waard als je wat tijd over hebt in Calcutta. In het museum werden we door iedereen aangesproken en we moesten met iedereen op de foto. Heel grappig als je erover nadenkt dat over een paar dagen een Indiase familie zich zit te vergapen aan een foto van jouw met een Indiër aan zijn zijde.
Op de terugweg kwamen we weer langs een mijnenveld van drollen en zonder enige schaamte zaten vijf grappenmakers langs de openbare weg hun behoefte te doen. En dat is voor ons Europeanen toch wel een vreemd gezicht.
Voor het station was het nog steeds een drukte van jewelste en je moet het met je eigen ogen gezien hebben voordat je je er een beeld van kan vormen.
Aan de andere kant van de brug sprongen we weer op de tram terug die nu een andere route reed. Maar dat maakte weinig uit want welke route je ook neemt het leven vanuit de tram bekijken is een leuke bezigheid.
We waren in de buurt van Sudder Street toen Jack op het idee kwam om bij Super Chicken te gaan lunchen. En dat was een prima idee.
De avonden zijn nu echt voorspelbaar, eten bij Blue Sky Café en een paar biertjes bij het Fair Lawn Hotel. Weer een mooie dag voorbij en we vragen ons af wat ons morgen te wachten staat.
