Thailand: Omgekeerd mars!

Mae Hong Son (Palm House)

Het was een goede start voor de ruim 330 Km die voor ons lagen. De weg was fantastisch en slingerde zich door de bergen van Noord-Thailand. Tot we begonnen te klimmen! Bij elke meter die we hoger kwamen werd het kouder en we zagen het wolkendek dichterbij komen.

Een eerste stop, na een kilometer of dertig, bij een kampvuur bracht enige opwarming van onze oude botten. De hete thee deed ons ook goed. Na een paar kilometer vormden zich de eerste waterdruppels op mijn vizier. En hier was ik dus niet blij mee! Er volgde een overleg en de uitkomst was dat we terug zouden gaan en de waarschijnlijk warmere route direct richting Mae Hong Son zouden nemen.

We kregen gelijk en later in de ochtend gingen de jassen uit.

Helaas sloeg het noodlot ook toe! Kevin zijn oude machine gaf het op en na 12 Km stond de motor in een werkplaats in Mae Hong Son.
‘Niet te repareren!’
‘Reserve onder delen over twee weken beschikbaar!’
Dit was natuurlijk onacceptabel en we zochten naar een bevredigende oplossing. Er was natuurlijk ook vergeten dat het al zaterdag was en dat de werkplaats morgen dicht zou zijn. Er is hulp onderweg en als alles goed gaat dan zijn we dinsdag weer onderweg.

Een Chinees restaurant aan de hoofdstraat bood een goede maaltijd. Er was zelfs saté die ik natuurlijk niet kon overslaan.

Thailand: Route 105

Mae Sariang (North West GH)

Deze 294 kilometer zouden het hoogtepunt van deze trip worden. We waren vroeger dan normaal uit de veren en na een ontbijt bij de 7-11 gingen we op pad. Helaas duurde het niet lang want binnen tien minuten had Jack een lekke band. Niet zo erg dat hij meteen helemaal leeg liep maar het was toch genoeg om bezorgd over te worden. Repareren was beter dan ergens onderweg op de verlaten wegen in de problemen te komen.

Highway 105 is gewoonweg niet te beschrijven! Vluchtelingenkampen met wel 20.000 inwoners die niet op de kaart staan en dus ook niet bestaan! Birmese tempels en bergvolkeren. Meer dan duizend bochten die één voor één stijgen of dalen. Het was precies zoals Kevin aan het einde de rit beschreef.
‘Er is geen één recht stuk langer dan honderd meter!’

Onderweg klommen we zelfs zo hoog dat we in de wolken terecht kwamen. In een natte onaangename mist! ‘Gewoon doorgaan’, was de enige remedie.

We waren zo koud geworden dat we een korte zijweg maar oversloegen want we verlangden naar een warm bed en een kop warme thee. Het houten North West GH was mooi maar niet zo praktisch. De houten wanden lieten elk geluid door en we moesten met de oordoppen in slapen. Een gezellig samenzijn na het eten, dat niet op de foto’s uit het menu leek, en een paar Beer Leo maakten deze mooie dag compleet.

Om tien uur zochten we onze bedden op want morgen hebben we weer een lange zware dag voor de boeg.

Thailand: De stilte voor de storm

Mae Sot (Phan Nu House)

Een vier sterren hotel betekend in Thailand niet automatisch dat er ‘s morgens ook een vier sterren ontbijt wordt geserveerd. Naast de gebruikelijke Thaise gerechten is er een kleine tafel waar etenswaar staat uitgestald dat de witte westerlingen moet behagen.

Vandaag is een ritje dat in de tour de France een rustdag wordt genoemd. Lekker rustig aan doen totdat we aan de bergen zijn. Met een tempo dat veel lager was dan normaal en het nagenieten van de eerste kennismaking met de heuvels van gisteren gingen we richting Mae Sot.

Slaperige dorpjes weggestopt in een verre uithoek van Thailand. De mensen zijn voor mijn gevoel meer Birmees dan Thai. En dat is wel vaker in dit hoogst gevarieerde land. De eerste echte kennismaking met de bergen van de Highway 105 was erg opwindend. De jongens konden het maar moeilijk geloven dat dit het menu was voor de komende week.

Het Phan Nu Guest House was iets moeilijker te vinden dan ik verwachtte maar toen we het hadden gevonden moesten we zelfs wachten totdat de kamers waren schoongemaakt. We waren namelijk wel heel vroeg gearriveerd. Nadat we de bagage in onze kamers hadden gelegd gingen we op pad naar onze bestemming voor deze middag. Maar eerst was er nog de lunch en die kwam voor mij in de vorm van een onbekend visgerecht. Het was hemels en pittig zonder ook maar te overheersen.

Na de heerlijke lunch reden we naar de bordermarket. En wat ik hier aantrof was niets meer dan een souvenirmarkt zoals overal in Thailand. De romantiek zoals ik me die herinnerde van elf jaar geleden was vermoord door de commercie en daarom gingen we maar snel op het hotel aan om lekker uit te rusten en een beetje te plannen.

Een avondmarkt was het toneel voor het diner en wegens de beperkte keuze gingen we alle vier voor de Pad Thai, een traditioneel Thais rijstnoedel gerecht. Het smaakte uitstekend en vroeger dan normaal zochten we ons bed op.

Morgen is de grote dag.

Midden op de brug van rijbaan wisselen!
Thailand rijdt links en Birma rijdt rechts!